NUR GÖĞÜ SEMASI

"Ant olsun! Rabb'inin en büyük ayetlerinden bir kısmını gördü"

Ayetinde ve

"Cebrail ile bütün gökleri geçerek Sidre-i Müntehaya geldik.

Bana cenneti gösterdiler"

Hadisinde işaret edilen Miraç olayıyla

Güzel gözleriyle gök ehlini seyreden ve

Bizleri gök ehli melekler ve ruhanilerle tanıştıran

Hz Muhammed Mustafa (S.A.V)’in anısına…

Ezel ressamı senin o büyüleyici mest gözlerine

Bu kadar güzellik, hoş renkler ve nurlu bakışlar lütfetmiş.

Şaşılacak şey!

Senin güzel gözlerin her an binlerce göz yaratıyor.

Çünkü Allah, onlara Kendi yaratma gücünden verip

Kudretinden ihsan buyurmuş.

Yarattığın o gözlerin hepsi de gözlerine dalarak şaşırıp kalmış.

Onlar senin gözlerine binlerce kez "Rahmet olsun" demekte…

Gözlerin padişahlık tahtına geçip oturmuş.

Gözlerini gören can "Aman, merhamet!" diye feryada başlamış.

Mavi gökyüzüne sordum: "Sen dünyada hiç böyle güzel bir göz gördün mü?"

Ant içip "Asla!”dedi; “Böylesi bir göz gördüğümü bilmiyorum."

Hz.Mevlana,  Divân-ı Kebîr - I.Cilt, 336.Beyt...

HATIRLATMA

Kavramları yerine oturtmak adına öncelikle belirtilmek gerekir ki bu eserde “gök” diye bahsedilen kendine dışsal değil, kendine içsel hareket alanıyla “semadır”.

“Nur Göğü Seması” ise Hakk’ın nur taneciklerinin oluşturduğu gök katlarının hareket alanıdır.

NUR GÖĞÜ SEMASI

Her yer aşılmaz gibi görünen zifiri karanlıklar içerisindeyken göğsü sıkıştıran korku ve emniyetsizliğin verdiği tedirginlikle arkasına döndü delikanlı…

Görünen yine sonsuz karanlık…

Bir çift göz dipsiz karanlığı yoklarken korku ve tedirginlik dolu kâbustan bir imdat yükseldi: “Efendim! Ne olur, yardım edin!”

Vahyin kapısı olan içgüdüyle yukarılara kaldırınca başını, ona görünen sadece karanlıktı yine. Bu kez semaya bakmanın verdiği umutla feryat ediyordu:

“Efendim! Yardım edin!”

Sağ el uzandı yukarılardan. Yukarıda görünen ışıl ışıl bir nur zümresi…

Ve o el, görebilenler için karanlıkta doğandı.

Tam da bu esnada bir annenin feryadıydı, Tamer’i sarsan: “Evladım uyan!”

İki damla gözyaşı yanaklarından süzülürken terler içinde uyanan genç için annesinin şefkatli bakışları, kâbustan kurtuluşun huzuruydu o an.

Gözleri derin bir anlam içeren, biraz büyükçe ama çekik; ince yuvarlak burunlu, yanakları çıkık; belki yuvarlak başlı olduğundan sebep nur yüzlü, parlak ve güzel bir simaydı; “Merak etme! Bu sadece bir kâbustu ve bitti” diyen…

Oğlunun yaşadıkları sezgisi kuvvetli annenin kâbusu oldu bir an. Şefkatle bakındı yavrusuna.

“İyi misin, söyle bana?”

Bu esnada ince uzun parlak eller uzanıverdi, şefkat abidesi yüze…

“İyiyim ben, merak etme!”

Kapının önünde anne ve oğluna bakmaktaydı baba. Bir haftadan beri Sevgi isimli bir kız yüzünden yatağında iki büklüm yemeden, içmeden kesilmiş biricik oğlunda, Tamer’indeydi bakışları…

Ölümün kucakladığı evladını düşünürken, içi kan ağlarcasına varlığını kaplayan acıyla, çaresizliğin çaresi bir duayla mırıldanmaktaydı.

“Ne olur Tamer’imi bağışla bana. Kurban etmişim yoluna. Babalık hakkımdan yana dokunmayacağım ona…”

Gözyaşlarıyla yoğrulmuş fısıltılı dua, yükseldi göklere. Hakk’ın âdeti değildi böylesi niyazları reddetmek. Annenin şefkatli bakışları zaten Tamer’e duaydı ya; mecazi aşktan sebep kederi gideren de bu bakışlar değil miydi sonuçta?

Tamer biliyordu! Orta yaşlı ebeveynine daha fazla zahmet vermeye hakkı yoktu. Gözü puslu ve masum bir bakışla içinde boğuştuğu elemden silkelendi.

“Günlerdir rüyamda Sevgi’yi görürüm diye, erken yatmaktayım kederden. Evet! Sevgi’ydi sevgime suret. Sevgimin şiddetiydi, bu kederime sebep. Bir hastane odasında, ellerimin arasında ölünce sevdiğim, onun hayaliyle yüreğimde beliriverdi keder. Yaktı beni ve oldum derbeder…”

Sevgisinin suretini sadece rüyalarında gören, ölümden sonra sevdiklerinin hayaliyle beden toprağına gömülenlerdendi Tamer.

Yataktan doğrulurken babasına bakıverdi aniden:

“Ancak hayallerde sevdiklerimizi yaşamamıza sebeptir ölüm… Kalanlara keder olarak biçim bulsa da kalpte, ne değişir? Hiçbir acı sevdiklerimize zahmet vermemize olamaz sebep. Affedin ne olur! Hiç durmadan ağlıyor olsam da şu an, niyetim sizi kendi dertlerimle dertlendirmek değil.”

Günlerdir hiç konuşamadığı, uzaklardan, sevgi ve keder diyarlarından gelen oğlunu kucaklamakta ve sevinç gözyaşlarıyla bakmaktaydı anne.

Sert mizaçlı baba ise içi gülen gözler ve donmuş iki dudakla bakmaktaydı bu kez.

Hakk’ın sırlı, kudretli eli değmişti; ferah ve konforlu yatak odasındaki kederli kalplere…

Evin terasına çıkan genç, yazlığın denize bakan cephesinden derin bakışlarıyla kumsala uzanan denize daldı. Mavi sular bir an gözü yaşlı genci kendisinden aldı. Gözyaşları bütün kederleri gidermiş miydi? Deniz esenlik hediye ederek ferahlamasına sebepti. Huzur dolu bir kalp buldu nihayet. Böylesi bakarken derince nefesler alarak huzuru teneffüs ediyordu an be an.

Heyhat! Yüreğinin derinliklerinde yer tutan keder, kendisini yalnız bırakmıyordu yine. Keder esintisiyle gelen sevgilisinin hayaliydi ne de olsa…

Neden sonra siliverdi hayaldeki resmi. Bu, Hakk’ın verdiği iman hali olsa gerek…

Evet!.. Gönlü boş kılan iman, O’nun yardım eliydi. Yardım eliyle suretten çekilerek, gönülden Hakk’a yönlendi.

“Böylesi acılar en azından düşüncede bile olsa kişiyi Hakk’a yakin kılıyor olmalı” diye düşündü. Hakk’tı akla gelen… O’nunla konuşma ihtiyacı hissetti:

“Ya Rabb! Biliyorum, faniye meyledilmesini istemezsin. Peki, böylesi bir kederle cezalanmama sebep ne? Ölümlü bir sureti sevmem mi? Sevgiyi fani bir surette bulduğumdan mı? Yoksa Senden başkasına sevgiden yana yöneldiğimden mi, böylesi bir kederle cezalandırıldım? Bilmiyorum! Ama anladım ki, ölüm bir imtihan… Sevgi ondan da büyük bir imtihan… Sana yöneldim içimdeki mecazî sevgi günahımla. Ne olur beni affeyle!”

Üniversite öğrencisi Tamer iki senedir bir tasavvuf üstadından ders almaktaydı. Aklına İstanbul’daki üstadı gelince, olabildiğince daraldı geniş manzaralı şu ev ve güzelim Bodrum sahilleri…

Sevgi’nin ölümünden sebep, belki unutur niyetiyle ebeveyni Tamer’i buraya getirmişti. Onlara dönüp kararlıca seslendi:

“Hakkınızı helal edin, İstanbul’a döneceğim.”

Babası, tasavvuftan ve dinde derinleşmekten hazzetmeyen, modern yaşantılı biriydi. Yine de -inci gibi güzel dişleri görünecek biçimde gülümseyen eşine benzettiği- evladına “az evvel söz verdim Hakk’a” deyiverdi. Çaresizken o da Rabbini hatırlayanlardandı ya; “Artık sana karışmayacağım, dilediğin gibi yaşa” dedi.

Sert mizaçlı ve inatçı kocasının bu sözleri, oğluyla bir şeyh sebebiyle kavgalı babanın sözleri miydi? Fatma Hanım şaşkınca bakındı.

“Emin misin Sami Bey?”

Fatma’nın sorusuna bir çift göz cevap verdi, yavaşça kapanıp açılarak…

Bu durum Tamer’in gitme şevkini artırmıştı. Üstelik içindeki isteğin cazibesi, babasına karşı korku, üstadına beslediği manevi aşk, az evvelki ruhsatın gönülde uyandırdığı sevinç; ikisi mavi, biri krem ve biri siyah renkli dört kanat oldu da, olduğu yerde kanadını çırpan kuş misali, gönlünde Tamer’i uçuruverdi.

Heyecan meleği “Raminur”, melekesiydi o an. Korku kanadı daha çok çırpıldığından olsa gerek babaya karşı biraz ürkekti yine de.

“Müsaadenizle” diye ses verdi.

Evlat sevgisiyle kuzusuna bakan Fatma Hanımı ayrılığın korkusu sardı şimdi. Oğlunu göndermek istemese de, babasına benzer kararlılığını sezgiyle gözlediğinden çaresizdi.

“Müsaade senin evladım!” deyiverdi.

Evet! Şu an biçareydi Fatıma. Lakin evladına uzak kalmamak için “arada bir ararsın değil mi?” diyerek acındırdı kendini.

Her yıl Haziran-Eylül arasını yazlıkta geçiren aile, iki yazdır Tamer’siz yaşıyordu burada. İstanbul’dayken fırsat buldukça, yazları ise devamlı olarak üstadının yanında ders gören Tamer, “dünya servetinde” desinler diye yaşayan şöhret düşkünü arkadaşlarından da uzaktaydı bu şekilde. Maskelere tahammülü yoktu. Olduğu gibi görünmeyi seven biriydi ve samimiydi ilişkilerinde.

Gitmenin gereğiydi ya bu yolculuk; daha fazla duramazdı. Acele ediyordu. Oysa havayolu şirketlerini arayan Sami Bey; “Bugün İstanbul’a uçak yokmuş” deyiverdi: “Yarın gidersin, dert etme!”

Heyecan meleği Raminur’un kanatları altında sevinç ve cazibeden dolayı coşkunlaşan Tamer’i korku kanadıyla yerinde tutmak mümkün mü? “Otobüsle gideyim” diyerek atılıverdi anında.

Teslimiyet bayrağını önceden çekmiş bulunan Sami Bey; “Sen bilirsin” demişti: “Yolun açık olsun oğul!..”

***

Aynı akşam Bodrum’dan İstanbul’a kalkan bir otobüsteydi Tamer. Aklında üstadı ve ölen sevdiğinden başka kimsecikler yoktu.

Boğaza geldiğinde uyku ile uyanıklık arası halden uyanıverdi birden. Doğup büyüdüğü ve dahası huzur bulduğu şehrine bakıyordu köprüden. Zevk dolu büyülenmiş gözlerin ucundaki şu İstanbul, artık yedi tepesi bin tepeye dönmüş bir anakent olsa bile, aidiyet hissiyatıyla bağlı olduğu biricik ve emsalsiz şehirdi ilânihaye.

Tarihiyle karakter bulmuş bu kent; Topkapı Sarayı, Kız Kulesi, Süleymaniye’si, Ayasofya’sı, Sultan Ahmet’i, Rumeli ve Anadolu Hisarlarıyla ve nice birikimiyle cazibeler merkeziydi ya; semboldü barındırdığı bu cümle maneviyat kokusuyla.

Eskinin Konstantin’i asırlardır mana erlerinin İslambol’u değil miydi? İnsanı kıble edinen maneviyat yiğitleri ve Beytullah misal büyük kutuplar buraya zamanın Mekke’si gözüyle bakarlardı. Ne de olsa İstanbul, hüviyeti Hakk olan Allah velilerinin yurduydu.

Aklında sevdiğinin hayali ve kalbinde onulmaz kederiyle otobüsten iner inmez kuzenini gördü karşısında. Yol boyunca hal, hatır sormanın ve nereye gidileceğinin dışında hiçbir şey konuşmamışlardı.

Nihayet Haznedar’daki beş katlı binanın önünde durduklarında Tamer teşekkür etti, kuzenine. Sonra ortadan ayırdığı uzunca saçlarını düzeltti. Toprak renkli, Hüdaverdi apartmanının çatı katı dubleksinde oturan ve yazları evin terasında sohbet dersleri veren üstadının yanına çıktı. Kapıyı açan uzun boylu, kumral, yeşil gözlü bir kızdı.

Sevdiğini kaybetmenin kederine rağmen güzelliğin cazibesi anlık da olsa unutturuverdi derdi elemi. Güzellik değil miydi, kişiye kendisini dahi unutturan?

Oysa henüz Tamer’i tanımıyordu, yeşil gözlerin sahibesi. Bilmediği birine bakmanın mahcubiyetiyle kapıda dururken, neden sonra kibarca buyur etti içeri. Tok ve güven veren ses, bir anlık bakıştan sonra konuşmaya zorladı Tamer’i.

“Efendiyi görmeye gelmiştim.”

“Terasta çay içiyor. Kim diyeyim?”

“Tamer geldi, dersiniz.”

“Tamam” dedi, kumral kız, ismi duymanın verdiği güvenle… Sanki iki hecede saklı bir isim, o kişiden emin olmaya yeterdi.

Veli kapısı önünde dertlerini unutan genç, velisinin kabulüyle huzurdaydı şimdi. Ali Emin Bey görenlerin veli diyebilmek için bin şahit isteyeceği türden biriydi. Sinekkaydı tıraşı ve omuzlarına kadar inen uzun saçlarıyla, buğday tenli bir Âdemdi işte!..

Kemikli, büyükçe elli; orta boylu; gözleri orta büyüklükte ve hep ıslak hüzünlü bakan; küçük burunlu yüzü hafif topluca biriydi.

“Hayrola evlat! Kaçtın mı?” diye sordu, gür bir nidayla…

Tamer, üstadının huzurunda huşu dolu olurdu. Çekingenliği korktuğundan değil sevdiğindendi. Böylesi çekinmeler nezakete döner ya; bu hali sesine de aksetti. Usul tonlarla; “Malumunuz Efendim!” deyiverdi.

Hakk’ın tecellisinden dolayı azametle bakan gözlerin efendisi, celal görünüşlü mizacıyla muhatabını tedirgin ederek mi bakıyordu? İrfanı sohbetinden belli, yüreğindeki Hakk muhabbeti ve tok sesiyle kendine cezbeden üstad, Hakk’ın kudret eliydi Tamer’e.

Kendisine yönelen kuldan nasıl ki Hakk razıysa, öylesi bir hoşnutlukla bakıyordu Tamer’e. Bu hal cemalde görünse bile hitapta da sezilirdi, sevgi dile getirildiğinde. Böylesi seslendi, Ali Emin Bey talibi Tamer’ine.

“Özledik seni! Sami Beyi ikna etmek için bir can mı verilmeliydi? Senin suçun da değil. Hakk’ın takdiriydi.”

Bu sözle birlikte Tamer hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı. Daha o sabah Bodrum’daki yazlıklarında kendince sorduğu sorunun cevabını almıştı ya; ağlarken başını önüne eğdi. Ne diyebilirdi ki, özleri bilen Hakk’ın dilinden kelamda göründüğü velisine…

Dilde kelam eden Hakk’a duyulan iman ve sevgi bu görüneni sorgulamaya engeldi. Yaşadığının hikmeti Tamer’ i aciz bırakan mucizeydi. Böylesi haller velinin dilinde görünen kerametlerdendi.

“Tamer’im tek bir cevap yoktur” diyordu: “daha birçok hikmet var, bu ölüm takdirinde…”

Ali Emin Bey’in dilinden hikmetiyle görünen Hakk’a karşı iyice aciz düşmüştü. Elbette yaşadığı bu keder için Hakk’ı suçlayacak değildi. Üstadın cevabıyla beraber haline misal olacak bir hikâye bekleyerek masumca bakınıverdi. Öyle ya! Masumluğun hakkıydı misalle gelecek, yaşadığını anlamasını sağlayacak ve onu ikna edecek bir cevap… Bu ölümden sorumlu olmaktan kendisini kurtaracak…

Ali Emin Bey sezgileri kuvvetli, keramet sahibi, irfan ehli bir zat değil miydi?

Bu esnada yeşil gözlü, kumral kız elinde çaylarla huzura varmıştı. İlkin orta büyüklükteki bir masanın etrafında oturan üstada servis yaptı. Ardından isimleri Mehmet, Celal, Kadir olan üç dervişe ve nihayet Tamer’e…

Tamer bu sohbetlere katılmadan önce çay sevmezdi ama üstadın sofrasında her şeyi tereddütsüz kabul eder bir teslimiyet ahlakıyla çayı da sever olmuştu. Üstad sofrasında sunulan her şey, ‘velisinden ikramda bulunan Hakk’tır’ anlayışınca Hakk’tan kabul edilirdi. Böylesi bir durumda nasıl çevirebilirdi ikramı? Dervişler için sunulanı geri çevirmek Hakk’a tavırda bulunmanın enaniyetinde benlik göstermek değil miydi?

Mehmet, Kadir ve Celal dervişler senelerdir Üstad’ın derslerinde bulunurlardı. Hallerine ve düşüncelerine vakıf efendilerinin yanında sadece susarlardı. Bazen Üstad bir soru sorar, ne bir eksik ne bir fazla olmak kaydıyla sadece cevap verirlerdi. Zaten ne konuşabilirlerdi ki konuşan dilinde Hakk bulunan velinin gönül sofrasında? Hüdaverdi apartmanı Musa’nın Tur-i Sina’sı misaliydi onlara.

Genelde sol elinin başparmağını pantolonun kemerinden içeri sokan Üstad, dört parmağını dışarıda görünecek biçimde bırakırdı. Yine her zamanki gibi sandalyesinde asaletle oturmuşken, celali yüz ifadesiyle Tamer’e baktı.

“Evlat! Hakk yolunda kendi benliğin üzerinden bakma olay ve olgulara. Bilesin ki, sebep ve vesile Hakk’tandır. Gayrısı seni uzak tutmasın O’ndan…”

Bu sözlerdi Tamer’in gönlüne tercüman. Bu kelimelerde gizliydi, nefsinin dilediğini değil Hakk’ın dilediğini istikamet edindirerek Tamer’i menzile koyan…

Hakikatin göründüğü sohbette muhabbet kıblesiydi ya Ali Emin Bey; hikmet pınarının gözü, Kürsü-i Âla olan beyninin kapısından mana incileri dökülüyordu.

“Dünya; Hakk’ın ilahi sıfatlarıyla ahlak tavrında zuhurda bulunduğu, sebep ve vesileler üzerinden fiiliyatta tecelli ettiği mekândır. İman dolu gözlerle bakmak Hakk’ı aşikâr eder her an. Sadık kula lütuftandır ihlâs ile iman. İmanla ihlâsta Hakk için niyetiyle salih amelde bulunandır, yaşadığı anda Hakk’a varan.

‘Ben’ diyerek baktığın ve beklentilerde bulunduğun sürece bulamazsın Hakk’ı! Sen, senliğinle bakarken cümle sebepler sana karanlığın perdeleri olur!

Karanlık; Hakk’tan gafil olup eşyanın varoluşunun gereksinim sebeplerinde menfaatler ve hazlarda kalmaktır!

Kıble-i Hakk’ı bırakıp suretlerde ve duyularla algılarda, imandan yoksun kaybolmaktır karanlık!

Sence takdir edilenden dolayı kahrolmak veya suret putunda kaybolmak, karanlıkta boğulmak değil mi? Karanlıkta yaşadığın her an, Hakk’a küfürde inat etmek değil mi? Söyle hadi! Bu sözler sana karanlıkta uzanan el değil mi?”

Söylenen her bir söz hâle tercüman kelam aynası ve kalbi kıran varlık aynasıydı o an. Utandırıp mahcup kılan, suretler rüyetinden uyandıran şevk tokadıydı bu kelimeler. Anlayışıyla zevkteydi Tamer. Dervişlerin sükûtunun sebebini anlıyor olarak bir an baktı ve başını eğerek Kıble-i Hakk olan efendisine döndü. Nedenini bilmeden hıçkıra hıçkıra ağlıyordu hala…

Kumral kız masadaki kâğıt mendillerden uzatmıştı üç beş parça. Hepsi de Tamer’in elinde sırılsıklamdı ya; Ali Emin Bey nazarlı gözlerle yarenlerini süzüverdi. Kalplerini yokladı. Kendisinden bir iki yaş büyük Celal Bey’e bakarak; “Evladım Celal!” diye seslendi.

Boğuk ve tok bir ses tonuyla hitap eden Celal; ”Buyurun Efendim” dedi.

“Yerimiz belli oldu” deyince Ali Emin Bey, “Lütfü kereminizle efendim” dedi Celal.

Sohbet edilirken çay içilir, tiryaki Ali Emin Bey boşalan bardakları tazeletirdi. Başları anlayış zevkiyle hoş eden Hakk kelamı kulaklardan dolarken, içilen çay mıydı, yoksa sohbet mi?

“Kızım Elif, çayları tazeler misin?”

“Hemen Efendim” dedi, ilahi deryaya girişin kapısını Tamer’e açan yeşil gözlü, kumral kız...

‘Yerimiz belli oldu’ kelamından bir şey anlamamıştı henüz. Ama ima edilenin üçüncü kâğıt mendili de sırılsıklam ıslatan genç olduğunu hissedebiliyordu.

“Evladım Tamer! Çalışma odasındaki duvarda erkânname var. Oku da gel” diyen Ali Emin Bey’in hitabını duyunca, kalkmak için “müsaadenizle” dedi Tamer.

İhvanlar, Efendi’den sonra hizmet kürsüsünde oturacak erene bakıyorlardı şimdi. Tamer ferasetle anladı efendisinin sözünü. Alınmadı üzerine, şımarmadı da…

Edeple kalktı sandalyeden, ellerini bağladı göbeğinde, iki adım geri atarak yavaşça döndü. Çalışma odasına gitti. Daha evvel üç kez okuduğu o yazıdaydı gözleri. Büyükçe ceviz ağacından yapılmış kitaplığın karşısında, çalışma masasının arkasındaki duvarda asılı hat ne diyordu kendisine bakanlara?

“Dünya derdi olan dönsün gitsin geri

Allah derdi olan dönsün gelsin beri

Hakk’ı hakikati arayan sevsin beni

Edep ile gelen bulsun beni

Edep denilen hayâ ile çekinmek

Hakk’ın huzurunda varlığından vazgeçmek

Edep ya hu, edep

Edep ile gelen bulur beni

Hakk dergâhıyım, dergâhında bulur beni

Edep ile bilen bilsin beni

Bilen bilir! Yok Muhammed var Allah

Bu sırra eren Resûlullah

Dünya derdi hile, çare varlığına

Allah, derdi olana, şifa olur canına

Edep ya hu, edep”

Efendi’nin doğuşatını daha önce fark edemediği inceliklerle kavrıyordu Tamer. Bunu sağlayan neydi? Cevabı kendiliğinden bir sezgiyle geldi.

Aşk değil miydi, anlaşılmazları anlamlı kılan… Nereden geldiği bilinmese de, anlaşılmaz biçimde insanı değiştiren… Gönlünde doğuşatı yaşadığının anlayışını veren aşktı, sezgi melekesini de kuvvetli kılan…

Evet! Dine karşı ilgisiz bir babanın ve müşfik bir annenin meyvesiydi Tamer. Evvela babasının etkisiyle şüpheyle yaklaştığı tasavvufa, annesinin anlattığı evliya menkıbelerinin tesiriyle merak salmıştı bir dem.

Zamanla kitaplarda okuduğu tasavvuf, ırmağın iki yakası arasında kalmış Tamer’in özgür iradesiyle seçilen yaka haline gelmişti. Üniversitedeki bir arkadaşının; “Her şeyi biliyor” diyerek Ali Emin Bey’e getirdiği günden itibaren okuyarak öğrendiği değil, yaşamaya başladığı, hayatında erkânı ve irfanıyla gördüğü tasavvufu sohbet meclisinde zevk etmekteydi. Aşkın dilince ve aşkın halince…

Terastan seslenilince ancak aymıştı.

“ Evladım Tamer!”

“Geldim efendim”

Edeplice oturup kalkmayı ihvanlardan görmüştü. Ama taklit değildi bu. İhlâsı sebebiyle samimiyetinden dolayı edepli hareket ediyordu. Üstadın sohbet derslerinde irfanın yanı sıra ‘samimiyet ayinleri’ de denilebilecek edep ve erkân da öğretilmiyor muydu! Lakin böylesi sohbet meclislerinde öğretiden ziyade ahlak dersleri alınıyordu. Başlı başına iç disiplin dersleri sayılabilecek bu irfan ve ahlak sohbetleri yaşamı ve öznelliği temel alan bir ömür boyunca dervişin yaşamında görünecek olan bir eğitim biçimiydi.

Tamer evvela bir üstad olarak baktığı Ali Emin Bey’e artık “efendim” nazarıyla bakıyordu. Evet! Efendisiydi o. Manayı seçebilen için aşk ve iman denilen kalbin iki pusulasının gösterdiği kıbleydi. Hakk’ın, -nuruyla tecelli ederek- dilinden konuştuğu, Tur-i Sina’daki nurdan ateş ve ilahi muhabbet sofrasıydı o. Gönüllere tercüman aşk içeceği, Şarab-ı Tahura’yı sunan İsa’ydı, Efendisi…

Kelam ve ahlakında Hakk’ın müşahede edildiği, Hakk aynası Muhammed Mustafa’ydı o.

Böylesi görünen bir zat elbette Hakk’ın kudret eliydi. Kelam ile tasarruf eden, nurlu nazarıyla feyizde bulunan, gönül evinin sultanı olan efendisiydi. Ve soruyordu şimdi:

“Gönlüne konuştu mu doğuşat? Anlat bakalım.”

“Mutlak olan bize göre devinmez. Biz O’nun istediği gibi O’na devinmek zorundayız. Bu ise ahlaki bir değişim üzerinden gerçekleşmekte.”

“Evlat! Felsefe ve işletme okuyorsun, tamam. Gönlüne konuştu mu doğuşat, onu söyle?”

Son yaşadıklarını da hatırlayarak bakınmıştı Tamer: “Allah için niyetiyle sohbetine geleceğim. Kendi nefsimin isteklerinden, O’na varmak niyetiyle vazgeçeceğim. ”

Ali Emin Bey bu cevaptan da tatmin değildi.

“Gönlüne konuştu mu?” diye bir daha sordu.

Tamer üç defa aynı sorunun yinelenmesi üzerine ne denilmek istendiğini anlayıp susmayı tercih etti. Kalplerin görüldüğü, insanın kendisini çırılçıplak hissettiği bir muhabbet mekânında değil miydi? Gönlünden geçenleri saklayacak hiçbir hâl ve düşünce elbisesinin bulunmadığı bu yerde, her şeyiyle görüldüğünü görüp bilindiğinin farkındaydı. Veli dilinden konuşan Hakk’ın huzurundaydı. İrade temelli nefsiyle değil, mana temelli ruhuyla bakıyordu o an.

Hakk’ın sofrasında O’nun azametinden böylesi çekinmek, edebin gereği sevgidendi. Bu cevaptan hoşnut olan Ali Emin Bey, ind-i Allah olan gönlünden geldiğince, dilinde şunları söylüyordu.

“Beden mülkü, sahibi Hakk!

Gönül bahçesi, sahibi Hakk

Gözlerde bakan, gören Hakk.

Gözden göze kendine bakan Hakk

Gör! Her daim, gönlüne konuşan Hakk”

Doğuşatın nihayetinde “Tamam!” diyerek Tamer’in ruh halini onaylamıştı Efendisi. Öyle ya! Arifin yanında sadece diliyle değil bütün mevcudatıyla konuşurdu kişi.

Dersten amaç bir şeyleri öğretmekten daha çok ilkeler düzeyinde anlatılanların meleke düzeyinde yaşanmasını sağlamaktı. Doğuşattan öğrenilen zamanla unutulabilirdi. Ama alınan ders meleke olarak kişinin halinde kalıcıydı. Unutulsa dahi gerektiğinde yaşamdaki hâlde tecelli edecekti.

Ali Emin Bey konuştukça Tamer, Hakk’ı kalben imanla müşahede etmekteydi. Her an değişen hallerinde sezgi melekesiyle onu kelam edip muhabbetle temaşadaydı.

Sezgi meleği Feyzan, kendi etrafında pervane misali, olduğu yerde dönmesine sebep beyaz kanatlarını çevirirken kendi renginde topluyordu feyizle gelenleri. O kendi âleminde böylesi tecelli ederken, Tamer’in sezgi melekesiydi aslında.

Kişinin kıblesi Hakk ise sezginin kendine çeken toplayıcı kanatları, Hakk’ın nuruyla dönüp O’nu işaret ediyordu. Böylesi dönüşte kişi, imanın gereğiyle Hakk’ı seyir ederdi. Böylesi seyirde görüneni değil görünene aşkın Hakk’ı müşahede etmekti tevhid…

Tamer imanla sezerek tevhidin gereğince mevcudata içkin, sıfatlarıyla fiiliyatta onlara aşkın Hakk’ı, Ali Emin Bey’in sohbetinde müşahede ediyordu. Ali Emin Bey ilahi sohbetin zevkindeydi.

“Bugünkü ders, sohbette Hakk’ın kelamda tecelli etmesiyle görünüyor olsa da, Kelim kuvvetiyle biçimlendirerek gönülde kulunu, kullukda halk etmesidir. Edep denilen kulun ahlakta, Hakk’ın huzurunda böylesi var edilmesidir. Musavvir olan Hakk, insanı sohbet eliyle böylesi var eder. Gerçek bir sanatçının ruh haliyle kıyasla söylediklerimi!

Ders kalbîdir. Marifet mertebesinin anlayış zevkiyle edinilir. Öğrenmek ise aklidir. Hakikat mertebesinde kavrayışla bilmeyle gerçekleşir. İkisini de kendinde cem et!  Yorgunsun, hadi eve, git! Dinlen biraz…”

“ Lütfünüzle efendim” dedi Tamer.

İlahi mana sofrasından kalkarken Ali Emin Bey’in seslenişiyle beraber bakıyordu Elif’e.

“Elif kızım! Haydi sen de kalk! Geç kalmayasın evine…”

Yeşil gözlü, kumral kız “ Tamam! Efendibaba” dedi usulca.

Desturla ayrıldılar efendinin yanından. Elif, Tamer’le tanışmak ve konuşmak istediğini bilen efendisinin izniyle, yüzü kızararak çıkmıştı huzurdan. Ali Emin Bey talibi olan genç dervişinin son yaşadıklarına teselli olsun niyetiyle de beraber göndermişti ikisini. Kapıdan çıkınca konuşmaya bahane geldi:

“İki senedir gidip gelirim efendinin yanına. İlk kez görüyorum seni. Zaten efendiye gelenlerin hiç biri dünya yaşantılarıyla birbirlerini fazla tanımazlar ama seni hiç mi, hiç görmedim.”

Kur yapmak değilse de amacı, konuşma isteğini gören Elif, gülümsedi Tamer’e.

“Efendi, amcam olur. Ölen eşinden sonra evini toparlamak bahanesiyle hafta içi her sabah uğrarım ona.”

”Bazen akşamları, bazen de hafta sonu efendiye gittiğimden olsa gerek, nasip bugün tanıştık” dedi Tamer, Elif’e…

Bir kafenin önünden geçerken; “Tamer” diyerek seslenen müzisyen ve ressam kız, eliyle gelmesini işaret ediyordu.

Tamer, mırıltıyla kendi kendine ”Pes doğrusu, ders devam ediyor” dedi. Efendisi, az evvel “söylediklerimi bir sanatçının ruh haliyle kıyasla” dememiş miydi?

Elif’i Işıl’la tanıştırdı. Türk kahvesi içilirken Tamer, Işıl’a; “Biliyorum iddialı bir ressam değilsin ama iyi bir müzisyensin. Söyler misin sanat nasıl başlar, sonuçta ne yapar?” diye sordu. Kastının sanat bilgisi ve sanatın kültürel etkileri olmadığını da ekledi.

Edebiyat bölümünde okuyan Elif, soruya yabancı değildi. Burada konuşulacakların terastaki dersin devamı olduğunu bilerek can kulağıyla iki arkadaşı takibe aldı.

Işıl şimdiye kadar sanata uzak ve soğuk duran Tamer’e şaşkınlıkla bakarken, ondaki samimiyete binaen “Sevgi’nin ölümü yaramış buna” diyordu içinden.

Biraz düşündükten sonra cevabını dile getirecekti:

“Bir esere biçim verirken ve verdikten sonra kişi artık hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor, olamıyor. Yani eser doğarken sen de onunla yeniden doğuyorsun aslında. Önce ‘Şöyle yapacağım’ diyor insan. Öyle bir ruh haliyle çalışıyor ki, sonuçta yapılan eser başlangıçta istenilen gibi değil, gönlün derinliklerinden geldiği gibi biçimleniyor. Sonuçta, ‘bunu ben mi yaptım?’ diye şaşırıyor insan… Biliyorum! Sanatçı değildir eser yapan. Eserdir kişiyi sanatçı yapan. Tutkuyla; bu benim eserim, diye bakarken acı olan gerçek, eserin senin olmadığıdır.”

Işıl; alımlı ve cazibeli bir bayandı. Tamer ilk defa bu özelliklerinin dışında kendisini gösteren arkadaşına bakıyordu. Karşısında inançlı pırıl, pırıl bir kalbe sahip sanatçı birisi duruyordu. Arkadaşı değil, sanatçı olduğuna ikna olduğu kişiye bakıyordu.

“Eser bittiğindeki halin nasıldır?”

Işıl duygulu ağır bir edayla konuşuyordu: “Ona sadece bakmak isterim. Eserle doğan ben, eserin estetiğinin ve ayrıntılarının uyandırdığı cazibeyle resimse sadece bakmak, müzikse sadece dinlemek arzusundayımdır. Kişinin kendinden dışlaşanla yüzleşmesinin sonucu, tutku ve hayranlıkla eserde kendi yaratıcığını görmesi esnasında öylesi an olur ki eser nedeniyle unutursun kendini.”

Tamer duyduklarının mukayesesiyle o günkü sohbeti hatırlıyordu. Aslında her şeye biçim veren Allah’ın Eli olan Yedullah’tı.

Efendisi; kelam, nazar, ahlak ve sevgiyle insan olan insanı kendine dönüştüren sanatçıydı. Mürşid-i Kâmil ile sanatçının ortak noktası ilkinin insan aynasında insana biçim verirken, ikincinin hayal aynasında eserine biçim veren Yedullah oluşuydu.

Biricik farkla!.. Mürşidi kâmil eseri insanda doğarken yeniden diriliyor, sanatçı ise eseri ile anılsa dahi yok olup gidiyor ve eseriyle sonlanıyordu. Tamer tam bunları düşünürken Işıl devam ediyordu:

“Unutmadan! Eser biçimlenirken sanatçı istese de başka bir şeyle uğraşamaz. Görünmez bir kuvvet tutuyor onu. Ta ki eser doğana kadar. Eseri yaparken biçimlendirmek en büyük zevk, emeğini güzel görmek ise tatlı bir neşe… Ona bakarken eserinle konuşmak sadece huzur…”

Sohbetle birlikte kahveler de bitince ayrılmışlardı. Gece Ali Emin Bey’in ve Işıl’ın söylediklerini tefekkür etmekle geçerken bir taraftan da nereden geldiğini bilmediği aşk haliyle ağlıyordu Tamer.

Ağlarken düşündüğü; sanatta Musavvir esmasının tecellisiydi. Lakin muhabbette tecelli edenler için “Allah’ın Âlim, Kelim, Mürid, Basar, Semi, Vedud gibi esmaları olsa gerek” diyordu. Saat gecenin üçünde, yorgun gözleri odayı kaplayan nur taneciklerini seyrederken kapanıverdi.

Modern ve konforlu bu ev Tamer’e uyuyacağı bir yer olmasının dışında anlam ifade etmiyordu. Zaten Tamer için eşyanın insan maneviyatına katkısı ona beşeri ihtiyaçlarını gidermesinden, hayatını kolaylaştırmasından başka bir şey de sağlamıyordu.

Günün melekleri odayı aydınlatırken samimi ve imanlı delikanlı dünya rüyasına dalmak için uyandı. Yaşam sevinci gönülde hoş bir esintiydi. Efendisinin yanına gitme isteğiyle beraber aceleyle toparlandı. Görünen o ki; ilahi sevgi, kul sevgisine baskın gelmişti. Suretler fani gönülde de fani değil miydi? Unutmak sessiz bir rüzgâr gibi sıkı sıkıya sahiplendiklerimizi gönlümüzden alıp götürmüyor muydu?

“Sevgi, uzağı yakın kılar” derler ya; Peki, aşk?

Aşığa uzak kavramını dahi unutturmaz mı? Beşiktaş’tan Haznedar o kadar yakın olmuştu ki; Tamer yine Efendisinin evindeydi.

Ali Emin Bey terasta oturuyordu. Etraf ihvanlarla doluydu. Hafif bir esinti kalplere selamet ve huzur hediye ederken sıkıntılı ve neşeli yüzler, kıblesi Hakk ve Beytullah olan insana bakıyordu.

Tamer rüyadayken karşısında oturduğunu gördüğü efendisinin eline uzandı. Üstad uzanan ele parmak uçlarıyla hafiften vurdu. Vurulan sağ el Tamer’in evvela dudaklarına sonrasında da kalbinin üstüne mühürlendi. Bir nevi kabul ve hoş geldin ritüeliydi bu. El öptürmeye müsaade etmeyen üstada, samimi ve gönülden bağlı olunduğunu işaret eden ihvan ayiniydi.

“Otur karşıma!” dedi, keşif ehli Ali Emin Bey.

Tamer “tamam” dercesine başını hafiften eğip söyleneni yapmıştı. Sair zamanlarda Efendisinin karşısına oturmak pek âdeti değildi. İçeri girdiğinde arkalarda boş yer bulmak umuduyla bakınmıştı. Ama şimdi Efendinin karşısında oturuyordu. Elif de hemen arkasında…

Herkes pür dikkat onu dinliyordu.

“Dostlarım! Bugünkü dersimiz yaşanmış gerçek bir hikâyedir. Anlatacaklarım hepinize misal olsun” diyerek sohbete devam ediyordu; devam ediyordu zira sohbet bitesi bir şey değildi ki, yeniden başlanacak olunsun…

Keşfi, Efendisinin tasarruf kuvveti altında açık olan Tamer’e seslendi Ali Emin Bey…

“Kapa gözlerini, gör anlatılanları! Hikâyesini anlatacağımız zat-ı şeriften de müsaade alalım.”

Önce Ali Emin Bey kapattı gözlerini, onun izince de Tamer...

Açık yeşil renkli, entari biçiminde sade kuşaklı bir elbise giyinen, uzunca boylu, yuvarlak başlı, kapkara gözlü, ince ucu hafif oval ve düz burunlu, ne çok büyük ne de çok küçük ağzı, dudakları ve kulakları ile kapkara parlayan omuzlarına kadar düşen düz saçları, sakalsız ve bıyıksız haliyle yakışıklı bir zattı görünen…

Yaşı otuz üç civarındaydı. Yusuf ve İsa Nebilere emsal bir güzellik abidesiydi.

Ali Emin Bey sağ elini kalbinin, solunu da sağ elinin üstüne koyup “Hû” diyerek güzellik abidesine bakmaktaydı. Bilmukabil zat-ı şerif de selam vermekteydi. Daha önce görmediği bu selamlaşma biçimiyle Tamer de onu selamladı.

“Hû” er selamıydı derviş dilinde. Selam veren taraflar kudret ve feyzin göründüğü Hakk makamı veliler olduklarını onaylardı böylece.

Ali Emin Bey dilsiz, dudaksız özüyle konuştu birden.

“Müsaade eder misiniz?”

Kara gözlü yakışıklı zat dudaklarını açmasa da, sesi gür ve toktu.

“Söz hakkı sendedir. Sen buyur!”

Kişinin özeli o kişinin müsaadesiyle anlatılması gerektiği için izin almak vicdani bir ihtiyaçtı. Lakin toplumların kültürlerinin temeli olan hikâyeler müsaadesiz de sohbette anlatılırdı.

Tamer daha önce kalbini titretecek kadar böylesi güzel bir ses duymamıştı. Dudakların açılmadığı kelam diyarındayken gözleri sımsıkı kapalıydı. Bir an Efendisi gözlerini açtı. Hikâyeyi anlatmadan önce bir yudum çay içti. Ardından sohbete devam etti.

“Anlatacağım hikâye yolumuzun muhabbet ve feyz piri Hz.Ahmed Kuddüsi’nin dervişlerine verdiği altı derslik bir meseldir. Menkıbeler olarak anlatılan böylesi misaller ve meseller günümüzde masallar olarak kabul edilmekteler.”

Ali Emin Bey konuşurken Tamer de bir anlığına açıp kapadı gözlerini. Müşahede halinde anlatılanların yaşandığı dergâhın sohbet ve kabul odasını gözlüyordu.

Mum ışığıyla aydınlanan, genişçe pencereleri olan, taş duvarlı bu mekânı kâh ruh bakışıyla bedensizce izliyor; kâh beden şeklinde biçimlenen ruhunun odanın her yerini el dokuması halılara kadar incelediğini fark ediyordu. Bir taraftan ruh bakışıyla semada bakınıyor, bir taraftan kendisi olarak gördüğü ruh nurunun biçimlendiği kişi olarak bakınıyordu.

Nur deryası olan âlemde her türlü biçimselliğin ve tavrın gerçekleşebileceğini, Efendisinin başka kerametlerinde de tecrübe ettiğinden sükunet dahilinde sadece hayranlıkla seyrediyordu. Böylesi durumlarda imkânsız diye bir kavramın akıl lügatinde yeri olamazdı.

Şu an İmamet postunda gördüğü seksen sekiz yaşındaki, sakallı cemaliyle dizlerinin üstünde Mevlana resimlerindeki gibi oturan siyah entarili zat daha önce hikâyenin anlatılmasına müsaade veren otuz üç yaşındaki zat ile aynı kişiydi.

Loş salondaki ışıl ışıl nur taneciklerinin Hz.Pir’e doğru bakıldıkça çoğaldığı görünüyordu. Belli ki; onun bedeninden salınan Hakk nurları etrafı kuşatıyordu. İhtiyarlığın bütün izlerine rağmen pırıl pırıl muhabbetle bakan cemali, en alımlı güzellikti.

Tamer gönül semasından ruh nazarıyla bakarken Hz.Pir’in “arkada otur!” demesiyle birlikte artık ruh bedeninden, kendiliğinden görmeye başladı. Tam karşısında arka tarafta bağdaş kurarak duvara sırtını dayayarak oturdu.

Yaşlı Pir; “Sadece seyret, dinle ve konuşma!” demişti.

“Eyvallah” diyen Tamer bu esnada Ali Emin Bey’in konuştuklarını da duymaya başladı.

“Acaba efendimin anlatımı sebebiyle bilinçaltındaki imgelerle beraber biçimlenen böylesi bir ortamda mıyım? Yoksa gerçekten Hz.Pir’in dergâhında mıyım?” diyerek düşünüverdi umarsız…

Hz.Pir’in yanında düşünmek dahi sesli konuşmak olduğundan gecikmedi ikaz: “Evlat! Ali evladım gerçek bir hikâye demedi mi sana!”

Bu cevapla Tamer bedeniyle değil ruhuyla tayy-i mekân yaptığını fark etti. Uzak doğulular bu gibi durumları “astral seyahat” diyerek anlatmaya çalışırlardı. Bir an efendisini görmek istedi. Ruh bakışıyla terası seyrederken gözleri kapalı şekilde sessizce oturan bedenini ve ihvanları izledi. Elif gözünü göğe kaldırmıştı. Sanki kendisine bakıyordu.

Ali Emin Bey’in “edepli olmak gerek!” demesiyle, Tamer kastedilenin kendisi olduğunu anladı. Hz.Pir’in yanından ayrılmaması ve müsaadesiz şekilde nurani hareket alanı semayı sınırsızca kullanmaması gerektiğini bildi.

Biliyordu. Çünkü Allah’ın nuruyla bakıyordu. Her şeyi bilen ona her şeyi en doğru biçimde bildiriyordu. Böylesi bilmek dolaysız, kendinden, gönül denilen Hakk katından Hakk ile bilmekti. Erenler bu türlü bilmeye “ledünden biliyor” derlerdi. Böylesi gelen bilgiye ise “ilm-i ledün” veya “fevz-i akdes” denirdi.

Ali Emin Bey terasta çayını içerken sohbetteydi hala…

“Hz.Pir’in pek kıymetli altı talibi vardı. Taliplerine altı günde verilen altı dersi göreceğiz. Sizlere Abdullah Efendiyi anlatacağım. Sonra her biriniz anlattıklarımdan kasıtla ne anladığını paylaşacak buradakilerle…”

Ali Emin Bey hikâyeye başlarken Tamer; Hz.Pir’in zamanında dergâhta olanları seyrediyordu. On sekiz ile yirmi iki yaşlarında altı kişi girivermişti içeri. Elleri namazdaki gibi önlerinde bağlıydı. İçlerinden iki kadın ellerini göğüsleri hizasında sağ el üstte olmak üzere tutmaktaydı. Başlar eğik halde Hz.Pir’in huzurunda karşısı boş bırakılarak yarım daire yada hilal sayılabilecek biçimde dizili minderlere oturmuşlardı. Pirin sol cenahına bakan minder boştu. Tamer kendisinin oturacak yeri olmadığını bile bile “ben mi oraya oturacağım?” diye umut ederken, Hz.Pir; ”Buralarda vazifeli olan bir misafir bekliyorum, o da gelsin, Abdullah Efendi’yi anlatmaya başlayacağım” dedi.

Bu sözle Tamer oturulacak yerin kendisi için ayrılmadığını anlamıştı. Salona otuz yaşlarında, orta boylu, şişmanca, ela gözlü, biraz da şaşı, asil tavırlı, yakışıklı bir zat girdi. Diğerlerine nazaran daha rahat davranıyordu. Elleri öndeydi ve minderini biraz geriye çekerek yerine oturdu. Dikkatlice Hz.Pir’e bakıyordu, Hz.Pir de ona…

“Hoş geldiniz!”

“Hoş bulduk!”

Misafir “hoş bulduk” derken, geriye çekip oturduğu minder az evvelki yerine dönmüştü. Efendiye baktı. Geriye oturmak için kendisini zorladı. Lakin minder bu kez yerinden kıpırdayamıyordu.

Hz.Pir “rahat olunuz” dedi.

Misafir tamam dercesine başını öne eğdi.

Hz.Pir ardından misafire seslendi.

“Arkadaşlar yerinizi bilsin diye, adınızı bağışlar mısınız?”

İtici bir ses tonuyla dergâhtaki rahmet nefesini örtmüştü, “ ben Haris’im” diyen misafir...

Tamer ihvanı merak etti bir an? Görünmez bir perdeyle perdelenmiş gibi Hz.Pir dışında kimse onu görmüyordu. Haris’e bildiriyormuşçasına Tamer ile de tanıştırmaya başladı ihvanı. Bazen meraklı sorular, kendine dışsal feyz-i mukaddesten böylesi cevap bulurdu. Evvela dolunay gibi aydın yüzlü yeşil gözleri olan sağ cihetinin başındaki Safiye ve diğer ihvan sırayla takdim edildi.

“Bu Safiye… Hakk’ın ahlakıyla bakar. İffet ve edep ile yaşar.

Bu Emre… Hakk’ın nuruyla bakar. Aşk ile yaşar.

Bu Hadi… Kur’an ile bakar sadık yaşar.

Bu Hikmet... Her şeye her işe hakkıyla bakar, adil yaşar.

Bu Faruk… İlahi emir ile bakar, koşullar doğrultusunda hakkınca ölçüsünde yaşar.

Bu tatlı ve şirin kızım ise Nefise. Zevk ile bakar. Tadında yaşar.”

Her biri Hz.Pir’e ayrı gözlerde aşk-ı muhabbetle aynı halde tek bir gözmüşçesine bakıyorlardı. Bu bakış Tamer’e yabancı bir hal değildi. Hz.Pir’in sohbetine odaklandı.

“Evlatlarım, canlarım altı gün boyunca her gün bir ders göreceğiz, sakın gelmemezlik etmeyin! Anlatacağımdan tek tek özlü bir biçimde dersler çıkartacaksınız. Anladığınızı da anlatacaksınız.”

“Bugünün dersi” deyip gözlerini kapadı, kelimeler dökülmeye başladı. Tamer anlatılanları mekân ve zamanına göre görmek istemişti. Lakin bu defa Hz.Pir’in elini kaldırarak indirmesiyle engellendiğini fark etti.

“Söylenenleri hayal sultanında gör. Asıllarıyla bahr-ı ahadiyet gönül deryasında gör,” dedi Hz Pir…

Emri duyan Tamer varlığına işleyen bu sese direnemedi, söylendiği gibi davranmaya başladı.

Hz.Pir’in gönül deryasında gördükleri dilinde biçimleniyordu.

“Sofra-ı Hakk kuruldu.

Erenler perdelerden soyundu.

Kelam aynasından görünen Hakk oldu.”

Kelimeler sıralandıkça -Tamer dâhil diğer- ihvanlar pür dikkat söylenenlerin hali üzeri bakıyorlardı Hz.Pir’e.

Her söylenen, haller olarak melaike tarafından biçimlendiriliyordu kalp aynasında. Saf kalpler söylenenlerin aksiyle bakıyorlardı ya; Hakk’ın nuru ile de anlıyorlardı. Sükût etmişti ten bedenleri. Ruhlarıyla bakıyorlardı. Tamer’in dikkatini çeken hususi bir durum vardı ve hayretler içerisinde bakındı. Hazret konuştukça etrafını açık kremsi parlak bir nur kaplıyordu. İçten içe; “Bedeninden ruhunun nurları salınıyor” diye geçirirken, Hz.Pir murakabe halinde:

“Nur deryasının kapısı açıldı.

Gören gözler O’nu seyre daldı…”

Tamer, Efendisinin sohbetlerindeki gibi varlık aynası olan bir kâmille karşı karşıyaydı. Kendi halini görüyordu her sözde. İmanla seyrediyor, can kulağıyla dinliyordu; böyle görmesi gerektiğinin teslimiyetiyle.

“Kâmilden görünen Hakk

İman dolu gözlere

Görünen aşikâr olan Hakk

İhlâs dolu sadıklara”

Tamer Hz.Pir’den dilde tecelli eden Hakk’ı görüyordu, Nur ve Kelam sıfatlarında. Her pirde tecelli eden asıl Piri görüyordu, iman dolu gözlerle. Haris hariç diğer ihvan da kendisi gibi bakınmaktaydı efendilerine.

“Sonbahar yapraklarını salar.

Hüzün bir serin rüzgâr.

Toprak briketli ev

Yeni doğmuş veliye örtü.

Anne mucizeye bakar

Cansızlar en güzel biçimde canlanır

Hakk meleklerini gönderir.

İsmi Abdullah olsun diye, emir bildirir.

Baba ilham ile Abdullah dedi

Ezan kulaktan girdi.

Güzellik Abdullah ismine büründü.

Âdem’den bir Âdem daha zuhur etti.

Gök melekleri dualar etti.

Hakk sevinç gözyaşlarını yağmur diye döküverdi.

Seneler ardın sıra Abdullah yedi yaşında

Ağzı bozuk ve hırçın bir afacan

Yine sonbahar.

Baba evladını şehre götürdü.

Kalabalık, yüreğe korku saldı.

Abdullah eve kendini zor attı.

Yatağında uykuya kaldı.

Gece yarısı uyandı.

Yün yatakta kendine baktı.

Beden kendisine yabancı

Anne babasına baktı.

Evladım deyip uyuyanlar

Kendisine yabancı

İsmiyle kendine baktı.

İsmi kendine yabancı

Yabancılık içine hüzün çaldı.

Hüznüyle uykuya daldı.

Bir süre böyle devam etti.

Yaş on beş

Celal iken cemal oldu.

Ahlakı peygamber ahlakı oldu.

Atlı arabayla yola koyuldu.

Şehirde eğitim alıyordu.

Önüne bir pir koyuldu.

Arabayı durdurdu.

Pir’e ismini sordu.

Hakk aynası derviş Pir:

“Muhammed Sıraceddin.”

İsmini duyunca arabadan indi.

Eline sarıldı, Pir’im yardım et dedi.

Dağ, taş, bitki, hayvan, insandan gayrı cin yoldaşım oldu.

Nedir bu halim kendime yabancı oldum.

Bağ, bahçe gezer dururum

Gözlerim yaşlı ağlar dururum

Bu aşk nerden gelmekte

Yanar dururum

Pir’im yardım et dedi.”

Bu sözleri duydukça Tamer iki hakikat güneşinin huzurunda, ihvandan Emre ise efendisinin huzurunda ağlıyordu. Abdullah varlıklarına ayna oluyordu.

“Yine sonbahar

O’nun için mevsim hep sonbahar

Hüzün yüreğini Pir ile terk etti.

Pir, “Fetâm! İşini bitir dergâha gel” dedi.

Dergâh şehre yakın,

Irmak kenarında taştan örtülmüş

Bir tepenin yamacında

Abdullah:

“Pir beni bekler ” dedi.

Abdal kapı kuluna.

Abdal:“efendi çilehanede

Kimseye görünmez günlerden beri.

Sen kimsin ki göresin sevdiğimi.” dedi.

İçeriden Pir seslendi.

“Evladım Mehmet bırak gelsin.

Hakk erenlerin önünde durulmaz.

Aşk ile yananlara sorulmaz.

Yezdan’ın gönderdiğine kafa tutulmaz.”

Efendisine baktı abdal:

“Sevdiğim bilemedik kusura bakma

Yiğidi göremedik kusura bakma

Ya Rabb bilemedik kusura bakma”

Melekler abdalın haline acıdı.

Gözüne iki damla yaş verdi.

Pir yüzünü okşadı.

Âşık kul sıkıca elini tuttu.

Hakk gönlüne sürur verdi.

Herkes halince af etti.

Abdullah dergâha kabul buyruldu.

Suretsiz aşkı suret buldu.

Pir’im diye yanar oldu.

Hakk beden tandırını yaktı durdu.

İki sene zikir ve sohbet.

Âşık kulda tefekkür ve teslimiyet.

Derya misali nurun tecellisine sebep.

Aşk yedirmez içirmez derler.

Derler ama bilmezler.

Âşık olandan sormazlar.

Abdullah bir deri bir de kemik.

Dünya ölüsü, ahiret dirisiydi.

Baba bir Pire vardı diye.

Kıyamet kopardı.

Anne evladını yitiriyor diye.

Göğsünde düğümlenen kederle hastalandı.

Hakk’ın nur tecelli kapısı Abdullah

Ağlar, için için yanardı.

Ateş üstünde sac,

Sacda karınca.

Nasıl içli, içli kavrulursa.

Abdullah da böylesi misal yanardı.

Hakk bir kulunu murad ederse böyle yakardı.

Baba malı pek az kaldı.

Anne kederden tükendi.

Âşık kul kendinde tükendi.

Görenler dünya derdine ağlar sanar.

Bilenler Hakk aşkıyla yandığını anlar.

Abdullah Hakk’ı her yerde anar.

Pervane melekler etrafında döner.

Şeytanlar aşk ateşinden kaçar.

Abdullah nur ile bakar.

Görünen her yerde Hakk!

Eşya oldu gayrı Hakk!

Kâinattan hal lisanınca konuşan Hakk!

Âşık kuluna kendini temaşa ettiren Hakk!

Aşığın gözü kara.

Sevdiğini görmezse yüreği yara.

Yoktur böyle aşığa masiva.

Baba kendisinden dönen kula söver oldu.

Törenin dışında nefsinden bakar oldu.

Biliyordu yanlış yoktu oğlunda.

Lakin çarşı pazarda dövdü O’nu .

Gözünün bebeğiydi kaybettiği.

İsminde Allah bulunan.

Varlığında  Allah bulunan.

Seyrinde Allah bulunan.

Abdullah!

Bütün dünya kapıları kapanan.

Ahiret yurdu kapıları açılan.

Abdiyetinde Hakk’ın kapısı olan.

Gönlünde Hakk’tan gayrısı bulunmayan.

Bunlara rağmen dünya işinde.

Anne babasına hizmette.

Kâh döşek sermekte.

Kâh tarlayı sürmekte.

Kâh kuzuları gütmekte.

Ana babanın hakkı olan.

Evlatlık haklarını eda etmekte.

Ah gönül ne kadar safsın sen?

Arı, duru.

Ne kadar güzelsin sen.

Göktekiler güzellik dedi O’na.

Yerdekiler deli dedi O’na

Gözleri yuvalarına çökmüş.

Kan deryası.

Görenler esrar içiyor,

Herhalde dediler, O’na.

Esrardı O’nun içtiği,

Her damla gözyaşında.

Kevser içeceği,

Her damla gözyaşında.

Birkaç koyun ve kuzu güderken kırda.

Oturur onlarla ağlayarak konuşurdu.

Dile gelen kuzu, koyun,

O’nunla konuşurdu.

Rabb’i O’na cümlesinden konuşurdu.

Bir gün dövündü kendi kendine.

Sen ki bu ikilikte layık mısın Rabb’e

Göklerden gelen bir ses

Gönül semasında yankılandı.

“ Sen ikilik zulmetinde bulunan

Daha fazla sev Pir’ini.

İkiliği aşmaya çalışan,

İkiliği aşanla aş.”

Dergâhta buldu kendini bir anda.

Pir karşısında.

Duada bulundu Pir o anda.

Elini koydu başına.

“Diri olan Hakk ile

Diri olasın.

Zaman ve mekânın dirisi olasın

Ölü kalpleri dirilten.

Diriliğin sultanı olasın.

Hakk’ı, yaşamın diriliğinde bulasın

Hüviyeti Hakk ,

Meleklerin secdegahı kıblesi olasın.

Erenler meclisinin Pir’i hüda’sı olasın.

İnsanlara ışık, nur, feyz.

Takip edecekleri ayak izleri olasın.”

Dua bitti.

Peygamber, Sıddık, Ali karşısındaydı

Her biri bir nefes verdi.

“Nazarımız üzerindedir. “ dedi

Her biri “rablerin Rabbi” dedi.

Gözlerini kırda açtı

Küpeli kuzusu yüzünü yalamaktaydı.

Yaşam sevinciyle baktı,

Huzur ile eve vardı.

Zannı ve hevasını ilah edinen

Gözleri öfkeden, şiddetin kırmızısıyla dolan.

Yüreği gaddar olan baba

Oğlunun bu haline dayanamıyordu:

“Geri döneceksin bize”

Gözlerden dökülen gözyaşı

Aşk ile huzur bulan oğul

“Hakikatten yüz çevrilir mi?

Hakk diyen sözünden döner mi?

Âşık kul Mevla’dan döner mi?” diyordu.

Sizler görmediniz O’nu

Görseydiniz bu deli derdiniz.

hayalinizde gördüğünüzden de güzeldi.

otururken Allah

yürürken Allah,

gezerken Allah,

yatarken Allah.

uyurken Allah,

kalktığında Allah,

rüyasında Allah,

her an tefekküründe Allah.

Zikri daimdeydi

O ne güzel kuldu

Her türlü öfkeden,

kinden, şehvet, hevadan

benzeri halden uzak,

tutku doluydu.

Böylesi yeryüzünde ender bulunur.

Gök kubbenin altında sır.

Görünmez olur.”

Nur tecellisi şiddetinden artık neredeyse görünmeyen Hz.Pir gözlerini açtı. İhvan hayretle dinliyordu. Derin, nurlu nazarlarıyla meclisi ruhuyla taradı. Gönülleri yokladı. Herkes anlatılanlardan kendine bir ders çıkardı. Pirin huzurunda bütün haller aşikârken kimse olmadığı gibi görünemiyordu. Herkes maskesizdi ve oldukları gibiydiler. Böylesi bir mecliste düşüncede konuşulurken bile kimsenin dudakları müsaadesiz açılıp kapanmıyordu. Hz.Pir suskundu. Sağ eliyle Safiye’ye nezaketle işaret edince hatun kişi dile geldi.

“Güneşin yanında mumun kıymeti nedir ki, huzurunuzda konuşayım. Canım efendim! Buyruğunuz sebebiyle dillendim. Abdullah Efendiden öğrendiğim tutkuyla sevmek, sevdiğine adanmak. Aşk kâl-u belâda Rabb’e verilen söz ahdinin mührü… Bu mührü sözüne sadık olanın, ahlakı ve iffetiyle taşıması gerek.”

Pir eliyle Emre’yi işaret etti. Emre sadece ağlıyordu. Konuşamayacak kadar ağlıyordu. Biraz beklendi.

“Söylenenleri yaşamak gerek, aslına rücuda yaşamadan konuşmamak gerek. En büyük cevap insanın hali olsa gerek.”

Evet!.. Abdullah’ı kendine misal olarak gören Emre, ihvan içinde aşkıyla hikâyeyi değil ama Abdullah’ın yaşadıklarını en iyi anlayan, onda kendini seyreden kişiydi. Bütün haliyle bu aşikâr biçimde görünüyordu.

Pir eliyle Hadi’yi işaret etti.

“Kuran’da aradım. Böylesi âşık var mı? Belki İbrahim böylesi bir aşkın, Kur’an-ı Kerim’deki suret biçimiydi. Hikâyede dikkat ettiğim husus, ayetlerin aşk ile yaşandığı ve okunduğu oldu. Aşk ile okunan Kuran’ın yaşamda gerçekliğe taşındığıydı.”

Hz.Pir: “Ayetlerle örnekle!” dedi.

“Pir’e biat eden hazret peşin peşin Kuran’ı kabul etti. Ailesi ve yaşadıklarıyla denenen oldu; Pir’e biatı da saf meleke haliyle Âdem’e secdesi oldu. Hakk’ın elçisi olan Pir’e biat Hakk’a biat oldu. Tin suresi anlatımın başından itibaren bir nevi tefsir edildi. ‘Daim salâttadırlar’ ayeti sanki Abdullah oldu. Daha nice ayet, sıfat ve esma Abdullah’ın yaşamında görünür oldu.”

Pir’in eli “tamam!” dercesine havaya kalktı. Yavaşça Hikmet’i işaret etti.

“Hikâyede dikkat edilmesi gereken en önemli konu Hakk’a varmanın ve O’nu bilmenin; tıpkı tutkulu kılan aşkta olduğu üzere duygularla tetiklenerek çalışma ve gayret sonucunda gerçekleştiğidir. Bu ise ilkelerin, -tutkularımızın şiddeti kadar gösterdiğimiz- çalışma gayretinin sonucunda yaşamda amaçlar olarak görünür olduklarının yasasını bize gösterir. Tutku yoksa ilkeyi bilsek bile pek bir şey ifade etmez. Ve tutku bağlı olduğumuz ilkeyi bizler için değerli ve anlamlı kılan yaşamımızı kolaylaştıran en büyük melekemizdir. Müsaadeniz olursa bir soru sorabilir miyim?”

“Buyur!..”

“Bu hikâyede gördüğüm kadarıyla suretler ve mekânlar pek anlatılmadı. Bunun doğrudan yaşanan olayın dersini edinmemizin dışında manevi bir anlamı var mı?”

Hz.Pir Hadi’yi işaret etti.

“Böylesi hikâye anlatımlarında istenen husus, kişilerin suret biçimleriyle ve mekânlarıyla bilinmesi değildir. Bilinmesi istenen nokta; hikâyede anlatılan olay üzerinden yaşanması istenen ahlak biçimidir. Bu da Hakk Teâlâ’nın Kitap’ta anlattığı kıssalarda anlatım ahlakı olarak açık biçimde görünür. Kuran’da İbrahim, Yusuf, İsa, Âdem (aleyhisselam) gibi nebiler anlatılır. Onlar bir ilkenin ahlakta biçimlenişinin kişileri olarak gösterilirler. Ama hiçbir yerde onların bedenleri ve yaşadıkları mekânlar, tasvir edilerek net bir biçime indirgenmez.”

Hikmet söz hakkı istercesine bakıyorken müsaade ona verildi.

“Bu şu demek oluyor ki; ilahiyat, kelamda şekilsellik üzerinden değil kavramlarla olaylar üzerinden fiillerde tasvir ediliyor. Bunun birçok hikmeti olabilir. Aklıma gelen en büyük dört sebep şunlar olsa gerek…

Birincisi; şekilcilikte imgeler kavramlarla düşünmeyi ve dahi kavrayışı zorlaştırır. Zira kişiler imgelere takılıp kalır.

İkincisi; anlatılan ahlakta karakterize edilen ilkenin belli bir biçimde sınırlandırılmaması, indirgendirilmemesi, evrenselliğinin bozulmaması içindir.

Üçüncüsü; anlatımın kendisinde örneklenenlerin hayal gücünde özgürce ve sınırsızca canlanmasına olanak verilmesidir. Bu da zekânın gelişimi adına gereklidir.

Sonuncusu; anlatımda imgelerin ahlak düzeyinde görünür kılınması ve rahatlıkla içselleştirilmesi içindir.”

Hz.Pir’in eli Faruk’u işaret edince mana incilerini döken Hikmet’in dudakları kapandı.

“Efendim! Böylesi bir aşk istisna-i bir durum… Herkesten böylesi yaşaması beklenemez. Zaten her bir kişi yaratıldığı kendi ilahi sıfat ve esmasının ahlakında yaşarken, istisna olan genelleştirilemez.

Bu durumda hikâyeden aldığım ders; aşk ile yansak dahi Hakk’ın vicdan buyruğu olan sorumluluklarımızdan kaçmayarak hazret gibi hizmette, çalışmakta devamlı olmaktır.

Aşk, ilahi âlemin gönül kapısı anahtarı olsa da dünya âleminin kapı anahtarı olan hizmet ve çalışmalarımızı da unutmamak gerekir. Ayrı, ayrı karakterler olarak yaşıyor olsak dahi ilahi olan böylesi bir yaşamı da temenni etmek lazım gelir.”

Hep olurundan ve doğru olanından bakardı ya Faruk; Abdullah’ın böylesi yaşamına hayrandı. Hayal yetisinde Abdullah Efendiye gıptayla bakıyordu. İki damla gözyaşı yanaklarına süzülürken utandığından onları saklamaya çalışıyordu.

Yücenin eli Nefise’yi işaret etti bu kez.

“Efendim o kadar güzeldi ki sesiniz, bana beni unutturup kendimden geçirdiniz. Hazretin hikâyesini bu yüzden dinleyemedim. Bir an ruhaniyetinizi gördüm. ‘İyi dinle!’ dediniz. O an ‘güzellik’ denildi. Arkadaşların anlattıklarıyla ve senelerdir terbiyenizde bulunmam ile fark ettim ki; anlatılmak istenen aşktan daha çok güzellikti.”

Hz.Pir gülümseyerek bakıyordu talibinin şirin haline…

“Abdullah Efendiyi güzel yapan sureti değil, aşkı idi herhalde. Kanaatim o ki; aşktır insanı ilahi yapan… Aşktır saf ve tertemiz, arı duru gönül yapan… Böylesi gönülde Hakk’tır var olan, kuluna da yolunu bulduran. Bu durumda güzellik, Abdullah Efendiyi anlayabilmemizin ilkesidir. Anlatılan güzellik, suretlere aşkın kendi olanı bulmak… Kendi olanı sadece yaşamak… Böylesi kişi ihlâsta ve niyetinde Hakk iradesi sebebiyle güzeldir. Amelinde Hakk’ın ahlak tavrında bulunması sebebiyle güzeldir.” Aşk güzelin hilesidir; güzele vasıl olunduğunda, aşk değil güzelliktir yaşanan.

Yüzü ışıl ışıl efendisi gibi parlamaya başlayan Nefise; “aşkın olan Hakk, mutlak olan güzeldir” deyip ekledi: “Böylesi yaşamlarda görülmesi gereken O güzeldir.”

Efendisi Nefise’ye hafif bir gülümseme eşliğinde iftiharla bakıyordu. Farkındaydı; içlerinde en büyük acıyı o çekiyordu. Sefalet ve acılarla dolu bir hayattan nasıl böylesi şirin bir tevhid ve zevk ehlinin çıktığını çok iyi biliyordu. Önemli olan bu yolda kişinin ne olduğu değildi, sonuçta olacağı kişiliğiydi.

Hz.Pir, Haris’e söz hakkı verdi.

“İnancınızla bakıyor, ona göre yorumluyorsunuz. Anlatılanlar geçmişin masalıysa (esatîr-ün evvelîn) eğer, kendinizi boşa yoruyorsunuz. Farz edelim ki yaşanmış olsun, anlatılanlar ilkesel olsun! Reva mıdır Allah’tan, seven kula cefa etmek? Böylesi yolda fakir, biçare etmek? Sevdiklerini hasım etmek?”

Hz.Pir cevap vermesi için Hadi’ye baktı.

“Allah deyip yola koyulan, peşin kabul etmiştir yaşayacaklarını. Rabbimiz; ‘denenmeyeceğinizi mi sanıyorsunuz?’ ve ‘cennet karşılığında evlat ve mallarınızı alırım’ diyor. Bunlar Hakk kelamında sabitken bize düşen tavır, peşin verdiğimiz sözde durmaktır. Farz edelim masal olsun! Hakikat dersi veriyorsa neden dinlenilmesin?”

Safiye anlamsız bulmuştu Haris’in söylediklerini. Yekten; “Bu söylenenlerin gönlümde yeri yok” dedi

Hikmet şüpheyle baktı Haris’e.

“Vesvese gibi geldi bunlar. Vesvese şüpheye sebep… Şüphe ise lezzeti bozan zehir misali insanın yüreğine işler. Böylesi zehir nedeniyle inancın ve güvenin bittiğinde hayat anlamsız gelir.”

Emre’ye baktı Pir...

“Sebeplerden bakınca böyle söylenir. Aşk ve iman ile bakınca daha yok mu denir?”

Güzelin güzel gözleri Nefise’ye baktı:

“Arkadaş, Hakk’ın tadına varamamış olsa gerek... Hakk’ı yaşamında zevk eden kişi ‘dert’ denileni görür mü? Hakk’tan biliyorsa cümle dertleri, derdin içinde de Hakk’ı zevk eder. Kendisini Hakk’a teslimiyetle emanet eder.”

Faruk sevdiğinin gözlerinin kendisine baktığını görünce; “Engeller olmasaydı değerler oluşmazdı. İmtihan olmasaydı sonuca ulaşılmazdı. Hakk sözüne iman eden, Hakk sözü ile yol tutan, Hakk’ı yolunda bulandır. Gerçeği böylesi görmemek gaflet uykusunda yalandır” diyerek celalli biçimde Haris’e bakıyordu.

Haris söylenenler karşısında hayrette ve şaşkın duruyordu. Sohbet bitti. Tamer, Hz.Pir’den gözleriyle destur istedi.

Hz.Pir dudaksız “Destur sana Hakk’tan” dedi.

Tamer gözlerini açtığında efendisinin karşısındaydı. Ali Emin Bey; “Evladım senin çıkardığın ders nedir?” dedi.

Tamer, Tamer elbisesine büründüğü üst bilinçten bakmaya başladığında kavrayışı ve anlayışı ruhani seyrindeki kadar net değildi.

Bu haliyle bile; “Muhteşemdi” deyiverdi: “Bu kadar yoğun anlamlı bir seyirden sonra söyleyecek bir şeyler bulmak çok zor. Aldığım ders o ki; sadece kendimi âşık bilirdim, benden başka âşık olanı bilmezdim. Suretin aşkına tutulmuştum, yıkıldım. Abdullah’ın aşkı gibi âşık oldum. Anladım ki; gönül deryası âşıkları pek çoktur. Kimse ayrıcalıklı olduğunu düşünmemeli.”

Ali Emin Bey; “Hadi kalk!” diyordu: “Bugünkü ders tamamdır. Elif kızım sende kalk! Bekleyeniniz var. Unutmadan, Tam-erim!  Suret aşkı ile yananın ilahi aşkı da şiddetli olur. Bazen suret aşkı dahi yaşamın neşesi, Hakk’ın merhamet ettiği kuluna gönlünde yaktığı mumdur. Bu neşe ve mum olmaz ise yaşamın kendisi kâbus olur.”

İlahi aşka kıyasen Sevgi’yi tutkuyla sevmesinin hata olduğunu düşünen Tamer için bu sözler gönlünü rahatlatmıştı. “Şer bildiğinizde hayır, hayır bildiğinizde şer vardır” ayetiyle bunu kıyaslayınca daha da ferahlanmıştı.

Üstadı Ali Emin Bey talibini desteklercisine söze girdi:

“Hatalı görmek ile hatalı olunur.

Kusurlu görmekle kusurlu olunur.

Her ne ki var Hakk’tandır

Hakkı ile hayırdandır.”

Eller ellere değip dudak ve kalbe götürüldü. Destur alınmış oldu. Tamer içinden “bekleyenimiz kim?” derken, Elif’in aklına Işıl geldi.

Nitekim daha önce oturmuş oldukları kafede onu bulduklarında “Neredesiniz! Belki gelirsiniz diye sizi gözlüyordum” dedi kızcağız.

Tamer bir sürprizle karşı karşıyalarmışçasına “Hayırdır?” diye sordu.

“Dün gece rüyamda seni gördüm. ‘Evliyalar diyarına hoş geldin!’ diyordun. İçim kıpır, kıpır uyandım. Sevinçten ne yapacağımı şaşırdım.”

Tamer, Işıl rüyasını anlatırken gözleri saf ve melul bakan, parlak gözlerinin içi gülen, rengârenk saçlarıyla onu alımlı ve cazibeli kılan kıyafetleriyle karşısında duran arkadaşına bakıyordu. Sözlerinden imanın kokusunu, gördüğü bedenden ise gafletin kokusunu alıyordu. Bu sırada ilham olundu ki; erenlik giyim kuşamda değil, Hakk’a iman ve sevgiyleydi.

Tamer; “Anlaşılan Hakk’ın surete baktığı yok” diyerek mırıldanırken Işıl girdi araya:

“Ne dedin?”

“Yok bir şey.”

Işıl kendisine gizemli gelen arkadaşına “Bir yerlere gittiğini biliyorum. Beni de götürür müsün?” dedi. Her türlü gizemin cazibesine kapılan ruh haline sahipti. Öyle ya! Gizemdeki bilinmezliğin derinliği kendine çekerdi insanı.

Tamer, Elif’e baktı. Yeşil gözlü, kumral kız tarikat meşrebi olduğundan pek konuşmazdı. İyi bir gözlemciydi. Gözlerle bakıştıktan sonra Işıl’a dönerek; “Tamam! Yarın seni de götürürüm” dedi.

Kuzenleri haricinde Tamer’in pek erkek arkadaşı yoktu. Zaten Ali Emin Bey’den sonra arkadaştan yana kimsesi kalmamıştı. Işıl ve Elif konuşacağı en iyi arkadaşları olarak karşısındaydı işte!..

Işıl gözlerinin içi gülen, çıtı pıtı, seksi haliyle doğaçlama sağ elini kaldırdı. Tamer de aynıyla karşılık verince “Tamam! Bu işte!” diyerek beşlik çaktılar.

Elif, Işıl’ın sevincine ortak halde ona gülümsüyordu. Tamer konuşmaya bahane Işıl’a; “Sence aşk nedir?” diye sordu.

Işıl; “Teklifte mi bulunacaksın?” deyince latife ile gerçek arası gönlünde olanları da dile getirdi.

Gönlü birini sevmekten yana boşsa insanın, sezgileri de kuvvetliyse, latif ve kibarsa incitmemek için karşısındaki insanı bir an düşünür ya; Tamer duraksamıştı. Gönüllerde soğuk rüzgârlar esmesin niyetiyle, samimi ve şakacı bir edayla; “Hayır! Sadece sordum.” deyiverdi.

Tatlı dil, taş olsa da kişinin kalbi eritirdi onu, güneşi gören kar misali. Hem değil midir ki; kişinin iç haline göre biçimlenen sesinden etkilenir ve buna mukabil refleks tavırlarda bulunuruz. Tamer insanların iç hallerine göre dış hallerinin değiştiğine vakıftı. Genç olmasına rağmen ferasetiyle insanların gönüllerinde gezerdi. Hangi hâllerde bulunuyorlarsa ona göre hitap ederek üslubunca konuşurdu.

Tamer’in latif haline cevap mahiyetinde Işıl da şirin bir yüz ifadesiyle karşılık verip; “Zaten benim için biraz gençsin” dedi.

Tamer kur yapma faslını kapatmak için;  “Artık soruyu cevaplasan” diye diretti.

Elif’e Işıl’ın rahatlığı tuhaf geliyordu ama Işıl’la aralarında yeni bir arkadaşlık bağı oluştuğunun da farkındaydı. Türk kahveleri servis edilirken Işıl ciddileşti.

“Tamam!”

Işıl heyecanlı, hiperaktif, samimi bir insan olsa da hemen kırılır, hali hemen değişiverirdi. Konservatuarı bitirdikten sonra sanat tarihi ve resimle de ilgilendiğinden entelektüel birikimi azımsanmayacak biriydi.

Masum ve biraz da ciddi, çokbilmiş bir edayla söze girdi: “Kimilerine göre mi? Bana göre mi?”

“Sana göre.”

“Aklıma ilk gelen, tutkuyla sevmek… Hayal duvarından aşkının resmini indirememek.”

Konuşulanlara sessiz duran Elif ilk kez sohbete bil fiil iştirak ediyordu. “Sence bir surete dış etken olarak bağlı böylesi bir aşkın dışında ilahi aşk nasıldır?”

Işıl konuşurken rahatlamış olsa gerek ki samimi bulduğu arkadaşlarına; “Otuz yaşındayım” diyerek kendisini anlatmaya başladı.

“Müzik, sanat tarihi ve resim okudum. Kendimce bestelerim oldu, resimler çizdim; bunlardan çok paralar da kazandım. Kimi zaman başka işler de yaptım. Erken evlendim, çabuk boşandım. Bu yaşa kadar dolu dolu yaşadım. İlahi aşk mı?.. Duydum ve okudum. Lakin gönül kapımı bir gün dahi çalmadı. Bilmediğim bir şeyi nasıl anlatırım size.”

Söz açılmışken saatlerce konuştular. Arada Işıl’ın yalnız yaşadığı için korktuğunu, bazı geceler elinde tespihle dualar ettiğini, kardeşlerinin kendisini para kaynağı olarak gördüğünü ve ailesinden kopuk yaşadığını da öğrendiler. Heyecanlı, samimi, alımlı, cazibeli ve rahat davranan arkadaşın psikolojik olarak pek rahat olmadığı, yalnızlığıyla beraber iç çöküntü yaşadığı, kavgalı olduğu geçmişiyle bir türlü barışamadığı aşikârdı.

Tamer pozitivizm ve modernitenin canlı enkazıyla karşı karşıya kaldığını düşünmüştü bir an. Acıdığından değil, sebepsiz, ihlâs ile arkadaşına yardım etmek istiyordu. Ona bir teklifte bulundu:

“Arkadaşım! Yalnız kalınca insan, tutunmak ister birine… Sen inancın ile Hakk’a tutunmuşsun zaten.

Arkadaşım! Geçmişinle değil Hakk ve O’nun hakikatiyle yüzleşsen, kısacık geçmişinin karanlık çıkmaz sokakları sonu gelmeyen bir dolambaç olmaz sana.

Geçmişine inat geleceğe bakmak, Hakk’ın sana verdiği sanatçı yeteneğini gayretle çalışmalarında göstermek senin için daha iyi değil mi?”

Evet!.. Teklif nasihatten ibaretti. Tamer’in yapmak istediği geçmişiyle kavga etmesi yerine mutlak Hakk ilkesine bağlı olarak yetenekleri üzerinden arkadaşının yaşantısına yön vermesiydi. Geleceğe umutla bakarak, yaşamda gayretle yürümek, anılardan ibaret maziyi unutturmaz mıydı?

***

Ertesi gün kâfede buluşup Ali Emin Bey’in yanına gidildi. Teras ihvanla doluydu. Eller ellere değdi. Eller dudak ve kalbe götürülüp selamlaşıldı.

Işıl şaşkın ve meraklı gözlerle olan biteni seyrediyordu. Bir yer bulup oturdular. Tamer Efendinin karşısına geçti. Efendi, Işıl’a bakıp ”Kızım, hoş geldin!” dedi.

“Hoş bulduk!”

Ali Emin Bey, Işıl’ın ismini sormamıştı. Kimse de söylemedi. Böylesi meclis sahipleri isimlerle, suretlerle, ırklarla ve cinsiyetlerle ilgilenmezlerdi. Her gelen sadece insandı.

Çaydan bir yudum alındı. Efendi anlatmaya başladı. Gözler kapandı. Tamer ayakta, Hz.Pir’in huzurundaydı. Eller kalplerde buluştu. Baş öne eğildi. Fısıltıyla “Hû!” denildi. Selam verildi, selam alındı.

Işıl tüm merak ve dikkatiyle, Efendiyi gözleyen ve dinleyen insanlara bakıyor, bir yandan da onu dinliyordu.

“Hz.Pir imamet postunda otururken ihvanlar tek tek edeple bir önceki gün gibi içeri girerek yerlerine oturdular. Haris de hemen arkalarından içeri girdi, yerine geçti.”

Hz.Pir gözlerini kapadı. İnci tanesi gibi mana ışığının taşıyıcı kelimeleri iki dudağının arasından dökülüyordu.

“Selam olsun!

Meraklı gözlerle gözleyenlere

Hakk, hakikati arayanlara…

Selam olsun!

Hakk aşkıyla yananlara.

Genç Abdullah bakıyordu.

Babası karşısında

“Bizi Pir’ine değişiyor musun?” demekteydi.

Aşk ile sarhoş oğul da ona

“Tırnağını bile size değişmem.” demekteydi.

Baba hışımla kalktı.

Oğluna bir tokat attı:

“Defol git evimden!”

Anne ayaklarına sarıldı.

“Oğul ne olur gitme!”

Oğul anayı kıramadı.

Babanın öfke ateşi söndü.

Âlemleri ayrıldı.

Bir evde iki yabancı

Ana arada berzahtı.

Bir gün Abdullah hastalandı.

Narlar içinde yandı.

Zikri ilahi dilinde

Nur tecellisinde

Aşk ateşiyle de yandı.

Yer yatağındaydı.

Muhammed, Ali, Sıddık, Kadir ve Bahaddin

Peygamber ve erenler etrafını sardı.

Peygamber güzelliğe baktı:

“Böylesi pek nadir!”

Peygamber avucunu açtı

“Ya Rabb! Yer yatağından kaldır.”

Diyerek dua etti.

Ana, baba gözü kör

Oğullarına baktılar!

Görünen et parçası bir oğul!

Oğul can nefesi veriyor!

Ana kendini yitiriyor!

Baba hiç durmadan ağlıyor.

Ruh! O kadar güzel ki

Cansız cesedine bakıyor.

Ölüm, yer döşeğinden yükseliş

Beden misafirinden ayrılış.

Bilinmeyene yükseliş.”

Hz.Pir gözlerini açtı. Görünmeyen Tamer ve bağdaş kurarak oturan Emre hiç durmadan ağlıyorlardı. Faruk metanetle, Nefise ve Safiye ise kederle bakıyordu. Hadi Fatiha okuyordu. Hikmet “bu iş bitmemiştir herhalde” diye düşünüyordu. Haris, mırıldanarak “Oh! Sonunda bitti” deyiverdi. Hz.Pir susunca nurlar içinden görünüyordu. Gönülleri yokladı. Haris söz hakkı istedi. Efendi müsaade verdi. Haris riya maskesini takındı:

“Ne kadar kısa sürdü. Lakin benim alacağım vardı. Ölüm ne de korkunç bir son! Böyle mi bitecekti?” diyordu. “Ölüm! Ölüm! En büyük acı… Çocukları yetim bırakan, ebeveynleri evlatsız koyan, insanoğlunu çaresiz düşüren ölüm... Güç ve mal hırsını artıran, daha fazla ömür için insanı hayvanlaştıran ölüm… İnsanın çaresiz kaderi… Neresi doğru bunun?”

Hz.Pir Faruk’a bakarak söz hakkını ona verdi.

“Ölüm bu! Her şeyi ve her işi keser, atar. Hakk’ın emridir ölüm. Kaçanı yok. Bir gün bizi de yakalar. Sen, emr-i Hakk’a bak, Hakk ile yaşa! Ölüme aldanma, bilemediğimiz ahiretini de kurtar.”

Haris bu sözleri duyunca ürperir gibi yaptı: “Dur! Dur! Daha vakit var.”

Hz.Pir’in göz müsaadesiyle Nefise, Haris’e baktı.

“Vakit var, denilen bir gelecek zaman.

Hiç bitmeyecek sanan.

Varlığıyla oyalanan.

Bil ki ölüm kapımızda her an!

Tadılacak geldiği an. “

Nefise’nin herkesin yaşayacağı ölümü imleyen sözleri etkisini gösterdi. Korku hançeri Haris’in kalbine saplandı.

Safiye müsaade alıp konuşmaya başladı.

“Ölüm korkusu sondan… Sonu olan geçici olan… Sonu olmayan ise daim olan… Ölüm sonsuza kanat açmak, sonu olmayana varmak… Korkacak bir şeyi bulunmayan neden korksun ondan? Böyle ise kaçınmak lazım, ölümden korkandan…”

Haris kendini savunma ihtiyacı duyduğundan müsaadesizce Safiye’nin konuşmasını keserek araya girdi:

“Benim ölümden korkmam sondan değil, yeni bir başlangıçtan…”

O sırada Hz.Pir, Hadi’ye izin verdi.

“Her nefs ölümü tadacaktır, diyor Mevla…  Nefs ölümü tadıyorsa, ölüm bizlerin kendi kendimize uydurduğu nihai son denilen bir yalan. Öyle ise senin korkun senden!”

Hikmet, Hz.Pir’in bakışlarına muhatap olunca Haris’le atışmadan konuştu:

“Varlıkta sonu olan sonlandığında biterek yeniden başlangıç buluyor. Bu durumda sonlanan biçimselliktir aslında. Var olmaya devam eden ise yeni bir biçimsellikte kendini noktalayandır. Ölüm bize değişim ilkesini gösterir. Değişim ise varlık olarak değişmeyenin ölüm hilesi olarak görünür.

Abdullah Efendinin ruhu ile bedenini seyredişi bize bunu açık biçimde anlatır. Ayrıca bize burada anlatılmak istenen ölümden de önemli olan başka bir ders var: Kendini beden sananlar anlamalıdırlar ki; onlar bedenle sınırlı varlıklar değildirler. Tabii, bu da Abdullah Efendi gibi ölümü tadıp deneyimlemedikce bizler için inançtan ibarettir.”

Hikmet, hitap izni isteyince “Şimdi değil, biraz sonra.” dedi Hz.Pir ve Emre’ye işaret verdi.

“Hakk sevdiğinin canını alır.

Diyeti kendisi can alınır.

Âşıklar böyle nurdan yaratılır.

Erenler nurdur, ölüm onlardan alınır. “

Tamer bu yoruma şaşırmıştı. İnsanın öldüğü değil, ölümün insandan alındığını ilk defa duyuyordu.

Şefkat ve sevgi dolu bakışlarla Hz.Pir, Emre’ye bakıyordu. Hikmet’e de baktı dudaksız; “ haydi şimdi konuş!” dedi.

“Geçen sohbette vesvese verdin. Bu sohbette de korkanı oynayarak korku vermeye çalışan oyuncu gibiydin. Hepimiz senden rahatsız olduk. Efendimizin misafiri olmasan seni buradan kovardık.”

Hikmet, ihvanın seçimi ile onlar adına da konuşuyordu.

“İsmim Haris, desen de belli ki sen Azazil’sin! Hakk sohbetinden kaçarsın, kulağına parmak tıkarsın, vesvese vermeyi kendine iş edinmişsin. Senin bu sohbette asıl işin ne? Onu söyle bize!”

Azazil; “Beni nasıl tanıdın?” dedi.

Hikmet cevap verdi: “Şeytanlık denilen de bir ahlaktır. Bu meclise bu ahlakta giren yoktur. Cenab-ı Hakk’tan müsaadeyle buraya senden başkasının gelmesine de hak yoktur. Duydum ki Hakk’a iman edenlerdensin. Anladım ki; kibirden dolayı Hakk’tan gafil kalan senin gibiler sadece vesvese verirler. Vesveselerin seni bana gösterdi.”

Azazil; “İlginç!” deyiverdi: “Yanlış kanı üzeri olsan dahi, doğru bildin. Beni buraya gönderen Hakk’tır. O’ndan müsaade almadım. Benim bir cin olarak insana tahammülüm yok. Veli bir bilgenin de yanında kalma sebebim yok. Ben istemedim gelmeyi, beni gönderen Hakk’tı. Dedi ki: ‘Senin hakkın var orada, git hakkını ara!’ Ben de hakkımı almaya geldim.”

Hikmet, “Hakkının ne olduğunu biliyor musun?” diye sordu.

Azazil üst perdeden binlerce senenin verdiği kibirli bir ses tonuyla yanıtladı: “Ara, dedi tıfıl! Biliyor olsam arar mıydım? Burada bulunur muydum? Kelamda bir ipucu arıyorum.”

“Hakk ‘ara’ dediyse hakkını bulursun” dedi Hikmet.

Azazil “Bundan yana şüphem yok!” diyerek karşılık verdi.

“Senin gibi biriyle tanışmak ayrıcalıktır” deyince Hikmet, Azazil de “Benim yoluma meylin mi var?” diye soruverdi.

Hikmet; “Yoluna meylimden değil! Vazifenin nedenlerini bildiğimden” deyince; imalı bu söz üzerine Azazil’in kalbine hikmet oku saplandı. Bir şeyler döndüğünü anladı. Lakin sesini çıkarmadı. Ne olduğunu anlamak için kendini geriye aldı.

Hikmet, Efendisine baktı. Başını öne eğdi. Pir huzurunda edepsizlik yaptığı fikriyle, özür diliyordu sanki.

Bu konuşma esnasında Tamer’in gözleri yaş döktüğünden Işıl şaşkın şaşkın, “neredeyim?” diye bakınıyordu. Tamer’i gözü yaşlı seyrederken ve ortada bir şeycikler yokken, neden ağladığını anlayabilir miydi?

Hz.Pir’den Tamer’e müsaade verildi. Gözler açıldı.

Ali Emin Bey hayrette bulunan Tamer’e; “Azazil’i görmek seni şaşırttı. Bil ki Abdullah ölürken şeytanını da öldürdü. Ona mühlet ölüme kadar… İnsan ölürken ölen şeytanıdır. Ölmeden önce ölmekten kasıt, şeytan ahlakını öldürmektir. Ölüm denilen zorunlu, varlığından vazgeçmek… Her canlının zorunlu kaderi, suretini terk etmek…”

Bu son sözler Azazil’in ölüm için söyledikleriyle, yaşanası zorunlu kader nüktesince benzerlik içeriyordu. Tamer ikisi arasındaki farkı iyi bilirdi. Efendinin ölüm tanımının Hakk niyetiyle, Azazil’inkininse kalplere korku salıp Hakk’tan gafil bırakma niyetiyleydi.

Ali Emin Bey, Tamer’e çıkardığı dersi sordu.

“Abdullah Efendinin hikâyesinden anladığım o ki; Hakk’a yükselmeye sebep olan şunlardır: İlki, Hakk’a adanmak… İkincisi; yer döşeği, beden toprağı ve sunak taşı olan tende Hakk’ı zikretmek… Üçüncüsü; tefekkür etmek... Niyeti Hakk olanlar, Hakk yolunda ölürler. Böylesi ölmek şehitlikte dirilmektir.

Hz.Pir’in hikâyesinden çıkardığım ders ise farklı görüşlerle birbirimizi tamamladığımızdır. Farklılıklarda daha yetkin kavrarız. Lakin bu hikâyede Hz.Pir doğuşat dışında pek konuşmuyor. İhvanlar ise gerekeni söyleyip sadece susuyor. Pek merak ettiğim şey; Hikmet, Azazil’le niye konuştu? Diğerleri ona dönüp bakmadı. Her biri isminin sahibi zatlar. Bu hikâyede kapalı bırakılan bir sır var.”

Ali Emin Bey, Tamer’in arzuladığı hususları açmadan; “Bu günlük bu kadar yeter” deyiverdi.

Işıl ayrılırken bir velinin elini tutmanın heyecanı ile efendinin elini bırakmıyordu. İçtenlikle “Sizleri nasıl severim?” dedi Ali Emin Bey’e. O da cevaben “Kızım, Allah’ı sev! O’ndan sevgisini, aşkını iste! O’nu sevenler bizi de severler” dedi. Ardından Tamer’e bakarak ”Herkes nasibi kadar alır” diye ekledi.

Elif, Tamer ve Işıl kafeye gittiler. Orta şekerli türk kahvelerini söyleyip aralarında sohbete geçtiler. Işıl sevinçliydi. “Neden daha önce götürmedin beni. Keşke daha önce gitseydik.”

Tamer yumuşak bir ses tonuyla, “nasip” dedi; “bugüneydi herhalde.”

Işıl bilmezliğin verdiği boş, anlamsız gözlerle anlık bakarken soruverdi: “Sohbetin mahiyeti ne?”

Cevap Elif’ten geldi.

“İnsan!

Nefesi Hakk olan

Hakk nefesi ile var olan.

Cümle âlem Nun.

Nun’un noktası olan.

Cümle âlem ba.

Ba’nın noktası olan.

İnsan!

Nefesi rahman!

Rahim nazarıyla

Hakk’ı kendinde bulan.

Hüviyeti Hakk.

İnsan,

Kendinden de gafil olan.

İnsan!

Hakk’ın varlık tavırlarında.

Hatmi meratip edip.

Hakk’a ulaşan.

Ahlakında Hakk.

Hüviyeti Hakk.

Eşyada değil,

Kendini Hakk’ta bulan.

İnsan!”

Işıl “doğaçlama mıydı bu?” dedi.

Tamer “Hayır!” dedi: “Doğuşattı bu. Direk insanın ruhundan, kimi zaman melekten, kimi zaman ise vasıtasız Hakk Teâla’dan, ilahiyattan bir nefesti bu…”

Tamer, Elif’e bakarak “Nun ve Ba’nın olduğu bölümü bir daha söyler misin?” dedi.

Elif unutmuş olduğunu anlatırcasına ve unutmadaki çaresizliğini gösterircesine avuçlarını açtı, omuzlarını biraz aşağıya çekti. Gözleri anlamsız boşça bakan sevimli bir edayla, lisan-ı hal ile cevap verdi.

Işıl “Biliyorum bu hali. İmkân yok, bir daha söyleyemez” dedi.

Tamer az evvelki doğuşattan ziyade Hz.Pir’in yanındayken ihvanın oturuş ve diziliş biçimini düşünüyordu: Dergâhta ona saklı kılınan bir sır mı vardı?

İçten içe kendisiyle konuşmaya başladı: “Kamiller ruhani kemâlâtlarını yaşam biçimlerinde de gösterirler. Azazil ilk geldiğinde insana tahammülsüzlüğü sebebiyle oturuştaki dizilişi sınıfsal ve ırkçı bir yaklaşımla bozmak istedi. Son konuşmalarda bu açık olarak anlaşılıyordu. Meclisin fikri nazariyesini vesvese ve korkuyla bozmak arzusundaydı. Ama bunu beceremedi. Aslında minderi geri çekerken erkânı bozmaya teşebbüs edeceği de belliydi. Lakin ne kadar uğraşsa da bunu başaramaması Hz.Pir tarafından meclisin fikri nazariyesinin korunacağına işaretti. Bu durumda erkânın diziliş biçiminde bana örtülü olan sır işaret ediliyor olabilir.”

Işıl’ın aklı hala doğuşattaydı: “Açık söylemek gerekirse ölüm ve Azazil bu!.. Şeytan ve ölüm beni biraz korkuttu.”

Elif bu korkuya sebep olan hikmeti dillendirdi: “Eşya temelli varoluşumuza dair aidiyet hissiyatı ile sahiplendiğimiz hayati şeyler söz konusu olduğunda gelecek kaygısıyla korkarız. Ve böylesi korkuları besleyip evhamlanmalarımızla yaşadığımız anın bir sonrası için kaygı ve geleceğimiz için de korkular oluştururuz.”

Elif tamamıyla Işıl’ın korku halini tarif ediyordu. Hayatta yalnız ve tek başına yaşayan Işıl gibi olanların temel korkularından biriydi bu.

Tamer de aynı yerden devam ediyordu: “Ölüm gerçeği bilinçaltı imgesi olarak kendimizi güvende hissettiğimiz ortamda uyuyan bir canavar gibidir. Ne zaman ki güvensiz hissediyoruz kendimizi; geleceğin kaygısı bilinç üstüne çıkıp arkası bilinmeyen bir perde kesiliyor. Ve şeytan da hayalde görünen bu perdenin bekçisi oluyor. Bu korku, şeytanı kuvvetli bir bekçi kılıyor. Bazen de ölüm, gerçekliği kabul edilerek hayalde aşılır. Lakin bu defa da ruhen ölmeyeceğimiz bilinciyle ölmeyeceğimizi içgüdüsel olarak bilerek, hayalde ne olacağımızın korkularıyla yüzleşiriz. Böylesi korku yüzleşmelerinde kâh çıyanlar, kâh yılanlar toprak altında çaresiz bizi yiyip bitiriyorlar.”

Işıl bu tariflerden ürpererek, “Tamam! Tamam! Tam beni anlattınız” diye atıldı. Peki! Bu perdeden nasıl kurtulacaktı?

Tamer “Korkunun kıblesini değiştirerek” diye cevap verdi.

Işıl söyleneni anlayamamıştı. “Nasıl yani?” diyerek çıkıştı.

“Geçici şeyler üzerinde temellenen böylesi şeylerden korkmak yerine mutlak olanla yüzleşileceği bilinciyle geçmişindeki hatalarından korkmalısın Işıl! Ahlakına sirayet etmiş şeytanî hataların var ise onlardan kurtul! Burada sözümde dikkat edilmesi gereken ölümün ve şeytan korku perdesinin inançla kaldırılabilineceğidir. Lakin inanç daha çok korkunun kıblesinin değişimine sebep... Ölüm ve şeytan korkusundan tam olarak kurtulmak; ölümü elinden alınan ve şeytanından emin kılınan, yani böylesi korkuları aşan bir insanın dostluğundan istifade etmektir.”

Işıl bilmeye aç, istekli bakışlarla “Nasıl?” dedi şimdi de…

“Huylar bulaşıcıdır. Ve her insanın dirimsel enerjisiyle beraber kuantum deryasında salınıverirler. Semada muhatabını bulunca ona bulaşırlar. Bu hikmetten dolayı olsa gerek; Hz.Ali ‘Söyle bana dostunu, söyleyeyim sana kim olduğunu’ demekte… Ayrıca ‘seçtiğiniz arkadaşlarınıza dikkat ediniz!’ uyarısı da var. İki sene önce hep bu korkularla yüzleşirken Efendiyi tanıdıktan sonra bu korkuları unuttum.”

Işıl’ın ikna olduğu Tamer’i dikkatli dinleyişinden belliydi. Elif de aynı halet-i ruhiyede sayılırdı. Sağ eli çenesinde, dirseği ise masada bulunuyorken amcası ve efendisi olan Üstadın karşısında neden bu gencin oturduğunun cevabını bulmuştu nihayet...

Işıl; “aileden zengin, yakışıklı ve kızların peşinden koştuğu bir genç, neden böylesi bir yola girer?” diye sorunca bir an duruverdi Tamer.

Cevabında misilleme vardı sanki. Yahut anlamak için kendisiyle empati yapmasını mı murat etmişti? “Senin kadar alımlı, cazibeli ve güzeller güzeli bir bayan neden tutunacak el arar?’ deyip devam etti.

“İnsanın nasıl yaşadığı, kim olduğu, hangi soydan ve çevreden geldiği veya bütün dünyanın kendi etrafında döndüğü psikolojisiyle yaşadığı tüm haller; ‘Ben kimim? Neden varım? Nasıl varım? Niye varız?’ gibi kişinin hayatındaki anlam arayış sorgulamalarının, mana ve nedensellik olgularını yitirmesine sebep veriyor. İnsan kendi nedenini yitirdi mi, inançla yüzleşir. Ben inanmayı seçtim. Ali Emin Efendi’yle tanışınca sorgulayışlarımın cevapları, gerçekliğini yaşamımda deneyimlediklerim oldu. İnsan aç ise, açmazların cevaplarına müptela oluyor! Yaşamı ise cevapları yaşandığında anlam buluyor.  Varoluşun nedenlerini arayanlar ikna olacakları cevap yolunda, sorularına cevap teşkil edecek birilerini bulurlar. Söyler misin? Böylesi bir yaşamda ırk, cinsiyet, töre veya mal ne kadar anlamlı olur?”

Işıl arkadaşının halini anladığından değil sadece cevap vermiş olmak için “hiç” deyiverdi. Lakin Tamer’in insanlığın ortak sorularına cevap arayışından o kadar etkilenmişti ki: “Ben de geleyim sohbetlere. Belki benim de alacaklarım vardır. Olanlardan sonra muhabbetim de arttı” diye ekledi.

Tamer; “Tabii ki gelebilirsin!” diye karşıladı: “Hakk’ı ve hakikati arayanlara sorularıyla değil cevaplarıyla yaşayan sohbet ehlinin muhabbeti gerek.”

Işıl yalnızlığından korkmadan güveneceği samimi arkadaşlarının yanında huzur gözyaşları dökmeye başlayınca bunu onlara fark ettirmemek niyetiyle lavaboya geçmişti. Yeniden masaya döndüğünde Elif’in kalkmak üzere olduğunu gördü. Yeşil gözlü, kumral kız evde olması gerektiğini söylüyordu. Ayrıldıkları esnada Işıl daha önce hiç kimseyle olmadığınca samimi bir şekilde Elif’e sarıldı.

Artık ikisi başbaşaydılar; Tamer ve Işıl…

Tamer iki sohbettir görülen hususi dersi bildiği kadarki ayrıntılarıyla anlatıyordu. Zaman zaman Işıl da araya girip kendinden, hissettiklerinden ve anlayabildiklerinden bahsediyordu. Onun tüm sözleri korkularını yenemediğinin ve geçmişiyle kavgasını bitiremediğinin itirafıydı adeta. Acılarla dolu yüreğinden dökülen kızgınlığın hançeri kelimelerine de sirayet etmişti. İlerledikçe zaman, kalkmak gerektiğini fark ettiler. Oysa Işıl hala konuşmak derdindeydi. Kelimelerini bitiremediğini belli edercesine Tamer’i evine davet etti.

Direksiyona geçtiğinde kendinden emin bir duruşla sanki bambaşka biri olmuştu. Bunu fark eden Tamer, insanların değişik şartlara ve farklı durumlara göre nasıl değiştiğini seyrediyordu. Her iş ve her şey Tamer için bir dersti sonuçta.

Bir saati aşkın trafik ve dipsiz bir kuyuymuşçasına süre giden sohbetin nihayetinde Işıl’ın evine varmışlardı. Doğruca Fransız balkonlu salona geçtiler. Perdeler açıktı. Geceleri denizin zifir karasıyla sarmaş dolaş olan ışıklı Boğaz manzarası kalplere huzur ve esenlik kardığından Tamer; “Evinin panoraması çok hoşmuş” deyiverdi.

Işıl, “İnsan elindekilere kayıtsızlaştıkça böylesi güzellikler bile anlamını yitiriyor “diye karşılık verince Tamer onayladı bu fikri. Sözün altını doldurma ihtiyacıyla bir yandan gözleriyle Boğaz’ı tararken bir yandan da kelimelere yol verdi.

“Güzellik kişiye göre değişen, göreceli olan bir kavram… Sonuçta Platon’un ideaları; irade, kavrayış biçimi, kültür, birikimi ve kültür biçimine göre görecelik de hayatımızda yaşadığımız olgular değil mi?”

“Bu kadar çok şeyi nasıl biliyor ve bu kadar olgun biçimde konuşabiliyorsun?”

Tamer gözleri hala Boğaz’ın ışıltıları ve karanlıklarındayken bir an durup gülümseyerek Işıl’a baktı:

“İrfan dersleri resmi okullardaki gibi belli saatlerle sınırlı değil ki! Öğrenmeye aç bir ruh gece gündüz tefekkür okulunda teslimiyet eğitiminde ders görür. Hakk’ın nuruyla bakarsa, bilmesi gerekeni ferasetiyle bilir. Hak ölçülerinde yaşar.”

Tamer derin düşüncelerle manzarayı seyrederken ilahi aşkın verdiği utangaçlıkla Işıl’ın evinde daha fazla durmaması gerektiğini düşünüyordu bir yandan da…

Kahve hazırlamak için mutfağa giden Işıl’a ikramını içene kadar nezaketsizlik yapmak da istemiyordu. Işıl elinde fincanlarla gelmişti bu arada…

Tamer son yudumun ardınca müsaade isteyince eller tokalaştı. “Yarın beni de alın, unutma!” diyen Işıl, cazibesine ve güzelliğine rağmen uzun zamandır ilk defa bir erkeğin evine geldiğini hatırladı. Ondan etkilendiği ve onu gönül evine de aldığı bakışlarından belliydi.

Duygularını rahatça ifade edebilen Işıl’ın, yoğun manevi ruh haline sahip Tamer’e karşı mesafeli olan o anki halini anlatabilmek için en doğru ifade “saklanan duyguları bakışlar ele verir” olsa gerekti.

Tamer, Boğaz kıyısınca yürürken iki seneden beri unuttuğu İstanbul’u yaşıyordu. Evet!.. İstanbul’da yaşamak İstanbul’u yaşamak anlamına gelmiyordu.

Derin bir nefes alıp İstanbul’u hissetti. Her şehrin kendine ait bir karakteri vardı ya; çok gezen biri için doğduğu İstanbul’un ruhani hali diğerlerinden daha mistik ve çekiciydi. Şu anki halet-i ruhiyesiyle bunu daha çok sezinliyor ve yaşıyordu. Derken ferasetle gönlünü dinlemeye koyuldu.

Farkındaydı!.. Yüz okşayan yaz esintileriyle Hakk, Tamer’in yanaklarını sıvazlayıp bu şekilde Kendisini hatırlatmaktaydı. O’na şükürler ediyor, meleklerine saygılarını ve muhabbetini sunuyordu. Bir taraftan ağlıyor, bir taraftan da Elif’i ve Işıl’ı aklına getiriyordu. Karakterleriyle sanki kendisine benziyorlardı. Elif manevi yönüne, Işıl ise araştırmacı ve sorgulayıcı yönüne uyuyordu. Bu yönler sebebiyle olsa gerek; Elif ve Işıl da onu kendilerine samimi buluyorlardı.

Her kişi kendi sıfatlarıyla ve kendisini görebildikleriyle ünsiyette bulunuyordu ya; doğada dahi böyleydi bu. Aslan aslanlarla, kurt kurtlarla, insan da insanlarla yoldaşlıktaydı. Memelilerin aidiyet hissiyatının sosyal yaşantılarına aksedişi de bu sebepten dolayı değil miydi?

Tamer iki yıl evvel anne ve babasıyla Etiler’de otururken, Ali Emin Bey’in yanına rahatlıkla gelip gitmek için Bakırköy’de bir apartman dairesine taşınmıştı. Eve döner dönmez kitaplığına koştu. “Nun” ile “ba” harflerini araştırıyordu. Bu harfler için kitaplarda yazılanlardan çok şekilleri dikkatini çekti. Elif’in doğuşatından aklında kalanları tekrar etti.

“Cümle âlem Nun

Nun’un noktası olan

Cümle âlem Ba…”

Evet!.. “Ba’nın noktası olan” ile düşünüyordu. Bu Arapça harflerin hikâye ile alakadarlığını doğuşatın yardımıyla şekilleri üzerinden çıkarsadı. Hz.Pir’in yanındaki oturuş biçimi üzerinden tefekkür ediyordu.

Hz.Pir Nun’un; kendisi ise Ba’nın noktası gibiydi. İhvan ile Azazil oturuş biçimleriyle Hz.Pir’e bakıyorlardı. Az beriden de olsa kendisi de onu gözlüyordu. Kendi tarafıyla Ba, Hz.Pir tarafıyla da Nun harfleri dergâhın sohbet salonunda oturuş biçiminde yazılıyordu. Nun’un noktası yukarıda, Ba’nınkiyse aşağıdaydı sonuçta…

Saat üçe kadar böylesi düşünürken semadan koyu krem renkli bir aslanın kendisine baktığını gördü. Önce yatağında irkildi. Sanki onu tanıyordu. Korku yüreğinden gitti. Anlında parlak ve koyu yeşil belli belirsiz bir ışık zümresiyle mühürlü olan melek koskoca yatak odasının neredeyse yarısını kaplıyordu. Melek, başını öne doğru birazcık eğerek selam verdi:

“Nun noktası ulûhiyete

Ba noktası ubudiyete

Nun noktası peygamberliğe

Ba noktası insanlığa

Nun noktası ruha

Ba noktası bedene

Nun noktası asıla

Ba noktası zılla

Nun noktası nübüvvet güneşine

Ba noktası velayet güneşine

Nun noktası İsa’ya

Ba noktası Âdem’e

Nun noktası yücelere

Ba noktası safiline

Nun noktası yükselişe

Ba noktası inişe

Nun noktası toparlanışa

Ba noktası açılıma

Nun noktası pîre

Ba noktası talibe

Nun noktası hüviyeti Hakk olan Ben’e

Ba noktası hüviyetini halk ile bulan Ben’e

Nun noktası tafsilattan ceme

Ba noktası cemdem tafsilata

Nun noktası kaleme

Ba noktası ikilikte Hakk ile olan birliğe

Nun noktası anne karnındaki çocuğa

Ba noktası doğan çocuğa

Nun noktası dişilik organına

Ba noktası erkeklik organına

Nun noktası Hakk’a

Ba noktası Sana”

Melek sözlerini bitirip geldiği gibi selam vererek tekrar görünmez oldu. Tamer biraz korku ama daha çok sevinç ve heyecan içerisinde sadece bakıyordu.

Aynı anlarda Boğaz’daki evinde bir başına olan Işıl ise Tamer’den bugünkü duyduklarına binaen korka korka tavanı izliyordu; ta ki göz kapakları baygın düşüp artık söz dinlemeyene kadar…

***

Günlerden çarşambaydı. Işıl, Tamer ve Elif sözleştikleri üzere Ali Emin Bey’in teras katındaki sohbetindeydiler.

Üstad “nerede kalmıştık?” dedi önce. Ardından kendini tasdik eden nezih bir edayla; “hatırladım!” diye ekledi.

“Hz.Pir, dergâhın bahçesinde baharla beraber açan çiçekleri kokluyordu. İhvana o gün erken gelmesi tembih edildiğinden hazretin yanında hazır duruyorlardı. Öğle vaktiydi. Bahar güneşiyle neşeli kalpler kendi baharlarını yaşıyorlardı.

Azazil bahçeye serilen nakışlı kilimler üzerinde kendisine ayrılan mindere oturdu. Pir’i bekliyordu. “Gelseler de başlasak!” düşüncesiyle rahatsızlığını dile getirdi.

Hz.Pir, Azazil’e seslenerek “Niyetin Hakk değilse; acelecilik doğanın ruhunu hissetmeyi öldürür. Hakk’ın nimet deryasından zevk etmeyi öldürür. İnsanın insanlığını, cinin cinliğini yaşamasını öldürür. Her işi ve her şeyi tadında yaşamayı öldürür. Bak da gör! Rabb-ül Âlemin tabiata nasıl ruhundan üfleyerek canlılık veriyor.”

Hz.Pir doğuşat dışında ilk defa bu kadar uzun konuşmuştu. Azazil kibir ve hasedinden lakayt bir tavır takınıverdi. “Hayret!” diyordu: “Normalde de konuşuyorsun!..”

Tamer tüm bu sözlere tanık olarak mutat yerinde seyirdeydi yine. Konuşma bittikten sonra eller kalpteyken “Hû” diyerek selam verdi. Bilmukabil Hz.Pir ve Emre de selam iletti. Azazil, Tamer’e dikkatle baktı ve tehdit edercesine “Seni de ziyaret edeceğim” dedi. Tamer onu pek umursamadı.

İhvanlar görmedikleri bir misafirleri olduğunu anlamıştı. Tamer’in dikkatini çekense diğerlerinin aksine Emre’nin ve Azazil’in kendisini görmeleriydi. Demek ki Basar, Semi gibi sıfat tecellileri bir nasipten ibaretti. Diğer ihvanlar ise irfan veya ahlak fazileti daha çok görünen basiret sahipleriydiler.

Dergâh salonundaki gibi minderler sıralıydı. Hz.Pir imamet postuna oturdu. Ardından da ihvan yerlerine…

Tamer arkada Pir’in karşısında kendisine hazır minderdeydi. Hz.Pir baharın verdiği neşeden olsa gerek konuşuyordu. Tamer’e: “Nun’u ve Ba’yı tam anlamadın. Düşün bulacaksın” deyiverdi.

Ali Emin Bey, Tamer’le yaşananları terastaki ihvana aktarmayıp Hz.Pir’in ihvanıyla olan ilişkileriyle doğuşatından itibaren yaşananları anlatıyordu.

Hz.Pir gözlerini kapadı. İhvan, Tamer ve Azazil can kulağıyla dinlemek için ona bakıyordu. Murakabeyle dalınç yapan Hz.Pir’in dilinden dinleyenlere mana ve hâl giysisi olacak kelamdan elbiseler biçilirken dikiliyordu.

“La ilâhe illallah,

Muhammed Resûlullah.

Bahar gönüllere hoşluk ve neşe kattı

Sevgiyle gönüller tazelendi

Tazelenen gönüller

Hakk’a kucak açtı.

Ruh kemikten, etten, kandan ayrıldı.

Semanın kapıları açıldı.

Her yer nur ile aydınlıktı.

Günden, çok çok aydınlıktı.

Güzellik göğe yükseldi.

Kanatlı yüce melekler

Nurdan kanatlarını çırptı.

Sayıları binlerce çoktu.

Güzellik sevinç gözyaşları döküyor

Rabb’ine yükseliyordu.

Belli belirsiz bir melek

Binlerce çok meleklerin beklediği güzelliğe iniyordu.

Güzellik ruhuyla biliyordu.

Gelen Mikail’di.

Kremden açık beyaz olan

Kanatlarının ucu bucağı görünmüyordu

Güzelliğe göğsü nurdan ışıl ışıl olan

Yunan heykellerinden de güzel

Erkek gibi görünüyordu

Davud heykeli dahi yanında anlamını yitirirdi.

Uzanan nurlu elini

“Tut” diyordu

“Rabb” gökleri gezmeden evvel

“insanlığı gör” diyor.

Elektromanyetik nurdan

Anafor misali kapı açılıyor

Pir, nur göğü semasından güzelliği izliyor

Anında, O’nda

Bir kapıya bakıyordu.

Gözler birlendi.

Özler zaten birdi.

Nuru yeşile dönen Pir

Güzellikten bakıyordu

Bu hulûl değil

Nurun birliği

Diri olanın herkesle birliği

Mikail kapıda duruyordu

“Geç korkma” diyordu.

“Zaman koridoru kapısı bu”

Nurdan anafor

Bir çember oluyor

An yaklaştırılıyor

Güzellik zaman çemberinden geçiyor

Görünen

Sonu olmayan karanlık!

Güzellik An’da kendini buluyor

Film şeridi misali

Zaman kapıları önünde sıralanıyor

Her kapı bir devire açılıyor

Bütün kapılar birleniyor

Güzelliği içine alıyor

Âdem’den önceki Âdem’leri

Bedensiz ruh gözüyle semadan seyrediyor.

Görünen sadece acı, kan ve ölüm

Âdem otuz üç yaşında görünüyor

Muhammed Mustafa’ya benziyor

Hata ettiğinden dolayı

Yeryüzüne indiriliyor.

Çektiği acının haddi hesabı yok

Âleme bakan Şid

Göğe yükselen İdris

Aşk tufanın sahibi Nuh

Varlığını ateşe atarak kurban olan İbrahim

İşte Tur’a çıkan âşık Musa

Aslan gibi bakan Davud

Zenginliğe tahammül edemeyen,

Bütün işlerde Hakk’ı hakkıyla gözleyen Süleyman

Dünyaya kör, Hakk’a tapan İsa

İşte iyilik!

İyilik timsali Muhammed Mustafa

Arada görünen yüz yirmi dört bin Mustafa

Güzelliğe gelene kadar

Nice evliya

Görünenin arkası şerr

Şerri seyrediyor.

Azazil göklerden inmesinin acısını taşıyor

Şerriyle Hakk’ın yoluna oturuyor.

Âdemoğlu dünya sofrasında

Aynı sofrada birbirini yiyor

Görünen acı, kan ve ölüm

Adalet aranıyor.

Nemrut, firavun ve Karun

İnsanlıktan aşağı

İblislik sıfatı alıyor

Şerr iblisliğe sebep

İnsanlık aranıyor.

Görünen,

Korkusuzluk ve şevkle

İnsanların gözlerini

Savaş hırsıyla dolduran.

Savaş ve iktidarın,

Mavi fil meleği Rinaya

Rinaya, maviliğiyle korkusuzluğu ve şevki

Ayaklarındaki savaş ve iktidar mühürleriyle de

Kudretin coşkunluğunu resmediyordu kendinde

Lakin her bağırışında

Sesiyle,

Ve nur göğünde yürüyüşünde

Bastığı yerlere

Karanlıklar salıyordu kendinden.

Karanlıkta,

Savaşlar, kan, vahşet!

Her karış toprak

Kana bulanıyor.

Güzellik;

Şerr ve vahşete dayanamıyor

Acının gözyaşları

Gözlerinden yağıyor.

Güzellik:

“Ya Rabb!

Bu varlığına yükseliş,

Varlığını yitiriş

Kıyamete kadar mı sürüyor?”

Derken merhamet yüreğinden akıyor.”

Doğuşat bitince güneşli bahar yerini bulutlu, serin ve damla damla çiseleyen havaya bıraktı. Her tarafı nur kesen Hz.Pir, Abdullah Efendinin hali üzeri hüngür, hüngür ağlayarak gözlerini açtı. Tamer ve Emre de onunla beraber ağlıyordu. İhvan şaşkın ve üzgündü. Güzel başlayan gün acıyla doldu. Böylesi bir halde bakınılıyorken, Hakk yoluna ameliyle oturan Azazil’in sesi bakışları üzerine çekti!

“Sakın beni suçlamayın! Benim Allah’a inancım tamdır. O’na inanmayan insanlığın suçlarından mesuliyetim yoktur.”

Belli ki Azazil dahi Hz.Pir’in gördüklerini sezerek cinlerin ve insanların varoluşlarından beri gördüğü vahşetten dolayı suçluluk psikolojisi içerisinde nefsinin avukatlığını yapıyordu.

“Günah işlemeyecek olsanız sizleri helak eder, yerinize günah işleyip tövbe edecek birilerini yaratırdı, sözünün sahibi ben değilim. Kaderinizi Hakk böyle yarattı. Benim suçum ne? Ben dahi günahkârım. Günahım sebebiyle mühlet verilenlerden oldum.”

Kendisinden emin bir edayla sözlerine devam etti Azazil:

“Elbette insan günah işleyecek. Sonunda edebiliyorsa tövbe edecek. Lakin günah tatlıdır. Tövbe kapısını kapatır. ‘Hakk’ diyeni dahi saptırır. İnsan zaaf varlığıdır, zaaflarıyla yoldan çıkar. Ya Rabb! Seni tanımayan sapıkların yaptığından ben beriyim. Ben, Sen’i ‘Ya İzid’ ismin ile zikredenlerdenim.”

Gözünün yaşlarını ve ıslanan sakallarını silen yaşlı Pir, celalli bakan Faruk’a eliyle işaret ederek söz verdi.

“Pir huzurunda ağzımı bozup seni aşağılamayacağım. ‘Şer’ denilenin kaynağı belli ki sen değilsin. Sen olsaydın eğer bizler dahi saptırılırdık. Konuşmandan belli, sen yolunu şaşırmışsın. Şaşırmasaydın, Âdem’e secde emrine asilik yapmazdın. Hikmet üzeri de azdırılmazdın. Belli ki azgınlığının sebebini halen bulamadın. Nedenini bulsaydın burada konuşmazdın.”

Sözler Azazil’in bağrına koyulan kor misali nedenini bilmezliğinin yarasını dağlıyordu. Düğümlenmiş sesiyle konuşmakta zorlandı. Sadece “Doğrudur” dedi söylenenlere...

Hz.Pir “Bu muhabbet sofrasıdır, maskeler baki kalmaz. Her kişi olduğu gibi nasibini alır. Sen de olduğun gibi görün. Hakkın bizde kalmaz” dedi Azazil’e.

Pir’in ve Faruk’un sözlerinden Azazil sevmediği insanlığın eliyle varoluş nedenini öğreneceğini anladı. Allah’ın “hakkını al!” dediği varoluşunun nedeniydi. Suskunca kendini yokladı. Bu ona pek ağır geldi. Lakin nedenini öğrenememek daha büyük acıydı. “Nasıl olsa secde etmeyeceğim. Bari nedenimi öğreneyim” düşüncesiyle kendini rahatlattı. Pir’in koştuğu şartı kabul etti. Olduğu gibi görünür oldu.

Hz.Pir ve Emre hariç -Tamer de dâhil- tüm ihvan Azazil’e bakıyordu. Orta boylu, simsiyah gözleri az kısık, sivri kulaklı, yüzü basık ve oval ince burunlu, cennetten kovulduğundakinden biraz daha olgun bir cin olarak görünüyordu. Az evvelki yakışıklı insan görünümü kaybolmuştu ya; Azazil artık ne çirkin ne de korkunç duran bir cindi. İhvan bu hali görünce bir an ürperiverdi. Ardından toparlanıp Hz.Pir’e baktılar.

Hz.Pir taliplerine “Herkesi ve her şeyi olduğu gibi görmektir hakkımız. Riya maskesi bu sofraya yakışmaz” dedi.

Emre’ye söz hakkı gözlerle bakılarak verildi. Lakin Emre, Pir’i konuşurken yeniden ağlamaya başladı, öyle ki bir türlü konuşamıyordu. Âşık kulun ağlayışının sebebi âlemin derdinden değil sevdiğindendi, özündendi.

Hz.Pir, Emre’ye nazar ederek; “Yer suyunu tut! Gök suyunu tut! Beden gemisi, rahmeti kendinde tut! Hakk’a yakarışın varlık dağında, varlığından tecelli eden Hakk’ın nuruyla, Emre’m, sen kendini uyanık tut! ” dedi. Ayetler dilinde Hakk’ın emriydi.

Emre’nin gönül semasında rahmetin rahim pınarları durdu. Nurlu ve pırıl pırıl, derin anlam yüklü gözlerinden gönülleri kuddüs, saf, arı duru günahsız yapan Kevser havuzunun billur rahmet suyu kapandı.

Emre saf ve tertemiz bir kalple yalvararak; “Efendim ne olur benden bu rahmeti almayın!” dedi.

Hz.Pir, Emre’ye “Aşk sarhoşu!” diye seslendi: “Biraz da ayık olmak lazım, her şeyi hakkıyla, hakkı kadar yaşamak lazım.”

Aşk müptelası Emre boynunu büktü. İçinden “ne olur!” diye yalvarıyordu. Çaresiz teslim oldu. Müsaadeyle konuştu:

“Şer, göreceli bir kavram... Aşkımdan oldum. Bundan daha büyük şer var mı? Hayır da göreceli bir kavram… Hakk’ın nur rahmetiyle ayığım, ahadiyetten bakıyorum. Bundan daha büyük rahmet var mı?

Her şeyi Hakk’tan bilene şer var mı? Hakk’tan kullarına şer ulaşır mı? Şer kişinin nefsine göre şer… Sebebe, vesileye hakkıyla bakana şer var mı? Hikmet ile şerre bakanlar, şerde dahi hayrı görürler.”

Azazil, Hz.Pir’e bakıp “Bu hala sarhoş” dedi.

Hz.Pir, Emre’yi işaret ederek; “Hayır, o ser-hoş-tur!” deyip Hadi’ye baktı.

Bir şey anlatılacaksa ariflerin sohbet meclisinde, bazen olur gözler konuşurdu. Gözlerden Hadi’ye “Konuş!” denilince dilden tecelli eden sabit gerçekler Adl sıfatının hükmü gereği batıl zanları düşüncede yok ederdi. Hikmet’te de bu özellik bulunuyordu ama Hadi’deki ondan çok farklıydı.

Hikmet âlemlerde sıfatlarının tafsiliyle tecelli eden Hakk’ı, O’nun yasalarından müşahede eder ve O’nu böylece dile getirirdi. Hadi ise âlemlerin öznesi olan Hakk’tan hareketle noktadan bakan O’nu ahlak tavırlarında âlemlere aşkın sıfat, esma ve ayet tecellisinde müşahede eder ve böylece dilde O’nu anardı.

Her iki ihvan sohbetlerden sonra saatlerce Hakk’ın hikmet sofrasından öğrendiklerini birbiriyle paylaşırlardı. Onların sohbetlerinde her daim bulunan Emre, dilleri hikmet pınarı olan kardeşlerinin kelam aynasından da Hakk’ı anlayışıyla müşahede ederdi. Böylesi sohbetlerde Faruk daha çok hak ölçüsünce hangi davranışlarda nasıl yaşayacağını öğrenirdi. Nefise ise kardeşlerinin sohbetlerinde bazen bulunurdu. Bulunduğu vakitlerde de hikmetin verdiği anlayış zevkinde kendini unuturdu. Safiye ise kardeşleri sohbet ederken onlara hizmet etmenin neşesiyle içecek, yiyecek sunardı. Hizmetten sonra muhabbetle onları seyreder, dualarda bulunurdu. İçli derin bakışlarla onları gözlerken konuşulanları da ferasetiyle takip ederdi.

Bazen olur sohbetlerde hüsnü zan üzeri bilinmeyenler konuşulurdu. Bilginin doğruluğunu Safiye ferasetle görür, kardeşlerine destek olurdu. Bazen de olur, yanlış bir kanıya varılırdı. Evvela Faruk, ardından Safiye yanlış kanıya itiraz ederler ve doğru olanı söylerlerdi. Vicdanlarıyla ve akıllarıyla kabul etmediklerine bildiklerince şerh koyarlardı. Allah’ın nuruyla bakarak feraset sahibi olduklarından hakkı batılı, hayrı şerri, doğruyu yanlışı birbirine karıştırmadan görürlerdi. Birbirlerini böylece tamamlayan insanlar olarak varlık ve doğruluk aynalarıydılar. Tarihte de ferdi olarak insanların anlam arayışlarında manevi açıdan birbirlerini tamamlayan özelliklerde görünmesi gibi birbirlerini tamamlıyorlardı. Birbirlerini manevi olarak da hangi ilahi sıfat üzerelerse ona doğru evriltiyorlardı.

Hz Pir’den konuşma müsaadesi alan Hadi, Azazil’e karşılık verme ihtiyacını hissederek konuştu.

“Günah işlemeyen birileri olsaydık Hakk bize helak zulmünde bulunmazdı. Günahkâr kavim yaratıp tövbeyi onlara hak kılardı. Ancak dikkat etmeli! Günah işleme mecburiyeti var zannındaki kullarını günaha davetli kılmadı. Ola ki günah işlendi, tövbe kapısını hak kıldı. Nefsiyle günah işleyene, Kendini suçlu kılmadı. Her iş hikmetiyle zuhur ederken Hakk suçlu olur mu?

Kul nefsine zulmedip zulmüne Hakk’ı bahane eder. Şerden murad şer değil, Hakk şer üzerinden kendine vasıl eder.

Şer de Hakk’tandır, deyip şerde kendine zulmeden kişi sonunda gönlüyle cehennem gazabında gafletten uyanıverir. Hayırda amel eden ise hayırlarının akıbetinde gönlüyle cennet, ilahi zevkinde nur ile aydın olarak uyanıverir. Her ne amel yapıyorsak niyetiyle beraber, Hakk’ın varlığında ya gazap azabıyla ya da ilahi zevk azabıyla gelip buluverir bizi. Bu da Hakk’ın adaletindendir illa ki.

Er kişi kendi nefsini bilmeli! Hakk’ı suçlu bulmak yerine amelinde Hakk’ı, ahlakında zevk etmeli. Böylece nihayetinde Hakk’a vasıl olmalı.

Hz.Pir bu talebesine an olur hoş bir nazarla bakardı. Yine böylesi bir halde, ondan rızalığını göstererek bakıyordu. Ardından Nefise’ye işaret etti:

Nefise’yi heyecan sardı o an. Saf, kıpır kıpır gönlüyle konuşuyordu.

“Çok zulmettim kendime, tövbeyle Hakk’a çıktım. Çok zulmettiler bana, zulümle Hakk’a vardım. Şer dedikleri kişinin kendini Hakk’a örttüğü zulüm…”

Efendisine bakarak “Ben Hakk’a varmışım. Şer dediklerinden bana ne. Yanlış anlaşılmasın! Umursamadığımdan değil; Hakk’a varan kul oldum. Kulluğumda şerri görmez oldum.”

Sözü bitirip sustu Nefise. Safiye, Hz.Pir’in başını hafiften eğerek kendisine baktığını görünce konuşmaya başladı.

“İman, iffet, kendini vakf etmek, özveri üzeri ilahi ahlakta fakr ile yaşamak peygamberlerin davetidir. Hakk’a zaaflarla şerle örtünmek ve masivaya düşmek ise şeytanın davetidir.

İnsan zaaflarıyla şerre bakar. Hakikat bilgisi ve güzel ahlakla da Hakk’a bakar. Mühim olan şudur: Zaafla dünyaya bakarken, tövbeyle de Hakk’a rücu etmek… İnsan olarak düşebiliriz. Hakk yolunda kalkıp yürümeliyiz. Farklılıklarımız şerre sebep olmamalı. Umut ve mücadeleyle, doğuşatta söylenen Adalet sıfatında buluşup birleşmeliyiz.”

Safiye de sözü bitirip sustu.

Azazil Safiye’nin sözlerinden etkilenerek baktı ve izin almadan konuştu. “Farklılıklar ve zaaflar varken mutlak adalet pek zor. Adalet her devirde aranası yol. Haksızlıklar şeytanlığa yol. Hakk’ı hakikatiyle bilmek için gece gündüz okudum durdum. Ayakta umut ile O’nu zikrettim durdum. Nur göğü bize yakındı. Göklere yükseltilip meleklerle arkadaş oldum. Bir hata yaptım. Meleklere ‘ilahi emrin dışında, keyfinizce hareket edin!’ dedim. Bir hata daha yaptım, onlara hüküm vermeye çalıştım. Zulmet halkasını boynuma geçirdiler. Koyu krem renkli güzel bir cinken simsiyah oldum. Sonrasında bir köleydim. Senelerce hakir görülerek horlanıp, kakıldım.

Senelerce ibadet ettim. ‘Ey Âlemlerin Efendisi! Merhamet sahibisin, beni affeyle, göklere yükselt’ diyerek bağışlanma dilendim. Sonunda ‘Ya İzid! Selametin sahibi’ diye dua etmeyi kalbimde buldum. Bu zikirle zulmet halkasından kurtuldum. Kederim sebebiyle affedilip simsiyah biçimde semaya çıkarıldım. Hızır gibi zulmetten kurtularak âb-ı hayatı buldum. Senelerce semada meleklerle saf tuttum. Âdem’e secde etmediğim için huzurdan sürüldüm. Bu reva mıdır Hakk’tan? O kadar keder ve çileden, ibadetten sonra göklerden bir daha sürülmek… Adalet sıfatını ben de aradım durdum.”

Hz.Pir’in bakmasıyla Hikmet konuşmaya başladı.

“Âdem, Nuh, İbrahim, Musa, İsa ve Muhammed Mustafa (s.a.v.) insanlığın ruhani yürüyüşünün rahmetleri… Savaş, vahşet, kan ve ölüm insanlığın dünya yürüyüşünün rahmeti… Doğuşatın bize sunduğu insanlık tarihindeki bu iki yol iman ve akıl yolları…

Şer olmasaydı, Hakk elçileri olur muydu peygamber? Şer olmasaydı, Hakk’ı kim bilecekti? Şer olmasaydı, insanlık iyiyi, doğruyu, güzeli nereden bilecekti? Şer olmasaydı, insanlık ya melek olurdu, ya ot. Şer olmasaydı, inancın sonucu olan ilahi ahlakı nasıl öğrenecekti insanlık? Şer olmasaydı inanırken haklar üzeri vicdanı nasıl edinecekti insanlık? Şer olmasaydı insanlık rububiyet sahibi Rabb’i nasıl tanıyacaktı? Sabrı nasıl öğrenecekti? İnsanlık niye savaşacaktı? Şer olmasaydı barışı nereden bilecektik? Eşyanın ilmini nasıl edinecektik? Şer olmasaydı haklar üzeri adaleti nereden bilecektik? Aklını nasıl işletecekti insanlık? Nasıl sosyalleşecektik? Şer olmasaydı insanda ilahi sıfatlar nasıl tecelli edecekti? Halife olup eşyaya nasıl hükmedecektik?

Şer insan yaşamının olmazsa olmazıdır. Şersiz toplumsal yaşantıda insan ya ot ya odundur.

Savaş meleği olan fil suretli Rinaya da bize gösteriyor ki; her iş hikmetine bağlı olarak zuhur ettiriliyor. Bizlerin istediğine göre değil Hakk’ın istediğine göre meleklerden zuhur ettiriliyor. Hikmetine bağlı her iş hayır üzere tecelli ediyor.

Tarih deneyimlerimiz bize gösteriyor! Şer üzerinden inanç yürüyüşü ahlakta, akıl yürüyüşü ise hukuk, adalet ve bilimde kemâlâtını buluyor. Bize düşen şerre hakkıyla bakıştır. Duygusal olarak, parçadan bakıp bütünü görememek, keyfi davranıp azıtmamıza sebeptir. Bu sebeplerden olsa gerek ki, Sure-i Asr indi.

‘Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla! Kasem olsun Asra. İnsan apaçık hüsranda.

Ancak iman edip salih amellerde bulunan ve birbirlerine Hakk’ı ve sabrı tavsiye edenler müstesna’ derken Hakk Teâlâ; insan ömrünün üzerine yemin ederek insanı şerri ve hayrıyla zikretmekte.

Özellikle belirteyim ki, bu anlatılanlardan sonra benim için mutlak bir şerrin olmadığıdır. Hakk kendinde hayrı mutlak iken mutlak kötülükten bahsedilemez. O Kendine rahmeti yazıp Kendine rahmeti ahlak edinen ve hikmet üzeri bir tavırdayken mutlak kötülükten bahsedemem. Efendim müsaade ederseniz Azazil’e iki çift sözüm var.”

Hz.Pir kafasını eğerek müsaade buyurdu:

“Senin işin vazifeli olduğun şerdir. İyi dinlediysen Hikmet’i, Âdem’e en iyi secde yapan sendin. İlahi emri çiğnedin. Sıfata secde etmedin. Bütün fiillerinle Hakk yoluna şer kılıcıyla bekçi kesildin. Fiilinle secde ettin. Bunu fark etmedin. Şer yapıp yoldan çıkarayım, derken insanlığa Hakk yolunu gösterdin. Kibrin gözünü hikmete kör ettiğinden bu anlattıklarımı bilemedin. Senin varoluşunun nedeni anlatılanlardan ibaret. Sen insana tuzaklar kurdun. Lakin Hakk’ın tuzağı, O’nun tuzaklarına düşmendi. Aradığın adaletin nasıl tecelli ettiğini de Hadi kardeşim sana söyledi.”

Azazil derin bir deryanın ortasında boğulurcasına çaresizdi. Silkelenerek nefes aldı. Ardından itirazına geçti.

“Ben emir çiğnemedim! Hakk buyurdu ki: ‘İbadetini Bana halis kıl. Benden başkasına ibadet etme!’ Evet, ben Âdem’e secde etmedim ama bu Rabb’e verdiğim sözden dolayıdır. Adalet bunun neresinde?”

Hikmet sorulan sorunun cevabını bilmenin verdiği özgüvenle ve Hz.Pir’in de müsaadesiyle Azazil’e seslendi.

“Hakk’a imanının tam olduğunu söyledin. Ama O’nu adaletsizlikle suçladın. İmanın buysa hikmeti anlamadın. Hatırla! Peygamber dostlarına karpuz verdi. Ramazandı ya; yine de ‘Kırın yiyelim şunu’ dedi. Dostları orucu hatırlatıp kenara durdular. Ali geldi o sırada. Nebi, ona da aynını teklif etti. Ali karpuzu kırınca sordu Peygamber: ‘Ey Ali! Ramazan ayında değil miyiz, niye kırdın onu?’

Ali cevap verdi, O güzelim sultana.

‘Sen, Allah dedin; bizim için Allah oldu. Sen, Ramazan dedin; bizim için Ramazan oldu. Sen kır dedin karpuz kırılan oldu.’

Şartlara ve zamanın koşullarına göre değişebilir emirler. Bir önceki emri bahane edip Hakk’ın o anki emrini dinlememek kişinin hevasından, nefsinden olsa gerek. Bu sözümü kulağına küpe yap! Ola ki ölüm vaktin gelmeden nasuh tövbeyle Hakk’a tövbe edersin. Emin ol! Hakk emrini yerine getirerek tövbe edersen tövbesi kabul edileceklerden biri de sensin!”

Hadi kardeşini hayretler içinde dinliyordu. Faruk ise derviş kardeşiyle gurur duyuyordu.

Hz.Pir de Azazil’e; “Cenab-ı Hakk’ın buyurduğu üzere sana verilmesi gereken hakkını aldın. Dilersen kalk git, dilersen diğer sohbetlere de katıl” dedi.

Azazil daha önce böyle bir meclis görmediğinden şaşkındı. Sıfatına secde etmediği insan yardımıyla nedenini bulduğundan kederliydi. Hakk yolundan çıkarayım, derken insana hizmet ettiğinin bilincinde olmanın acısıyla kendisini aptal hissediyordu. İçi kan ağlayan bir durumdaydı.

Hikmet’in konuşmasıyla beraber bahar güneşi tekrar çıktı. Yağmur bulutları kayboldu. Hz.Pir “Haydi, yemeğe!” dedi.

Tamer de “destur” dedi. Hazret’e selam verdi. Müsaadesinin ardından gözleri kapalı halde terasta olduğunu hissetti.

Gözlerini açan Tamer seyirdeyken birkaç damla yağmurun çiselediğini fark etti. “Zahir ile batın aynı paralelde ilerliyor” düşüncesindeydi.

Işıl bu sohbetten dolayı iyice evhamlandı. Zaten geceleyin pek yattığı söylenemezdi.

Ali Emin Bey “Tam-er’im, sen ne anladın?” dedi.

“Abdullah Efendi’den ve ihvanın söylevlerinden öğrendiğim. Evet! Kan deryası bir tarih bu… Masumiyet ilkesi ve ilahi emre itaat üzeri yaratılmaları sebebiyle melekler “Ya Rabb! Kan dökecek birini mi halk edersin” dediler. Bu seyirde de gördüm ki, sebep ve vesilelere göre zahirdekine hüküm vermemek ve Hakk’ın iradesi ne ise O’nun hikmetinden bakmak en doğru olandır.

Sebepler bize ilmi gösterirler. Lakin Hakk’ın hikmeti ne ise, hiç de göstermezler. Hikmet’in söylediklerinden sonra ‘ilim deryası hikmet deryasından bir damladır’ sözünü daha iyi anladım. İlim varoluşun noktalanışında fakat her noktalanmada binlerce hikmet görmek, Hakk’ı niyetinde tevhitde görmektir.

Olmazsa ne olur? Olursa ne olur? Ne içinliği olanın yasasında koşullarıyla zorunluluklarında görmek… Kim denildiğinde ise Hakk’ı, olan üzerinden sıfat, esma, fiil tavırlarıyla müşahede etmek, hikmetin sonsuza açılan kapıları olsa gerek.

Hz.Pir’in orada ilk önce dışlandığımı sandım. Sonradan anladım. Oradaki dizilişte hikmete tabi kılındım. ‘Benim hoşlanmadığım, hayırdandı’ düşüncesinden sonra “hikmetine bağlı şer hayırdandır”ı daha iyi anladım . Bize düşen vazife hüsn-ü zan ile olumlu bakmaktır. Böylece hikmete gönlümüzü açmaktır.

Şer gözlüğüyle değil hayır gözlüğüyle bakmak; hayr-ı mutlak Hakk’ı, hak tavırlarında bulmaktır. Hz.Abdullah; ‘Bu varlığına yükseliş’ derken iman yürüyüşünü; ‘varlığını yitiriş’ derken eşyada heva ve zanlarda, kan ve vahşette, Hakk’a örtünerek gaflette asli kimliğin yitirildiği insanlık yürüyüşünü kastediyordu. Peygamber ve kanlı insanlık tarihini özetle örnekliyordu. ‘Kıyamete kadar mı sürüyor?’ sorusuyla beşeri olarak vicdanen insanların yaşadıklarına duyarsız olmamamız, insansak eğer duyarsız olamayacağımızın dersini bize veriyordu. Bu dahi Hakk’ın Abdullah kulundan Merhamet sıfatıyla tecellisiydi.

İhvanın söylevi dâhilinde Hz.Pir’in sohbet meclisinden öğrendiğim odur ki; şeytanın varlık nedeni hakkını almasında yaşadığı ruh haliydi. Bu da bana gösterdi ki; kim olursa olsun kendi nedenini yaşayıp kendi nedenini arıyor. Varlığının anlamına seyr-i sefer edip kendini öğreniyor. Şeytan dahi varlık anlamına aç… Kendini sorguluyor. Bu da beni daha çok Hakk’a ve O’nun hakikatine gayretkâr yapıyor. Hakk’ı, hakikati aramak varlık nedeninde kişinin kendinde nedenini yaşamasında sonlanıyor.”

Tamer’in cevabının ardınca Ali Emin Bey dersin bittiğini söyledi. Yemek vaktiydi. İhvandan Hanife Teyze pek güzel yemek yapar ve bu hizmetinde kimseye yer vermezdi. Efendiye böylesi hizmet etmek onu mutlu kılardı.

Erkekli, kadınlı herkes sofrayı hazırladı. Güzel yemeklerle sofra donandı. Masada yer bulamayanlar evin salonunda yemeğe başladı. Enfes mercimek çorbası, zeytinyağlı dolma, çoban salatası ve yanında ısırgan otlu arnavut böreği masada insan olmayı bekliyorlardı. Efendiye göre yemek yemek, güzel niyette bulunarak ihvanın kaynaşmasına bahaneydi. Radyo açıldı. Türk sanat müziği icra ediliyordu.

“Dalgalandım da duruldum

Koştum ardından yoruldum

Binlerce güzel sevdim de

En son sana vuruldum”

Bu sırada Ali Emin Bey “Yarın günlerden nedir?” diye sordu.

İhvandan doktor Cevdet Bey; “Efendim, Perşembe” diyerek cevap verdi.

Ali Emin Bey “Yarın ders yok, herkes işine baksın” diye buyurdu.

Kan tarihiyle yaşayan insanın, böylesi huzurlu ve rahat olduğu, selamette yaşadığı bir tarihi de vardı. Bu sohbetlerde Elif devamlı görünür oldu. Yemekten sonra Elif, Işıl ve Tamer, Efendi’yi öptükten sonra yola koyuldular.

Işıl “neden sohbet boyunca gözlerin kapalı?” diye sordu.

Tamer “Yaşayarak daha iyi anlamak için” dedi.

Işıl tatmin olmamıştı: “Nasıl yani?”

Tamer kimi terimleri Işıl’ın anlayabileceği şekilde seçecekti: “Her gördüğün göründüğü gibi değildir. Efendi konuşmaya başlayınca kuantum düzeyinde Hakk’ın varlık nurları olan kuantlardan ibaret ruhla yekvücut oluyorum. Elektromanyetik nurdan zaman kapısı aralanır. O zaman, az kalın çember gibi olan kapıyla yaklaştırılır. Ruh nurumla kapıdan geçerek anlatılan zamanda olurum. Böylece ruhum ile hali hazırda anlatılanları ilk elden yaşarım. Bazen olur ki; bu süreci yaşamadan Hakk’ın lütfüyle istediğim zamanda bulunurum.”

Işıl şaşkın bakışlarla Tamer’e direndi: “Hadi oradan! İnanılası değil bu!”

Tamer kaldırımın ortasında durdu. Sağ elini kaldırdı. Elini Işıl’ın yüzünde onu mesh edercesine gezdirdi. Işıl, gözünün önünde parlayan nurlara hayretler içinde donmuşçasına dikkatle bakıyordu. Sanki gözünü kapatsa tüm bu harikuladeler kaybolacaklardı.

Tanıklığın şaşkınlığıyla; “İnanılmaz!” diye seslendi: “Söyleyecek bir şey bulamıyorum.”

Tamer, Işıl’ın da nurları gördüğünden emindi: “İşte! Onlarla yaşıyorum. Onlarla görüyor ve onlarla duyuyorum. Ama her şeyi değil. Ne gösterir, duyurur ve yaşatırlarsa sadece onu. Zaten her ne varsa onlarla var.”

Yalnızlığında evhamlarla yaşayan, geçmişiyle ve kendisiyle barışık olmayan Işıl; güçlü olduğunun maskesiyle kendisini örten ağlamaklı gözlerle bakıyordu. İçinde binlerce korku fırtınası eserken hayata ezik durmak olur muydu? Bütün samimiyetiyle ellerini sıkı sıkıya tuttuğu Tamer’e; “Ne diyeceğimi bilemiyorum!” diyordu. Böylesi ilahi bir hediye servetler dökülse bile verilesi değildi.

“Bunu hak edecek ne yaptım?” diye sordu.

“Hakettiren samimiyetindi. Sen bir şey yapmadın. İstedim ki; Hakk’tan gafilce anlamsız yaşamayasın”.

Tamer kalbinin saf güzelliğini diliyle de ikrardaydı. Elif’in yaşananlara yabancı olmadığı tebessümlerinde aşikârdı.

“Yarın ders yok, ne yapalım?” deyiverdi.

Işıl İstanbul’u gezmeyi severdi. “Süleymaniye ve Sultan Ahmet’’e uzun zaman oldu gitmeyeli, ne dersiniz?”

Tamer “Bir yarın olsun, haberleşiriz” dedi.

Elif şimdiki zamanı imleyen bir tavırla “Ne yapıyoruz?” diye sordu bu kez.

Tamer; “savaş ve vahşet tarihi, hayır ve şer dersinden çok yoruldum. Müsaade ederseniz dinleneceğim” diyerek arkadaşlarından ayrıldı.

Tamer’in yalnızlığı problem ettiği yoktu. Bilakis yalnız kalmayı, derin tefekkürde Hakk ile konuşmayı ve tefekkürün sonucunda sezgi ve ferasetin üzerinden mana hazinelerini ikram eden Hakk’ın kendisine konuşmasını pek severdi. Öyle ki; düşünmek onu Hakk’a yönelten en büyük melekelerindendi. Hakk ile randevusu varmışçasına yalnızlığı seçmişti. Bir başına yürüyordu, yeni başlayan yaz yağmurunda…

Tefekkür içerisinde önüne bakan, gökten yağmur dökülürken gözlerinden yaş dökülen âşık kul hiç durmayacakmışçasına yürüyordu.

Arkasından ona bakan arkadaşları gözyaşlarını görmüyordu.

Işıl, Tamer için “O çok özel bir insan!” deyince, Elif onayladı.

Beraberce Elif’in evine gidildi. Şirinevler’de oturan Elif, çayla misafirini ağırladı. Çaylar içilirken iki bayan aralarında Ali Emin Beyi, Tamer’i ve son dersi konuşuyorlardı. Özellerini konuşan çoğu hemcinsleri gibi sanki kırk yıllık samimi arkadaş kesiliverdiler.

Işıl aklında besleyip durduğu evhamlarını, geçmişinin acı olaylarını, “tövbeler tövbesi bir daha asla!” dediği utanç dolu hatalarını üstü kapalı da olsa anlatmaktaydı.

Elif, hızlı ve çok konuşkan Işıl’ı dinlemekten konuşamıyordu. Fırsat bulduğu anlar ya Işıl’a cevap verdiği, ya da ona ev yaşantısını ve Efendiyi anlattığı demlerdi. Gün ve gece böyle geçti.

Perşembe oldu. Işıl kahvaltıdan sonra Elif’le buluştu. Elif, hanım hanımcık duran uzun saçlarıyla ve kendisini alımlı kılan jile elbiseyle arabaya bindi. Işıl daha önce hep spor tarz kıyafetlerle gördüğü arkadaşına hayranlıkla bakıyordu. Aklına ilk gelen düşünceyi dillendirdi.

“Kesinlikle resmini çizmeliyim.”

“Abartma o kadar.”

Işıl, “Ciddiyim” diyerek isteğinde kararlı olduğunu belirtti.

Elif bütün utangaçlığıyla “Boş ver!” dedi bu kez…

Arayıp Tamer’i çağırdılar.

Önce Süleymaniye’ye gidildi. İki rekât şükür namazı kılındı. Tamer gözlerini kapadı. Bir de baktı ki Süleymaniye cinler ve ruhanilerle dolu. Efendisi Ali Emin Bey’in ruhaniyeti ders veriyordu. Gözlerle dudaksız konuşuldu.

Ali Emin Bey “Evlat! Süleymaniye mektebi irfan külliyesidir. Bu zamanda buranın vazifelisi bizleriz. Sen bugün kızları gezdir!” dedi.

Destur alındı. Bayanlar bir şey görmedi. Süleymaniye’nin Eminönü ve Haliç’e bakan arka bahçesinden İstanbul’u seyrettiler. Bir süre sonra Sultan Ahmed’de köfte, piyaz, helva yediler. Ayasofya, Topkapı Sarayı ve Mavili Cami gezildi.

Uzun zamandır gülmeyen Tamer, arkadaşları ile beraber gülüyordu. İçinde yaşanılırken unutulan İstanbul, gezilirken yâd ediliyordu. Derken yoruldular. Boğazda turladıktan sonra evlerine döndüler.

Tamer televizyonda Yunan mit kahramanı peygamber Herkül’ün öykülendirildiği bir film izliyordu. Işıl yalnız kaldığı evinde, korkularıyla yüzleşiyordu. Elif ise elinde tespih, virtlerini çekiyordu.

Film bitince Tamer ışıkları söndürdü. Etrafını kuşatan nur taneciklerine bakarak yatağında Hakk’ın sıfat ve esmalarını düşünüyordu. Tam bu esnada ayağını dört parmaklı bir el tutunca korkuverdi. Ayağını çekip yatağın içinde oturdu. Nur tanecikleriyle dolu etrafına bakınıyordu. İçgörüyle fark ettiği simsiyah bir cin dolapta saklanıyordu. Azazil haricinde daha önce gördüğü cin ve cinlerin dişisi olan perilerin, koyu krem, koyu gri ve mavi olanlarına benzemiyordu.

İçeriye iki tane daha cin girince Tamer “Yetiş Ya Allah!” dedi. O an semada basık yüzlü, küçük burunlu, alt köpek dişleri dışarıda uzunca duran, siyahtan açık griden koyu, yarasa kanatlı ve iki ayaklı, fazla korkunç durmayan bir melek belirdi. Az boğuk bir sesle “ Yetiştim, korkma!” dedi.

Cinleri aldı. Duvardan duvara vurdu. Melek, “sen yanından ayrılınca Hz.Pir, ben Sitran’ı seni korumam için tembihledi. Korkma! Biz Hakk’ın melekleri hayır üzere amelde bulunuruz” dedi. Bu esnada cinler kaybolmuşlardı. Gönlünden korku alındığı için Tamer; “Meraklanma! Senden korkmuyorum” dedi.

Melek içten içe; “Ne güzel bir kul bu!” derken, Tamer de aynıyla; “Rabb’imin türlü türlü mahlûku var” diyordu. Melek “Hû” diye selam verdi. Anında gözden kayboldu.

Tamer insandan önce yeryüzünün hâkimleri gibi yaşayan cinlerin yaratılışlarını ve bunun nedenlerini merak etti. Bunun hakkında düşünürken genişçe balkonunda koyu krem renginde bir cin göründü. “Sor bana, cevaplayayım” diyordu.

Ne şişman, ne zayıf; insan boylarında, çirkin değil ve fazla yuvarlak da olmayan düz yüzlü, burun uzantısı görünmeyen, gözleri oval ve simsiyah, dudaksız, orta büyüklükteki ağzıyla konuşan cin anlatmaya başladı.

O konuşurken Tamer söylenenleri gerçekliğiyle seyir ediyordu. Keşfi ile gördükleri, yerkürenin dumansız ateş olduğu -magma misali- zamanlardaki görüntüsüydü. Ateşten tabaka tabaka olan yerkürede, kudretiyle fiiliyatta yaratıcılık sıfatıyla görünen Âlemlerin Rabbi Elohim nurdan eliyle cinlerin atalarını biçimlendiriyordu.

İlk halkedilen, ateşten yer tabakanın en üst boyutunda, koyu krem renkli, ölümsüz ve cinlere hükmedecek kral Şimal’di. Rabbi Elohim nurdan kudret eliyle yerkürenin her tabakasında ayrı, ayrı biçimlerde cinler var ediyordu. Tamer kudret sahibi Rabbini, nuruyla tecelli ederek dumansız ateş misali yer kürede cinleri yaratışını müşahede ediyordu. Bu dalınçta görünen cinlerin yaratılışından daha çok kudret sıfatı üzerinden Rabb ve Mürebbi esma tavırlarını imleyen Elohim ismiyle suretsiz bir biçimde nuruyla yaratıcılıkta fiiliyle görünen Âlemlerin Rabbiydi.

Yaratılan cinler ise siyah renkte olanlar bodur ve uzun boylu, uzun ve küçük boynuzlu, sivri kulaklı, küçücük burunlu görünüyorlardı. Mavi renkte olanlar latif yaratılışlı, yüzleri gözleri belli olmayan biçimlerdeydiler. Kırmızı olanları ise aynı mavililer gibi latif, bir şeye benzetilemeyecek bir şekilde görünüyorlardı. Gri renkli olanlar ise çekik ve kısık simsiyah gözlü, küçük burunlu, dar ağızlı, uzun elli, uzun boyluydular. İçlerinde beyaz olanları da vardı. Bulut gibi latif biçimliydiler.

Tamer onların en iyilerinin –veya erdemler düzeyinde insana en yakın olanlarının- beyaz cinler olduğunun bilinciyle bakıyordu. Kimisi çocuk gibi şımarık, kimisi sert mizaçlı zorba, kimisi de asil olan türlü türlü cinler görüyordu. Nasıl ki insan katılara duyarlıysa onların da sese ve kokuya duyarlı olduklarını hissediyordu. Yüzü gözü belli olmayan bu varlıklar ışıktan da hızlı şekilde diledikleri gibi geziniyorlardı. Asli suretleri dışında istedikleri biçimlerde kendilerini gösterebiliyorlardı. Mars’ta ve diğer feleklerde de koyu krem renkli ve beyaz olanları yaşayabiliyorlardı.

Bir an gözlerinin önünde yaşadıkları tarihler belirdi. Dünya soğumaya başlarken ateşten yaratılmalarının fıtratı gereğince acelecilik, kızgınlık, hiperaktiflik, ilkesel düzeyde doğru kararlar verememe halleri üzeri kuvvetli benlikleriyle birbirlerini helak ediyorlardı. Hakk’ın celal sıfatına ait gazap, kahr, kibriya gibi tavırları üzerlerinde şiddetle tecelli ediyor; kıskançlık, kin, öfke, nefret ve zorbalık gibi durumlar amellerinde net biçimde görünüyordu. Mazlumlarının çektiği çilenin, acılar dolu azaplarının haddi hesabı yoktu. İnsansılar yaratılmaya başlandığında onlarla çocukların oyuncaklarla oynadıkları gibi eğleniyorlardı. Hakk’ın cemal sıfatının celal sıfatıyla beraber en güzel biçimde suretlendirdiği İnsan yaratıldığında ise çoğu kıskançlıktan ona düşman kesildiler.

Zaten insan yaratılmadan evvel Hakk’ın kendilerine verdiği ruh-nefes sayesinde insan ruhunun suretlerine vakıftılar. Ve biliyorlardı; biçimselliğiyle kendilerinden daha efdal ve güzel birileri yaratılacaktı. Tamer’e gösterilenler beşer yaratılmadan evvel insan efsanesiyle insanı hasetle bekleyen cinlerdi. Bunlar pek iç açıcı sahneler değillerdi. Tamer bir an kendisine konuşan cine baktı. Merhamet dolu yüreğiyle gözlerinden yaş aktı.

“Tamam, bu kadar yeter! Daha fazla anlatma!..”

Zaten ikinci sorusunun cevabını da yüreğinde bulmuştu. Cenab-ı Hakk’ın âdetiydi; yarattığı her âlemde, âlemin mevcut durumuna göre ilahi sıfatlarını en iyi biçimde gösterecek sakinlerini var etmek…

İlmi ledünden bir damla daha nasip oldu. Onunla da anladı ki cinler, varlığında yaşadıkları Hakk Teâlâ’yı, kendi üzerlerinde tecelli eden sıfatlarından daha çok kendilerine dışsal âlemlerde imanla müşahede edebiliyorlardı. Ve bu pek azına nasip bir lütuftu.

Bir an gök kubbeye hamd edercesine bakındı. Öyle ya, ilahi esinlenmeler bazen gayri iradi olarak yukarılara baktırırdı. Bu bakışlarda sonsuz olan, Kendini Aliyy kılardı. Tanrı göğü olan gönül seması ilmi ledünden nasibine bir damla daha düştü.

Toprak olmak, balçıktan biçim almak, ateş misali âlemlerde dağılıp gitmek gibi değildi. Ateş misali hareketli, yıkıcı, yakıcı, tükendiğinde nedeni yitirerek âlemde kaybolmak gibi de değildi. Toprak olmak ateşini kendinde tutabilmek, kendisinden çıkanın kendisine dönüşüyle her an bir değişimde olmaktı. Bu şekilde toprak, Hakk‘ın varlık deryasındaki sibernetik ahlakını en kâmil biçimde kendi tabiatında gösteriyordu. İlahi sıfatların cemalinde biçimlenişinin ve yaratılan bütün âlemlerin mevcudiyetinde karakterize edilmesinin gereğince insanı cinlere kıyasen faziletli kılan bu ahlak üzere toprak tabiatlı yaratılmasıydı. Bu tabiatı sayesinde olsa gerek; insan, Tanrı’nın “Vahidiyet Deryası” da denilen gönlünde kendi üzerine dönerek O’nu zatıyla zatında bulabiliyordu. Onun zatını zatında, ahlakını fiillerinde bulabilmek insanın ilahi nasibiydi.

Gecenin bir yarısı Tamer uykuya daldı. Rüyasında Efendisi semada oturuyordu. “Semaya çıkalım! Nur göğü semasında âlemden âleme sefer yapalım” diyordu.

Sabah erkenden kalktı. Banyoya duş almaya gitti. Hakk’tan ve O’nun meleklerinden utandığından alt çamaşırını çıkaramadı. İki eli ile başını tuttu. Bir de baktı ki; semadan mum ışığı renginde inci tanesinden küçük nurlar yağıyordu.

Utandığı için aceleyle duşunu aldı. Kurulanıp giyinmeye başladı ve Cuma namazına hazırlandı. Ali Emin Bey’e gitti. İhvanla beraber Şirinevler’deki Ulu Camiye geçildi. Efendi yolda “Abdest bir defa alınır. O da nurdan hayâ ile alınır. Böylesi abdest alanlar su ile sadece abdest tazeler” dedi. Tamer’in o sabah yaşadıklarını ima yollu kerametinde dile getirdi. Farklı bir açıdan yaşadıklarını okumasını istemişti. Bazen olur, yaşananları ağdalı bir dille ortaya konuşarak açıklardı. Bazen de açıklama yapmaz, anlamayı ve bilmeyi ihvanın keşfine bırakırdı.

Ali Emin Bey “Tesbihattan Ayet’el Kürsi’yi bu aralar çok oku! İnsanın koruyucu melaikesi olur. Kötülüklerden korur” dedi.

Tamer “Lütfünüzle efendim” dedi.

Efendisine yaşadıklarını, gördüğü ve duyduklarını fazla anlatmazdı. Dünyalık sıkıntılarını onun yanındayken aklına bile getirmemeye çalışırdı.

Ezanlar ne güzel okunuyordu! Cemaat kalabalık, camiye sığılmadığından namaz caminin bahçesinde gök kubbe altında Efendi ile saf tutularak kılınıyordu. İhlâs ile Hakk’ın huzurunda ihsan üzeri yakinlikte namaz eda ediliyordu. Efendi ve Tamer’in bedeninden, özellikle de gözlerinden nur salınıyordu.

Namazdan sonra Ali Emin Bey “Evlat!” deyiverdi: “İnsan bedeni bu âleme Hakk’ın nur kapısıdır. Günümüzde buna ‘enerji merkezleri’ veya Uzakdoğu öğretilerinde olduğu gibi ‘şakra’ deniliyor. Lakin bizim bildiğimiz; insanın üç yüz atmış altı nur kapısı üzeri yaratıldığıdır. Gözler, beyin, omurilik, eller, ayaklar, kalp, cinsel organlar, alın temel olan büyük kapılardır. Takva sahibi insan nur kapıları açılandır.”

İhvan arabalarıyla eve vardı. Işıl, Elif ve birkaç ihvan, Efendiyi bekliyordu. Efendi içeri girdi. Herkes ayağı kalktı. Efendi oturduğunda ihvan da yerine oturdu. Hal hatır sorulduktan sonra çaylar geldi. Yavaş, yavaş içildi. Efendi gözleriyle gönülleri yokladı. Hepsinin halleri kendisine ayandı.

Işıl’a bakarak “Aşmak lazım korkuları, insanı yarı yolda bırakırlar. Üzerlerine giderek huzuru bulmak gerek” dedi. Sonrasında içli bir biçimde: “Ya Allah!” deyip sohbete başladı.

“Erenlik Hakk’a şeksiz ve şüphesiz iman etmenin, Hakk’ın iradesi üzeri yaşamanın ahlakında, mümin olmanın dereceler seyridir. Hz.Pir’in böylesi imanla yetiştirdiği eren ihvanlar dergâhın sohbet salonuna erkenden geldiler. Bu altı ihvan Hz.Pir’in yetiştirdiği erenlerin evladlarıydı. Kimi çevre köyden kimisi yakın şehirden hizmet etmeye dergâha gelirlerdi. Manevi olarak altısı da Hz.Pir’in evladıydı. ‘Evlat babanın sırrıdır’ hadisini hatırlayın! Hz.Pir’in sırrı, evladı da varlığıdır.”

Efendi Ali Emin Bey bunları söylediği anda Tamer, Hz.Pir’in meclisinde sezdiği sırrı daha iyi kavrıyordu. Her biri Hz.Pir’in bir sıfatının temsilcisi olan ihvan, onun varoluş sıfatlarının tafsilatıydı aslında. Tasarruf kuvveti, nuru, ahlakı, varoluşa ait fikri nazariyesi, terbiye ve yaşam biçimi evlatlarında görünüyordu. Zira onların ulûhiyet kıblesiydi. Nun harfi dizilişinin sırrı buradaydı. Nun’un yarım dairesi evlatları, noktası ise kendisiydi. Ba harfi ve noktası halen kendisine kapalı bir sır gibi düşüncesinde duruyordu.

Ali Emin Bey, Tamer’in Ba harfiyle ilgili düşüncelerine himmet olması için “Ba ikilikte birliktir” deyiverdi: “Yukarıya bakan yarım dairesiyle sıfatlarıyla Hakk’a bakmaya, noktasıyla da âlemleri kendinde toparlamaya, çoklukta diriliği bulup çokluk âleminde ulûhiyetin temsilcisi, izdüşümü olmaya işarettir.”

Bu sözlerden sonra Tamer, Hz.Pir’den ve Ali Emin Bey’den gelen ilahi bereketin sonucu olarak irşad hizmetini devam ettirecek kişi olduğundan emindi. Ba’nın yarım dairesi biçiminde sıralanan ihvanın bereketinin toplandığı Ba’nın noktası kendisiydi. Seyir ettiği Hz.Pir’in sıfatlarıydı. Lakin olacağı da yaşamında cem edeceği bu sıfatların kendisiydi. Her seyrinde sonuçta olacağı kendisini müşahede ediyordu. Bunun farkına vardı.

Bu esnada Ali Emin Bey; “Hakikatin izdüşümü olan herkes, Ferid olan Allah’ın Bedi esması tecellisi gereği her öğrendiğini temsil ettiği ilahi karakterine göre kendine has özgünlükte yaşar” dedi.

Tamer “Temsil ettiğim ilahi karaktere göre bir farklılığım var. Bu doğrultuda kâmil olabilirim” diye düşünürken, Ali Emin Bey; “Evladım!” diyerek seslendi:

“Yorumların özgünlüğünün göstergesidir. İnsanlığımızın hakikati itibarıyla biz bize benzeriz. Yaşadığımız sıfatlar itibarıyla farklılıklarımız vardır. Elbette ki karakterimizde biçimlenen ilahi sıfatımızın farklılığında, ferdiyetimizde kâmil olabiliriz. Hepsi aynı nurlu kişiden beslenen ihvanın hallerine bakman yeterlidir.”

Tamer irfanıyla hikmette daha da bilinçlenen bir kişi olarak gözünü kapadı.

Ali Emin Bey “Hz.Pir içeri girdi. İmamet postuna oturdu. Eren ihvanlar yerlerine geçtiler. Azazil kapının önünden ‘müsaade var mı?’ niyetiyle bakıyordu” diyerek sohbet ederken Tamer, Hz.Pir’in dergâhında selamdan sonra yerine oturdu. Emre başını çevirerek ve gülümseyerek ona baktı. Hz.Pir beyaz entari, beyaz kuşak ve ten renginden biraz koyu bir yelek giyiyordu. İkindi vaktiydi. Hz.Pir, Azazil’e ‘buyur’ dedi. Ona bir şey sormadı. Azazil yerine oturdu. Pir gözlerini kapadı. Sonsuzun kapıları açıldı. Bedeni nur kesti. Bu sefer nuru açık yeşildi. Tamer dikkatle bakıyordu. Pir’e hayran şekilde onu Hakk tecellisiyle seviyordu. Hz.Pir ilahi kelamdayken hayal sultanında da söylenenleri görüyordu.

“Selam! Muhammed’e ümmet olana

Şeytanını susturana!

Nur kapılarını açıp,

Aşağıda, Hakk’ı kendinde bulana

Gökler de âlemleri seyredene.

İşte! Gördü güzellik.

İnsanlığı anda

Zaman kapılarında okudu.

Gönlü merhametle doldu.

“Ya Rabb kulların” diye

Niyazda bulundu.

Hafi’den ses,

“Melekleri gez!

Üzülme şefaat hakkı verilenlerdensin” diye buyurdu.

Karanlık mekân ‘la mekân’

Bütün mekânlara mekândı

İsrafil kanatlarını açtı

Kanadıyla güzelliği

La mekândan aldı

Nurdan aydınlığa daldı

Kanatlarını aşağıda buluşturdu

Sanki bir daire yaptı

Kanatların ucunda, dairede

Kucaklanan güzellik

Başını yukarıya kaldırdı

Gördüğü bir şahin başı

Anında insan başı

Mikail’le kıyas yaptı

O’nun kadar güzeldi

Çok kudretli melek

Gözleri yeşil nurdandı.

Nur bedeni,

Tenden koyu

Koyu krem nurdandı.

Gözünden yeşil nurdan

Bir damla düştü

Güzellik o nurla yıkandı

Gönül; saf, hayır,

Muhabbetle kaynadı.

Ahlak başına nurdan

Görünmez taç yapıldı

İsrafil, “merhamet her daim

Hayır ile özünde olsun” dedi.

Güzellik öne döndü

Bej nurdan bir melek

Nur deryasında göründü.

Kanatlarını çırpıyordu

Göz açıp kapayıncaya kadar yanındaydı

Koyu mavi nura bürünen

Uruyel yanındaydı.

Güzellik sevindi.

İsrafil, Uruyel den çok büyük

Anında onun boyunda oldu.

Güzellik evvela korktu

Nur ile onları bildiğinden

Korkusu artık yoktu

Nur deryasına ayağını bastı

Nur ayağını tuttu

Bu âlemde nasıl yürüyeceğini buldu.

Uruyel, İsrafil’den güzelliği emanet aldı

Korkmasın diye

Kanatlı insan gibi görünüyorlardı.

Güzellik anladı

Nasıl gösteriyorlarsa

Öyle görüyordu.

Uruyel’in sırtına bindi

Nur göğü semasında

Melekler âlemini geziyordu

Aklına Cebrail geldi

Karşısında duruyordu

İsrafil kadar büyük

Bembeyaz nurdan kanatları vardı.

Önce Hüdhüd’e benzetti.

Kanatlı insan diye göründü.

Yanına gelince bembeyaz nurdan

Entarili bir insandı.

Uruyel kanatlarını açtı

Nurundan bir damla verdi

“Aşk kanatların olsun

Hakk’ı her tavrında bulasın” dedi

Güzelliği Cebrail’e verdi.

Cebrail elini tuttu

Meleklerin nur deryasında

Gözlerinden çıkan beyaz nurla

Nurundan nur verdi

“Hakk sırrını yüreğinde bil,

Hakk’ın bilgisiyle her şeyi bil” dedi

Şeffaf açık gri nurdan

Kartal başlı bir melek gördü

Kanatlarını çırpınca dehşetten korktu

Aklına ölüm geldi

Cebrail’in yanında, nur rengiyle

İnsan gibi göründü

Kapkara gözleri vardı

Eli güzelliğin başına değdi

İçine nur akıttı

“Hakk emrinin dışında sakın bir iş yapma” dedi

Azrail ve Cebrail elini tuttu

Nur deryasında uçtu.

Nur deryası göğünün

Bitki, hayvan, insan biçiminde

Sayısız meleğini görüyordu

İşte! Misafire (Tamer kastediliyor)

Görünen devasa aslan

Ağzını açıp yukarıya

Güzelliğe bakarak kükrüyor.

Kükrerken ağzından

Mavi, yeşil nur fışkırıyor.

Güzellik selam verdiğini anlıyor

Gönülden selamını sevgiyle alıyor

Kim o!

Cebrail,“İsrafil nurunun sırlı meleği

O’nun nurunun ismiyle anılır

Adı Yersebut’tur.”

Bin senede bütün meleklere

İlahi haber ve emirleri gezdirir” dedi.

Güzellik yanında durdu,

Yersebut başını O’na uzattı

Güzellik O’nu okşadı

O kadar hızlı yaşıyordu ki

Zaman sanki geçmiyordu

Cebrail’e sordu:

“Zaman sanki durdu”

Cebrail,“Hareket alanı çok geniş

Zaman nur deryasında geniş akıyor,

Dünya senesiyle yüzlerce binlerce sene

Burada bir an gibi gözleniyor.” dedi.

Güzellik teknik olarak kavramasa da

Söyleneni yaşıyordu.

İşte! Cebrail nuruyla yaratılan Prens

Tek boynuzlu kanatlı beyaz at

İlhamın meleği

Kanatları açık, şahlanarak

Güzelliği karşılıyor

Dünyaya bilgi dağıtıyor.

Kanatlarını çırptıkça

Kendisinden salınan nurlar

Âlemlere saçılıyor

Dünya semasında ilhamı böyle yayıyor.”

Hz.Pir bu esnada Tamer’e gözleri kapalı bakarak sözlerini sürdürüyordu.

“Misafir gezginci hayal sultanında

O da âlemlere bakıyor

Görünen birçok meleği gördü

Zaten tanıyor.

Nur deryası melekleri

O’na da hizmetle bakıyor”

Ardından devam etti.

“Prensle selamlaşıp konuşuldu:

“Cebrail nurunun sırrındanım!

Bak Cebrail!

Hakk’ın verdiği kudret kanatlarıyla

Günün ışığını, feyz bereketini

Var kılmanın meleği

Azrail’e bak!

O’dur Hakk’ın verdiği kuvvet kanatlarıyla

Fani âlemin suretlerini ve ölümlerini

Var kılmanın meleği.

Simsiyah kanatlı bir ejderha

O anda göründü.

Gönül cennetinin

Saklayıcısı ve koruyucusu,

Selamet ve huzur vererek

Gönlü insana yurt kılan

Cennet meleği Rıdvan’dı bu!

Güzellik ürküyor.

Rıdvan rengârenk ebruli görünüyor

Daha çok, yeşile bürünüyor

Güzellik nur deryası göğünde

Karşısında; hayretle sevinç karışık

Rıdvan’ı seyrediyor.

Rıdvan başını uzattı

Güzellik eliyle onu kucakladı

Lakin el boynun pek azına dokunabiliyordu.

Güzellik anladı;

Melekler sevgi dolu

Sadece sevgi bekliyor

Rıdvan; Cebrail ve Azrail’e baktı,

Sanki güzelliği istiyordu.

Azrail:“Hadi! Onunla da gez!” dedi.

Güzellik,

Güvenin verdiği alışkanlık ve

Yeninin verdiği çekingenlik

Sebebiyle onları bırakmak istemedi.

Lakin hikmeti vardır diye sesini çıkarmadı.

Rıdvan’ın sırtına oturttular

Başını okşadılar

Rıdvan’ın iki ayağı vardı

Boynunu şaha kaldırdı

Kanatlarını açtı

Sırtındaki güzellik

Heyecanlı ve huzurluydu.

Azrail ve Cebrail’e bakıyordu

Birden uzaklaşıverdiler.

Dönüp baktığında

Onları kendi makamlarında

Yüzlerce kanatlı melek olarak görüyordu.

Rıdvan nur göğünün aşağılarına daldı.

Boynunu kaldırarak normal halini aldı.

Göz açıp kapayıncaya kadar

Nurdan halk edilen

Cennet denilen

Melekten bahçelere geldi.

Görünen!

Her yaşananı tadında hakkıyla

Zevk etmenin cennet meleği Membâa...

Nur göğünde bir kökle asılı

Dallarıyla aşağıya bakan

Bir kökten melek

Lakin bir kökten

Sayısızca, ağaç melekti.

Ebruli bir nur esintisi var.

Ağaç meleklerde dallar hareketli

Nurdan yapraklar titreşir.

Duymadığı güzellikte bir zikir

Her zikir bir meyvede biçimlenir.

Her dalda yedi ayrı meyve

Âlemin varlıklarının hali bunlardan.

İç âlemden beslenirlerdi.

Güzellik bir an kendini

Sarıdan koyu

Ateş renginden de açık,

Nurlu aydınlık bir âlemde buldu.

Burada da kökleri göğe asılı

Binlerce, ağaç melek

Nurdan biçimlenen.

Görünen cennet melek

İhlâs ve özveri ile bulunan,

Nefsi için değil

Hakk için yapılan amellerle bulunan

Maneviyat ahlakının

Hallerinin biçimlendiği

Cennet meleği Yeşim’di.

Rıdvan başını uzattı.

Onu bulunduğu âlemden aldı.

“Neden simsiyah, yeşil ve ebruli”

Diye düşüncesinde sordu.

Rıdvan ağzını açmadan

İç seslenişle seslendi:

“Karaya bürünmem ve

Kudret kanatlarımı açmam

Kanatlarımı dört yüz senede bir çırpmam

Elektromanyetik nur yaymam

Nur deryası bahçelerini korumamdan

Renklenişim

Huzur, selamet ve hoşnutluktan.

Kanatlarımı açarım

Yukarımda, aşağımda daire yaparcasına

Çırparım.

Benden yayılan nurla âlemlere

Huzur, selamet ve hoşnutluk aşılarım.

Güzellik; Rıdvan’ın söylediği hallerde

Rıdvan’ın üzerinde,

Nur göğünde süzülürken

Hayal sultanıyla bakarken

Gözünün önünde Rıdvan

Küçücük,

İki kanadını çırparken

Karşısında dediği hallerde

Güzellik bu sözlerden anladı.

Her meleğin ilahi takdir hali

Bulundukları makamdan,

Yaptıkları fiillerden,

Nur ile yayılıyordu.

Dünya dâhil suretler âleminin

Varlık sahnesinde,

Yaşamın ruhani ve varlık halleri

Mahlûkata böyle buyruluyordu.

Rıdvan nur göğü semasının

Yeşilliklerle dolu melek cennete kondu.

Görünen cennet melek

Yeryüzündeki insan-ı kâmilin

Kendinden beslendiği

Gönül cenneti Liva da denilen Andel’di.

Güzellik burada nurdan ağaçları

Dünyadaki gibi buldu

Lakin dünyadan binlerce güzel

Ferah ve huzur doluydu.

Kaynağı gökte,

Dökülen

Kürsüye uzandığı söylenen

Irmaklar bahçede akıyordu

Yanında akan ırmak

Su: hışıltısıyla ona konuşuyordu.

“Ben rahmet pınarıyım

İç benden!

Ab-ı hayattan akarım

Varlığına ab-ı hayat olurum

Benimle güzelliğin baki kalır”

Eğildi, içti sudan

Halleri kalıcı kendinden emin

Güzellik bakıyordu

Dünyada ne gördüyse

Bu âlemde de farklı biçimde görüyordu

Aklına sorular geldi

Rıdvan’a baktı

Rıdvan “Sorularının cevabı

Herkıl ve Serkıl’dadır

Mananın zevk incileri

Onlardadır.

Evvela nur göğünün bahçelerini

Deryalarını zevk et.

Sonunda onlara var!

Baldan irfan ırmağı

Sudan rahmet ırmağı

Mavi şaraptan, aşk ve duygular ırmağı

Sütten de beyaz süt ırmağı

Tevhidin, ilmi ledunun ilim ırmağı

Daha bunlar gibi

Nice ırmak melek var.

En büyüğü bu dördü

Hepsinden iç!” dedi.

Hepsi sundu kendini

Güzellik kana, kana içti

Meyvelerden de yedi

Ruh beden

Böylesi meleklerden beslendi.

Yeşillik, nurdan çimenler

Çimen melekler Nursina’ydı.

Hepsi ferahlık vererek

Hakk’a şükürdeydi.

Simsiyah, melek at Azmut

Usulca güzelliğe geldi.

Alnında bir nur ile

Güzelliğe cesaret verdi:

“Ben bekçiyim cesaret veririm” dedi.

İleride sert mizaçlı kızıl melek at, Demos

Vicdanın, sahiplenmenin, aidiyetin,

Adaletin, hakların meleğiydi.

Uzaklardan hızla yanına geldi

Rengi kahverengine döndü

Gözlerinden akan kızıl nur

Güzelliğe değdi.

“Ömür boyu haklar üzeri yaşa!”

Diyerek dua etti

Biraz ileride iki melek eşek,

Beyaz olanı Simpa’

Sorumlulukların, paylaşmanın meleğiydi.

Siyah olanı Katva,

Ben merkeziyetçi, ilgi istemenin meleğiydi.

Anında görünen beyaz renkli

Kuyruğunda bir kırbacı da bulunan

Melek at Persin

Doğruluğun meleğiydi.

Nurdan tüyleri beyaz ışık saçıyordu.

Yanında sirkelendi

Nurundan saçarak güzelliğe verdi.

Katır gibi görünen beyaz melek, Burak

Muhabbet duymanın meleğiydi.

Her biri güzelliğe varlığından,

Kendinden hediye verdi.

Nur göğü semasında inen,

Alaca melek at, Şid

Kavrayışın, nur ile bakışın, ferasetin meleğiydi.

Görünenlerin iç hallerinde,

Kalplerinde de gezinmenin meleğiydi.

Karşısında durdu.

Kapkara gözleriyle ‘bana bin!’ diyordu.

Güzellik bindi Şid’e,

Nurlu yelesinden tuttuğunda

Ruhaniyetine nuru akıyordu.

Dört ayağında

Dört nurdan mühür vardı.

Gökleri, arzı, kalpleri ve zamanları

Gezmenin mühürleriydi.

Nuru aktıkça güzelliğe

Mühürler O’na da geçiyordu.

İç görü ile zamanlar, gökler,

Arz ve kalpler

O’na da açılıyordu

Şid, güzelliği bir kıra getirdi.

Kır da etrafı açık büyükçe,

Daire biçiminde

Kırmızı renkte

Anında beyaz olan bir oturak

Sekiz insana benzer melek

Ayakta onu bekliyordu.

Adları; İlam, Yafi, Sem, Cemran,

Naim, Setre, Kibram ve Sam…

Bir olan Hakk’ı

İmanla müşahede etmenin,

Birliğin, darda olan insanlara, dervişlere

Yardım etmenin

Sohbet melekleri bunlardı.

Sohbetteki bilgi, duygu,

Bağlaç, akıl, sezgi, idrak, toparlanış,

Bütünsellik ve bilgelik

Bu meleklerden

Tecelli olunurdu.

Her biri ellerini kaldırdı

Avuç ayaları güzelliğe bakıyordu.

Ellerinden ebruli renkte nur

Sekiz çizercesine

Birbirlerine karışarak

Güzelliğe akıyordu

Hepsi bir ağızdan:

“sohbet melekleriyiz bizler

Meleklerin sırlı bilgileri ve yetileri

Bizden ihtiyaçlılara verilir

Sohbetin daim olsun!

Hizmetin karşılıksız olsun!

İhtiyaçlılara yardımın olsun!” dediler

Gözden kaybolarak

Yeryüzüne dağıldılar

Güzellik nur göğü bahçe meleklerinde

Şid ile dolaşırken

Uzakta görünen

Küçücük tümsek denilecek

Yeşillikli bir tepe üzerinde

Beyaz horoz melek

Debdeb’e baktı.

Öyle bir öttü ki

Sesiyle dağılan nurlar

Uzaktan geldiği halde

Güzelliği mest etti.

Öttükçe renkten renge giren ebruli Debdeb

Biliyordu ki cinsel hazzın meleğiydi.

Biraz ilerisinde de

Cinsel arzunun, elma ağacı meleği Şirinnava,

Âdem ve Havva’ya

Sunduğu meyveleriyle görünüyordu.

Bir yanıyla, kudret narının kabuğu misali

İçinde kıpkırmızı nurdan elmalar

Bir yanıyla da kabuksuz

Renk, renk nurdan elmalar

Cinsellik arzusunun

Örtülü ve aşikâr çekiciliğiyle

Güzelliği kendisine davet ediyordu.

Dayanılmaz bir haz,

Çekicilikle beraber

İki melek Güzelliğe

Kendilerini sunuyorlardı.

Güzellik,

Yüzünü çevirdi.

Uzun beyazlar giyen

Güzel ahlak meleği Zaim,

Görünüyordu.

Az ilerde karşısında...

Anında! Hem güzel bir bayan

Hem de yakışıklı bir erkek

Oluveriyordu.

Güzellik Şid’ten indi.

Onu istikamet edindi

Ahlak meleğine doğru yürüdü.

İlahi ahlakta toparlanarak

Her şeyle uyum içinde olan

Karakterde dengesini bulan

Celal ve Cemal sıfatlarında

Aklı ile değerlerde bilen,

Kalbiyle de edepte bulunan,

Kadınsılıkla uyumda

Erkeksilikle dengede

Fiiliyat ahlakında

Hakk’a yükselişin meleğiydi.

Alnında eşkenar bir üçgen ve yeşil göz

Varlık ahlakının mührüydü.

Denge, uyum ve fiiliyatta Hakk’a yükselişin

Birliğinde görüşün meleğiydi.

Güzelliğe baktı

Ellerini sıkıca tuttu

Alnındaki üçgen içi yeşil gözden

Koyu yeşil bir nur saldı

Güzellik bu nura gark oldu

Eril ve dişilliğe aşkın

Huzur ve sükûnette barışı buldu

Amellerinde Hakk’ı buldu.

Şid ile melekleri gezmeye devam etti.

Melekler varlığından hediyeler veriyor

Sayısız surette nurdan melek

Onunla selamlaşıyordu.

Yorgunluk yok bu âlemde

Hiç durmadan geziyordu.

Sonunda.

Nurlu bir ağaca vardı

Gövdesi gri çınar gibi uluydu

O kadar büyüktü ki

Dalları görünmüyordu

Gür ve güzel bir ses;

“Beni düşün ve hayal et!”

O an Güzellik

Gözünün önünde ulu ağaç meleği

Müşahede ediyordu.

“Ben yükselişin, toparlanışın meleği,

Ulaşılmazlara ulaşmanın ve gerçekliğin,

Sağlamlığın meleğiyim.

Kavramların, esmaların, ilkelerin bilgisinin meleğiyim.

İlahiyatı yaşantıda deneyimleme ve

İlimde bilgiyle kavramanın meleğiyim

Ben, ilkeleri zevkte neşeyle yaşamanın

Ulaşılmaz gibi görünen ulûhiyet meleğiyim.

Ulu ağacın gövdesinden

Yeşil nurdan özü çıktı.

Güzelliğe iç dedi.

Güzellik bu nurdan da içti.

Nurun çıktığı yerden

Nurdan aralanma oldu.

Güzelliği kendisine davet ediyordu.

Açık renkli yeşil, mavi, sarı, eflatun

Ve diğer nurlardan bir kapı…

Güzellik içine girdi.

Ağaç meleğin nuru

Ruhuna akınca

Anladı!

Gri itici gövde, bu âlem meleğinin perdesiydi.

Ulu ağacın sesini kendi ruhunda buldu.

“Benim adım Güneş,

Cennet-i devran” diye de bilinirim.

İlkeler cennetiyim

Devir ettiririm.

Saf aydınlığım ben!

Güzellik, sesin sahibiyle yekvücut

Mananın zevkine daldı

O anda dallarına baktı

Işıl, ışıl nurdan

Ucu bucağı görünmeyen

Etrafı aydın bir meleğin varlığı

Nurlu dallardan ve yapraklardan salınan

Nurlar ile de yekvücut

Kocaman bir görüş alanında

Şid’e bakmakta

Şid kimin baktığını biliyordu

Nur göğü semasında yükseldi

Şaha kalkarak selam verdi

Oradan ayrıldı.

Güzellik ruhuyla nur göğüne yayıldı

Nur göğü semasıyla yekvücut

Sadece saf şuur olarak bakıyordu

Cennet denilen melekten bahçeleri seyretti.

İşte! Tyrannosaurusrex diye bilinen Kartus

Kötü enerjileri toparlayan Huddem meleği

Triceratops diye bilinen Ticar

Ateş gibi gücün Huddem meleği

Dramaeasaurus diye bilinen Arfen

Acının, öfkenin Huddem meleği

Suchomimus diye bilinen Sersept

Saflığın, kudsiyetin Huddem meleği

Velocirapter diye bilinen Nicer

Su kuvvetinin, akışkanlığının

Duygu kuvvetinin Huddem meleği

Stegosaurusandfrend diye bilinen Seray

Sevgi ve dostluğun, içten olmanın Huddem meleği

İnguanodan diye bilinen Necip

Güzelliğin, olduğu gibi görünmenin Huddem meleği

Allasaurus diye bilinen Aremon

Müziğin, güzel seslerin efendisi Huddem meleği

Gargsauras diye bilinen Zerzeniş

Mikail nurundan beslenen kimyanın,

Değişimlerin, hallerin Huddem meleği

Bunlar iradeye, duygulara değişimlere sebep nurdan meleklerdi.

Daha bunlar gibi nurdan yaratılan

Ağaç, kuş, çiçek biçiminde nice melek

Nur göğü semasında yaşıyorlardı.

Güzellik, nur göğüyle yekvücut

Biri eflatun, diğeri beyaz

Nur zümresi iki meleğe bakıyordu.

Eflatun nurlu olan Herkıl

Yasalar ile bilmenin mana zevki meleği

Beyaz nurlu olan Serkıl

Her şeyi Hakk ile Hakk’tan

O’nun sıfat, esma, ayet tavırlarıyla

Bilmenin mana zevki meleği

İki nurdan zümre melek birleşiyor.

Yedi renkte nur cümbüşünde

Nur salan,

Hikmetin mana zevki melekleri oluyorlardı.

Güzellik Abdullah diye göründü

İki melek O’na

Hikmetin nurundan hediye ettiler

“Sorularına cevap verecek

Başka bir melek var” dediler.

Gökler seyrinde Güzellik

Söylenenlerin çoğunu

Dünyada hiç duymadı

Gösterilenlerin pek azını

Dünyada da biliyordu.

Korku yüreğinden alındı

Öylece seyrediyordu.

Yaşadıklarının hikmeti,

Anlamını düşünürken

Dedeba adlı melek göründü

Başında saçı yok,

Koyu gri, mat renkli vücudu

Ekru renkli uzunca elbisesiyle örtülüydü.

“Ben ilmin ve iradenin dengelendiği

Kararlılığın meleğiyim.

Kâh korku kâh zorlamayla

Disipline etmenin meleğiyim.

Mürşid olacaksan sana kendimden vereyim” dedi.

Eliyle güzelliğin alnına dokundu

Kendi sıfatlarını nuruyla

Güzelliğe de verdi

Güzellik kararlılıkla

Yaşadıklarına cevap arıyordu.

Hakk Teâlâ

Nur göğü semasında

Meleklerinin suretleri seyrinde

Kendisine örtünen kuluna

Sohbet meleklerinden

İlam’ı vazifeli kıldı.

İlam, gözleri açık murakabeye daldı

Dedeba’nın yanında

Güzelliği buluverdi.

Bulunduğu dünyada

Nurdan bir kapı açtı

Kapı güzelliğin yanına

Nur göğüne açılıyordu.

İlam yetişti güzelliğe

Sağ eliyle tutarak

Dedeba’nın omzundan.

Olgun bir tavırla:

“Vazife bize verildi.”

Dedeba arkadaşına

Aynı tavırla

“Tamam! Zaten gidiyordum” dedi.

Sohbet meleği İlam,

Nur göğü melekleri içinde

Fıtratı gereği

İnsana çok benziyordu.

Elinin Hakk kudretiyle

Aydın nurdan bir kapı açtı

“Elimden tut” dedi.

Nur göğünde bir deryanın kıyısına çıktılar.

Güzellik, ucu bucağı görünmeyen

Işıl, ışıl mavi deryaya bakıyordu.

Hayat deryası meleği Memba dalgalandı.

Güzelliği gür sesiyle kendisine davet etti.

İlam eliyle Güzelliğin elini itti:

“Deryaya gir” dedi.

Kendisi de peşin sıra

Deryaya dalıverdi.

Deryaya dalınca

Derya ile yekvücut oluverdiler.

Derya gün gibi aydınlık

Deryada can gözüyle

Büyük, küçük,

Balık, mercan meleklerini

Ve daha nicesini

İlam’la seyir etti.

Güzellik,

Kâh yunus meleği Sofi ile

Canlılığın deryası Membada

Melâikelerle yardımda geziyordu.

Kâh balina meleği Ezem’in

Gözünden derya meleği Memba’yı seyrediyordu.

Kâh balina meleğiyle

Memba’ya nurdan biçim veriyordu.

Anladı!

Bunlar canlılığın hal melekleri

Halleri biçimliyorlardı.

İlam kudret eliyle

Deryanın nurunu bükerek

Bir kapı açıverdi.

“Surete bürün insan

Bu deryayı da gör” dedi.

Buğday rengini anımsatır

Derya meleği Sogul’a daldı.

Derya ile yekvücut

Sadece bakıyordu.

Derya renginde türlü, türlü

Mahlûkattan melekler görünüyordu.

Erdem ve bilgelik deryası bu

Kendindeki her şeyi,

Olduğu gibi kucaklıyordu.

İlam bir kapı daha açtı

Güzellik bir şey söylenmeden

İnsan gibi görünüverdi

Her an rengi değişen

Kâh aydınlık kâh beyaz

Kâh biraz sarı kâh mavimsi kâh siyah

Aydın bir deryada kendini buluverdi.

Derya ile yekvücut

Sadece seyretti.

Derya, farklı her renk alışında

Türlü, türlü melek mahlûkattan

Görüntüler içeriyordu.

Siyahta korkunun suretleri

İblis melekler.

Mavide umudun, aşkın ve hayallemelerin suretleri

Uçan kelebeklerden, kuşlardan melekler.

Sarıda sezginin ve hazların suretleri

Çiçek ve benzeri, bitkiden melekler

Beyazda Ledün-i ilmin sureti

Ayakları ve kuyruğu rengârenk

Ledün-i ilimde sırlanan

Saf beyaz melek at Kefi.

Görünüyordu.

Aydınlıkta da sevginin suretleri

Sevilenlerin suret melekleri bulunuyordu.

Anladı!

Bu derya hayal sultanının

Göklerdeki eşiydi.

Hayal deryası meleği

Şamil’den başkası değildi.

Öylesi bir melekti ki

Her şey kendinde nötrdü.

Kim ki bu meleğin

Varlık deryasına girerdi.

Bu deryada yüzdüğünce,

İstediğince bu melek ona

Türlü, türlü suretlerde görünürdü.

Bu meleğin bir özelliği de

Kendisiyle yüzeni

Yüzdüğünce etkiler.

Yüzene karşı dişil

Onu etkilediğince de erildi.

Bulunduğu halde nötr gibi

Kendisini saklardı.

Ayna misali suretleri akseder.

Aksettiği suretler üzerinden

Kendinde yüzeni etkilerdi.

Kendini sırlardı.

İlam bir kapı daha açtı.

Elbette açardı.

Sohbet meleğiydi

Dilediği âlemden dilediği âleme

Hakk ‘ın muradınca kapı açardı.

Açtığı kapı

Nurdan elektromanyetik

Daire şeklinde bir kapı

Karanlık simsiyah bir ormana açılıyordu.

Ormanın sonu sanki yoktu.

Kapıdan girildi.

Ormana çıkıldı.

Ağaçlar simsiyahtı.

İlam, “Yekvücud ruh ol

İnsan” dedi

Güzellik, İlam’la

Aynı anda yekvücud

Karanlık meleği oldu.

Karanlık meleği kendinde

Onu sıkıyordu

Güzellik İlam’la semadan bakıyordu.

İçindeyken sonu görünmez

Biraz yukarıdan bakınca

Sonu, nur dağları melekleri

Görünüyorlardı.

Melekler, cinler ve insanlar yaratıldığından beri

Bu âlem hep böyleydi

Nur dağları melekleri

Işıl, ışıl aydınlık nur yayıyorlardı

Karanlık ormanın yüzünü

Aydınlatıyorlardı.

Nur dağları sıra dağlar

Pırıl, pırıl parlıyorlar

“Gel Güzellik” diye

Aydınlıklarıyla.

Karanlıktan bakan

Allah kulunu, çağıran.

Gizemin nur dağlarıydılar.

Merak meleği Zerdal,

Gizem dağlarında göründü.

Saçları bembeyaz dallar gibiydi

Her dalında nice gözle gözlüyordu

Dallar gibi saçlarını karanlığa saldı

Karanlıkta, Güzellik

Beyazlar içinde göründü.

İlam da beyazlar içinde beraberindeydi

Dal saçlar, ışıl, ışıl nurdan yol oldu

Merak meleği Zerdal,

Güzelliğe saldığı nurundan verdi.

Merak meleğinin nuru güzelliği sardı.

Merak meleğinin yolundan

Güzellik İlam’la gizem nur dağlarına vardı.

Nur sıra dağlarıyla yekvücud olundu.

Gelmiş, gelecek bilimler

Mantığıyla kavranıyordu

Her kavrayışta gül kokuları alınıyordu.

Anlaşıldı bunlar her ilmin

Yasasıyla kavrandığı

Mantığın nur dağlarıydı.

Dağlardı.

Çünkü mantığın sağlam,

Şaşmaz dengesini gösteriyorlardı.

Güzellik, İlam’la zirvede

Gül kokusu veren sayısızca

Gül ağacı melekleri,

Mantıktaki sezgi melekesinin melekleri

Şelaleleri seyrediyorlardı.

Şelaleler; krem, beyaz gövdeli

Boyca çok uzundular

Sayısızca Şelaleden

Sayısızca renkli gül melek

Renklerince nur salıyorlardı.

Doyasıya kokladılar Şelaleleri.

Gizem dağlarında,

Aydın olmanın dağlarında

Zirvede bir güzel oturdular.

Sanki bu dağlarda

Senelerce durdular.

Güzellik;

Şelalelerin gül kokularıyla

Melâike-i nokta nur taneciklerinin

Sırlarına da vakıf oldu.

Bütün bu yaşananları

Onlarla kavrıyorlardı.

Görünenleri onlarla yaşıyorlardı

Diriliğin nurları Melâike-i İliyun

Nur deryasının nokta melekleriydiler.

İlam Güzelliğe baktı.

Güzelliğin gönlünden geçenleri gördü.

“Yaşananların sebebi,

Asıllarına gitmeliydi”

İlam,“görecek yerler var

Ondan sonra insan!” dedi.

Gönüller sevinçle doldu

Gözlerinin içi gülüyordu

İlam kudret eliyle

Elinden akan koyu krem nurla

Bazen de olur ki

Gün gibi ışıl, ışıl

Elinden akan nurla

Nurdan kapılar açardı.

Aydın nurdan diğerleri gibi kapı açtı.

Görünen nur göğü seması

Kapkaranlıktı.

Bu âlem güzelliği rahatsız etti.

Kapıdan girdiler.

Görünen simsiyah,

Kapkara, kanda gizlenen

Öfkenin meleği Pitus.

İki ayaklı canavar misali

Orta boylu insan gibi.

Biraz Malik’i anımsatır

Yüzü gözü pek de belli değil.

Gözleri de simsiyah.

Elerini yukarıya kaldırdı

Daire şeklinde çeviriyordu.

Kapkaranlık semasında

Anafor misali kendisine doğru akan

Bir girdap yapıyordu.

Güzelliğe bakındı.

“Tâat, sabır ve hayır ehli dışında

Benim girdabımdan kaçacak

Kimse yoktur.

Gizli dururum yüreklerde

Karanlığıma çekince

Kardeşim Niriyan

Görünür bu âlemde.” dediğinde

Görünen;

Dört ayağında

Kızgınlığın, şiddetin, nefretin ve kinin

Mühürleriyle beraber

Kötülüğün, boynuzlu boğa meleğiydi.

Böğürünce yüreklere korku salan.

Ayağını vurdukça karanlık semasına

Karanlık âlem dalgalanıyordu

Kendisinden dışa doğru.

Gözlerinden salınca

Kıpkırmızı bir nur,

Karanlık âlem,

Salınan nurun rengine boyanıyordu.

Böylesi anda

Şiddet kaplıyordu yürekleri.

Kötülük sarıyordu, karalığıyla benlikleri.

Kötülüğün meleği Niriyan,

“sakın düşmeyesin

Kötülük âlemine.

Aydınlıktan beri,

Debelenirsin bu âlemde bizimle”

Diyerek, nasihat verdi Güzelliğe.

Güzellik, İlama

“Hemen çıkalım buradan” dedi.

İlam bir kapı daha açtı.

Sohbetin kudretine misal elleriyle.

Gidilen yer karanlık ve loş bir ortamdı.

Görünen melek toynaklı, at ayaklı,

Düz gövdeli,

Hem erkeğe hem de bayana benzer yüzlü,

Uzun dümdüz sarı saçlı

Alımlı yürüyordu.

Bu şehvetin meleği Safir’di.

Nefsin kötü huy melekleri:

Sivri kulaklı ve boynuzlu

Kapkara köpek görünümlü

Hırsın suret biçiminde Heva meleği

Benzeri biçimde kapkara tuhaf

Ağzı sulanan,

Açgözlülüğün sureti

Daha nice tuhaf

Yol saptıran Şemşem meleklerinin

Secde ettikleri şehvet meleği Safir’di.

Güzellik, “burada durmayalım” dedi.

İlam bir kapı daha açtı.

Kapı açıldığında

Safir, Heva ve Şemşem melekleri dahi

Korkudan oradan uzaklaştı.

Secde eden meleklerin

Secdesi kalmadı.

Safir buna kızıyordu.

Hırlarcasına kapıya bakıyordu.

Nur göğünün yukarılarından

Uruyel’in kudret eli

Mavi nurdan iki küre bıraktı

Kürelerin içine girdiler.

Kapıdan geçtiler.

İlam:

“Merhamet ve güzellik sahibi insan

Buraya dayanamazsın

İki küre ondan.

Seni korumak için buradan” dedi.

Güzellik de İlam’a;

“Burası da Hakk’tan

Dayanamasam da

Nedenini yaşayacağımdan

Kalkmalı küreler”

İlam,“sen bilirsin insan!” dedi.

Küreler gaybta kayboldu.

Güzellik İlam’la cehenneme bakıyordu.

İnsan ve cinlerin acıları

Ruhunda yankılanıyordu.

Böylesi ağır bir kokuyu ve sıkan hali

Daha önce hiç yaşamadı.

Ateş kusanlar, sürünenler,

İrin içenler, çıyan yiyenler,

Zakkumun meyvesinden beslenenler

Karanlık hüzün vadisinde oturanlar.

Tarifi zor acılar.

Basık yüzlü, kalın derili, küçücük yuvarlak gözlü

Siyah sivri sırtları kirpi gibi

Koyu gri renkte cehennem melekleri

Zebaniler çokta büyüktüler.

Acılar içindeki cehennemlikleri kovalıyorlar.

Böylesi yok bir korku

Kafalar koparılıyor

İnsan insanlığını yaşamadı diye

Acılar içinde çığlık çığlığa bağırıyor.

Uzaklarda görünen

Cehennem baş meleği Malik

Gözden kayboldu

Cehennemle yekvücud oldu

Aynı anda güzelliğin yanında durdu

Devasa iki ayaklı sert derili kırmızı gözlü

Kırmızı nurdan halk edilen

Cebbar melek!

Güzelliğin korkusu alındığından

Yanında ufacık kaldığı

Koca meleğe hayretle bakıyordu.

Malik’in yanında zebaniler

Dağ yanındaki tepe gibi kalıyordu.

Malik güzelliğe bakıyor

Onu avucuna alıyor

Kendi kırmızı nurundan

Avuç ayasından akıtarak

O’na ikram ediyordu.

Malik,“Sen nefsine cebbar ol!

Ona tam malik ol.

Kötü huylardan sakın!

Olma burada!

Sakın!”

Diye nasihat verdi.

Yeşiller giyinen Güzelliği,

Malik gördüğünden

Malik’in alnında

Türkuaz mavi bir nur parlıyor

Bu nur görününce alnında,

“Hakk aşkıyla yanadur

Acılarına dayanadur

Kendi varlığından vazgeç.

Hakk ile yol bul

Böyle yaşayanlar

Cehennemden kurtulur” diyordu.

İlahi irade üzere emirden nasihat veriyordu.

Ardından derisi,

Mavi nur tecellisini alnında sırlıyordu.

Güzellik anladı!

Cehennemde,

Allah’a âşık bir melek

Cehennemin sıcaklığı, soğukluğu

Ona dokunmuyor.

Allah aşkıyla yüreğinde yanıyor.

Cehennemde Hakk’ı,

Kara, kara düşünüyor.

Misali dünyada

Hakk aşkıyla yanan çileli kuldu.

Aşkından “Yahut!” zikriyle bağırdıkça

Cehennem ehli acıdan yana rahatlıyordu.

Hakk’a asi cehennem ehlini gördükçe de

Gazabın, azabını artırıyordu.

Böylesi durumda bağırdığında

Cehennem sarsılıyordu.

Cehennem ehli de acıdan kıvranıyordu.

Güzellik O’na bakıyordu:

“Nasıl bir cilve bu

Aşk ehlini

Kötü hallere gazap eden

Melek yapıyor” diyordu.

Malik cehennemi gezmeleri için

İzin buyurdu.

Güzellik ve İlam,

Soğuk, sıcak, karanlık,

Kimisi de ateşten

Cehennem denilen

Çıkılması pek zor

Genişliğinin ucu bucağı görünmeyen kuyuyu

Onunla yekvücud

Semasından izleyerek geziyordu.

Bu esnada İlam,

Malik’in hikâyesini anlatıyordu.

“Hakk, Malik’i yarattığında kırmızı nurundan

Malik’in alnına,

Mavi nurdan yarattığı

Aşkını da veriyor.

Malik, O’nun nurunu

İlk seyir ettiğinde

Aşkından alev, alev yanıyor.

Cehennemle vazifeli melek;

Çirkin ve korkunçluğunu bildiğinden

Kendini bu aşka layık görmüyor.

Bil ki o Hakk’ın en çok sevdiklerinden.

Yüz yılda bir yüce katlara çıkarılır

Hakk’ın nurunu seyrana daldırılır.”

Güzellik, İlam’ın bir an

Kendisinin hallerini anlattığını sandı.

Bu hikâye O’nu ağlattı.

Hakk’a avucunu açtı.

“Ya Rabb! Sen af eyle cehennemlikleri

Yükselt kendine Malik’i”

Malik üzerinden hiç kimse

Cehennem ehline böyle duada da bulunmadı.

Güzellik hayal sultanı gaybında

Malik’in alnını öptü.

Cehennemden çıktılar.

Nur göğünde,

Buğulu açık mavi renginde

Bir nur zümresi içinde

Aynı renkte görünen

Uzunca ince ve sivri iki boynuzlu

Boynuzları ucuna doğru siyah,

Görünen,

Güzel ve sevimli bir ahu

Umut ve ürkekliğin meleği

Ceylan melek Umres’ti.

Hayalin derinliklerinde

Korkulu, acılı ve kederli yüreklere

Aniden çıkıvererek

Umut verirdi.

Kötülük ve zulüm

O görününce gönülde

Sanki kaybolup da görünmez oluverirdi.

Lakin gözleri ve boynuzlarının ucu siyahtı.

Gözleriyle umuttaki acziyet ve mazlumuyeti

Boynuzlarının ucuyla da çaresizlik içinde umutla

Hakk’tan medet ummayı resmediyordu kendinde.

Kullardan değil,

Hakk’tan medet isteyenlerin

Müjdecisi ve gayrete sevk edici

Meleği Umres, Güzelliğe seslendi.

“Her nerede kötülük ve acı vardır.

Rahim ve Mennan Rabb

Beni orada gönüllere

Vazifeli kıldı.

Gönüllere umutla beraber

Ürkeklik vererek de

Kullara temkin yolunu açmamı

Vazifem kıldı.

Benim tecelli ettiğim gönüle

Hakk,

Kurtuluşa, vuslata, başarıya ermeye

Beni müjdeci kıldı”

Ve kendisinden, mavi,

Gözlerinden de siyah bir nur

Verirken Güzelliğe.

“Gönüller hangi vakitte

Kötülüğün hallerine bürünür.

İşte o vakitte

Kaçıveririm o gönülden

Çaresiz gönüllere” dedi.

Ardından da

“Sen de benim gibi umut vererek

Tedirginlikte temkin aşılayarak

Çaresizleri sevindir.”

Diye de dua etti.

Umudun meleğiydi o

Ürkütmemek lazımdı.

Güzellik usulca ellerini uzattı

Sevgi dolu gönlüyle,

Elleriyle severken,

Umut meleğine

Şükranlarını sundu.

Umut meleğinden sonra

İlam’la beraber

Nur göğüyle yekvücud

Seyir ediyorlarken nur göğünü.

Nur göğünde görünen

Acziyetin, katır meleği Normin’di.

Çenesinden itibaren altı beyaz,

Kalan yerleri ise açık kahverengi

Nur göğünde gezinen

Nurdan melek.

Acziyette kul olmanın

Hakk’a hizmet etmenin

Sevinciyle sevimli bir melekti Normin.

Hemen ilerisinde,

Aşağısına doğru sivrilen

İkizkenar üçgen gibi başıyla

Fümeden biraz koyu rengiyle

Sinek misali, görünen

Kanatlarını çırptıkça

Etrafını kendi renginde karartan

Sıkıntılı olmanın, stresin meleği Miryona

Görünüyordu.

Nokta duruşunda kanatlarını çırparken

Saldığı nuruyla kendine çeken

Karartılığına düşeni bırakmayacakmışçasına

Kendinde tutan melekti Miryona.

Miryona’nın biraz ilerisinde de

Gam, tasa ve kederde

Dem tutmanın,

Metanetli olmanın

Baykuş meleği Tisura

Görünmekteydi.

Nur göğü bahçelerinde,

Sonrasında görünen

Bereketin resmedildiği

Beyaz karınca melek Zireyra,

Çalışma ve çalışma disiplininin resmedildiği

Siyah karınca melek Meyroşe idi

Onların ardından,

Rahatlamanın ve gevşemenin meleği,

Kanatları rengârenk,

Ördek misali melek Sümessi

Görünüyordu.

Biraz ilerisinde de

Gri ve beyaz renklerde

Miskinliğin biçimlendirildiği

Kedi melek Parpar duruyordu.

Açık yeşil nur zümresi biçiminde

Belli belirsiz bir yüz ifadesinde

Gülümseyen,

Hayale daldırtarak unutturan

Zihin silici melek Herito,

Nur ile tevhitte irfan ile bilmenin,

Marifet anlayış zevkinin

Bal rengindeki arı meleği Nero,

İrfan ile ilmine vakıf olarak

Uyum ve dengede

Nedenselliğinin hakikatiyle

Marifette yaşamanın siyah arı meleği Heris

Bülbül, kanarya ve serçe

Biçimlerinde görünen

Kalplerinin güm, güm atışıyla

Nur salarak kendilerinden

Sevinç gözyaşları veren

Müjdeci melekler Gülcihan’lar

Erenlere seyri seferlerinde

Mertebeden mertebeye geçmelerine

Yardımcı olan.

İlahi gönül âleminde

Süzülerek uçarak

Eflatun ve lila renklerine bürünen,

Atılganlığın ve tevazunun

Hızlı ve süzülerek uçuşunda

Kendisinde biçimlendirildiği,

Erenlere toprak insan evinde

Yaşadıklarını işaret ederek

Acziyetlerini de hatırlatarak

Şımarmamayı lütfeden,

Haddinde durmayı gösteren

Kırlangıç melek Hüdayi.

Sezgisiyle her şeyi gözleyen

Vakurluğun ve zarafetiyle asaletin

Kaplan meleği Rûmî

Güç ve dengede ataklığın

Panter meleği Cesar.

Asalette dik başlılığın ve inatçılığın

Enginlere inmeyi becerememenin

Zürafa meleği Libasis

Bildiğini söylemekten çekinmenin

Bildiğinden utanmanın

Bildiğiyle amel etmekten tedirgin olmanın

Havaiyi karakterde değişken

Kararsızlığın, zebra meleği Sariko

Kararlılığın, vazgeçmemenin

Bozkurt meleği Mahpi

İlkel benlikteki kurnazlığın, avcılığın

Beyaz kurt meleği Şimsa

Sadakatin

Bozayı meleği Lilam

Benlik savunmasının

Siyah ayı meleği Repi

Cesaretin,

Cesareti temellendiren saflığın

Geyik meleği Mavil

Adanmışlığın, sunulmuşluğun,

Cinsel iktidarın, dişi eşini sahiplenmenin

Koç meleği Ayina

Hep kendinden vermenin

Benliğinden vazgeçebilmenin

Adanmışlığın,

Saf ve temiz kalpli olmanın

Koyun meleği Sarim

Saplantıların, takıntıların

Kahverengi inek meleği Lileşom

Maddi rızkı sahiplemenin,

Kendini beğenmişliğin

Beyaz inek meleği,

Gri renkte de görünen Şerşinka

Duygularda çöküntünün, kırılganlığın,

Karakterde zayıf olmanın

Örümcek meleği Pirase

Acımasızlığın, kinin

Karadul örümcek meleği Arsem

İçleri kemirerek tüketen

Kötülüğe sevk eden

Hasedin

Kurtçuk meleği İfsir

Kendini sevdirmenin

Havalara girmenin

Kendine göre sevmenin

Sevgide sahiplenmenin

Kıskançlığın

Martı meleği Zeril

Kuşbakışı misali

Menfaatini gözleyen

Eşya tabiatı üzerinden

Yaşamda edinilen

Benliğin

Karga meleği Pakum

Nefsin gizli şirk

Benlik iddiasında bulunmanın

Siyah yılan meleği Rapirlan

Gizli şirkten kurtulmanın

Benlik iddiasından yana şifa bulmanın

Şeffaf beyaz yılan meleği Şerika

Düşüncede arsızlığın,

Hayalde hasedin,

Böylesi hasette

Kendini yiyip bitirmede

Hayalde tuttuğunu bırakmamanın,

Saplantılı olmanın

Sıkıntı fare meleği Sira

Düşüncede gevşekliğin

Saplantıdan kurtulmanın

Hayalde rahatlamanın

Umursamazlığın beyaz fare meleği Firay

İktidarla benlik bulmanın

İradi meydan okuyuşun

Böylesi benlik tavrında bulunmanın

Gri fil meleği Durumko

Sahiplenerek birlikte olmanın

Birlikte hareket etmenin

Paylaşımlarda cömert olmanın

Beyaz fil meleği Şamfel

Doğru olan gerçek bilgide

Düşüncede kararlı olmanın

Ceviz ağacı meleği Kıdar

Kendinde toparlanmaya sebep

Sıkıntının

Portakal ağacı meleği Perçim

Duygularda akıcı

Duygusal olmanın

Yonca meleği Selis

Masumiyet ve narinliğin

Mor menekşe meleği Samis

Teklik ve yalnızlıkla gelen

Zul celali vel ikramın

Zeytin ağacı meleği Rizam

Baş ağrısıyla dayanamamanın,

Tahammülsüzlüğün

Çilek meleği Dimdar

Diyaframdan itibaren daralmanın,

Kabz olarak kaçma isteğinin

Buğday meleği Barim

İlminde tok,

İlmini güzel ahlakta latiflikte

Nezaketle paylaşabilmenin

Manolya ağaç meleği Pirses

Nur tecellisinde

Nuru bedende tutabilmenin

Muz ağacı kabziyet meleği Palsamis

Maneviyatta aciz düşerek

Dem be dem kederli olmanın

Nar ağacı meleği Mâlsis

Boyun eğmenin, durgunluğun

Sakinliğin hüzün deminde

Gözyaşı da dökmenin

Üzüm ağacı meleği Şira

Birliğe taşıma, birliğe gelmenin

Erik ağacı meleği Rims

Bilgi, hazda

Doyum ve doygunluk bulmanın

Armut ağacı meleği Alir

Seçkinliğin, bilgi ile yükselişin,

Ululuğun,

Her durumda doğruyu söyleyebilmenin

Ağaç meleği Çınar

Bilgide kesinliğin, ilimde derinliğin,

İlim ile her daim canlı olmanın

Ağaç meleği Çam

İlim ile asalet sahibi olmanın

Ağaç meleği Meşe

İlimle saçaklanmanın,

Bildiğiyle boyun eğmenin

Cehalete baş kaldırmanın

Ağaç meleği Söğüt

Bilgi ormanı meleği Safira,

Başka bir ismiyle de Undelos’ta

Görünüyorlardı.

Sallayan, savuran, sarsan,

Düşüncelerin

Dağıtıcısı, unutturucusu, karıştırıcısı

Değişimlerine sebep

Büyük belaların da habercisi

Kasırga meleği Şirab

Fikir ve duygu hallerinin

Şiddetine göre esen,

Savuran, yayan,

Sezgileşmelere, esinlenmelere sebep

Dağıtan, unutturan,

Esenlik ve sıkıntı veren

Rahmetin de müjdecisi

Rüzgâr meleği Durup

Nur esintisi olarak görünüyordu.

Nur göğü semasında

İnsan karakterini biçimleyen,

Nurani yapılarıyla

Görünen

Yakıcı, terbiyeci, arındırıcı

Saflaştırıcı

Yakut melek Mira

Uyum ve denge nuru salan

Ahlaka taşıyıcı

Zümrüt melek Elis

Karakterde toparlanmaya,

Sağlamlığa,

Benliğe taşıyıcı

Elmas melek Zinnan

Benliğe cazibe verici

Güzelliğe taşıyıcı

Safir melek Şüşe

Beden temizleyici

Toksin atıcı nur salışıyla

Rahatlamaya taşıyıcı

Akik melek Ria

Taşıyıcı ara melekler,

Nur bahçelerinin

Yolları olarak

Nurlarından salarak

Görünüyorlardı.

Siyah yelekli, füme giysili

Belli belirsiz siyah cemali görünmeyen,

Bilmezliğin, belirsizliğin

Çaresizliğinde bakmanın

Hal meleği Turay

Füme renkli,

Rengi gibi duman misali nur yayan

Kumruya benzeyen

Güzel bir kadın gibide görüne bilen

Mana rızkının kesici meleği Gari

Cüceler gibi görünen

Füme ve açık gri renklerde bulunan

Burunları ince ve biraz uzunca

Yüzleri, gözleri belirsiz biçimde olan

Dünyevi rızkın kesici melekleri Broninkalar.

Nur göğü semasında gri bulut misali

Timsah biçiminde süzülerek uçan,

Musallat olduğu insanlar ve cinlerin

Hayatlarını kâbusa çeviren,

Neşeleri yok eden,

Hayatları karartan,

Elde bulunanları parçalayıp dağıtan

Musibetlerin meleği Kahkum.

Bu meleğin gözleri mavi olunca

Belanın nereden geldiği bilinmez

Kırmızıya dönerse eğer göz rengi

Her yerden aşikâr bela yağar.

Doğal kaynakların,

Topraktan gelen kuvvetin

İnsanda açığa çıkan kas kuvvetinin

Kas kuvvetiyle oluşan

Havayi karakterin

Küt burunlu, düz yüz hatlarıyla

Kırmızı renkli,

Kırmızı pelerin ve elbiseli

Görünen melek Perpıl

Anıları tutucu,

İnce burunlu, yakışıklı

Genç erkek misali

Açık mavi renginde,

Biraz koyusunca da mavi renkli elbiseli

Hafızanın meleği Miyan

Sıkıntıyı betimleyen

Loş bir ortamda,

Sarımtırak

Ayaklarına kadar uzanan

Elbiseleriyle

İç içe iki daire biçiminde sıralanan

İç dairede on iki tanesi

Sağdan sola doğru dönerek

Dış dairede yirmi dört tanesi

Soldan sağa doğru dönerek

Semazenler gibi raks eden

Bayan görünümlü,

Aydın yüzlü

Birbirlerine benzeyen.

Döndükçe saldıkları

Işıl, ışıl nurla esenlik yayan

Sıkıntıdan sonra gelen

Esenliğin melekleri Miloylar

Aşk ateşinde yanmanın,

Aşkına kavuşamamanın,

Aşkın şiddetinde yanarken

Kendi etrafında

Semazen misali dönmenin,

Türkuaz mavi renkten

Açık mavi renge kadar

Yanarcasına,

Masmavi görünen

İnce ve küçük burunlu,

Latif güzellikte

Bir bayan misali,

Karşılık görmeyen,

Karşılığını bulamayan

Aşkın kendiliğinin meleği Zilay

Saçlarını silkeledikçe mavi

Yüzgeç kuyruğunu salladıkça rengârenk

Nur salan.

Memba’nın mavi sularında yüzen.

Aşktan sonra gelen

Dinginliğin ve durgunluğun,

Denizkızı meleği Şahsem

Sağ elinde vicdanı temsil eden

Beyaz güller,

Sol elinde adaleti temsil eden

Terazi ile

Yüzünün sağ tarafı

Cemalli kadın,

Sol tarafı ise

Celalli erkek,

Düzeni temsil eden

Düz beyaz uzunca saçlarıyla,

Adalet sonrası huzuru temsil eden

Beyaz giysisiyle

İnsan misali görünen

Her türlü sıfatın, hâlin, tavrın

Akıbetine yönlendiren

Adilce hakkını veren

Adalet ve vicdanın meleği Perina

Görünüyordu nur göğünde

Perina adalet ve vicdanın resmedildiği

Karmaya sevk eden

Yönlendirici meleği,

Adalet ve vicdanın hüküm taşıyıcısı

At melek Demostan

Farklılık arz ediyordu.

Perina adeletin dağıtıcısı

Demos ise adalet istencinin

Vicdanda oluşan hüküm taşıyıcısıydı.

Günahlardan korunmanın

Mevcudiyetinin sınırlarını bilip

Hakk’a kendini kurban etmenin

Adanmanın,

Olduğu gibi görünmenin,

Hakk’ın nur güzelliğini

Kendinde tutabilmenin,

O’nun ilahi sıfat tecellisini

Kendinde gösterebilmenin,

Saf, güzel duru yüzlü

Beyaz, aydınlık ve masum yüzlü

Beyazlar içinde

Bayan misali görünen

Takvanın meleği Perim

Hakk’a yükselmeye sebep

Manevi yakinlik rızkının dağıtıcısı

İlahi sevincin ve neşenin,

Velayetin mavi aslan meleği Herkûl

Velayet sıfatlarının taşıyıcısı

Kuyruğu siyah ve mavi renkli

Beyaz at melek Pegasus

Kökleri nur göğüne asılı

Koyu yeşil renkli yaprakları salınırken

Bismillahirrahmanirrahim zikrinde bulunan

Zikrederken masmavi olan

Dalga dalga kendinden nur salan

Meleklerin tavaf ettiği

Velayetin meleği Pirnida

Alnında zümrüt yeşili nurdan mührüyle

Sadık, koruyucu, yardımcı ve ahlaklı dost

Sıdıkîyetin beyaz güvercin meleği Şima

Haklar üzere hakkınca yaşamanın,

Her türlü hürlüğün,

Kâh beyazlar içinde

On dörtlük yiğit gibi

Kâh beyaz aslan melek

Olarak görünen Ahid

Sayısını Hakk Teâlâ’nın bildiği

Nice melekle beraber;

Sorunsuzca,

Nur deryasının sonsuzluğunda

Sıfatlarının gereğinde

Hakları ölçüsünde

Yaşarken hürcesine

Görünüyorlardı Güzelliğe

İnsanın melekeleri,

Yaşadığı bütün hâller

Melekler biçiminde

Böylece seyrediliyordu.

İlam:

“insan! Görünür ol” dedi.

Nur eliyle bir kapı açtı.

Bal rengi nurundan

Aydın bir cennet.

Bu nur göğünde

Aynı nurun renginden

Ucu bucağı görünmeyen

Kökleri gökte

Dalları yapraksız

Dallarıyla her yerde bir ağaç

Bildi!

Mana zevklerinin, her türlü tadın

Hâlinin zuhur ettiği

Tuba ağacı cennetiydi görünen.

Bütün mana zevkinin

Ayrıca hazların tecellisine

Sebep veren ağaçtı!

Etrafında ruhaniler

Diledikleri gibi

Bu ağaçtan zuhur eden

Mana zevki ve haz lezzetine

Sebep veren meyvelerden yiyorlardı.

Güzellik anladı.

Bu ağaçtan tecelliyle salınan

Bal renginde nurlar sebebiyle

Nur deryası göğü

Bal rengi aydınlığında görünüyordu.

Girdi güzellik bu melek ağacın bahçesine, (cennetine)

Ağaç kendisine cezp etti.

Güzellik bu cazibeye

Zevk verdiğinden dayanamıyordu.

Gayri iradi ağaçla yekvücud oldu.

Halk edilen gelmiş geçmiş

Mana zevki ve tatları

Binlerce derecede zevk ediyordu.

Bırakılası yer değildi.

Tuba meleği,

Bütün nimetlerinin

Zevk ve tatlarıyla

Görünmeden konuşuyordu.

Bir süre böyle kalındı.

İlam Güzelliğe,“ bu kadar tamam! İnsan” dedi.

Bir kapı daha açtı.

Nur göğü bahçelerinden

Birine çıktılar.

Her yer çöl kumlarının rengindeydi.

İlam, “gizlen” dedi.

İkisi de gök ile yekvücud

Gökten ruhun can bakışıyla

Peygamberler ve ashabdan velilere baktılar.

Hz.Muhammed Mustafa başlarına imamdı.

Güzellik , “sırları nedir?”dedi.

İlam, “Hakk’ın nur tecellisiyle

O’nun İlahi sıfatlarını,

Esmalarını ve ayetlerini yaşayanlar” dedi.

Farklı bir nur göğü bahçesinde

Açık aydınlık ortamda

Gayb erenleri meydanında

Ruhaniler oturuyordu.

Güzellik soruyordu.

“Sırları nedir?”

İlam da “Allah’ın kudret eli erenleri

Peygamberlerin sıfatı üzeri

Meleklerle gökten

Yeryüzü işlerini yönetirler”

Güzellik “İçlerinden birisi

Yüzü Muhammed ile Ali

Onlardan çok farklı” dedi.

İlam, “O onların imamları

Mana deryasının kutb-ul aktabı

Cümlesinin hak kıblegahı

Yeryüzünün sırlı, esma ahlakı

Hakk’ın varlık aynası” dedi.

Kutb-ul aktab başını kaldırdı.

Güzelliğin göğe yayılan nuruna baktı

Ellerini kalbinde topladı.

Güzelliğe “Hu” diyerek selam verdi.

Selam bir mukabil alındı.

İlam, “Görüntülerine aldanma!

Orda oturduklarına bakma!

İsim ve makamlarına takılma!

İçlerinden bazılarının makamı

Göğün en güzel katı

Sonsuz uzay göğünde

İncir çekirdeğinin

Ağaç olması misali

Hakk nurundan ruhlardır.”

İlam nasıl sorusu sorulmadan

Bir kapı daha açtı.

An makamına

Sonsuz saf siyah nur deryası

Uzaya açılıyordu.

Kapıdan geçtiler.

İlam hemen secdeye kapandı.

Dünya sol avuçlarında bir damla

Kadar olan

Birçok ruhani vardı.

Güzellik buna şaşırdı

Az kalsın ufacık dilini yutuyordu

Otuz üç yaş misali

Kendisine benzeyen bir zat

Onu sağ avucuna aldı.

Avucunu kapadı.

Güzellik Onunla yek vücud

Hem de hemhal oldu.

Her ne gördü

Her ne yaşadıysa

Meleklerde dâhil

Hepsini kendinde buldu.

Dünya sol avucunda

Ufacık bir damlaydı.

Melekler göğü de sağ avucunda.

Kudret elinde görünüyordu.

Mutlak güzel Hakk’ın, katında

O’nun nuruyla,

Yıldızlar, galaksiler ve nicesinden mürekkep

Felekler deryasına bakıyordu.

Hakk’ın kudretiyle tuttuğu

Birlik deryası,

O’nun azametiyle göründüğü

Divan-ı kebir denilen varlık alanı.

Her bir feleğin O’nun varlığında

O’nu işaret edercesine

O’nu zikrettiği,

O’nda süzülerek yüzdüğü

O’nun güzelliğini sergilediği

Serendam da denilen güzellik katı.

Her bir felek Hakk’ın

Çeşit, çeşit nurunu

Feyiz bereketiyle saldığı

Kapı misaliydi.

Hakk Teâlâ’nın nuruyla coşkunlukta

Nurunu feleklerden, keremiyle

Varlığına yaydığından

Adına Fazilet de denilen

En güzel gök katındaydı.

Güzellik

Ahadiyet semasıyla yekvücud

Seyrederken böylesi

Kendine döndü bir anda.

Devasa nurani varlığına baktı.

Anladı ki

Aslıydı artık O.

Hz.Muahmmed Mustafa, Ali, Sıddık,

Abdulkadir Geylani, Bahaeddin Nakşibendî,

Hünkâr Hace Bektaş-ı Veli ve Güzelliğin üstadı,

Daha niceleri

Onunla refikti.

Gözlerini kapadı.

Birden İlam’ın yanında

Gözlerini açıverdi.

Karşısında nur deryası

Aslı olan ruhaniye bakıyordu.

İlam secdeden başını kaldırdı.

Usulca ayağa kalktı.

Elleri önünde bağlı

Güzellikle beraber

Geri, geri geçti kapıdan.

Kelamın kudret meleği ağacı

Sidre-i münteha da kendini buluverdi.

Yüzlerce başlı

Her başında yüzlerce yüzlü melekler

Etraftaydı.

Sidre’ye baktı.

Kral kelebeği misali

Kelebek melekler Beri,

Çırptıkça kanatlarını

Rengârenk nur saçıyorlardı.

Sidre’yi bürüyen onlardı.

Ve onlar gibi kuştan nice melek

Sidre de görünüyordu.

Bunlar mana melekleri Keribiyunlardı.

Eşi benzeri olmayan

Kalplere işleyen

Ruhlara kendilerini unutturan bir ses!

Sidre meleğinin dalları yaprakları sallanıyordu.

Her yere ebruli nur yayılıyordu.

Melekler kanat çırpıyordu.

Cennet bu sesten mest

Nurlar salıyordu.

Her yer bu nurlarla

Pırıl pırıl, ışıl, ışıl

Aydınlanıyordu.

Nur göğünde kelam ağacı meleğiyle

İnsan nurlu bir nefes ile

Ruhlanarak ferahlık buluyordu.

Cebrail sevgiyle güzelliğe bakıyor.

Meleklerin varlığından hediye ile

Bezenen Güzellik

İlam’la, Sidre’nin gök semasındaydı

Dizlerinin üstüne oturdular.

İlam,

“Sorularını sor insan!” dedi.

Güzellik,

“Burası nasıl bir derya?

İç içe âlemler, iç içe melekler

Zaman sanki geçmiyor.

Neden bu kadar gezdik?

Her bir kudret sahibi

Melek ve ruhani

Âlemlerin ilahları mıydı?

Buranın hali bana kapalı sır!

Buraların sırrı nedir?

Bu âlemde sizler

Nasıl hep aynı kalır?

Sizi anlamak için nasıl bakılır?

Hem nasıl yaratılır melekler?

Dünya göğünde sırlanıp

Hiç görünmezler” dedi.

İlam cevaben

“Sıfatı ve fıtratı gereği

Her melek için

Burada irade, Hakk’tan bize kelamdır.

Hakk’ın kelam emrini

İradede kendimizde buluruz.

Bazen olur bazımız

Hakk ile doğrudan kelam buluruz.

Hepimiz Hakk’ın Kuddüs sıfatından

Nurdan var oluruz.

Nur göğü seması mekânında

Zaman genişten akar

Dilediğimiz anda

İstediğimizi

Çok hızlı yaparız.

Sizler nasıl manen havadan beslenirsiniz

Bizlerde nur göğünden

Takdir buyrulduğu kadar

Fıtratımız gereği beslenir

Hep aynı kalırız.

Değişmezliğimize sebep

Hakk ‘ın nurdan kudretidir.

Birbirimizle vazifemizin gerektiği kadar

İlgilenir

Bu âlemde birleniriz.

Biz saf saf duran melekleriz.

Yaşadıklarımızın sonucu

Âlemlerin rahmeti olur.

Her ne ki vardır dünyada.

Asılları bizleriz.

Kişinin bu âlemdeki seyri

Fıtratı, istidadı kadardır.

İstidadınca bizler ona

Dilediğimiz gibi görünürüz.

Gerçek suret biçimimizle de görünürüz.

Hakk bizden âleme rahmet yağdırır.

Senin gördüklerin

Senden sana bir hâldir.

Sana görünen

Senin melekelerinin

Nur göğü semasındaki asli melekleridir.

Hepsi insan-ı kâmilin nurundan halk olunur.

İnsan-ı kâmilin sıfatlarından bir sıfatını yaşar.

Yer, gök adalet üzeri hükümde var olur.

Bu âlemde de her iş hak üzere olur.

Anlamak istersen bizleri

Adaletin temeli haklar üzeri bak.

Hepimiz hakkımızın dışında

Hiçbir şey yapmayız.

Sevgi ve muhabbet âlemidir

Nur göğü seması.

Hepimiz birbirimizden hoşnut

Kimseyi horlamayız.

Haklar üzeri yaşarken de

Temsil ettiğimiz ilahi sıfatı yaşarız.

Çokça âlem ve ilahi nurdan

Suretleri gezmen,

Suretler ve âlemler de

Kaybolman için değil

Suretler ve âlemlerde

Kudret sahibi,

Fiiliyatı hak olan

Melek ve ruhanilerde

Hakk’ı birçok sıfat tavrında

Tanıman içindi.

Mevcudiyetinin asıllarıyla

Kendini bilmen içindi.

Lakin gezerken görünenlerde kaybolunur.

Böylesi durumda

İlam gibi bir kul

Yanında hazır olur ise eğer

Seni Hakk’ın huzuruna

Seyrin sonunda buyurur.”

Diyerek cevap vermekteydi.

Bu sözden Güzellik

Temaşa seyrinin bittiğini anladı.

İlam da konuşmaya devam ediyordu.

“Hakk’ın kudretinin suretleri

Kudretten beslenerek var olan

Kendi âlemlerinde baki olan

İlahlar olarak görünür.

Aslında ise Hakk

Nur göğünün kudret sahibi

İlahlara aşkın ilahlardadır.

Sıfat, isim, ayet tavırlarındadır.

İlahların ilahı aşkınlıkta bulunur.

Yanında ilah bulunmadığından

Yüceler yücesidir O.

Suretlerin güzellik cazibesi

Yüce Rabbi unutturur.

İç görüyle bak şimdi

İmanınla göreceksin.

Hakk’ı suretlerde değil

Fiiliyatında, mutlaka göreceksin. ”

Güzellik denildiği gibi baktı.

Suretler sanki yoktu.

Hakk her yerden her şeyi kuşatan

Fiiliyatında görünüyordu.

İlam:

“Bil ki görünenler Hakk’a perde

İman gözüyle iner perde

Hakk sıfat tavırlarıyla

Görünür her yerde.

Tevhit ilmin sırrı budur.

Meleklerin varlığından hediyelerle

Sana melekelerinle en güzel görünen,

Suretsiz, fiiliyatıyla görünendir.

Bil ki böylesi seyir

Herkesin sıfatına has

Farklı, farklı olur.

Görünen melekler aynı melekler

Seyir edene bazen hiç görünmezler.

Böylesi âlemde nuruna ve fıtratına göre

Fiiliyatında görünecek

Halk edildiğin ilahi sıfatına göre

Ne istersen o anda olur.

Dile! Rabb’in dilediğin renkte

Bir nur yaratsın sana.”dedi İlam.

Güzellik bal rengi bir nur diliyor

Anında önünde küre gibi parlıyor

İlam:

“Dile! Rabb’in, dilediğin biçimde

Sana has bir melek yaratsın” diyordu.

Güzelliğin küpeli kuzusu aklına geldi.

Kendisini seven,

Ona benzeyen bir melek diledi.

Karşısındaki küre nur, dileği aldı

Nur göğünde nur taneciklerine yayıldı.

Nur göğünün tanecikleriyle

Dilenen kuzu biçiminde bir melek

Nur göğünde görünür oldu.

Güzellik,

“Meleklerin nasıl nurdan halk edindiğini

Anladım.

Benim irademin, dileğimin

Benden olmadığını da anladım.”diyordu.

İlam sordu:

“Nasıl anladın?”

Güzellik:

“Gözleri mavi halk edilen

Sırtı sütten beyaz

Bal renginden kuzunun misali bendim.

Hakk varlık deryasında

Hakk’ı aşkla seven

Saf kuzusu bendim

Beni bana misal eden

Kuzuyu dileyen ve halk eden Hakk’tı” dedi.

Kendisinin misali güzel kuzuya baktı.

Onu eliyle de kendinden hoşnut

Kendini sever gibi sevdi.

İlam:

“Gördüklerine dikkat ettin.

Hepsini bil! Varlığına ayna

Cümlesi sende

Gönlünde de gör.” dedi.

Bu sırada güzellik gözlerini kapadı.

Gördüğü bütün güzellikler,

Dehşet verici melekler

Ayrı, ayrı bir sıfatında görünüyor.

Hepsi kendisinde

Hepsiyle yekvücud

Onları yaşıyordu.

İlam konuşmaya devam ediyordu.

Bütün meleklerin adına konuşuyordu:

“Yerin göğün melekleriyiz

Âlemlerin rahmetiyiz

Suretten mahlûkatın ilk örnekleri

Yaşadıklarını ilk yaşayan örnekleriyiz.

Asıllar göğü olan,

Nur göğü semasının saklı melekleriyiz.

Sonuçta hepsi bizleri yaşar.

Böylece hepsinin yaşadığı ahirleriyiz.

Her ne ki yaşarsanız yerde

Nur göğünde hazır bir demde

Bil ki yaşadıklarınızın sonucunu da

Bulursunuz bizde.”

İlam sözünü bitirdi.

Yoldaş olduğu insan

Konuşurken kendisinden salınan

Nurlarla besleniyor olmasıyla

Söylenenleri anlam içerikleri

Ve söylenen hâl üzeri anlıyordu.

Simsiyah gözlü, keskin bakışlı

Krem renkli kuş misali,

Az bir şey uzun gagalı

Zekânın meleği Ramir-es

Kara gözleriyle İdrak

Sağ kanadıyla tasarruf

Sol kanadıyla tafsilat da

Seyir ederken nur semasında

Kavrayış ve anlayışı temsil eden

Tutucu, pençeli ayaklarıyla

Süzülerek,

Güzelliğin yanına kondu.

Gözlerinin içine bakarak

“dile beni! Zekâ meleğiyim ben” dedi.

Güzellik bu meleğin hizmetini

Hakk’tan diledi.

Dileği gereğince

Bu meleği, gönlünde de buluverdi.

Güzellik zekâ meleği Ramir-es’ e

Sevgi dolu masum bakışlarıyla

Şükranlarını sundu.

Nur göğü semasında Ramir-es

Bütün asaletiyle uçarak

Gözden kaybolup

Görünmez oluverdi.

Bu esnada narçiçeği gibi

Açık kırmızı iki melek

Hızla yanına geldi.

Alnında yukarıya bakan beyaz hilal mühürlü

Kanatlı at melek,

İlkeler ile ilimleri disiplin etmenin

İlimleri yaymanın ve aşılamanın

Taşıyıcı nur meleği Paris’ti.

Alnında yukarıya bakan hilal

İlkeler ile bilmenin mührüydü.

İlkeleri kendinde kucakladığına işaret

İslam’ın sembolü hilal misaliydi

Gölgesi misali

Sadece, güç ve dengenin

Kanatlarına sahip,

Çalışma sonucu

Meleke edinmeye sebep

Kanattan melek Parsis’le

Duruverdiler Güzelliğin karşısında.

Parsis, yüzü gözü insan misali

Pek az koyu kurşuni,

Çok az da yeşilimsi,

Renklerin bireşiminde

Şeffaf insan vücutlu

Görününce,

Güzelliğe ayan oldu.

Bu melek özgüvenin de meleğiydi.

Her iki melek konuşmadan

Narçiçeği rengine benzer

Nüfus edici nurlarından

Kendilerinden salarak verdiler

Güzelliğe.

Güzellik Ramir-es, Paris ve Parsis’in

Nurlarıyla ruhlanınca

Kuvvetleri belirince kendinde,

Güzellik sıfatıyla

Yaşadıklarını özgünce, özgüvende

Hakkıyla anlıyor,

Hakkıyla kavrıyordu.

İlam:

“İsrafil seni bekliyor” dedi.

Güzellik İsrafil’e döndü:

“Artık gel insan!”diyordu.

Göz açıp kapayıncaya kadar yanındaydı.

Geriye döndü.

Fazla konuşmasalar da

Alıştığı yoldaşı

Bilgelik ve sohbet meleği İlam’a bakıyordu.

Gitmek istemiyordu.

Ama melekler kralı İsrafil bekliyordu.

Bir anda,

Kelam ağacı Sidre-i Münteha’da,

İlahi kelam cennetinde

İlam, kelamın nur ağacında

Gözlere görünmez oldu.

Zaten her bir melek

Vazifesini yaparken

Eşyada da sırlanır

Görünmez olurdu.

Güzellik,

İsrafil’e döndü.

İsrafil’in nuru

İlam’ın beden nuruyla aynıydı.

İlamın öz nuru ise

Gün gibi aydınlık nurdandı.

İsrafil devasa bir melekti.

On binlerce

Kanatlarını açtı.

Göğsünde simsiyah bir kapı açtı.

“Haydi, geç” diyordu.

Güzellik varlık kapısından girdi.

Bedensiz Abdullah diye bakıyordu.

Mahlûkata karşı korkusu

Alınmış olsa da

Hakk’ın huzurunda O’na

Azamet tecellisinden dolayı

Huşu ile çekinerek bakıyordu.

Sonsuz karanlıkta

Hakk O’na konuşuyordu:

“Zat’ım ile görünmem

Sıfatlarımla görünen benim”

Güzellik, sıfatı sonsuz olan,

İmanla, varlığından emin olarak

Müşahede ettiği Hakk’ı

Duyduklarında da yalanlamıyordu.

Hakk’ın varlığından emin

Kalben de yalanlamıyordu.

Rabb ona sırlarını açtı

Abdullah’ın ‘abd’lığını aldı.

Kulluk perdesi kalktı.

Varlığı artık ruhani olarak yoktu

Saf simsiyah, kapkara hiçliğini buldu.

Bu deryada katışıksız

Varlık olarak bakıyordu

Buradaki karanlık saf nurdandı.

İçine baktı,

Her taraf inci tanesi misali

Simsiyah nurdu.

Aydınlık nurdan bir kapı açıldı

Suretsiz oradan geçti

Sayısız renkli nur taneciklerinin

Olduğu âlemde seyir ediyordu.

Bir kapı daha açıldı.

Türkuaz mavi nur deryası taneciklerine

Suretsiz bakıyordu.

Böylesi yüzlerce nur taneciği

Deryası âlemleri

Beyazı, yeşili, sarısı, ebruli renklerde

Suretsiz, onlarla yekvücud geziyordu.

Asılların asılları

Hakikatlerin hakikati

Bu nur tanecikleriydi.

Aydınlık, saf, tertemiz,

Diriliğin, şuurun bakışında

Âlemlerin ruhu olan,

Kendilerinden ruh vererek

Âlemleri canlı ve anlamlı kılan

Onlardı.

Âlemleri dokuyan,

Âlemlere biçim veren,

Dokunan zaman ve mekânları

Kendilerinde tutan

Kendileriyle biçim vererek

Yazdıklarını kendileriyle

Görünüre çıkaran

Arşın nur taneciklerini de

Görüyordu.

Gördüğü,

Meleklerin aslı olan

Nurlarını da seyrediyordu.

Gluon denilen koyu yeşil

Suretlerin tutkalı, tutucusu

Var olanların, yaşananların

Nakşedildiği levh-i mahfuz nurunu da

Seyrediyordu.

Bildi ki her şey

Nur ile varlık buluyor

Nur ile canlı oluyor

Nur her daim tavırda

Devri daim ediyor.

Bir kapı daha açıldı.

Suretsiz oradan geçerken

Artık kendisi değildi.

Kulluk perdesinden bakmıyordu.

Kendisini yalanlamadığı

Asli mertebesindeydi.

Kendisine örtünmediği

Nurun kendisiydi.

Zatını zatının bildiği

Kendiliğindeydi.

Orda Hakk’tan gayrı hiçbir şey yoktu.

Zatı hüviyeti Hakk

Sadece kendiydi.

Güzelliğe bürünüldü.

Abdullah diye görünüldü.

Asıllar âlemi melekler göğüne inildi.

Melekler iradeleri Hakk’tan

Secdedeydi.

Kanatlılar kanatlarını kapamış

Ayaklılar ayaklarını kırmış

Başları öne eğik

O’nu selamlıyorlardı.

Güzellik Hakk ile hemhal

Hakk ile bakıyordu

Güzellik kimliği dışında

Hiçbir perdesi de yoktu.

İşte!

Şid, Rıdvan, İlam, Malik, Güneş ve diğerleri

O’nu görenler

Eğilerek secde ediyorlar.

Güzellik bu!

Olduğu gibi Hakk

Anne Abdullah’a bakıyor

Hiç durmadan ağlıyordu.

Başı kucağında oğlu için:

“Ya Rabb oğlumu bağışla” diyordu.

Abdullah gözlerini açıyordu.

Sekizinci nur göğü semasından

Birinci nur göğü semasına kadar

Hakk ile diri

Capcanlı

‘asli hayatın olduğu’

Denilen âlemleri gezdi.

Varlığında bulduğu Hakk’ın,

Müşahede ettiği ayetleriyle

Birçoğunu da anlatmadığımız

Nice seyrinin hatıralarıyla beraber

Annesine bakıyordu.

Annesi:

“Öldün bir anda,

Dirildin bir anda evladım” diyordu.

Abdullah:

“Ölüm buysa eğer

Binlerce ölüm dilerim”

Abdullah artık Abdullah diye bakıyor.

Aslında ise Hakk

Abdullah perdesinden bakıyordu.”

Hz.Pir, nurunun salınım şiddetiyle saldığı saf radyasyonda gözlere gayibolan beden gözlerini açtı. Yavaş, yavaş görünmeye başladı. Tamer yarı baygın hayretler içinde bakıyordu ona. Nefise ve Safiye de ruh gözüyle edeplice efendilerine bakmaktaydılar. Hikmet konuşulan hikmet incilerini topluyordu aklında. Faruk bilmediği bir âlemin sırlı ve hikmetli dehşetinden sarsılmış biçimde elleriyle ovuyordu yüzünü. Emre gözleri kapalı can gözüyle bakıyordu. Hadi, Pir’in dilinden nurdan dökülen mana incileriyle Kur’an ayetlerini düşüncesinde müşahede ediyordu. Azazil hiç beklenmedik bir durumdaydı, sadece ağlıyordu. Binlerce senenin sevgi ile tazelenmeyen ve hüzünle, geldiği yeri özleyen kalbi de gözüne iştirakteydi.

Hz.Pir, Azazil’e söz hakkı verdi.

“Ben insandan böyle gönül meclisi görmedim. Siz anlatırken yaşanmamış gibi yaşanan geçmişimin hatıraları geldi gözümün önüne. Oraları hatırladım, hüzünle. Evet!.. Oralara ağladım taşlaşmış kalbimle. Belli ki Hakk’ın insandaki tecellisini pek anlayamadım.”

Hz.Pir, Nefise’ye baktı.

“Umudum odur ki; bulduğum terbiye üzere yaşarım. Bahsettiğiniz Hakk’ın nur deryası göğünün semasında da yaşarım. Anlatılanlar içerisinde Rıdvan’ı meşrebime en yakın melek buldum. Sevgi ile hoşnutluk, selamet ve huzur bulurum. Sevenlerim de benimle huzur bulur, güzel ve değerli olan şeyleri sever… Onları sakınarak korurum. Benmerkeziyetçi ilgi meleği olan siyah eşek görünümlü Katva, ahlakımdaki melekem olsa gerek…”

Hazret, Safiye’ye baktı şimdi de…

“İnsan ten elbisesini çıkartmalı. Suret perdelerini kıble edinmemeli. Böylece fiiliyatıyla aşkın Hakk’a ihlâs ve imanla, aşk ile varmalı. Melekler içinde bana yakın olarak ahlakın meleği Zaim’i buldum. Hakk ilkesiyle kişilikte dengede, ilişkileriyle haklar çerçevesinde uyumda, amellerinde ise Cenab-ı Allah’ı ahlakı üzeri yaşayarak, safilinde kendini yücelere taşımak, her insanın ilahiyatı kolayca hayatta bulmasının en kısa yolu.

Özellikle Abdullah Efendinin gözleri kör eden öfke meleği Pitus, kötülük meleği Niriyan ve şehvet meleğinin bulunduğu ortamdan uzaklaşmak istemesi, onun ne kadar iffetli olduğunu bana çağrıştırdı. Bundan da Hakk’a, O’nun hakikatine ve yaşam haklarına insanı kör eden duygulardan uzak durmak, onları kontrol etmek gerektiğinin dersini almaktayım. Böylesi duygulanımlara sebep halleri kontrol etmek, iffet ve izzet sahibi olarak Hakk’a ahlakta yükselmemize nedendir. Kötülüğün karanlığından kaçarcasına, iffet ve izzetle Hakk’a yükselmek en güzel ahlaktandır” diyerek Safiye de sözünü bitirdi.

İki nurlu gözüyle Hazret, Faruk’a baktı.

“Bildiğim âlemler değildi anlatılanlar. Bilinmeyen hakkında yorum yapmak doğru değildir. Lakin öğrendiğim şu ki; bulunduğumuz âlemin haklarıyla yaşasak da görünenin dışında başka yaşamlar var. Yaşadığımız âlemle sınırlı olmadığımız anlatılanlardan net bir şekilde zevkle anlaşılmakta.

Kendime en yakın bulduklarım; her ikisi de at görünümlü olan doğruluğun meleği Persin ile vicdanın, adaletin meleği Demos’tu. Haklar üzeri yaşayabilmek için bazen sert mizaçlı olmak gerek. Bazen hakları olduğu gibi taviz vermeden yaşamak gerek. Doğruluk da budur zaten.”

Söz hakkı Hadi’ye verildi.

“Anlatılanların Kuran’da yeri vardır. Ayetlerde ‘biz’ kipiyle geçen tavırlarda kastın Hakk’ın kudretiyle O’nun sıfatları üzeri iş gören melekler olduğunu göz ardı edemeyiz. Onlar saf saf âlemi var kılanlardır. Zaten miraç hadisesinden sonra peygamberimiz Muhammed Mustafa (s.a.v.) nur göğünün sakinlerini bize anlatmıştır. Böylesi ifadeler seyrin senetli ve ayetli aşikâr örneğidir. Fakih olan âlimler bunları iyi bilirler. Böyle seyirler hususi insanlara mahsus olduğundan umumiyeti pek ilgilendirmez. Lakin iman ehli için işittikten sonra iman etmesi gereklidir. Çünkü inkâr sebebiyle meleklere iman kaidesi hiçe sayılarak çiğnenmiş olur.

Anlatılanlar eşliğinde Hakk’ın kitabını okumak bambaşka bir zevk... Böylece tefsirden çok kaynağına inerek ayetleri tevil anlamlarıyla görmenin zevki bizler için daha hayırlı olur. Anlatılanlardan kendi meşrebime yakın olarak sohbet meleklerini -özellikle İlam gibi birçoklarını- bulmuş olsam bile birebir kendimi hiçbir melekte göremedim.”

Efendi gözleriyle Hadi’ye nazar etti. Hadi nazarın etkisiyle kendini hafif loş, lakin yine de aydınlık olan nur göğü seması âlemlerinin birinde buldu. Karşısında aslan görünümlü melek Yersebut ve onun üstünde devasa koyu krem kanatlarıyla duran İsrafil’e bakıyordu. İsrafil’le, Yersebut bir ağızdan semadan seslendiler:

“Biz melaike-i noktadan Yersebut nurunun biçimlediği iki meleğiz. Hakk’ın ayetleriyle bakar, Hakk bilgisiyle zevk ederiz.”

Ramir-es de uçuyordu, başının üstünde…

Aynı anda Cebrail de göründü. Bembeyaz kanatlarıyla her tarafı ışıl ışıl aydınlattı.

“Ben ayetlerle Hakk’ın farkındalığına gelme ve O’nu işaret etmenin meleğiyim. Mana hazinelerinin dağıtıcısıyım. Hakk’ın izni ve muradıyla ışık ile âlemleri aydınlatırım.”

Bu esnada Serkıl göründü. Beyaz bir güvercin oldu. Hadi’nin sağ omzuna kondu. Nesneleri değil nesnelere aşkın fiiliyatında esma, sıfat ve ayetleriyle görünen Hakk’ı müşahede etmenin iman meleğiydi. Bembeyaz bir nur oluverdi. Hadi’nin varlığıyla yekvücuttu. Hadi onun yanında ilm-i ledün meleği Kefi’yi de buldu. Anladı ki; birçok melek insanın hallerine hizmet etmekteler. İnsanın melekeleri olarak insandan görünmekteler.

Hadi kendinde melekeleri olan melekleri görmenin ve bilmenin zevkiyle müşahedede bulunuyordu. Kâinatta melek ama insanda meleke olarak dışlaşanlar kendisinde aynalaştığı, âlemlerin dürüldüğü insan olarak bakıyorlardı. Hadi bir an kendine gelince hala dergâhta oturup bakınıyor olduğunu fark etti. Hayran hayran Efendisini izlemeye başladı. İçinden dua ediyordu:

“Sevgi ve muhabbetinizi ne olur bizden esirgemeyin!”

Böylesi manevi insanlar için sevmek en güzel teşekkür etmekti. Bundan sonra şunları söyledi:

“Abdullah Efendinin göklerde aslı olan ruh mertebesi en ilgi çekici noktaydı. Anlaşılan; melekler her ne kadar bizlerde melekelerimiz olarak zuhur etse de insanın asli varlığı melekelerden daha ileri ilahi bir varlık haline sahip. ‘İnsanı en aşağılarda ve yukarılarda’ yarattık ayeti hem bu noktada, hem de gök semasında görünen veliyullah ruhanilerle anlaşılmakta. Sonuç itibariyle melekler sıfat olarak bize dışsal manada farklı görünüyor olsalar da Hakk’ın insan-ı kâmil aynasında, O’nun ilahi sıfatlarının betimlendiği simalarında, ilahi hususiyetlerine göre insan olmaklıklarını yaşıyorlar.”

Hikmet’e bakıldı. Onun da söyleyecekleri vardı.

“Demek ki bulunduğumuz âlemde olanları hem yaşantılarında örnekleyen, hem de yaşantıları sonucu biçimleyen evveli bir âlem var. Burada yaşananlar, evveli olan asıllar âleminin sonucu. Böyle ise kaderimiz onları, olanlarda yaşamamızın kazası. Duyularımızla göremediğimiz için akli temelini yitiren inanç temelli kabul edebileceğimiz bir âlem. Platon’un ‘idealar âlemi’ veya Muhiddin Arabî’nin ‘ayan-ı sabiteler’ dediği de nur göğü seması ve onun melek sakinleri olsa gerek.

Meleklerin adlarına kadar söylenmesi böylesi anlatımları gerçekçi ve inandırıcı kılıyor. Her kültüre dilde ait isimlerin, meleklerin namı oluşundan anlıyorum ki; başat kültür dilleri belli ki anlatılan kadim âlemin lisanının iz düşümü üzere o âlemin izlerini taşıyor. Bu yüzden bu meleklerin isimleri kâh Sanskritçe yahut Farsça’dan, kâh İbranice yahut Yunanca’dan bizim dilimize de aktarılabiliyor. Hep aklımdadır; Kuran’a göre dillerin çeşitliliği de Rabbimizin katından bir delil...

Şurası da bir gerçek ki birbirinden habersiz bilgelik tarihi yaşayanlarının buyurduklarının örtüşmesi dikkate değer. Ayrıca iç görüler olan rüyalarımızın dış görüler olan yaşadıklarımızda biçimlenmesi de örnek delil alınırsa insanlığın yaşadıklarını, paralel bir âlemin kendisiyle anlamlandırılması akli olarak kabul edilebilir.

Kalbim yalanlamadan akl-ı selim olarak da lütfünüzle kabul ediyorum bunu. Ve böylece biliyorum ki Hakk’ın, ilahi sıfat, esma ve ayet tavırlarının ilkeler düzeyinde evrensel olarak biçimlendiği kudretinin sûretlendiği melekler var.

Nasıl biliyorum? Nasıl hiç durmadan anlamlı olarak düşünmeden konuşuyorum? Nasıl birçok bedensel ve ruhani durumda aynı anda bulunuyorum? Bunlar gibi sorular, buyurduklarınızdan da anlaşılıyor ki; melekelerimiz olarak bizde karakterize edilen meleklerin ve melaike-i noktanın mevcudiyetiyle cevap buluyor.

Tabi ki inanç, inanılanın deneyimlenerek gerçeklik arz ettiği bir yaşam yoludur. İnşaallah inanan bir insan olarak ben de söylediklerinizi tecrübe ederim. İnancım doğrultusunda öğrendiklerimle, nedenselliğime, yaşananlara ve olanlara anlam vermek benim için de mana zevki oldu.

Zaten inancımız dışında insan olarak nedenselliğimizi anlamlandırmakla, koşullandırılmış tabiatımızla kendimizi sınırlı tutarak yaşamımızı manasızlaştırmaz mıyız? Böylece tensel düzeyde yaşayarak olay ve olguların içinde kaybolup gitmez miyiz? İnsan için maneviyatının en temel taşı olarak tene aşkın, bulunduğu âlemin öznesi kendisi olarak nedenini anlamlı kılmasına sebep değil midir?

Hikâyede bu âlemde yaşarken bizlere hayat dersi olabilecek en güzel nasihat kanaatimce gök ehlinin adalet ilkesi üzeri haklar ölçüsünce yaşamalarıdır. Bu da bizler için haklar üzeri gerekliliklerde yaşamamız anlamına gelir. Eğer bunu başarırsak; bize etken bir âlemin yaşam biçimini bulunduğumuz âlemde en güzel biçimde ahlakımızda olduğu gibi gösterebiliriz. Bu da ilkelerin yaşantıda göründüğü ilahiyatın temsilcileri gibi yaşamamıza sebeptir. Aklıma gelenler bunlardır.

Manevi olarak söyleyeceklerim ise böyle bir şeyi duymanın dahi farklı açılardan bakmaya bir pencere açması sebebi zevkiyle muhteşem olduğudur.

Herkıl ve Serkıl meleğini melekelerimin asılları olarak kendime yakın gördüm. Yaşatarak bilinçlendiren bilgelik meleği İlam’ı kendime örnek aldım. Disiplin meleği Dedeba’dan da kararlılıkla çalışarak nasıl eğitim verileceğini anladım. Özellikle birkaç melekte gördüğüm bir hikmet var! Meleklerin sıfatlarına göre zıtları değişik ilkelerde cem ettiği ve zıtlarına aşkın bir bakışa sahip karakterde göründüklerini fark ettim.

Misal!.. Aşkı ve cebbarlığı, mavi ve kırmızı gibi birbirine zıt iki rengin nurlarını kendinde cem eden hüzünde ve gazap etmekte karakterini bulan Malik…

Ebruli renklerde sevgi, hoşnutluk, selamet ve huzur yayan; siyah rengiyle de koruyucu olan ve huzursuz bırakabilen; sakınma halinde selamet ve müminlikte karakterini bulan Rıdvan…

Erilliği ve dişilliği kendinde cem eden; ilişkilerinde salih ameller sonucu iç huzur ve iç barışı bulmayı imleyen; bu sıfatlarıyla zıtlarına aşkın karakterde bulunan Zaim...”

Örneklerini nefes almadan sıralayan Hikmet; “Biz insanlar dahi Celal ve Cemal sıfatlarını sorumluluklarda haklar ve hukukta cem ederek farklı karakterlerde bulunmuyor muyuz?” derken Hz.Pir, ona nazar etti.

“Bak bakayım! Hangi melek anlattıklarını senden doğaçlamayla ikram ediyor.”

Hikmet gözlerini kapadı. Semada karşısında şaha kalkan ilhamların meleği, boynuzlu at melek Prens’i görüyordu. Büyük ve beyaz kanatlarından rengârenk ışıl ışıl nurlar salıyordu. Tam başının üstünde eflatun bir nur zümresi, yasalarla bilmenin aklın ve mantığın meleği Herkıl vardı. Ramir-es, Paris ve Parsis’te sıfatlarına göre nurlarından salarak varlıklarından hediye veriyorlardı. Hikmet gözlerini açtı. Efendisi Hz.Pir’e hayran hayran bakarak içten içe şükranlığını dile getirdi.

Hz.Pir de Hikmet’e baktı:

“Evladım doğru bildin! Cami-ül Ezdad, Allah Teâlâ’nın bir sıfatıdır. Zıtlarla halk ederek, halk ettiğini iki kutuplu mıknatıs misali farklı bir halde zıtlarına aşkın var eden ve yaşatandır. Bazen olur ki halk edilenin karakter özelliğinin zıddı cinsinde tezahür eder. Anlatılan yılan ve fare meleklerle bu işaret edilmektedir.

Lakin bu hikâyeden çıkartılacak derslerden bir mesele de; kâinatta melek, insanda meleke biçiminde fıtratlarımıza göre istidatlarımız kadar hizmet çalışmalarımız sonucunda bizde görünecek bizlerde dürülü olan ilahi yetilerimizi açığa çıkarmamız gerektiğidir.

Şunu da bilin! Melekler yaratıldıkları sıfat üzere nurlarıyla beraber, nur göğü semasında Hakk ile varken kendi kendilerine yetenledir. Böylesi yetenler bizlerde yetilerimiz olarak insan olabilmenin yeterliliklerinde tecellide görünürler.

Bilmemiz gerekir ki; insan hayatı boyunca bir meleğin ve meleklerin melekeleri olarak yaşantısında görülmesi üzere yaşasa da, bu diğer meleklerden de istifade edemeyeceği anlamına gelmez. Abdullah babamın seyahati bize bunu net bir biçimde gösteriyor.

Takdiratta nasip gayrete bağlı kılındı. Öyle ise herkesi, her işi ve her şeyi kucaklayacak geniş bir gönülle bakarak, Hakk için hizmette bulunarak gayret, gayret ve yine gayret edelim!

Kim ki hizmette gayret etti Hakk için, sonunda Hakk’ı buldu. Kim de nefsi için hizmette gayret etti, nefsinin dilediğini buldu.

Abdullah babamın melekler seyrinden edinilmesi gereken en önemli derslerden bir tanesi de özgür olarak nasıl yaşanacağıdır.

‘Sayısını Hakk Teâlâ’nın bildiği

Nice melekle beraber;

Sorunsuzca, nur deryasının sonsuzluğunda

Sıfatlarının gereğinde,

Hakları ölçüsünde

Yaşarken hürce

Görünüyorlardı Güzelliğe.’

Hürlüğün meleği Ahid’den de anlamamız gereken; bulunduğumuz âlemde hakların ahdi üzere yaşadığımızca özgürüzdür. Hakk, ilahi sıfatlarıyla Rabbimiz olarak görünür yaşamımızda. Rabb sıfatlarında biliniyor, görülüyor ve yaşanıyor olduğunda, O’na ruhlar âleminde verilen ahid böylece tutulduğunda, yaşanılıyordur hürce…

Zevk adına da bilmeniz gerekir ki; her şey tabiatı gereği aslına yönelerek döner. Küre-i arzda bitki, hayvan her mahlûk ölümüyle beraber melek sıfatı kazanarak asıllarına döner. Böylece nur göğü semasında yaşamına devam eder.”

İlk defa böylesi bir açıklama ile Hz.Pir konuştu ve Emre’ye baktı. Söz hakkı alan Emre içindekileri dillendirdi:

“Efendim siz anlatırken, anlattıklarınız gözümün önünde öylesine yaşanıyordu ki; söyleyecek söz bulamıyorum. Aşığın yârinden yana kulağından geçenler sonuçta yaşatılıyor. Önemli olan söylenenleri yaşamaktır. Bilmek sadece yaşananları kavrayarak anlamlandırmamıza sebeptir. Yaşamadan anladığını söyleyen, sadece bilgi perdesinden bakmaktadır. Yaşananın hal ve mana zevki kişinin kendinde anlamlıdır.

Abdullah Efendi gibi yaşayanların böylesi hikâyelerini, kaynağından dinlemek; anlatılanlara benzer deneyimleri olanların, sadece ben yaşıyorum, diyerek enaniyete düşmemeleri ve âlemde böylesi yaşayan ortak özelliklere sahip insanların da bulunduğunu bilmelerine sebep olur. Bu da hem böylesi kişilerin yalnız olmadıklarını bilmeleri, hem de kişilik sağlığı olarak yaşadıklarından şüpheye düşmemeleri için gereklidir.

Tamer’e de gitmesi için müsaade verildi. Gözler açıldı.

Efendi Ali Emin Bey, Tamer’e: ”Anlatılanlardan faklı olarak senin aldığın ders neydi?” diye sordu.

Tamer ser-hoş ve kendinden geçmiş bir halde konuşmaya başladı.

“Abdullah Efendiden öğrendiğim Hakk’tan hiç bıkmamak ve üzerinde emeği olanlara ahde vefa ile bağlılık üzere dönüp bakabilmektir.

Hz.Pir’in ihvan meclisinde aldığım ders ise Emre’nin söylediği gibi; insanların böylesi yaşamanın sadece kendilerine mahsus olmadıklarını bilerek, kibirlenmemeleriyle şeytanlarını susturmaları gerektiğidir. Her şeyi böylece daha net görebilmektir.

Kibir şeytanımızı ahlaki olarak susturamazsak Hakk ve hakikate kör oluruz. Kibir gözleri, yaşadıklarımızın hikmetine kör kılan aşağı bir ahlak sıfatıdır. Bu sebepten dolayı saygı, tevazu ve sabrı önemsiyorum. Bu üçünü ahlak edinerek, yaşadıklarımızın hikmetini sorgulamak gerek…”

Çaylar içildi. Ali Emin Bey’in Tamer’e söyleyecekleri vardı:

”Evladım! Bu hikâyeden çıkarılacak bir mesele de meleklerin görünüşünün tarif edilmesidir. İlahiyat suretleri genelde tarif etmez bir dil üslubuna sahip anlatımda görünür. Lakin bu hikâyede farklılık arz edildi. Çünkü ilahi sıfatlar kendine has biçimlerde suret kazanıyor. Böylesi suretler ilahi sıfatların imgelendirilmelerine vesile oluyor! Bu da hayal gücünde anlamayı kolaylaştırıp unutkanlığı önlüyor. İlam’ın Abdullah Efendiye suretlerde kaybolduğunu belirtmesi; her görünenin sureti sıfatlarıyla kendisini gösterirken, Hakk ve O’nun hakikatine perde oluyor olmasındandır. Hakk’ı âlemlerde görmek muradı olanlara bu hikâye suretleri değil, kendilerini işaret ediyor. Çünkü hikâyede de işaret edildiği gibi Hakk’ın varlığı imanla yalanlanmadan, eminlikte, ilahi sıfat, esma ve ayet tavırlarında fiiliyatta sezgi ile müşahede ediliyor. Tevhidî bakışta böyle gerçekleşiyor. Bu dinin hanif özelliği Hakk’ın Vahidiyed sıfatında, vahdette böylesi tevhidsel bakışımda bulunularak müşahede edilmesidir.”

Tamer için görünen o ki; Efendisi gibi keşfe bıraktıklarından dolayı yorum yapmayanlar dahi konunun çekiciliği sebebi ile farklı bir yorumda veya görüşte ifadelerde bulunuyor olmalarıydı.

Evet! Herkes bir meleği veya melekleri melekeleri olarak kendisinde zuhur ettiği için olsa gerek bu konuda görüş ve yorumlarını kimse ile paylaşamasa da kendisine söylemeliydi. Zaten bu konu içgüdüsel olarak benim meleğim nasıldır? Hangisidir? Neye benzer? Kabilinden soruları hemen akla getiriyordu.

Onları düşünmemek insanın elinden Cenneti Devran bilgi meleği Güneş ve merak meleği Zerdal tarafından alınıyordu? Her bir melek Hakk’ın ilahi tavırlarının suret kapılarıyken, nasıl düşünülmesinler?

Tamer, Efendiden destur istedi, Efendi görünmez melekler âleminden patlak gözlü, orta gri renkli, tüysüz ince burunlu, iki ayaklı, insan vücuduna benzeyen, iki koruyucu melek Canip’i yanına verdi. Bir, iki ihvan dışında başkasının göremediği bu melekleri görebiliyordu Tamer. Elif ve Işıl’a usulca, ‘kalın!’ dercesine işaret etti. İkisinden ayrı İstanbul sokaklarında, boyunca olan meleklerle yürüyordu. Taksiyle Bakırköy’e indi. Sahilde bir banka oturarak Marmara denizini seyrediyordu.

Marmara tefekkürle anlamlı güzel gözlerde kayboluyordu. Tam bu esnada göğe baktı. Koyu yeşil nurdan üç ruhani kendisini seyrediyordu.

”Gönüller ayakta efendim. Selamlar size efendim!” diyerek onlara nezaketle içinden selam verdi.

Evine vardı. Son dersi tefekkür ediyordu. Gecenin yarısı telefon çaldı. Arayan Işıl’dı. Korkudan hızlı, hızlı konuşuyordu:

“Evde sanki birileri var, duman misali geziyorlar.”

Tamer, İlam gibi gözleri açık murakabe yaptı. Öyle ya! İlahi sohbette, gözler açık gösteriverirdi iç görü ile bakılan her ne ise:

Tamer “Korkma, iki cin” dedi Işıl’a.

Yanındaki meleğin birine baktı. Melek anladı. Anında görünmez oldu. Işıl’ın evinde yarı insan boyundaki siyah cinleri uzun parmaklı eli ile enselerinden yakaladı. Onları aldı. Gözden kayboldu. Sivri, genişçe yukarıya doğru uzantıları olan kubbeli bir cin sarayına vardı. Nöbetçileri göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Cinleri, padişah efendilerinin önüne attı. Padişah genişçe bir salonda, sırtlığı uzunca bir tahtta oturan, gri renkli, heybetli, sivri kulaklı, oval basık yüzlüydü. Sorumlu olduğu cinler önüne atılınca ayağa kalktı. İnsanları cinlerden koruyucu melek tehdit edercesine; “gerekeni yap!” dedi. Cinlerin insanları rahatsız etmesi yasaktı. Ama bu yasağı delen cinler her zaman bulunurdu.

Tamer murakabe ile baktı. Cinler Işıl’ın evinde yoktu. Cep telefonuyla Işıl’ı aradı:

“Rahat yat! Oradan alındılar” dedi.

Melek Canip odaya girdi. Vazifesine devam etti. Işıl evhamlanmıştı, evinde yatamıyordu. Gözleri karanlığı yokladı. Evin bütün ışıklarını yaktı. Aydınlık korkularının üzerindeki ağırlığını hafifletti. Gözleri yorgun düşüne değin dirense de nihayet uyuyabildi.

Gün ezanla başladı. Gözler açıldı. Ezan dinlendi. Cenabı Hakk’a salâtlar yapıldı. Yatağa sırt üstü uzanıldı. Gözlerden çıkan yeşil, mavi, sarı nurlar beyaz tavanda ışık cümbüşü oluşturuyorlardı. Bir süre böyle devam etti. Gözler salınan radyasyon sebebiyle yanarcasına acıyordu. Gözler kapandı. Uykunun sonu gün ortasıydı. Sohbete geç kalmama telaşıyla ve biran önce Efendiyi görme aşkıyla aceleyle kalkıldı. Kıyafetler giyildi. Dişler fırçalandıktan sonra evden aç karnına çıkıldı.

Kapı açıldı. Elif muhabbetle Tamer’i karşıladı. Efendi terastaydı. ”Oğlum, neredesin!” diyerek seslendi.

“Geldim efendim!”

Ali Bey’in sağ eli uzanıp Tamer’in sağ eline dokundu. Dokunulan el, önce dudaklara ardından kalbe götürülerek selamlanıldı. Ali Emin Bey genelde hal hatır sormazdı. Çaylar içilir, sohbet edilir. Sorusu olan sorar, bazen de konuşulmak istenen mevzuyla alakalı kitaplardan pasajlar okunur, sohbet böylece uzardı.

O gün bir farklılık oldu. Efendi Ali Emin Bey, Tamer’e bakarak; “annen baban nasıllar?” deyiverdi.

Tamer; “Malumunuz Efendim! İki gün önce konuştum. Annemin baş ağrıları dışında ikisinin de durumunun iyi olduğunu söylediler” diyerek cevap verdi.

Ali emin Bey ”inşallah!” dedi.

Cep telefonları kapandı. Ali Emin Bey çayını içerken teras sohbeti başladı. Tamer, Efendisi konuşmaya başlamadan saygısızlık olmasın niyetiyle murakabe için gözlerini kapamazdı. Ali Emin Bey’in sesini duyduğunda gözleri kapandı, Hz.Pir’in dergâhındaydı yine…

Onları sohbet salonunda değil bahçede görüyordu. Dörder kişilik on iki adet tahta masa ve sandalyeler ardı ardına… Çimen, papatya ve menekşelerin üzerinde sıralı olarak duruyorlardı. Dergâh tanımadığı insanlarla doluydu. Sakallı sakalsız, bıyıklı bıyıksız daha önce görmediği erkekler ve başörtülü Anadolu kadınları vardı. Rengârenk güzel basmadan fistanlar giymekteydiler. Oturuyorlardı. Genç delikanlılar, genç kızlarla beraber kâh tabak, kâh çatal kaşık, kâh sinilerde etli pilav, ayriyeten ayran ve tandır ekmeği diziyorlardı sofraya. Masada gül şerbeti de hazır bulunuyordu.

Hz.Pir dergâhın taş kapısından kiraz, erik, elma, dut, üzüm, kızılcık, incir, ayva ağaçlarıyla dolu genişçe bahçeye girdi. Etrafı taştan bir duvarla örülüydü. Geneli toprak saman karışımıyla sıvanan duvarda yer yer çıplak taşlar da göründüğü için bir çitle çevriliydi.

Hz.Pir’in arkasından şirin ve aydın yüzlü, orta boylu, beyaz fistanlı, başında beyaz yazması olan Nefise ve yanında ondan uzunca, siyah yelek ve beyaz hakim yaka gömlekli Faruk vardı. Belli ki, nikâhları kıyılacaktı. Onlar gönülden de sevgiliydiler lakin sohbetlerde sevgili olduklarını belirten göz kırpma ve gülüşmeye dair hiçbir nişan göstermiyorlardı.

Pir’in yetiştirdiği erenlerden olan anne ve babalar Hz.Pir’in kıldığı sade bir nikâh istediklerinden fazladan bir kalabalık yoktu. Nikâh kıyıldıktan sonra sofraya oturuldu. Hz.Pir, Tamer’in ruhaniyetine göz attı. Er selamı verildi. Selam alındı.

Hz.Pir, Tamer’e “bedende bulun! Karnın açtır, gel!” diye seslendi.

Ruh beden aç değildi. Haliyle terasta aç olan bedendi. Ruh beden, cisimden bedenlendi. Hz.Pir’in yanına oturdu. Emre, Efendisinin yanına oturan kişiye bakıyordu. Aslında Tamer’e, Emre pek tanıdık geliyordu. Neşe dolu sofrada herkes edeple yemeğini yedi. Gül şerbetlerini de içtiler. Aç Tamer yedikçe, Ali Emin Bey’in yanında karnı da doyuyordu. Yemekler yenildi. Sofralar toplandı.

Hz.Pir yaşlıca haliyle, “sohbete geçelim!” dedi.

Cümle ihvan, dergâh salonuna toplandı. Yeni nikâhlı evliler gerdek yerine sohbetteydiler. Azazil erken geldiğinden salonda oturuyordu. Hz.Pir gelince ayağa kalktı.

Hz.Pir’in yetiştirdiği erenler onun işaretiyle arkaya oturdular. Dersi gören eren ihvanlar yerlerine işaret edildiler. Tamer için Hz.Pir’in karşısına bakan yere minder konuldu. Oraya oturdu. Artık Ba’nın noktası ve dairesinden terfi eden Nun yarım dairesindeydi.

Sesler kesildi. Hz.Pir hafiften başını öne eğdi. Gözleri kapandı. Sohbet başladı. Hz.Pir bedeninin tamamından nur salarak konuşuyordu:

“Selam! Gönülden evli olanlara,

Dengini bulanlara,

Hak nikâhları kılınıp,

Birbirlerine helal olanlara,

Üzerlerinde tecelli eden,

Kudreti birbirilerinde sakinleştirenlere,

Birbirilerine varlık aynası olanlara,

Hakk’ın Rabb, Mevla, Mürebbi

Ve diğer esma tavırlarını

Yuvasında bulacaklara.

Birbirileriyle arınacaklara.

Sevgiyle beraber olup

Hakk’ın nur tecellisinde

O’nun nurunu paylaşacaklara.

Tamamına erip de

Hakk’ın halifesi

Hediye edileceklere!

Selam!

Kemâlâtı arayanlara

İmanla müşahedesinde

İhlâsla yaşantısında

Hakk’ı sevgiyle bulanlara!

Pir ruhuyla gökte

Güzelliğe bakıyordu.

Diri Hakk’ın nuruyla

Güzellikten bakıyordu.

Güzellik toparlandı

Dergâha koşuyordu

Dergâh kapıları açık

Kuşlar dahi ötmüyordu.

Ulu Pir Muhammed

Hasta yatağında yatıyordu.

Güzellik anladı.

Pir’i yaşam kefaretini ödüyordu.

Yaşamından ömür veren

Nur göğüne gidiyordu.

Divan yatağının başında

Güzellik ona baktı.

Hüngür, hüngür ağlıyordu.

Hakk’ı kendisinde gördüğü Pir’i

Nur göğü semasına intikal ediyordu.

Pir güzelliğin elini tuttu:

“Evladım sensin!

Ocağı canlı tut!

Dergâh kapısını açık tut!

Hakk’ta, Hakk’a, Hakk’la

Hakk için hizmeti daim tut!

Böylesi niyette

Kendini,

Gönlünde canlı tut!” dedi.

Güzellik baktı.

Göklerde gördüğü

Muhammed, Ali yüzü

Efendisinden salınan nurla

Biçimlenen manevi yüzüydü.

Kederden, üzüntüden değil

Dayanamıyor ağlıyordu.

Göklerde gördüğü Kutb-ul Aktab

Efendisinin kendisiydi.

Bazı duygunun sebebi

Bulunur dışarıda.

Bazı duygunun sebebi de

Bulunamaz dışarıda.

Güzelliğin aşkı, imanı, ihlâsı, hüznü

Hepsi gönlün nur deryasındandı.

Zaten her ne yaşanıyorsa

İlahi âlemde yaşananların sonucundandı.

Güzellik özünden geldiği gibi ağlıyordu.

Ruh nefesi ağızdan verildi.

Ağızdan çıkan nur

Koyu parlak mavi ve yeşildi.

Gerçek ölüm böylesi tadıldı.

Efendi toprağa verildi.

Güzellik Mecnun gibi

Kırda bayırda ağlayarak gezdi

Bu ölüme isyan değil

Efendisini sevdiğindendi.

Aradan epey zaman geçti.

Efendisinin ruhaniyetini

Görüyor olsa da

Onu hep özlüyordu.

Böylesi halde gezerken

Bir çeşmenin yanına oturdu.

Çeşme başında ağlamaklı

Hüzünlü masum bir halde durdu.

İki güzel bayan

Kovalarla çeşmeye su almaya geldi.

Güzellik onlara bakmadı.

İki bayan konuşuyordu.

Güzellik kulak misafiri oldu.

Beyaz eşarplı esmer bayan:

“Duydun mu Kezban yengenin yaptığını.

Üvey oğluyla kocasını

Birbirine düşman etti.

Baba oğuldan ayrı, oğul da babadan ayrı,

Birbirlerini hatırlamaz oldular

Baba ile oğlun sevgisini

Nifakla helak etti’ diyordu.

Yeşil, kızıl, siyah desenli eşarplı

Kumral bayan da

‘Dedikodusunu yapmamak lazım!’ diyordu.

Güzellik söylenenleri düşündü.

Baba ve oğula dualar etti.

Düşüncesinde Hakk

Ona Davud’un hikâyesini hatırlattı.

Doksan dokuz cariyeli Davud.

Bir tane eşi olan,

Askerinin eşini sevdi.

Güzellik melek Şit’in mührü üzere

Düşündüğünü, ruhun can gözüyle

Olduğu zamanda görüyordu.

Pir’de güzellikle bir

Olduğu gibi O’ndan bakıyordu.

Görünen orta boylu,

Siyah ve az uzun kıvırcık saçlı

Fazla genişçe olmayan hafif kalkık burunlu

Peygamber Davud’tu!

Güzel bir bayana bakındı

Göbeğinden göğsüne doğru

Aşk oku atıldı.

Oku atan türkuaz mavi nurunda

Yüzü, gözü, siması belirsiz olan

Küçük bir insan misali,

Gönülde yeni doğan

Umutsuz, hüzünlü aşkların meleği Hercai’ydi

Aşk kiminin dilini

Bülbül misali şakıtır.

Lakin âşık Davut sadece bakındı.

Aşk, dilini lal kıldı.

Önce bir şey yapmadı.

Gece, gündüz düşündü.

Suret aşkı bu

Hakk’tan gafil bırakırdı.

Faniliğin sureti

Nifak yalanı oldu.

Davud’la Hakk’ın arasına girdi.

Aynı nifak

Soy ve din kardeşiyle

Arasına da girdi.

Davud askerini

Sınıra gönderdi.

Karısına “ihtiyaçlı mısın?” diyerek meyletti.

Hakk böylesi meyle

Müsaade etmedi.

Davud’a iki elçi melek gönderdi.

Meleklerden bir tanesi,

“Ya Davud! Davamızı hallet” dedi.

Davud’un yanında

Görünmez karanlık siyah nurdan

Karanlık bir boşluk gibi halkedilen

Her türlü korkunun suretlerine bürünen

Korku meleği Zergon durdu.

Davud onu görmedi.

Diğer iki meleğe bakındı.

Onlardan korktu.

İhrama bürünür gibi

Biri mavimsi, diğeri kırmızı

Elbiseler giyen melekler

Davud’a bakındılar.

Meleklerin insana benzedikleri yok

İnsan gibi görünüyorlardı.

Mavi elbiseli melek Demiol

Kırmızı elbiseli Celmon’dan

Şikâyetçi gibi olup

Mazlum, mazlum konuştu.

“Kardeşimin doksan dokuz koyunu var, benimse bir

Ona da göz dikti.

Şimdi ne yapmalıdır?’ dedi.

Gök semadan kremden az bir şey koyu kanatlı bir melek

Hal meleklerinin kontrol meleği Haylim

Diğer adıyla da Zepliyn.

Hal meleklerini makaslayan

Halden hale geçişi sağlayan

Kudretli bir melek

Korku meleğine kanatlarını çırparak

Her çırpışında rengi gibi nur taneciği salarak

‘Vazifen tamam haydi git’ diyordu.

Korku meleği gitti

Davud rahatladı.

İmtihan edildiğini sandı.

Hatasını anladı.

Kadının rızasını aldı.

Askeri sınırdan çağırdı.

Niyetini hakkıyla bildirirdi.

Adama mehrini verdi.

Sevdiği ile nikâhlandı.

Güzellik bakındı.

Kadınlar gidiyordu.

Anladı ki Hakk ona

‘suret putunu kır!

Surette nifak yalanını aş’ diyordu.

Güzelliği bir titreme aldı.

Hakk’ın varlık nuru üzerinde tecelli buyurdu.

Dilinde Hakk doğuşat sundu.

‘Suretler gelir geçer.

Hakk sıfatlarıyla devreyler.

Bugünde de güzellikten devreyler.

Bazen olur kullarına

Hakk böyle kelam eder.’

Güzellik anladı.

Fani âlem burası

Suretler kalıcı değildi.

Baki olana dönmedikçe

Suretler insana zindan demiriydi.

Hakk’ı hakkıyla yaşamak için

Demirleri aşmak gerekirdi.”

Tamer yakinen müşahede ediyordu. Hz.Pir’in dilinden kendisi değildi konuşan; hal, makam ve mertebelere göre konuşan Hakk’tı ondan...

Derken Hz.Pir gözlerini açtı.

Azazil; “Vallahi ben Hakk ile kulları arasına nifak tohumu, vesvese sunarım. Kullar ile kulların nifakından yana Hakk’a sığınırım” dedi.

Hz.Pir, Emre’ye baktı. Emre, Efendinin müsaadesiyle konuştu.

“Gerçek aşığın surette işi ne?

Lakin Hakk O’na Suretten konuşunca

Suret O’na Hakk gibi Görünür.

Hakk ‘gibi’yi istemedi.

İsteseydi,

Suretlere tapınılmasına

Müsaade ederdi.

O; hakkıyla bilinmeyi diledi.

Akıl ile suretleri biliriz.

İman ile de Hakk’ı müşahede ederiz.

Sıfat, esma ve ayetleriyle

Fiiliyatından müşahede ederiz.

Kul olarak bize düşen vazife şudur ancak;

Suretleri değil iman ile suretlere aşkın olanı görmek.

İlahi sebeplerden ve vesilelerden

İlahi aşkın diliyle kurtulup

Dedikodu edenden dahi

Hakk’ı dinleyebilmek…”

Faruk’a müsaade verildi.

“Emre’nin dediğinden hareketle söylemek gerek, Hakk suretlerle kendisinin sınırlanmasını istemiyor. İsteseydi, Peygamberler kırarlar mıydı suret putlarını? İbrahim Efendimiz Kur’an’da buna güzel bir örnek değil mi?

Hikâyede geçen baba oğul bizlere sadece ders çıkarmamız gereken bir misaldir. Adı üzere Allah kuludur, Abdullah Efendi...

Hâşâ! Allah baba, o da oğul olur mu? Zaten İsa Efendimiz bu konuda Kur’an’da örnek değil mi?

Suretler, tutkular, dışarıdan kaynaklanan duygulanmalara sebeptir. Duygulanmak ve tutkular güzeldir. Ama aşırısı bizi Hakk’a gafil kılar. Faniler yerine baki olan Hakk’a yönelmek elzemdir. Haklarınca her şeyi bilmek ve haklar üzeri yaşamak gerekir. Suretlere de istek, arzu ve tutkularımızla haklarının dışında varlık vermemek zorunluluktur.

Abdullah Efendi gibi ilahi aşk ile yananlardan değilsek eğer, tutkular bizi işleri oluruyla görmemize ve yaşamımıza kör eder. İlahi aşk ile yananlar ve peygamberler bu konuda bize istisna örneklerdir.

Efendimiz, Davud’un korku meleği Zergon sebebiyle yaşadığı korku ve hallerimize sebep durumların kontrol meleği olan Haylim bize gösteriyor ki hallerimizin kontrolü meleklerden olduğundan pek zor. Bundan dolayı disiplinle, bizler kendimize, duygulara sebep tutkularımıza ve duygularımıza elimizden geldiğince hâkim olmalıyız. Böylece Haylim meleği de, inşallah! Melekemiz olarak bizde zuhur bulur.”

Hazret, Nefise’ye müsaade verdi.

“Duygular insanı alır götürürler; ya hayallere, ya suretlere yahut ilahi esinlenmelere veya nur göğüne…

Duygular tutkuyla yaşandığında sebepler ve vesilelerdeki işin hakkı, oluru yani hikmeti anlamını yitirir. Bir nevi toplum yaşantısında olumsuz bir durum olarak görünse de bu; kişinin zevkini sadece duyguyu yaşayan kendisi tadar.

Kanaatimce hikâyede dikkat çeken önemli bir hususiyet de Davut efendimizin tutkuyla bir kadını sevmesi sonucunda hata yapmasıdır. Hatasıyla onu eleştirebiliriz. Lakin insan, ilahi sıfatların karakterize edildiği biçimselliğiyle ilahi bir cazibeye sahiptir. Nasıl olur ki biçimselliğin ilahi cazibesine yenik düşen bir insanı yargılarız? Bence Davut efendimizin yaşadığı hadiseden; bir kadına olan aşkı sebebiyle değil, tutkusuna esir düşerek hata yapmasından dolayı ibret almalıyız.

Abdullah Efendi ise sizi sevdiğimiz gibi Pir’inde, fiiliyatında suretsiz görünen Hakk’ı seviyordu. Hakk’ın suret perdesi kalkınca da buna dayanamıyordu. Bunu da sadece duygular ve tutkularla anlamak kâfi gelmiyor. Böylesi aşk olsun! İnsanın varlığı sevdiğine Mecnun gibi feda olsun.

Abdullah Efendi gibi Pir’ini sevmek, Pir’in kendisinde noktalanmasına sebep… Kim, neyi veya kimi seviyorsa onunla beraber veya o olarak yaşıyor. Onu kaybetmek büyük bir acı oluyor. Lakin sonuçta herhangi bir sebepten bu acı bizleri bırakıp gidiyor. Abdullah Efendinin kederini, hüznünü, acısını bırakmasına ise Hakk’ın duygular çeşmesinden dolduran kadınlar sebep oluyor…”

Bu son sözden sonra Hz.Pir, Nefise’ye gülümserken “Canım kızım!” deyiverdi:

“Bak anlattıklarına!.. En sonunda öğrendin, hayatı nasıl okumak gerektiğini… Senin söylediklerin doğrultusunda Davut Nebi hikâyesinden alınması gereken derse ek olarak şunları söyleyeyim: Kudret genelde erkekte eril, bayanlara da ise dişil tecelli ettiğinden birbirlerini tamamlarlar. Davut Nebi’de eril kuvvet çok yüksek derecede tecelli ediyordu. O kadına âşık olmasıyla beraber eril kuvveti de dinginleşeceği bir suret buldu. Aşk bu kuvveti sakinleştirir. Bu kadınlar için de böyledir. Bu iki kuvvet biçimi birbirlerinde tamamlanmasalar ya nefsanî sorunlara ya da bedensel taşkınlıklara sebebiyet verebilirler. Genelde bu kuvvetlerden cazibe kadınlarda salınımda, çekicilik ise erkeklerde akıcılıkta biçim bulur.

Cazibe insana kendini unutturur. Çekicilik ise insanın kıble edinmesine sebeptir. Zaten bundan dolayı hep kadınlara bakılır. Erkekler istisnalar dışında pek bakılası değildirler. Bu melekelerimizin nur göğündeki melek karşılıkları, heyecan meleğinden farklı olarak iki kanatlıdırlar. Yeşil olanı Heroklis çekiciliğin meleği, mavi olanı da Eloh cazibenin meleğidir.”

Hz.Pir konuşmaya devam ederken anlattığı iki meleği Tamer iç görüyle, günden de aydın semalarda birbirlerinin etrafında uçarak ve süzülerek raks ettiklerini seyrediyordu. Her iki melek de raks yaparken çırptıkları kanatlarıyla ışıl ışıl nur saçmaktaydılar. Tamer bir an Hazretin kendisine baktığını fark edince onu dinlemeye devam etti.

“Gönlündeki duygular çeşmesinden beslenen Abdullah babama da misal olarak Hakk, onu çeşme başına oturttu ki haline vakıf olsun…”

Sözle birlikte Hz.Pir, Nefise’ye nazar etti.

“Bak bakalım! Göklerde bu olaya sebep veren kimdir?”

Yeni gelin Nefise gözlerini yumdu. Abdullah Efendiyi çeşme başında otururken gördü. Nur göğü semasından sevdiği Pir’inin ona meleklerle beraber baktığını kol kanat gerdiğini fark etti. İftiharla; “ o benim evladımdır” dediğini de duyuyordu.

Ardından Abdullah Efendinin ruhaniyetini Hakk ile nazar ederken gördü. Hakk nazarıyla Abdullah Efendi tasarruf kuvvetiyle kadınlardan genç Abdullah’a konuşuyordu. Bayanlardan Abdullah Efendiye Hakk’ın kendisi böylece kelam ediyordu.

Nefise gözlerini açtı. İçinden; “İnşallah! Biz de size layık olur, aslına varanlardan oluruz” demek ihtiyacını duydu.

Tamer, Sevgi’ye âşık olmasının hikmetini anlaya dururken, bir yandan da “çok farklı biçimlerde olaylara bakabilen bu çift nasıl anlaşır?” diye düşünüyordu.

Hz.Pir ona; “Evladım!” deyiverdi: “Ders bir ömür boyu yaşanacak olandır. Geçen derste öğrendiğini unutma! Zıtlarıyla her iş ve her şey denginde kendini bulur. Böylece varlık sahnesindeki şeyler hakkıyla yaşam bulur.”

Bu arada Faruk ve Nefise’yi imleyen sözüyle sohbetleri özümsemesi gerektiğinin dersini de vermişti.

Hz.Pir hemen ardından Sevgi’yi işaret edercesine konuşmaya devam etti:

“Yaşadığımız her şey ve her işin binlerce nedeni olan bir hikmeti vardır. Elden geldiğince her bir nedenden, hikmetine vakıf olarak yaşadıklarımıza bakabilmeliyiz. Böylece Hakk Teâlâ’yı daha mükemmel bir biçimde anlayabiliriz.“

Böylelikle çeşitlilikte yaşadıklarını anlayarak, Hakk’ı tavırlarının hikmetinde daha iyi ve doğru biçimde anlaması gerektiğinin aklını verdi.

Tamer söylenenleri göz kapaklarını yavaşça kapatıp açarak anladığını işaret ederek Efendiye bakıyordu. Hz.Pir, Safiye’ye nezaketle işaret etti!

Söz hakkı verilen Safiye; “Her iş hikmetiyle vuku bulur” deyip ekledi: “Dedikoducu kadınların yaptığından, -nifakçı Kezban karakterinin sebep verdiklerinden- ve Efendimiz Davud’un hevasına uyup hata yapmasından bizlere nasihat dersi veren Hakk’ı müşahede ediyorum. Hayırdan şerr, şerr diye bildiğimizden de hayra sebepler çıkaran O’dur. Durum böyleyken hikmetinden bakıyorsa insan! Sebeplerde nasıl hata veya yanlış görür?

Bunun içindir ki bize ibret olan olayları dahi Hakk’tan nasihat bilip horlamadan ve alay konusu etmeden hikmetiyle görmek gerektiğidir. Hikâye bu ahlakı daha iyi anlamamı sağladı.”

Konuşma sırası Hikmet’e verildi şimdi:

“Hikâyedeki temel konu suretler ve duyguların ilişkilerimizde belirleyici iki öğe olduğudur. Lakin hikâyenin can alıcı kısmı duygular üzerinden yolunu yitiren kişilere Hakk’ın suretler üzerinden iradesini takdir ederek kudret elini uzattığıdır. Bundan daha önemlisi, olay ve olguların üzerinde hepsinden aşkın olan mutlak bir iradenin bulunduğudur. Bu irade gösteriyor ki; Mutlak Şahıs olay ve olgulara aşkın fiillerde kendini gösteriyor. Bu da cüziyatta görünenler üzerinden değil külliyatta tecelli eden Hakk’tan bakmadığımız sürece tevhidsel hikmete vakıf olamayacağımızı gösterir.

İman ediyorum ki; Hakk Teâlâ Mutlak Şahıs olarak, görünen her türlü cüze aşkın varlık olarak ilahi sıfat tavırlarında fiiliyatta sadece kendini göstermektedir. Zaten Kuran’da içte ve dışta ayetlerini göstereceğini söylüyor. Bu da bize her türlü olay ve olguların O’nu işaret ettiğini belirtir. Yaşanan olay ve olgularda Hakk’ı müşahede olgunluğuna gelenler için yaşananlar sadece ayettirler. Yani Hakk’a işaret eden delillerdirler. İki melek ve efendimiz Davud, Abdullah Efendiyle iki bayanın çeşme başı sohbeti hikâyeleri buna güzel örnektir. Böylesi algıya sebep şiddetli aşk, tutku ve korku gibi duygulardır.

Abdullah Efendimizde aşk, Davud efendimizde de anlık korku böylesi algılara sebep oluyor. Demek ki bazen kendimizi kaybetmemize veya kendimizi unutmamıza sebep aşk ve korku, bazen de manevi düzeyde algının akort edildiği duygular oluyor.

Hakkını vermek gerekirse şükretmek durumundayız. Aşk ve korku; bazen hata yapmamıza sebebiyet bile verseler, yaşananlara daha çok duyarlı olmamıza sebep olduklarından iyi ki varlar…”

Hadi, mübarek iki gözün kendisine ‘konuş!’ dercesine baktığını gördü.

“Anlatılanların düşüncemde çağrıştırdıklarından benim için en önemlisi şu: İki kadının ve iki meleğin konuşmaları üzerinden Hakk’ın o iki kuluna kelam etmesi oldu. Bu da iki konuşanın üçüncüsünün Allah olduğu ayetini yakinen anlamama sebep... Böylece sebep ve vesile dairesinde her ne var veya oluyorsa Aliyy olan Hakk ile olduğunu daha iyi anladım.

Benim hikâyeden aldığım naçizane ders; aşk ve tutku sebebiyle hatalar yapabileceğimiz. Abdullah Efendinin Hakk tecellisine kıyasen Pir suretine müptela olması, Davud efendimizin ise tutkulu hevası sebebiyle hakkıyla amel etmeyi unutması hata olarak görülebilir. Lakin ikisinin de Hakk’ın hikmet tecellisi yardımıyla toparlanarak Hakk’ın muradıyla haklar üzeri fiiliyatta doğru yolda bulunmaları bizlere derstir. Hatalar yapabiliriz. Ama önemli olan hataları doğru niyet ve amellerimizle düzeltebileceğimiz gerçeğidir.

İki elçi melekten de bin nasihat vermektense yaşamın içinden bir örmekle ders verilmesinin ne kadar önemli olduğunu anladım. Görünen o ki; sözden daha çok yaşadıklarımızdan etkilenerek ders alıyoruz. Deneyimlediklerimizle daha bilinçli ve anlayışlı olgun karakterlere sahip oluyoruz.”

Hadi’nin bu söylevinden sonra Tamer kalkması gerektiğini düşünürken Hz.Pir eliyle yukarıdan aşağıya doğru yavaşça işaret ederek, beklemesini belirtti. Tamer ayağa kalkan hazretle beraber ayağa kalktı. Cemaatin tamamı da ayağa kalktı.

Hz.Pir aylardan bu yana gönül nikâhları Hakk tarafından kıyılmış olan bu yeni evlilerin artık baş başa kalmalarını istiyordu. “Bugünlük sohbet bu kadar” dediğinde Dergâh salonundaki ahali Hazret’in muradını anlamıştı.

Evvela nikâhlı gençler Hz.Pir’in elini öptüler. Hazret kendisine sırtlarını dönmelerini istedi. Sağ eliyle sırtlarının yukarıdan aşağıya üçer defa mest etti.

Hz.Pir: “ Allah size salih ve salihalar nasip etsin!” diye güzel dualar ve Arapça ayetler okudu. Okuduklarından birinin de Kevser suresi olduğu hafiften duyuluyordu. Eller önde bağlı, altı yedi adım geri geri giderek sonra da önlerine dönerek tek, tek tüm ahali Hz.Pir’in huzurundan ayrıldılar.

Salon boşalırken Azazil’e baktı Tamer. Kaş ile göz arasında, göz kırpana kadar o da gözden kayboldu. Odada Hz.Pir, Tamer ve bodur boylu, simsiyah renkli, yüzü gözü fazla belli olmayan, gözleri duruma göre siyah veya kırmızıya dönen bir melek duruyordu. Adı Cirfin’di, koruyucu meleklerdendi. Hz.Pir ona da dudaksız gönül diliyle gitmesini söyleyince o da gözden kayboldu.

Tamer gönlünden; “Efendim! Korunmaya ihtiyacınız var mı?” dedi.

Hz.Pir de aynıyla yanıtladı: “Evladım! Beden Kur’anın mushafı gibidir. İçinde kudret, hikmet kelamı barındırsa da, bazen olur korunması gerekir. Zaten Ayet-el kürsü, Nas ve Felak suresi bu yüzden indirilmedi mi?”

Ali Emin Bey sohbeti bitireli bir iki dakika olmasına rağmen Tamer gözleri kapalı bir halde Hz.Pir’in yanındaydı.

Hz.Pir; “Senin yorumun nedir?” dedi.

“Malumunuz, hikâyeden anladığım şu: Gönüller fethedildikten sonra vazifeli olanlar geldikleri ilahi âleme geri dönüyor. Sohbetten ayan olunan ise sizin Hakk’ın nur göğüne intikal edeceğinizdir.”

Gözleri yaşlı bir biçimde Efendiye bakan Tamer’in dudakları içeriden hareketle kıpırdadı. Ve hıçkıra, hıçkıra ağlamaya başladı.

Hz Pir “Bak, sen de Abdullah oldun” diyordu: “Abdullah ulaşılmaz bir seyir sahibi olmaktan daha çok her insanın yaşamında, karakterinde farklı bir biçimde görebileceği bilmeye ve Hakk’a haklar çerçevesinde varmaya aç, örnek yaşam ahlakına sahip bir insandır.

Mademki insandır. Ulaşılmaz da değildir. Bizlere ulaşılmaz olan ulaşamayız dediğimiz ve böyle diyerek kendimizi gayretten yana sınırladıklarımızdır.

Bu sözler sana nasihattir. Bil ki Hakk’ın varlığında ulaşılamaz ve imkânsız bir şey yoktur. İmkânsız denilenleri samimiyetle dile ve dileğine ulaşmak için gayret et. Bak nasıl gerçekleşiyorlar!”

Hz.Pir sözün sonunda soruverdi: “Benden bir dileğin var mı?”

“Efendim! Sizden rızanızı ve sizi dilerim.”

Hz.Pir beyaz ışıl ışıl parlak nur salınan elini Tamer’in evvela başına sonra kalbine koydu. Tamer bedenine akan nurun, ruhunu kuşattığını hissediyordu.

Hz.Pir: “Ağzını aç” dedi.

Tamer isteneni yaptı. Hz.Pir yaşlı olmasına rağmen kuvvetli bir biçimde açık ağza üfledi. Açık ağzın sahibi varlığına sirayet eden, kendisine üflenen ruh nurunu iyice içine çekti. Gözlerinden akan gözyaşı durmuyordu.

Hz.Pir; “Şimdi evladımız Ali Bey’e gidebilirsin” dedi.

Gözler açıldı ihvan gözleri kapalı hıçkıra hıçkıra ağlayan Tamer’e bakıyorlardı.

Ali Emin Bey; “Görüşünü gözlerindeki yaşlar haykırıyor evladım! Bugün bu kadar yeterli” dedi.

Tamer’in arkasından Elif de müsaade aldı. Asansöre bindiler. Elif teselli niyetiyle, gözleri yaştan kanlanmış Tamer’in elini sıkıca kavradı. Tamer bu samimi niyete karşı aynıyla mukabele etti. Beraber bir şeyler yemek için Bahçelievler’deki bir alışveriş merkezine gittiler.

Tamer açısından Elif’le konuşmak huzur vericiydi. Yüzünün sadelik ve masumiyet içeren güzel ve sade olan hoş bir ifadesi vardı. Birbirlerine bakmak ikisine de zevk veriyordu.

Yemeklerini yerlerken günün sohbet konusunu konuşuyorlardı. Bir ara Elif, Hz.Pir’in dilinden evliliğin önemi adına dile getirilenleri düşündü. Bunun farkına varan Tamer “anlatılanlardan önce evliliğin manevi olarak ilahi düzeyde ne kadar çok önemsendiğini bilmiyordum” dedi. Elif’le -evlilik de dâhil olmak üzere- birçok konu hakkında zevklerini paylaştılar.

Tamer, Elif’i evine bırakırken kuzeni Recep’i görüverdi. Yolun kenarında park ettiği arabasının içindeydi. Recep araçtan çıkıp selam verdi. Kaybettiğini arayan bir insanın ses tonu ve argo edasıyla “Oğlum! Nerelerdesin?” dedi: “Ali Efendinin orada bulamadım. Ceple de sana ulaşamadım.”

Tamer meraklanmıştı: “Ne oldu kuzen! Hayırdır?” diye sordu.

Recep önce duruldu, nefeslendi. Ardından bir çırpıda dilinin altındaki baklayı çıkardı:

“Baban Bodrum yolunda kaza yapmış. Sabah uçağına yer ayarladım…”

Tamer altıncı sohbet için Efendisinin yanına gitmesinin, babasının yanına gitmekten daha hayırlı olduğunun niyetiyle; “Kötü bir şeyi var mı?” dedi.

“Sağ ayağı kırılmış dediler.”

Tamer; “Tamam! Ben arar öğrenirim, ayrıntıları” diyerek onu evine buyur etti.

Recep’in güya daha mühim işleri vardı. “Manita bekliyor oğlum! Haydi görüşürüz. Bu da uçak biletin” diyerek Tamer’e uzattı. Kuzeniyle; “neden babanın yanına gitmiyorsun?” konulu bir tartışmaya girmek istemediğinden bileti alıp cebine koydu. Recep’e “Sağlıcakla kal!” dedi.

Merdivenleri çıkarken arada annesini aramıştı. Kazanın ayrıntılarını öğrendi. Ertesi gün akşam uçakla geleceğini söyledi.

Bilgisayarını çalıştırdı. Elektronik posta kutusuna baktı. Işıl’dan bir e-posta vardı:

“Kusura bakma! Yapamayacağım. Sizler tahmin ettiğimden de çok, çok farklı bir dünyada yaşıyorsunuz. Kendi dünyamdan çıkıp sizin dünyanıza girmek benim için imkânsız. Sevgilerimle!..”

Tamer, gördüğü şeylerden sonra böylesi bir tavırda bulunan Işıl’a önce anlam veremedi. Maneviyata bu kadar aç ve istekli ayrıca imanlı bir insan. Nasıl olurda dönebilirdi?

Sonrasında Işıl’ın geçmişiyle kavgalı olması, yalnızlığı, Hakk’a göre değil Hakk’ı kendisine göre yaşamak isteği durumunda bulunduğunu hatırladı. ‘Modern çağın en büyük problemi güvensizlik ve yalnızlıktı. Kurtuluşu kaçışlarda aramak, kaçış deryasında geçici limanlarda bulunmak, birçok insanın problemiydi’ diye düşündü. Zaten Ali Emin Bey de “Herkes nasibi kadar alır” dememiş miydi?

Babasının ayağını kırmasından daha çok bu duruma üzgündü. Bu durum sadece bir üzüntü değil Işıl’a karşı bir kızgınlık da barındırıyordu.

Her insan kendi yaşamından sorumluydu. Neden kızıyordu ki? Kızdığı aslında kendisi olmalıydı. Çünkü umutla baktığı herkesin, kendisi gibi olmasını istemek, güzel niyetle dahi olsa mükemmeliyetçi ve bencilce bir tutumdu.

Her insanın karakterinde görünen ilahi tavırları, sıfatlarında biçimlendiği gibi yaşaması söz konusuysa neden Işıl’a üzülüyordu? Gönlünü yokladı. Ona karşı arkadaşlık hissiyatı dışında hiçbir şey hissetmiyordu. Yoksa verilen hediyeyi hakkıyla anlamaması ve bu tavrıyla layık olmaması mıydı, bu duygulanıma sebep? Sanmıyordu. Hediyeyi vermesinin sebebi ilerde bir ayrılık yaşanırsa ihtimaline karşı, Hakk’ı inkâr etmeye düşmesin diye bir hatırlatma hediyesiydi. İnsan yaşadığı bir şeyi nasıl inkâr edebilirdi ki? Böylesi bir durumu öngördüğünü gayet iyi biliyordu, diye düşünürken koltukta avucunu açtı. Dua etmeye başladı:

“Ya Rabb! Ben aciz kulun, Senin için ona nasihatte bulundum. Bana verdiğinden, nurundan hediye ettim. Onun halinin sebebini sen hikmetiyle daha iyi bilirsin. Sen çaresizlere yardım edensin. Yardımını ondan ne olur esirgeme! Acziyetinden belki yaşadıkları sebebiyle korktuğundan dolayı, belki de değişmek istemediğinden böyle davranıyor. Ne olur ona Sen yardım et!”

***

Sabah kalkıldı. Telefonla akşama uçak biletleri kesildi. Elif’le buluşuldu. Öğlene doğru yazın sıcak havasında Efendinin teras dergâhına gidildi. Elif kendisindeki anahtarla açtı kapıyı. İçeri girildi.

Ali Emin Bey kendi yaptığı Türk kahvesini çalışma odasında içiyordu. Önce ten gözleriyle onlara baktı. Sonra ruh gözüyle gönüllerini yokladı. Tertemiz arı duru muhabbete aç gönüllerden hoşnut şekilde gülümsüyordu.

“Seyrana hazırsınız. Dostlar da gelsin başlarız” dedi.

Efendinin “dostlar” dediği ihvan, tek tek veya eşleriyle geldiler. Uygun gördükleri yerlere oturdular.

Tamer, Efendi’nin karşısında duruyordu yine. Ali Emin Bey pek razı olduğu genç dervişine baktı:

“Evladım! Sen gelmeseydin, kendimize ayna olacak bütün kemâlatımızla bizi bize gösterecek birini ihvandan bekliyor olurduk” deyiverdi.

Bu söz ihvanı küçümsemek niyetiyle değil Efendinin kemâlat sıfatlarını farklı bir biçimde ayrı ayrı yaşayan ihvanın haricinde, tamamıyla kendisini gösteren bir veliye iltifattı. Yaşadıklarıyla Efendisinin bütün geçmiş süreçlerini farklı açılardan yaşayan Tamer, Efendiye Efendiyi gösteren farkındalık aynasıydı. İhvan, Efendiyi herhangi bir sıfatıyla kendinde bularak onunla bağlı oldukları sıfatla yekvücud bir düzeyde yaşıyordu. Tamer ise Efendiyi kendinde değil kendisi Efendiden doğan onu yaşarken özgün bir biçimde kendini de bulan bir halde Efendinin farkındalık aynasıydı.

İhvanla aralarındaki fark şöyle de tarif edilebilirdi: Onlar gönüllerinde kendileri merkezli olarak efendiyi bulan müridlerdi. Oysa Tamer gönlünde efendi merkezli, kendisini efendiyle bulan murattı. Sonuçta herkes mürid veya murad olsun, efendiyle değişim ve ona dönüşümü karakterlerinde özgün bir biçimde buluyordu.

Ali Emin Bey sohbete başladı. Tamer gözlerini kapadı. Hz.Pir’in oradaydı. Bahçede bahar neşesiyle doğayı gözlüyordu. Ve doğayı dinlercesine başını hafifçe sağa sola döndürüyordu. Bahçe; meyve çiçeği açan ağaçları, çimenler arasında uzanan kır çiçekleri ve soğan, domates, salatalık, biber ekilen bir alanla beraber kuşların cıvıl, cıvıl oynaştığı cennet gibi bir yerdi.

Hz.Pir, Tamer’e baktı: “Evlat! Beden bul” dedi.

Tamer ruhani varlığından biçimlenen cismani bedende göründü. Gönlünde, patlayan volkandan akan lavlar misali coşkundu. Kendisinden nur ile salınan sevginin şiddetiyle Hz.Pir’in ellerinden sıkıca tutarak öpüyordu.

Hz.Pir, Tamer’den razı şekilde onun başını eliyle mest ederken “Evlat!” deyiverdi: “Yaş seksen sekiz oldu. Dünya bahar neşesiyle görünse de, gönüllere huzur coşkunluk verse de yıkılmış ekin misali... Hakk’tan gafletin değil! Hakk’ın tecellisiyle iman dolu gözlere göründüğü zuhur mahalli olarak ahirimizin bereket aynası gibi görünüyor.”

Sözün devamında “Tut elimi!..” diye nida etti Hz.Pir…

Sağında duran Tamer’in sol elini tutmuş halde dergâhın sohbet salonuna girdiler. Sekiz adet olan geniş pencerelerden baharın neşesiyle beraber içeri giren gün ışığı salonu aydınlatıyordu.

İhvan yerlerinden kalktı. Eller önde bağlandı. Hz.Pir yerine oturdu. Tamer’de karşısında ihvanın arasındaydı. Emre hariç herkes bu misafire gözünün ucuyla bakıyordu. Emre’nin gözleriyse efendisindeydi. Ağlıyordu.

Hz Pir, Emre’ye bakarak: “Evladım Ali! Birinin gönül dünyasında ilk baharı başlar. Birinin de sonbaharı. Bahar gönlünde açsın” dedi.

Ve kendisinden sonra irşad hizmetini devam ettirecek evladını işaret diliyle mimliyordu. Öyle ya! Yaşamında Hakk’ı aşk ateşiyle ışkında bulanlardı irşada memur olanlar…

Mevcudiyetlerinde Hakk’a O’nun nuruyla varan ve ilahi sıfat karakterlerinde kemâlat bulanlar da onlardı.

Tamer, Hazret’i dinlerken anlamıştı; yüzü tanıdık gelen Emre, aslında Efendisi Ali Emin Bey’di. Âşıklardan olduğu için Hazret, ona bu mahlası uygun görmüştü.

Hz.Pir’in yetiştirdiği erenlerden, arazileri bol, hizmet ehli bir ana babanın oğluydu. Babasına, doğmadan önce rüyasında Hz.Pir tarafından: “Senden gelecek bir evladımız var. O’nu bize bağışla” denildiğinden dolayı babası, Ali Emin’i hep Hz.Pir’e getirirdi.

“Emre’m” dediği Ali Efendi, onun sevgi nazarı altında büyüdüğünden dolayı nuruyla Hz.Pir ile yekvücud gibiydi. Bundan sebep, Hz.Pir’in nur göğü deryasına intikal edeceğini bildiğinden onun ayrılığına dayanamıyordu.

Hz.Pir âşık kula bakarak; “Oğul! Abdullah babamın geçen dersini unuttun mu?” dedi

Ağlarken dudakları açılmadığından sadece titreyen Emre zorla konuşarak: “Efendim!” diyordu: “Elimde değil ağlamamak. Sizi sevmenin rahmetinden olsa gerek. Gök semadan rahmet indiriliyor. Rahmet meleklerinden Heleplis iki beyaz kanadını hiç durmadan çırpmakta. Kanatlarından ışk salıyor. Kanatları sanki gözlerim. Aşkımdan, onun ışkından olsa gerek, ışkı bende gözyaşı olarak dökülüyor. Ona karşı koymak elimden gelmiyor.”

Hz.Pir: “Evladım! Görünüyor o melek bana. Bizim de yolumuz uğradıydı ona. Hakk’ın muhabbet, mana sofrası kurulduğundan biraz çekiliversin o da” dedi.

Bunları duyan, nur göğünde hiç durmadan kanatlarını çırpan Heleplis, Emre’den uzaklaştı. Nur göğü semasında hususi gözyaşı rahmetini, başkalarına da nurdan kanatlarını çırparken kendisinden salınan nur ile dağıtıyordu. Hz.Pir diğer evlatlarına da bakarak nasihat etti.

“Sizler benim sıfatlarımın hikmet pınarlarısınız. Sıfatlarım ayrı ayrı ahlakınızda meşreplerinizce görünür. Benden sonra her biriniz diğerinden değil kendinden sorumludur. Birbirinize hizmette bulunarak muhabbetlerinizle de bir olunuz.”.

Gönül evlisi, beden nikâhlı yeni çift de oradaydı. Hz.Pir’in göz kapakları kapandı, kelam başladı:

“Selam olsun ölüme kucak açanlara!

Davettir ölüm, Hakk’tan onlara

Davet-i Hakk’ı sevgiyle kabul edenler,

Ve davete muhabbetle icabet edenler için

Bir uyanıştır, ölüm onlara.

Düşten kurtulup gerçeğe varanlara

Hakk’ın selamıdır, ölüm onlara

Nur göğünün sema kapıları açıldı.

Dostlar dostları buldu.

Herkes haddince zevkte bulundu

Güzellik yetmiş üç yaşını buldu

Yine sonbahar!

Hüzün ve Hazal var.

O erenleriyle dergâhın avlusunda

Beden postunda oturuyordu.

Beş sağında beş solunda

Kendisi hepsinin başında

Ortalarında duruyordu.

Dilinden konuşulan Pir

Gencecik sağında yanında oturuyordu.

Güzelliğin karşısında kimse yok.

Tek başına Hakk’a bakıyordu.

Hakk nur göğün semasından

Asılların asılı varlık nuruyla

Onlara nazar ediyordu.

Nazarı Hakk üzere

Güzellik bir titredi.

Hakk kendisinde

Kullarına sohbet ediyordu.

Güzellikte Hakk,

‘Allah ile kul arası var mıdır?

Hevası, zannında kul.

Kendini Hakk’a perdeler.

Heva, zan gafletten perde

Böylesi perdede

Kul hardadır.

Kulun kulluk perdesi

Kendisine perdedir.

Aşk böylesi perdeyi pak kılar.

Âşık kulda Hakk!

Kendini arzular.

Hakk’ı kendinde bulan Âşık kullar

Aşktan da beri Hakk’tadır.

Hakk onlardan nazardadır.

Hakk ile kâmil olandan

Hakk varlığını sunandır.

Sunulan rıza lokmasıdır.

Âşıklar, sadıklar bu lokmadan razıdır.

Rıza ile kâmili yol edinen

Hakk’ı kendinde bulacak olandır.’

Güzellik genç Pir’e baktı:

‘Oğul! Söyle bakalım

Allah ile aran var mıdır?”

Genç Pir de dedi ki;

‘Efendim yanınızda

Kulluk bize yeterdir.’

Güzellik de ona

‘Yetmez oğul! Gül bülbüle perdedir’ dedi.

Genç pir efendisi yanında

Hâlinden belli

Kendisine varlık vermek istemiyordu.

Dudağından dökülenler,

Ruhunun derinliklerinden, kendisindendi.

‘Varlığı Hakk nefesi olan

Her nefesinde Hakk’ı bulan

Kendini yok bulan

Hakk ile kendini diri bulan

Böylesi kul, kul değil.

Hakk’tır onda kendisini canlara buldurtan.

Böylesi ile Allah’ın arası var mıdır?

Gören zanneder ki; kul diye görünür.

Bilmezler ki Hakk!

Onda görünür.

Böylesiyle Allah’ın

Arası var mıdır?’

Güzellik, genç Pir’den gelen nefesle,

İşaretten yerini mimledi.

Erenlerini geldikleri memleketlere

Bazısını da yeni yerlere

Hakk nurunu yaymak için gönderdi.

Selam onlara!

Doğdukları ana

Yaşadıkları ana

Yeniden dirildikleri ana

Onları kendilerinde bulanlara

Kendilerini onlarla bulanlara

Hakk nurunu aşkla kendinden yayanlara.”

Hz.Pir bu defa fazladan radyasyon salmıyordu. Gözleri açıldı. Erenlerine baktı.

Hz.Pir; “Söyleyin bakalım! Sizin Hakk ile aranız var mıdır?” diye sordu.

Azazil hariç gözler yaşlıydı. Hikmet sözü aldı.

“Bu soru onca dersten sonra kendimize dönerek mevcudiyetimizde asli varlığımız olan Hakk Teâlâ’yla yakinliğimizi sorgulama sorusu olsa gerek.

Özellikle son ders ile beraber bütün derslerin bende çağrıştırdığı; mutlak olan ile nesne olan arasındaki bağ özne olandır. Özne mutlak olan ile hüviyetini bulmalı. Mutlak olanın tavırlarında nesneliği bulmalı ve anlamlandırmalı. Bunun tersi ise nesnelikte gerçek hüviyetini yani kendini unutan öznenin, mutlak olana dahi yabancı olduğu, heva ve zanlarda keyfiyet bulduğu, fani bir hayattan ibarettir. Bunun dahi hikmeti olsa bile; Hakk’tan ve sizden niyazım; böylesi hayattan uzak tutulmaktır!

Kavradığım o ki; oluşuma ve zuhura sebep, melek diye bilinen asıllar ve melâikeyi nokta denilen asılların asılları var. Böylesi hikmete sebep varlıkların niyeti şahsı ahadın iradesi.

Hakk dünyayı asılların biçime geldiği tecellide yeterli kılıyor. Lakin görünen o ki; insanı hem dünyanın, hem de melek asılların sebebi olduğu sonuçta yeterli kılıyor. Bu da yetmiyor; ilahi muhabbet nefesiyle nuru nokta melâikeleriyle varlığından sebep vererek insanı Ba’nın altındaki nokta gibi âlemlerde cem, Nun’un üstündeki nokta misali kendisiyle cemde bulunan yeterlilikte insan kılıyor.

Bu da yetmiyor. Hatmi meratip ile insana nedenini sorgulaması üzerinden kendisine yetişme şevkini, aşkını, tutkusunu veriyor. Bu tutkuyla da kendisine yetiştiriyor. Bu da kâfi olmuyor. Nedenini sorgulayan insana, şahsında mutlak olan kendisiyle, cevabını hüviyeti Hakk’lığında bulduruyor.

Bu da yetmiyor. Nedenini kendinde, hüviyeti Hakk’ta bulan insanı Nun harfinin noktası misali, etrafında daire olan, nedenini arayan insanlara yönelecekleri misal aynası kılıyor. Aslında sebebinin evvelini Hakk ile varlığının zuhurunu âlemlerle, asli kimliğini ise hüviyeti Hakk’ta ahadiyette bulan insanı, teniyle âlemlerde aciz, ama kendi noktalığında, maneviyatını Hakk’ın ahlakında yaşayan bir durumda, kendine kendisiyle yeterli olan bir varlık kılıyor. Bu da insanı olduğu gibi Hakk’ı yaşayan en güzel suret ediyor.

Böylece insan, bütün varlık mertebelerinin kendisinde sonlandığı ve kendisinde karakterize edildiği en güzel kıvamda bulunan varlık mertebesi oluyor.

Abdullah Efendinin güzellik sıfatıyla yâd edilmesinin sebebi de kanaatimce bu nedenlerden dolayı...

Bu işin akli tarafı ise zorunluluklar içinde aciz bıraktığı insanı, koşullu yaşantısı üzerinden maneviyatında ekmel kılıyor olmasıdır. Bunun bana çağrıştırdıklarıyla kavrattığı, her mahlûkun sıfatlarıyla koşullandırıldığı oluru ne ise sıfatının tecellisine sebep kusursuzlukta, Hakk’ın sıfatı üzeri yaşıyor olduğudur. Bundan kinaye melekler de buna en güzel misal gösteriliyor.

Anlatılanların zevk tarafı ise böylesi hikâyelerde dinleyenler, kendilerini anlatılanlarda gördükleri sürece hikâyenin öznesi oluyorlar. Böylece anlatılanlardan mekeleriyle, yaşadıkları kadarını anlayarak zevk buluyorlar.

Kanaatimce bütün anlatılanların ana fikri mutlak varlık ilkesi Allah’a göre aşk ve tutkuyla O’na yol tutulduğudur. O’na varım sürecinde mutlak varlık ilkesine göre aşk ile soyutlamalar yapıldığıdır. Mutlak varlıktan bahsettiğimizden dolayı mutlak bir soyutlamadan da bahsedemeyiz. Çünkü mutlak ilkesine göre soyutlanan hep bizizdir. Bu noktada ölüm, mutlağa varımın başlangıç ve mutlağa varım için gerekli olan değişim gerçeğidir. Mutlak ilkeye göre soyutlama aslında değişimde olmak demektir. Ölüm gerçeği bize varlıksal olarak soyutlananın O değil, var olan olarak biz olduğunu gösterir. Akli olan ise varoluşumuzdan soyutlanmadan, mantıksal soyutlamalarda bulunuyor olmamızdır.

Her mantıksal soyutlamanın sonucunda kişi akli bir değişime, yeniden yapılanmaya gebedir. Mutlak olanı zan ve hevalarımıza göre nasıl biliyorsak O’na varma sürecinde zan ve hevalarımızdan soyutlanarak bilgi ve ahlakta değişmekteyiz.

Mutlağa varım gerçekleştiğinde mutlak, başka deyişle de Samed; Aliyy yani aşkın olan olarak görünüyor.

Abdullah Efendinin aşkıyla mutlağa varması ve sonucunda meleklerin ona secdesi Abdullah oluşuna aşkın, kendinde hüviyeti Hakk olarak varlık oluşundandır.

Katışıksız, saf, kendinde parçalanamaz, bölünmez ve başka bir şey ve kimseyle sınırlanamaz olan mutlaktır. Bu tanımın sahibi Samed olan Allah’tır. Seyri sefer sürecinde bizlere Samed, O’na varımdan sonra ise kendiliğinde, var ettiklerine aşkın olan olarak bulunuyor.

Akıl ile mutlağa göre kıyastayızdır. Zevki olarak Samed olana göre anlayıştayızdır. Dilin kendisi teknik kullanılmasıyla aklı ve kavrayışı, yaşanan haller üzeri kullanılmasıyla da anlayış zevkini bizlere verir.

Mutlaklık, değişim sürecinin sonundaki değişmeyeni; aşkınlık ise değişmez olanın kendiliğini işaret eder. Zaten mutlak varlıktan bahsediyorsak her şeyin başlangıcından da bahsetmekteyizdir. Bu yüzden ‘mutlak’ dediğimizde kastedilen ‘başlangıç ve son kendinde noktalanan’dır. Aşkınsallıkta ise mutlak olanın kendiliği kastedilir. Mutlak, geleceğimizi ve geçmişimizi bize imler. Aşkınsallık ise sonuçta varmamız gereken mutlağın kendiliğini bize imler. Bu anlattıklarım bana çağrıştırıyor ki mutlak, vücud olan varlığı imler. Aşkınsallık ise hüviyet olan varlığı imler.

Hikâyenin kendisi mutlağa varımdaki değişim sürecini ve mutlağa varımın sonucunda kendiliğinde aşkınsallığa varımdan sonraki dönüşümünü bize betimliyor. Böylesi bir dönüşüm sonucunda da varlıksal olarak kişinin kendine aşkınsallığı değil; kişinin mertebe, makam ve hal tavırlarına, şahıs olarak aşkınsallığı söz konusu olur. Mutlak olarak kendisi olan bir varlığın, kendisine aşkınsallığından bahsedemeyiz.

Aslında anlatacağım! Samed bize kıyasla Samed’dir. Kendi varlığının kendiliğinde ise bize Aliyy olandır. Hikâye bize Samed’e aşk ile her türlü bedensel heva ve zihinsel zanlardan soyutlanarak varılması gerektiğini dersini vermekte. Sonuç itibarıyla da kendi nedenselliğimizin cevabını Aliyy olmakta bulabileceğimizi işaret etmekte.”

Hz.Pir, Hikmet’in konuşmasını hafif bir ses tonuyla kesti:

“Hikmet’in söyleyecek çok sözü var. Bu mevzu için bu kadar genelleme yeter.”

Faruk söz aldı:

“Benim gördüğüm ders başlangıç dersine döndüğümüzdür. İlk dersimiz ölümün gerçekliğiydi. Son dersimizde de ölümün kokusunu alıyorum. Lakin ilk dersten farklı olarak ölüme sevgilinin daveti olarak bakıyorum. Mademki ölüm zorunludur. O halde gerçek sevgiliye iyi, doğru ve güzel olarak varmak gerek…”

Nefise söz aldı:

“Ölümden sonra ölüm bizden alınıyor. Yaşadıklarımız nur göğü kitabında karşılaşacaklarımızdır. Biz sizden ve verdiklerinizden razıyız. İnşallah siz de bizden razısınızdır. Siz razı iseniz Hakk da bizden razıdır. Böylece nur göğü kitabında sizinle beraber oluruz. Benim Hakk’ı dört dörtlük yaşayacak idealim yok. Ama sizin sevginizden mahrum kalmak benim için en büyük zahmet olur.”

Hz.Pir, Nefise’ye nazar etti. Nefise gözlerini kapadı. Karanlık An’da efendisi beyazlar içerisindeydi:

“Ben de senden razıyım. Gir nur göğü cennetime” deyince Nefise gözlerini açtı.

Hz.Pir, ona: “Nefise kızım! Ben de senden razıyım. İnşallah suretlerden fiiliyatta kelamıyla görünen de senden razıdır. Hakk rızasını da kendimizde saklı kılmak lazımdır” dedi.

Hz.Pir’in son sözünden, gördüklerini kimseye anlatmaması gerektiğini anlayan Nefise “evet” dercesine yukarıdan aşağıya başını öne eğdi.

Safiye söz aldı:

“Hikâye ve sorunuzdan çıkardığım ders!.. Hakk’ın daveti olan ölüm gelmeden bu davete bizim icabet etmemiz gerektiğidir. Sözüm arkadaşlar tarafından yanlış anlaşılmasın. Kişi intihar etmeli demek istemiyorum. Yanlış zan ve hevalarının üzerindeki ilahlığından ölmeli demek istiyorum.

Ölüm gerçeğini ölçü alarak, hevaların körüklediği nefsimizin ilahlığını kendimizde bitirmek; ilahi ahlak tavırlarıyla Hakk’ın üzerimizde görünmesine sebeptir. Hakk’ın ilahı olduğu bir gönül, geçicilerle değil mutlak olanla var olduğu için mutmain olur. Böylece heva ve zanların sonucu olan har olarak doğuşta belirtilen, Hakk’a heva ve zanlarda örtük olmanın kargaşasından ve bu kargaşadaki sıkıntılar ve acılardan kurtularak huzuru Hakk ile buluruz.

Kanaatim o ki; kişinin ahrette Hakk’ı sıfatlarıyla görmesinden daha çok Hakk’ı burada sıfatlarıyla fiiliyatında görmesi gereklidir. Burada Hakk’ı fiiliyatımızda ve afaktaki fiillerde göremiyorsak, gönderdiklerimizi orada buluyor olduğumuzdan, nur göğü kitabında da O’nu görmemiz pek mümkün değil.

Demem o ki! Salih amellerimiz kadar Hakk’a yakin oluruz. Zaten ‘yakin gelene kadar ibadet et!’ ayetinin tefsirini de bu biçimde de anlamak gerek.

Mademki böyledir. Kişi hizmetini Hakk’a halis kılarak, hizmeti üzerinden tecelli edecek olan Hakk’ı kendinde bulmalı. Sorunun cevabı kanaatimce mutlak olan Hakk ile kullarının arasının olmadığı. Kulların heva ve zanlarıyla bilinçlerinde Hakk’a örtünmeleriyle, Hakk’tan ayrılıkları vardır. Bu sebepten kişi ile Allah arası, amelin halis niyet üzeri olması veya olmaması kadardır…”

Hadi söz aldı:

“Evet! Salih amellerimizin sonucunda yaşamımızda Hakk’ı bulabiliriz. Lakin bize salih amelin nasıl yapılacağını yaşamında örnekleyecek bir irşad ehli şarttır. Onun maneviyat yaşantısı, kişinin insan eliyle bulabileceği değerler yaşantısıdır. Bütün derslerin ortak göstergesi insanın insan ile nedenini bulabileceğidir. Abdullah Efendinin insana en yakın biçimde ona en çok benzeyen sohbet ve bilgelik meleği İlam’dan irşad olması da buna işaret ediyor. Bu bizlere Hakk sohbetiyle O’na yakin varmamızın önemini de gösteriyor.

“Resule itaatin Allah’a itaat” olduğunu belirten ayetle, peygamberin Allah’a varmak için aşikâr adres olarak Kur’an-ı Kerim’de işaret edilmesi de söylediklerime delildir. Abdullah Efendinin yetiştirdikleri, sizin bizi yetiştirmenizde bunu yaşadığımızla örneklemektedir.

Anladığım kadarıyla kişiye kendisini insanla gösteriyorlar ve insanla Hakk’a yetiştiriyorlar. Bu anlayışın sonucu olarak görünen o ki; kişinin piri yolunun sonu olan, nuruyla, fikriyle, ahlakıyla, hususi sıfatlarıyla yaşaması gereken Hakk’ın tecelli kapısıdır. Hakk’ın bu kapısından geçip, gönlünde Hakk’tan başkası bulunmayan müminin esas niyeti pirinin gönlüne girmek olmalıdır. Gördüğüm kadarıyla, kişi Hakk sevgisiyle Hakk’a yakin kılınıyor. Hakk bize âlemlerde bilincimize göre uzak! Yakin ehli pirin gönlünde Hakk, taliplerini kendisine yakin kılıyor.

Hikmet’in söylediklerinin bende çağrıştırdığı önemli bir iman ilkesi olan; ‘Hakk’tan geldik geri Hakk’a dönücüleriz’ ayeti oldu. Evvelimiz ve ahirimiz Hakk… Seyri seferde bizler, sizin sıfatlarınızı izdüşümünüz olarak yaşarız Efendim... Geleceğimiz ise hususi ilahi sıfatımıza göre belirlenen karakterimizde özgün bir biçimde yaşayacağımız siz olmaktan ve sizdeki Hakk’ı bulmaktan başka bir şey değil. Mademki durum böyledir biraz önce belirttiğim ayetin bir tecellisi olarak siz sıfatlarınızla bizim evvelimiz ve ahirimiz olarak döneceğimiz, yaşayacağımız ilahi sıfat sahibisiniz.

Canım efendim!

Yemin olsun, aşkın yakıyor beni

Her nereye gitsem,

Gözümde tüten gözlerini bir bilebilsen

Can içeri seni sakladım derunlara

Neyini kaybedersen benim sinemde ara

Sineme açtın gittin

Şiri pençeyi yara

Kime âşık kimse bilmez

Sır bu gözü kara

Leyla derken

Mevla çıkar âşıklara her dem

Semaverler kaynasa

Âşık olur demi dem.

Abdullah Efendinin dediği gibi ‘Gül bülbüle perdedir.’ Kişiye ‘gül yüzlü efendisinin sureti ve Hakk tecellisi de perdedir’ deniliyor bu sözden…

İstenen, kişinin kendisinde kendisine şah damarından daha yakin, hüviyeti olan Hakk’a varmasıdır. Âşığa en zor gelen ise bunu ferasetle bildiği halde, hüviyeti Hakk’lığına perde duran pir perdesini aşmasıdır.

Hem insan ile Hakk’a yakin geliyoruz; hem de yakinen pir aynasında Hakk’ı müşahede ettikten sonra bunu dahi aşmamız söyleniyor. En zor olanı da bizden bu istedikleri oluyor.”

Emre şaşkın! Ağlayarak sözünü bitiren Hadi’nin Hz. Pir’i bu kadar çok sevdiğini bilmiyordu. Söz aldı:

“Altı derstir aldığım hikmetlerin biri de;

Aşkın dili şiir dili

Şiir meleklerin de dili

Bir şeyi anlatmanın

En güzel hali, şiir dili.

Yaşananlar şiirle anlatılmalı

Böylece melekler dilinde konuşulmalı

Şiir genelde gizemleri anlatmanın dili

Böylesi bir dili herkes bilmeli.

Tesirinin kuvvetinden olsa gerek

Yaşanmayanı şiirle söylememeli.

Meleklerin diline ihanet edilmemeli.

Gerçekler şiirle söylenir.

En güzel biçimde doğuşatta söylenir.

İlahiyat kendini doğuşatta

En güzel biçimde gösterir.

Düz söylevde doğruluk ilkedir.

Ahlaki söylevde iyilik ilkedir.

Şiirde ise güzellik ilkedir.

Aslından gelmeyen şiir

Yalanda kendini gösterir.”

“Bazen hakikatleri insanları sıkmadan anlatmak istiyorsak, gönüllerine hitap etmek istiyorsak, şiir dili de dilimiz olmalı” dedi Emre.

Bunları söylerken de yüzü sade bir ifadeyle belli belirsiz, ışıl ışıl aydınlık, güzel bir bayan beyazlar içinde kıpır kıpır nur saçıyordu. Bu şiir meleği Şilay’dan başkası değildi. Nur göğü semasından bakıyordu, kendisi Emre’de meleke sıfatında zuhur ediyordu. Biraz Emre’den uzaklaştı. Simsiyah bir dil üzerine siyah nurdan bir mürekkep kesintisiz akıyordu. Nur göğünde bu dilden ışıl ışıl ebruli nur saçılıyordu. Görünen melek doğaçlamanın dil meleği Lebnur’du. Emre bu meleğin meleke tecellisi altında konuşmaya başladı:

“Son hikâyeden aldığım ders ise ilahiyatı yaşayanların her biri, maneviyatını ferdiyetinde kendinde yaşıyor. Varlık hikmetini, hüviyeti Hakk’lığında kendinde buluyor. Sıfatları itibariyle kişiliklerinde farklılık arz etseler de bulunduğumuz meclis gibi. Asli hüviyetlerinde, şahsında mutlak ahad olan Allah’ı, sıfat tavırlarında yaşıyorlar. Her biri ayrı, ayrı Allah değil ama Allah her birinde, kendisini ilahi tavırlarında onlara yaşatıyor. Böyle bakıldığında kul ile Allah’ın arası hiç görünmüyor.

Dil meleği Lebnur’dan, dilde doğaçlama, kürsü meleğinden de belagat nasip olsa da kişiye, böylesi arasız birlik, anlatanın dilinde ikilikte ifade edilebiliniyor.”

Emre bunları söylerken fıstık yeşilinden daha açık renkte, ucu bucağı belirsiz, altı görünmeyen bir küre içinde yerler ve göklerde ne varsa her an özetleniyordu. Kürenin ışık dolu semasıyla bütün bir halde bembeyaz kanatlı bir melek hiç durmadan kanat çırparak nur göğünde görünüyordu. Yarısından itibaren sağıyla dişil, soluyla da eril kendindeki her işi kontrol ediyordu. Sağıyla gökleri soluyla yerleri kürenin içinde kucaklıyordu. Kanatlarını çırptıkça sayısızca kontrol, hal, fikir, mana ve hayal melekleri olan İmrafil’ler kendisinden tecelli ediyordu Nur göğüne ve yerlere ebruli renkler içerisinde yüzercesine kanat açıyor ve süzülerek yayılıyorlardı.

Nur göğü deryasında bu melek coşkunlukla vazifesini hiç yılmadan yapıyordu. Kendisinden salınarak tecelli eden rengârenk ışıkların nur göğü deryasında biçimlediği İmrafil melekleri vazifelerini yapmak için her yere yayılıyorlardı. Kürsü-i âlem meleğine yaptığı iş hiç de zor gelmiyordu.

Bunları müşahede eden Tamer böylesi muhteşem bir seyri sadece temaşa ediyor, beyninin nur göğündeki aslı olan melek biçimini temaşa ettiğinin bilinciyle bakıyordu.

Azazil oturduğu yerden kendisine de söz verilmesi arzusundaydı. İblis arkadaşları kendisini görseler hayret içinde kalırlardı. Hz.Pir ona da söz hakkı verdi.

Tamer’in nur göğü semasındaki dalıncının temaşası kapandı. Azazil’i dinlemeye başladı.

“Anladım. Devranın devri geldiğinde, devir ediliyor. Devirlerdir vazifemi yaparken nedenimi de aradım. Nedenimi bulduğumda vazifemi yapamaz oldum. Yoldan çıkarayım, derken yola koyar oldum. Böylesi çelişkide bir şey yapamaz oldum. Devir etmeden devri, bana çare olun!” dedi Hz Pir’e.

Hz.Pir de ona; “Halen kendinden bakıyorsun! Anlamadın mı? Hakk ilkesi doğrultusunda O’nun iradesi üzere yaşa! Her işe, her şeye O’ndandır diye bakmalısın! Hakk ile bulduğun bakışımla huzur bulmalısın,” dedi.

Azazil de “Söylediğin beni aşar. Senin meclisini görmeden önce bir amacım vardı. Şimdiyse ortada kaldım. Söyle bana ne yapayım?” dedi.

“Bak! Gene kendinden bakıyorsun. Sözü Hakk’tan görmeyip, Hakk’tan gafil kendine çare arıyorsun.

Mademki böylesin! Kendine atfettiğin vazifenden istifa et! Âdem’e secde etmesen de mühletine kadar, Hakk’a seni sana gösterdiği için ibadetinle şükret!”

Azazil; “Bunu yaparım! Ola ki bir parça huzur bulurum” dedi Hz.Pir’e ve saygıyla selamlayarak onun huzurundan ayrıldı. Giderken ten renginden koyu ve parlak renkleri olan güzel cinlerden olduğu günleri hatırladı. Senelerden beri nasıl da kararmıştı. Sanki birisi kalbine hançer sapladı.

Hz.Pir, Tamer’e bakarak: “Evladım! Şah danem! Her hikâyenin bir sonu vardır. Lakin ilahi hikâyenin bitişi hep yeni bir başlangıç oldu” dedi.

Sözün devamında İhvana baktı: “Evlatlarım! Ayrılık nasihatle biten yeni bir başlangıçtır. Sizlere bu vakitten sonra ahlaki nasihat vermeyeceğim. Sadece bilmenizi isterim ki…” diyerek o an gelişen bir doğuşatı açık etti.

“Kanat açmıyoruz bilmeze

Dönüyoruz geldiğimiz yere

Nur göğünün sakinleri için ölüm!

Mutlu sondur,

Zaten ölüm ayrılığı sizlere en güzel nasihattır…”

Tamer’e bakıp yanına çağırdı. Tamer edeple ayağa kalktı. Spor tarzı giyimiyle orada bulunanlardan hayli farklıydı. Efendinin karşısına oturdu. Onun kendisine uzanan elini tuttu. Diz dize bakışıyorlardı.

Hz.Pir: “Evladım bizim hikâyemizin sonu geldi!” dedi.

Fısıltıyla karışık bir ses tonuyla “Dikkat et!” diye seslendi: “Her hikâyenin bir anlatanı ve okuyanı vardır. Lakin anlatanı ve okuyanı da anlatan ve okuyan birisi daha vardır. Allah ile arasız kalana kadar hep başka birinin hikâyesini yaşarsın. Onunla diriliğinde varlık bulursan, yaşanan hikâyeleri kendinde kendi hikâyelerin olarak yaşarsın. Ruh nefesimi verirken yanımda dur. İlahi bir sırla daha müşerref ol.”

Önce şahadet getirdi, gözlerini kapadı. Senelerce “Allah” diyerek sohbet ettiği beden postunda oturuyorken tüm azalarına teşekkür etti içinden. Son bir defa daha biraz seslice “ ALLAH” derken, ruh nuru ağızdan çıktı. Kendisine kanat açan ölüm meleği Azrail’in kanatlarıyla nur göğüne yükselen şeffaf ve parlak gri nurdan yol açışıyla, ruhuyla nur göğüne yükseliverdi. Melekler saf saf dizilip ona selam veriyordu. Ruhani nuruyla nur göğüyle yekvücud oldu. Aynı anda İlam’ın, Abdullah’ı götürdüğü büyük ruhanilerin makamında görünür oldu.

Tamer iç görüyle bunlara tanık olurken. Hz.Pir An’da lâhutun karanlığındaki ruhani makamından bakarak, cihetsiz, gönlünde ona konuştu:

“Şimdi bak hikâyeyi kim anlatıyor” dedi.

Tamer’in nur göğü semasıyla yekvücud olarak ruh bakışı, can gözüyle gördüğü, ihtiyar Abdullah Efendinin, diz dize el ele otururlarken Hz.Pir’e son nefesine kadarki geleceğini gösteriyor olduğuydu. İdrak ederek ve Allah ile dolu dolu yaşanan bir ömrü, genç Hz. Pir nur göğünden izliyordu.

Abdullah Efendi, Hz.Pir’e: “Oğul” diyordu: “Gördüklerin senin sıfatlarının tafsilatta yaşanmasıdır. Her ne gördüysen bil ki sen seni göresin diye seni sana işaret eden aynandır.”

Abdullah Efendi bir an nur göğü semasından kendilerini gözleyen Tamer’e baktı. Can diliyle dilsiz bir biçimde: “Oğul! Bu hikâyeni gözleyenler, anlatanlar da var.” dedi.

Tamer gözlerini açtı. Hz.Pir’in intikal ettiğine ağlayamıyordu. Kendini yokladı. Sanki bir hata vardı. Değil! Erenlerin ölümünü ve diriliğini yakinen müşahede ettiğinden sadece boğazındaki bir ukdeyle bakıyordu.

Gözlerini açtı. Ali Emin Bey’in karşısındaydı. Efendisi’nin sorusu vardı:

“Evlat! Seninle tanışıklığımız eskiye dayanıyor. Talipten daha çok ihvanımsın. Söyle bakalım son dersinden ne çıkardın?”

Tamer duygulanmıştı. Duygularını kontrol edemeyip sadece ağlıyordu. Hakk’a âşık olup da gözyaşlarını tutabilecek bir yiğit bulunamazdı. Nasıl bulunabilinirdi ki; her damla gözyaşında, âşık maşukunu buluyorken…

“Efendim her hikâyeyi bir anlatan ve okuyan var! Bunu öğrendim” demesiyle beraber başını göğe kaldırdı. Nur göğü semasından bir ruhaninin kendisini gözlediğini gördü. Abdullah Efendinin yaşadıkları mıydı hikâye? Hz.Pir’in meclisinde yaşadıkları mı? Yoksa asıl hikâye şu an yaşadıkları mıydı? Bilmezlik ormanına düştü sanki. Çaresiz! Cevap arıyordu.

Ali Emin Bey, yetiştiricisi Hz.Pir gibi onu bekletti. Herkes ayrıldıktan sonra: “Evlat!” deyiverdi: “Sorularının saklı cevabını ruhunun derinliklerinde bulacaksın! Bu defa sana sadece dua edeceğim. Ama bil ki hiç bir soru varlıkta cevapsız bırakılmaz.”

İkisi de ayaktayken Ali Emin Bey sağ elinin ayasını Tamer’in alnına koydu. Tamer’in alnına Ayet-el Kürsü ayetini ve Ahad (İhlas) suresini okuyarak nurundan salıp ona verdi. Duayı bitirdi.

Tamer, Bodrum’a gitmek için Efendiden izin alarak oradan ayrıldı. Evinde birkaç parça eşyasını toplarken Elif’i arayıp -görüşmek üzere- vedalaştı. Uçağa bindiğinde Efendisinden ayrıldıktan sonra “kimin hikâyesini yaşadığını” düşünüyordu.

Sonunda “Hayır!” dedi, kendi kendine… Başkalarınınkini değil, kendi hikâyesini yaşıyordu. Belki birileri de onun yaşadıklarını anlatıyordu. Bununla bağlantılı olarak son aldığı altı derste yaşadıklarından öğrendikleri doğrultusunda iki soru daha belirdi zihninde…

“Gördüklerimiz, duyduklarımız ve hissettiklerimiz yaşadıklarımızdır. Yaşadıklarımızı ne kadar hakikatiyle, hakkıyla biliyor ve kavrıyoruz? Ya görünenlerin dışında yaşadıklarımızdan çok farklı bir şeyleri yaşıyorsak?”

Bu iki soru kendisi için değildi aslında. “İnsanlar ve cinlerin kendilerine bunu sormaları gerekir” diye düşünüyordu.

Yaşadıklarında kaybolan kendilerini bulmaya çalışan cinlerin veya insanların sorması gereken bir soruydu bu. “Hakk’ın halk ettiği iki mahlûk ırkına hizmet edilecekse bu soruların cevabına yetiştirerek hizmet edilmeliydi” diyerek derin bir düşüncedeydi.

Kendisinin hikâyesini anlatarak okuyanını merak ediyordu. Merak meleği Zerdal’ın saçları bütün varlığını sarıverdi. Sanki yüzlerce göz olup yaşadıklarında sorusunun cevabını arıyor, ilham meleği Prens’ten esinlenme bekleyerek cevap bulmaya çalışıyordu. Çare yok, melekler dahi sorusuna cevap vermiyordu.

Böylesi bir haldeyken büyük bir patlama duyuldu. Ses uçağın kanatlarından geliyordu. Korku meleği Zergon işini tastamam yapıyorken korku herkesi sardı. Uçak sallandıkça çığlıklar her yeri kapladı.

Tamer derin düşüncesindeydi hala. Aradığı cevap kendisi için uçağın düşmesinden de önemliydi. Korku meleği Zergon; merak meleği Zerdal ile ebruli nur zümresi olan -dilerse bu renkte yol gösterici tek kanatlı- tefekkür meleği Tamay’ı uzaklaştırdı. Lakin teslimiyet ve samimiyet meleği Cebarim, krem renkli tek kanatlı bu melek; “vazifen buraya kadar” diyordu. Hallerin kontrol meleği Haylim göründü. Korku meleği Zergon’u “Tamer’den uzak dur!” diye uyardı. Zergon, Tamer’e dokunmuyordu. Samimiyet ve teslimiyet meleği tefekkür meleğini çağırdı. İki melek ebruli ve krem renkli iki kanat olarak Tamer’in gönül varlığında belirdi. Korku meleği ondan uzak kılındı.

“Cevabını ruhunun derinliklerinde bulacaksın” diyen Ali Emin Beyin sözü üzerine, Tamer ihtiyaç duyduğu yanıtı ruhunda aramaya karar verdi. Korku ve paniğin sardığı uçak gözüne görünmüyordu. Sakindi. Gözlerini kapadı. Ruhuyla nur göğündeydi. Bedensiz ruhunun aslına daldı. Gördüğü, ebruli taneciklerle aydın ruhuyla yekvücud, Hakk’ın nur nefesi varlığının nurlarına bakıyordu.

Ruhunun nurları An’ın karanlığına geçit olan etrafı hâle şeklinde daire biçiminde bir kapı açtı. Kapının nurları bulundukları aydınlık ortamdan dışarıdan içeriye doğru sekiz çizercesine sarmal, nurdan bir kurdele gibi An’a aktı.

Kapıyı açan ruhu olduğundan, kapı da kapandı. Ruhunun nurları saf şuur ve dirilikte yalın bir görüşte sadece kendisiydi. An’ın karanlığında bedensiz bir nur zümresi olarak sadece görüşte, An’ın karanlığına bakıyordu. Nurlar bedene büründü. An’ın karanlık gök semasında gözleyerek bekliyordu. Korku da yoktu.

Kul aşkıyla daha önce rüyasında gönlünün karanlıkları içinde “efendim! Yardım edin” diye bağıran genç, ilahi aşkın sonucunda vardığı lâhutun karanlığında bu kez korkmadan kul olarak bekliyordu.

Ruhuyla biliyordu ki; Hakk kendini bu mertebede kendiyle sırlıyordu. Görünen vücud sıfatıyla sınırsız O’ydu.

Aniden karanlıkta önünde aydınlık nurdan bir zümre görüntü oluşturuyordu. Nurlarla salınan bu zümrede görülen, biraz olgunlaşan yüz yapısıyla Elif’in, sekiz yaşlarında bir çocuğa kendisinin hikâyesini birebir anlattığıydı. Elif’in Ehl-i Beyt’ten gelen genleriyle özel birisi olduğunu biliyordu. Lakin Ali Emin Bey’in yanında anlatılanları kendisi gibi gördüğünden haberi yoktu. Sırlı kız, nasıl da saklamıştı kendini! Elif’in başının üstünde bembeyaz kanatlarıyla sır tutabilmenin meleği Nedaim görünüverdi gözüne.

Nur zümresi görüntüyü değiştirdi. Gördüğü, kendisinin hikâyesini gece gündüz yazan bir insandı. Arkasından da yüzlerce sene içinde hikâyesini okuyanları görüyordu. Sonrasında da hikâyesini, bir üstadın, üç boyutlu elektromanyetik nurdan holografik görüntüsüyle, dünyanın birçok yerinde görünerek öğrencilerine anlattığını izledi. Taliplerinin gözleri kapalı olarak nur göğü deryasından kendisini gözlediğini görüyordu. Aslında hikâyesini bilen bir değil milyonlarca ruhaninin gözü kendisinin üzerindeydi.

Nur zümresi kayboldu. An’ın karanlık seması hafif loş gözlerin görebileceği bir yer oldu. Karşısında, biraz yukarısında, kendisine bakan, dizlerinin üstünde kâad da oturan genç bir delikanlı vardı. Gözleri biraz iri ve az bir şey çekik ve simsiyahtı. Gözü pırıl pırıl görünen bu gencin düz saçları omzundan az bir şey aşağı uzanıyordu. Beyazımsı nurlu teniyle kendine baktıran bir cazibeye sahipti. Zaten bakılacak hiç kimse de yoktu. Yüzü oval, çenesi belirgin, yanaklar az bir şey dolgun, burnu hafif kıvrımlı, ne kalkık ne de sarkıktı. Ağzı ve dudakları orta büyüklükte, belirgin düz hatlara sahipti. Kulakları saçlarının uzantısından dolayı görünmüyordu. Üzerinde An’ın karanlığı kadar simsiyah uzunca bir elbise vardı. Elbise sıfır yaka “v” şeklinde, üç beş parmak kadar aşağıya doğru inen, ışıl ışıl tenini gösteren bir açıklıkla beraber üzerine oturduğu dizlerini kapatarak sonsuzluğa uzanıyordu. Elbisenin sonsuza uzanan uçlarından günden hayli aydın nurlar pek az olarak saçılıyordu. Yüzü solgun değil ışıl ışıl, pek güzel ve gülümseyen canlı bir ifadeye sahipti. An’ın karanlığıyla bütün halinde görünürken yanına davet edercesine bakıyordu.

Tamer’in yanında minder misali pırıl pırıl yeşil bir melek göründü. İsmi Refref’ti. Geçmişi, yaşanan ve yaşanacak geleceği, kişinin kendi üzerinde bulunduğu karakter üzeri tutulmasını sağlardı. Hakk’a, kulun geçmiş ve geleceğiyle yükselmesini sağlayan melekti. Tamer’in kulluk bilinciyle bakmasına da sebepti. Bu meleğe iki defa ref denilerek hitap edilmesinin sebebi üzerine oturanı, saldığı nuruyla beraber geçmişi ve geleceğiyle Hakk’a yükseltmesiydi.

Tamer önce baktı, ona oturması gerektiğini anladı. Oturduğu bu melek, Tamer’in üzerinde büyükçe yeşil kurdele misali onu kuşattı. Geçmiş ve geleceğinin noktalandığı bilinçle ruh bedende hali istiğrak bakışıyla baktırttı. Hakk’ın huzuruna onu bıraktı. Vazifesini bitirip görünürden kayboldu. Kısacık zamanda Hakk’ın huzurundaydı. Karşısına, eliyle müsaade vermesiyle beraber O’nun oturduğu gibi oturdu.

Hz.Pir’in tok ve güzel sesinden daha da güzel bir ses duydu. Bütün varlığında cihetsizce hissettiği sesle “Sence cevapların tamam mı?” diye soruluyordu.

Soru sahibine hayretle bakıyorken, gönlüne ne bir soru ne de bir cevap geliyordu.

Karşısındakini tanıyordu. Sonsuz, suretsiz, sınırsız olan surete bürünerek kendisine soruyordu. Korku mu? Varlığında görünmüyordu. Lâl olmuşçasına sadece bakıyordu. Efendisinin dediği gibi ruhunun derinliklerinde ruhunun nefes sahibi Hakk ile ahadiyet deryası nur göğü semasında cevap buldu!

Evet!.. Cevap karşısındaydı. Hikâyesi üzerinden kendi hikâyesini anlatan ve âlemlerde hikâyesini yaşatarak okutan Hakk’tı, O…

Yaşamak okumaktı! Kendi varlık kitabında yaşayarak kendini okumaktı. Genç yiğit suretinde asil biçimde oturan sonsuz olanın alnında daire biçiminde bir kapı açıldı ve saf simsiyah nurundan taneciklerini şiddetli bir biçimde saldı. Bu nura gark olan Tamer varlığını yitirdi. Varlığını yitirdiğinde sonsuzlukla yekvücud oldu!

Ahadiyet deryası nur göğü semasında yanında kimse bulunmadan tek başına oturan asil duruşlu nurlu gence baktı. Ardından O’nunla yekvücud, gözleyişiyle bakıyordu.

Böylesi gözleyişte ahadiyet deryasından Ali Emin Bey’in terasında gözünü göğe çeviren, kendisine bakıldığını gören Tamer’e bakıyordu.

Yok ettiği gibi toparlayan Halık, Tamer’i oturduğu gibi An’ın karanlığında var kıldı. Tamer görüntüsünden bakan, Tamer değil varlık nedeni kendinde bulunan ve cevap arama derdi bulunmayan, derin ve asil bakışlı Hakk’ın kendisiydi. Tamer’den kendisini suretlendirdiği yiğide bakıyordu.

Hakk nazarıyla baktığı yiğit ve asil duruşlu genç sağ elini omuz hizasında uzattı. El ayasından Tamer’in ruhunun nur renginde nur saldı. Tamer biçimini kuşatan nur, Tamer biçimine içkin, onu kapladı. Tamer artık kulluk perdesinden bakıyordu!

Sonsuz varlık, biçimlediği kuluna bakarak; “Hiçbir soruyu cevapsız bırakmam! Sorunun cevabı şimdi tamam” deyiverdi.

Tamer dilsiz, dudaksız, cihetsiz, Hakk’ın sesini kendi varlığında duyuyordu. Kulluk perdesinden bakarken hatırına gelen; dilsiz, dudaksız söylediği: “Rabb’im! En Aliyy, aşkın azamet esmanı buyurursan! Seni onunla hatırlayayım” oldu.

Bu soru üzerine Rabb onunla konuştu: “Allah esmam dâhil bütün sıfat esmalarım bilinmem içindir. Kullarımın beni zikri içindir. Bir esmam vardır ki kullarımın bana zikir esması değil benim kullarıma hitap esmamdır. Velev ki; kullarım dahi nedenini eşyadan bularak söyler onu… Bir sıfatımla onlarda o esmamı söyleyenimdir. Bilmek istediğin esmamı varlığına verdim. Dilinde kendimi söylediğimde, varlığımdan kendimi söylerim. Bil ki:

Ben!

Benliğimden söylerim

Şahsı ahadım Ben.

Ben derken her şeye aşkın

Sadece kendimi söylerim

Hiçbir kulum yoktur.

Benimle esmamı söyleyecek

Ben’im kulumdan

Ben’im diyecek.”

Rabb’inin söylediğini Tamer özü ile anlıyordu. Bir anda gözleri kapandı. Kendini telaşın olduğu, bağrışmaların duyulduğu, uçağın içinde göz kapaklarını açarken buldu

Yaşlı bir teyze gördükleriyle büyülenen gence: “Evladım! Haydi, dışarıya!” dedi.

Uçak, zorlu beladan en yakın havaalanına zorlukla indirildiğinden, motorların birinden sesler gelmekteydi. Kargaşa içindeki yolculara göre belalı bir uçuştu. Tamer’e göre ise rahmetten hayır üzere nur göğü semasında Zat-ı Ahad’a yükseltildiği bir uçuştu.

İnsanların telaşlı inişiyle beraber Tamer de indi uçaktan. Soğukkanlılıkla olayı seyrediyordu. Bir taraftan da aklında; ‘âlemlerin ve ilmin Ben olmaklığında toparlanışıyla Ba’nın altındaki nokta, Zat-ı Ahad’ı hüviyetinde kendi noktalığında bulan olarak Nun’un noktası olduğunun farkındalığındaydı. Yaşadıklarını Arapça harflerin sembolik anlamları üzerinden de müşahede ediyordu.

Ba’nın noktasından Nun’un noktasına terfi ettiğinin bilincindeydi. Ve bu terfinin Hz. Pir’in yerine başkasılıkta geçerek değil, gerçek Rabb olan Hakk’ın kendisiyle hüviyetini bulduğunda gerçekleştiğini anlıyordu. Pir’in ardılı olarak yerine geçen değil Hakk’ı beden elbisesinde, şahsında buluşuyla âlemlerin kendisinde sonlandığı, kendisinde Hakk’a yükseldiği Nun’un noktasıydı.

Hikmet’in mutlaklık ve aşkınsallık için söylediklerini anımsayarak mutlakıyetin insanlara kıyasen gelecek ve geçmişi temsil ettiğini; aşkınsallığın ise kendiliğini temsil ettiğini düşündü. Aşkınsallığa varan Hz.Pir’in, Abdullah Efendisi geçmişi gençken yaşadıklarını gördüğü ihvan meclisi ise geleceğiydi. Kendisi seksen sekiz yaşında hem geçmişi hem de kendi sıfatlarının dışlaşması olan ihvana aşkın kendiliğinde bulunuyordu.

Tamer’in kendisi içinse Hakk’ın bereket elleri olanlar geçmişi; Hakk’ın melâikesi ve zatıysa geleceğiydi. Ama Hakk’ı kendiliğinde bulan bu seyirden sonra ten elbisesinde, nur göğünü gönlünde bulan, Hakk’ın iz düşümü misali kendi ilahi sıfatlarının noktalandığı açık adresiydi.

Mırıldanarak: “Ya Rabb sana hamd ve şükürlerimi sunuyorum. Artık sorularımın cevabını senden bekliyorum” demekteyken yanındaki yaşlı bir bayan; “Evladım! Ne diyorsun?” manasında söylendi.

“Teyzeciğim! Hakk’a yaşattıkları için sevgimi ve teşekkürlerimi sunmaktayım…”

Sorusuna karşılık verilen yaşlı teyze “Aferin oğlum! Aferin!” derken; Tamer, kendisine “aferin” diyenin dilinden; sevgisini, şükrünü ve dualarını kabul eden Hakk’ı iman gözüyle görüyordu.

Bir an aklına Elif geldi. Geleceğe doğru hayat ve yol arkadaşını bulduğunu anladı.

***

Bodrum’da otobüsten iner inmez hastaneye babasını sormaya gitmişti. Bir hafta sonra tekrar İstanbul’a döndü. İsmi gibi doğru ve sırlı olan Elif, kendisini karşıladı. Beraber Ali Emin Bey’i ziyaret ettiler.

Işıl’dan bir haber alamamışlardı. Yolunu ayıran arkadaşlarından konuştuklarında onu hayır ve dua ile yâd ettiler. Öyle ya! Her insan aynı olacak değildi.

Şurası da gerçekti! Bütün melekleri gözleyen bakışına rağmen cevapsız kaldığı vakit şahsında Hakk ile cevap bulan, hüviyetini de Hakk’la bulan, nur göğü semasını gönlünde aşağı dünya âleminde yaşayan Tamer de aynı Tamer değildi artık. Elif ise açılmayı bekleyen sırlı bir kutuydu hala. Tamer’in aklında kalan önemli bir soru daha vardı:

“İlahi bir sıfatın temsilcisi olan melekler nasıl oluyordu da, her yerde vazifelerini icra ediyorlardı?”

Bir an gözünü kapattı. Nur göğü semasında Elif’le beraberlerdi. Kuşluk vakti gibi alaca bir âlem renginde; kendi üzerine dönerek Hakk’ın birlik sırrına ermenin -sır ve vahdet- meleği belirmişti. Açık kahverengi kanatlı at melek Preyton kâh şahlanarak, kâh kanatları kapalı veya açık durumlarda aynı anda birçok yerdeydi.

Gür ve tok, insana kendisini unutturacak kadar güzel bir sesle nida ediyordu:

“Benim, Ahadiyet sırrını kendinde bulan,

Tafsilatta değil, kendinde Hakk’ı yaşayan.

Ve meleklere Vahidiyet dersi veren…

Bizler nur göğünün melekleri

Taşıyıcılar, yayıcılar,

Dağıtıcılar, toparlayıcılar,

Tutucular, dokuyucular,

Nakşediciler, sıralayıcılar..

.

Bizler, Rabb’in rahmet ayetleriyiz.

Bin bir işte saf saf iş görücüleriz

Rabb’in dilediği yerde ve dilediği işte görünürüz

Bazımız da olduğu yerde Rabb’in nur kapısıdır.

Kendinde salınan nurla hem vazifesini yapar.

Hem de meleklere vazifelerini bildirir.

İsteklere ve gayretlere göre

Rabb hazır ve vazifeli kılar bizleri herkese…”

Preyton simsiyah gözlerinden Elif ve Tamer’in gözlerine akan siyah nur ile hediyede bulundu.

Preyton’dan sonra kar beyaz kanatlarıyla prensesler kadar zarif bir melek kanatlarını çırpıyordu. Kendindeki gibi her yeri ışıl ışıl renklendiriyordu. Saldığı nur ile bembeyaz bir aydınlık içinde görünen melek, Refik’ti. Sırların açıldığı ihlâs meleğiydi o. Uzaklardan bir güvercin biçimine bürünüp Tamer’in sağ omzuna kondu.

“İman edenler benimle bulurlar

Hakk’ı kendilerinde,

Benimle yaşarlar

Hakk’ı kendilerinde.

Ben Hakk’ı, tecellisinde

Vasıtasız yaşamanın meleğiyim.

Hakk’ın tecellisi sıfatlarını, tafsilatında

O’nunla yaşayan ve yaşatan meleğim.”

Bu sözlerden sonra Refik, Elif ve Tamer’in başının üstünde güvercin biçiminde kanat çırparak beyaz nurundan salıyordu. Kanatlarını çırptıkça onlara varlığından hediye verdi. Sonra dua etti, Refik:

“Birbirinizde Hakk’ı bulun.

Birbirinizle Hakk’ı yaşayın.”

Tamer gözlerini açtı. Preyton’un söylediğini Elif mırıldanıyordu. Göz göze bakıştılar. Tamer varlığında göklerde yaşadığı ilahi hal ile iki meleğin hediyeleriyle dilleniverdi. Dilinde söyleyen kendi değil, Hakk idi:

“Benim ben!

Ben olmaklığında kendini

Noktalığında yaşayan.

Ben derken benliğim

İlahi sırrım.

Benim, Ben!

Noktalığın da kendini yaşayan…

Âlemlerimde, mekânlarımda,

Zamanlarımda ve mahlûkatımda

Benim, Ben!

Dirilik nurumla tavırlarımda

Kendimi yaşayan.”

Birbirlerini anlıyor olarak gülümseyerek el ele yürüdüler. Tamer bir an Elif’e baktı. Kulluk perdesinden dile gelerek söylediği şu mısralardan ibaretti

“Böylesi hikâye,

Hakk’tan gelip

Hakk’a dönenlerin.

Hakk ile başlayan

Hakk’ta bitenlerindir.

Hikâye,

Hakk ile başlar

Hakk‘ta biter

Bizde bitesi,

Sonlanası değil.”

Arka Kapak

Gördüklerimiz, duyduklarımız ve hissettiklerimiz yaşadıklarımızdır. Yaşadıklarımızı ne kadar hakikatiyle, hakkıyla biliyor ve kavrıyoruz? Görünenin dışında yaşadıklarımızdan çok farklı bir şeyleri yaşıyorsak; farklı bir âlemden yaşadıklarımıza bakmak istemez misiniz?