Doğuşlar

2

Bülent Halil İbrahim GENÇ

İstanbul 2021

İçindekiler

Önsöz

Ahsen-i Takvim Aynası

İkilik Yok

Adres

Murad Edilen

Hazreti Allah derler O’na

Ahseni Takvimde

Hazreti Allah

Gerçek Kurtuluş

Allah İle Özgürlüğü Bulmalı.

Allah İnsanın Vatanı

Cenneti Edinmek.

Kendini Bulmak

Dilersen

Bizi Sensiz Bırakma

Çıkmazda Kalma

Fetih Hakk ile Yakin

Sen Yeter

Gel

Hakikat Bir Son Değil

Yıkılma

Herşey Senin İçindir

Bunlara Bahane Unutmakmış

Kaçış mı Var

Cumhuriyettir Adım

Değil mi İnsan

Koyma Aşksız

Uğrunda Ölenlere, Sevgili Haktır.

En Derinde

Bir Değil Binlerce Düştüm

Zevk İçinde Sır

Rahmet Ol da Yağ

Kaybolmayız

Sana Uzandım

Yabancılık Uzaklarda Kaldı

Noktayı Kübra Benim

Kendisinde Bulunur

Canım Canından Öte Durmasın

Tuba Ağacı

Aşk Feryadı

Hüsranı Yaşamak

Can İçinde Can

Kime Ne!

Anadolum

Zalimin Sonu

Güzele Dair

Hayata Tutunmak

Gerçeğe Kanat Açmak

İnsan Dediğin

Hakikatten Gafil

Baktığının Ötesinde

Ayna Olmak

Yaşamak Gerçekten Zor

Kolay Değil Gerçeği Yaşamak

İlahi Sevgiden Pay Alan (Ayasofya)

Kul Hakkı

Yaşam Bu Âlemden İbaret Değil

İki Damla Göz Yaşı

Dünde Kalanlar Yarına Taşıyanlar

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

İsyan

Ne Diyeyim

Adanmış Ruhun Kaderi

Bir Nefes

Günahkâr Kullara Bir Nefes

İnsan Olmayı Bulmak

Bir Yol Bulunur Elbet

İslam Çağı Denilen

Gazap Rüzgârı

Varoluş Çırpınışı

Sözlerin En Güzeli

Aydınlık İle Karanlık Arasında

Gerçekte Kıymet Olan

Çoklu Gerçeklik İçinde

Sanata Dair

Hilafete Dair

Kurban Olmak

Kırılmadan Yaşamak İçin

Dokunma

Bırak Küs Kalsınlar

İnsan İle İnsan Olmak Güzel

Sonuçta İnsanız

Kader Rüzgârı

Küçücük Dünyalar

Asaletim Allah’tansa

Huzuru Arayana

Ecel Gelmeden Önce

Ölümden Paye

Dokunmayın Bana

Dur! Bir Nefes Alsam

Sürgün

Herkes Bir Şeyler Bekler

Coğrafya Tarihtir

Ölüm Bir Nefes Kadar Yakın

Yeter Artık Bitsin

Binlerce Gerçeğe Kapı Aralanırken

Olmazlarda Gezinme

Yüreğinde Sonsuzu Taşımak

Yeter ki Yetinsek

Ortak Hikâye

İslam’a Yitik

Yok Değil

Nefsi Emmare

Aciz mi Sandın

Aslına Yürümek

Söz de Mümin Olanlar

Yaşanacak Değer İçin

İstanbul’a Yâr

Habersiz Nice Yaşam Var

Bazı Şeyleri Anlamamak Daha İyi

Uzak Değil Yaratan

Bitesi Değil

Bir Parça Ekmek

Şuncacık Bebede Nice Hikmetler Var

Fakr Olmak Fakirlik Değildir

Fani Olmak

Ecel Elbet Gelecek

Sapkınlık

Dilenmek Değildir Kaderi

Bilemedim

Derin Bir Bakış

Er Ya Da Geç Ayrılıklar Bitecek

Nankör

Sonsuza Açılan

İki Kardeş Arasında

Daim Var Olma Çabası İçinde

Gazaba Galiptir Rahmet

İnsan Bu

Sorgulanmamış Bir Yaşam

Bırakın Beni Bana

Beden Rahmet Konağıdır

Nereden Baktığın Çok Önemli

Beni Nereden Tanıyacaksın

Olmuyor

Kök Salar

Kendinden Çalma!

Ne Yazar

Özlem

Dünya Yeniden Şekillenecek İse

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

Korkmamak İçin Kork!

Sana Uyandım

Bir Gün

Varlık İçinde Yokluğu Talim Kılanlar

Bu Kadar Zor Mu?

Gelgitler İçinde Yaratılır İnsan

Şartlandırmışız Kendimizi

Özgürlük Zor İş

Biz Oldukça Kazanılan

Günahın En Büyüğü

Bitimsiz Bir Dünyaya Kapı Aralamak

Güzel Günler

Hak Etmek

Savrulacak, Kaybolacak da Değil

Cehennemden Geçerken Cennete Bakar

Kendi Olmak İçin

Dosttan Bir Nefes

Duydum Ki

Karanlık Mutlak Kader Değil Elbet

Tanrı’yı Sormuşsun

Geride Bırakabilmek

Seni Sana Bırakmazlar

Nefes Biter Mi Sandın?

Acıları Yaşamak

Sen De Düşmüştün

Huzur İçinde Bulduk Kendimizi

Hakikatin Kendine Uyandıran Güzelliği Var

Çok Şükür

Kendin Olacaksan, Paylaşacaksın

Unutanlara, Unuttuğunu Hatırlattık

Özledik

Hakikate Güven

Merdiven

Taşıyamadığın Yürek

Ölem, Ölem Ben Ölem

Canlı Bir Dünyamız Var

Can Bu, Can

Hesapsız, Hadsiz Düşman

Kaçmak Nereye Kadar

Kan Ağlar Kan

Emaneti Kucaklarken

Anlat

Gerçek Kendin Kadar Yakin

Mekân

Karanlıkta Unutulan

Doymazdın

İman

Özür Kapın Hep Açık Olsun

Önsöz

Efendim der ki

“Şairlerin dillerine Cebrail’in kanatları dokunmuştur”

Anladım ki!

Sanatçıların ruhları Cebrail’in kanatları altında

Hemhâl olduklarında

Yaratandan bereket akmaktadır.

Kendiliğe dair hakikat

Kaynağından akanlar ile bulunurken

Aracısız kendinden kendine haber

Böylesi de bulunmaktadır.

Yeniden yaratmanın

Özgünce var olmanın

Özgürce yaşamanın

Bir yolu da sanatta böylesi bulunmaktadır.

Kendiliğin hakikatini tatmanın

Hep yeniden yeni bir olanakta bulmanın

Hakikati, hakikatini anlamanın

Olan bitene farklı bir yerden özgünce bakmanın

Yeniden yaratırken anlamlı kılmanın

Değer katarken var kılmanın

Bir yolu da sanatta böylesi bulunmaktadır.

Emir, sanat yorumlamanın yaratım gücünü

Estetikte gösterirken

Güzellik idealini ereğinde yaşamanın

Varoluşuna güzellik katmanın

Yaratırken yaratıcıya katılmanın

Ondan nefes alırken nefes vermenin

Ruhunu, kendini bulmanın

Ne güzel yoludur.

Ahsen-i Takvim Aynası

Kimi zaman birebir kendimizi görürüz birbirimizde

Kimi zaman vahşiliğimizde doğayı görürüz aciz düşüşlerimizde

Kimi zaman Hazreti Allah’ı görürüz iyi olan eylemlerimizde.

İnsan için doğru olan hakikat ülküsünde,

Allah için yaşarken iyilik öyküsünde

Vücut bulmaktır gerçekleştirdiklerinde.

İnsan, iç dünyasında vücud bulan!

Güzelliği, bulur hüviyetinde.

Ekmel bir aynadır varlık içinde!

Hazreti Allah, ahsen-i takvîm dediği aynada,

Varlığının vücud aynası olan insanda,

Kendini görünür kılar küreyi arzda.

İrfandan öte, her şeyden evla

Ahsen-i takvîm olan bu ayna.

Dost denilen bu ayna,

Rabbini gördüğünde,

Hazreti Allah, bilincinde ona olur ayna.

Ayna Allah’a doğru tekâmül edişinde,

Mükemmel oluşunda,

Hazreti Allah görünür olur kendisinde.

Bana beni gösterecek,

Ahsen-i takvim olan bu ayna.

****

İkilik Yok

Zatında ikilik yok.

Yanında dengi yok.

Sığmasa da kâinata,

Müminin kalbinde,

Yanında kimse yok.

En güzel kıvamda

Ahsen-i Takvîm

Rabbini yaşasa da

Kul ile Hakk ikilik perdesinde,

Kabul etse de etmese de

Rabbini yaşamakta,

Özünde ikilik yok.

Mümin olan canın

Amelinde ikilik yok

Bilgi nesnesi elinde,

İrfan bakıştır can gözüne

Hâli, iki gözde “bir” görüşünde

Kendini yaşadığının zannında

Rabbini yaşamakta.

Kıvamı hak tadında,

Yaşarken insan adında,

Sonucu, Allah’tır şahsında.

****

Adres

Topraktan bir elbise biçildi,

Dar gelmekte.

Kalpte bir mabet yapıldı,

Az gelmekte.

Can kuşu denilene

Beden kafes.

İnsan denilene

Kalp adres.

Öz kimliğini bulmak

Bu adreste.

****

Murad Edilen

Meşakkat içinde,

Muhabbet ilkesi ile

Aşk ateşinde

Sadece bitmek ile!

Bitirdin mi

Hakk ilkesinde kendini?

Biten sen!

Olan, sen olanda “ben”!

Murad edilen, bu hikmette

Sırat denilen bilim, ahlak çizgisinde

Sonuç almaya dayalı bu yolda

Akıl, vicdan ile düzeltilen,

Hakk kıblesinde doğrultulan,

Kayyum olan ile doğrulan,

İç dünyasında kıyama kalkandan,

Halk ettiğinden bakan,

Samed olan Ben.

****

Hazreti Allah derler O’na

İnsan halk edilen,

Halk edilmeyen, insandan bakan,

Kendi kaderini insanda kaza eden,

Her daim üflediği ruh ile

Tavırlarında vücud bulan

İnsanda kendini yaşayan

Bir olan.

Hazreti Allah derler O’na!

Yaşam felsefesi

Varlığından emin ,

Rahmet tavrında bulunan,

Kendinden tavizi olmadan

Hak ve adalet üzeri olan

Zatıyla gizilde duran

Tavırlarında görünen

Şahid olunan.

Hazreti Allah derler O’na!

****

Ahseni Takvimde

Sadece bilinmek derdinde

Kıymeti gizliliğinde,

Aşikârdır iman dolu göze,

Bulursan, bir emin beldede.

İman dolu göze,

İnsan kıblesinde

Kalp adresinde

Kendi mabedinde

Göründüğünde

Bitersen sen!

Ereceğin ahadiyette

Yaşarken vahidiyette

Esfele sâfilinde

Ahsen-i takvîmde

Aşağısını yukarısını bir bulduğunda

Sağı solu bir kıldığında

Bilecek olan sen!

Hakkı ile yaşaması gereken.

****

Hazreti Allah

Faili mutlak olduğundan

İkilikte bulunmadan

Ayrı durmadan aynı olmadan

Görünüş bulan.

Ben olan ben.

Hazreti Allah derler O’na,

Sen olan “BEN”!

*

Vahidiyeti gereği

Aynı olmadan, ayrı durmadan

Yaşarken kendisini uzak olmadan

İnsan noktasında

Varlık bulmadan

Bulunmaz, bilinmez değil ama

Anlaşılmayacak olan.

****

Gerçek Kurtuluş

Her biri için kurtuluş,

Efkârında derdince.

Zindan kılınan her ne ise

Gerçek kurtuluş,

Kendiliğe dönünce.

Sınırları zorlayınca

Sonlu oluşa aşkın kendiliğe ulaşınca

Gerçek kurtuluş

Aynadan görününce.

*

Sınırsızca ve sonsuzca

Hür yaşamak için,

Sineni yırtınca

Aşk ile kavil âlemine çıkınca

Düşüncenin meleği Cebrail’in kanatlarıyla uçunca

Kelam ve anlam ağacı,

Sidret-ül Müntehaya çıkınca

Tevhid nazarı ile bakınca

Hak, adalet, rahmette yaşadıkça

Gerçek kurtuluş

Hazreti Allah’a vardığında

Kendini Allah ile bulduğunda.

Emir, Bunun dışında,

Kurtulmak haramdır sana!

****

Allah İle Özgürlüğü Bulmalı.

İnsanım,

Değerlerle Allah’a uzanan,

Değerlerle Allah’ı,

İstidadı kadarı ile yaşayan.

İnsan isek değerlerle

Yükselmeli,

İç dünyanın güzelliklerine,

İç dünyada yaşarken

Yaşadığında görmeli Allah’ı.

İyilikte rahman olan

Doğru olana rahim diye görünen

Göründüğünü kendi ile güzelleştiren,

Eylemin en güzeli olan

Allah’a teslim olunan

İkilikte bulunmadan yaşananla

Hazreti Allah’a ulaşmalı.

Öylece özgür yaşanmalı

Allah ile özgürlüğü bulmalı.

İnsan, özgürce yaşamalı.

****

Allah İnsanın Vatanı

İstidat gereği

Allah’ı hakkınca

Ferdiyette yaşamalı.

Hizmet ederken Allah’a,

Özgürleştirici, salih amellerde ulaşmalı.

Allah’ı rabbi olarak

Her can kendinde bulmalı.

Yaşarken O’nu

İnsanı kâmil olmalı.

Kırmalı keyfiyet zincirlerini,

Hevaları ilah edinmeden

Eşyanın tabiatına aldanmadan

Tene, eşyaya aşkın

Tine taşınmalı

Özgürce yaşamalı.

Allah’tır insanın vatanı

Kullukta vatana varılmalı.

****

Cenneti Edinmek.

Nefsini turab etmeyen

Cennete mi girermiş?

Zerre kadar kibri olan,

Benlik dağında oturan

Cennete mi girermiş?

Benlik dağından inmeyen

İğne deliğinden geçmeyen

Cennete mi girermiş?

Vatanı Allah iken

İç dünyada yaşar iken

İplik misali seğrilen

Cennete girermiş.

Beden kapısından geçen

Yük edindiklerinden soyunan,

Fakra erdiğinde kendini bulan,

Zikri ilahide mutmain olan,

Cenneti Allah’la edinmiş.

****

Kendini Bulmak

Kâinatta her şey seni işaret etmekte.

Sen fiilinde görünen

Sınırsız özgürlükte muradında seyreden

Sırda dururken gerçekleştirdikleri ile görünen

İzharı kendinde hüviyetinde görünen

İman dolu can ile temaşa edilen

Aşık kulun kıblesi olan

Ya Rab!

Senden sana varmaksa murad

Sana yol tutmuş iken her can

Canlar içinde Emir can

Muradına memurdur her an.

*

Hadler, haddini bilmenin çizgisi

Zorluklar sana varabilmenin rahmeti

Yaşanan her ne ise sana erebilmenin nimeti

Hilene takılmadan sana gelen

Hizmet kuşağında sana dönen

Tevhid seyrinde sana şahit

Hakkıyla yaşadıkça seni bulan

Kendinden soyunur iken sana eren

Sen derken kendini bulan

An’da seyreden.

Ferdiyette Emir can

Âlemlere amir kılmışsın her an.

*

Beden kıyama durmuş

Akıl rükûa ermiş

Nefs secdede sükûn bulmuş

Ruh, kâinat tahtına kurulmuş

Oturan Sen, seyir eden Ben.

Kaderi ilahide olup bitmekte

Olan her ne ise olup bitmişte

Takdiri ilahi denilen kaza edişte

Her ne olmakta ise anda

Dehr denilen zamanda,

Yaşanan Sen.

Emir, insan kıldı yaratan

İnsanlığına aşkın Allah ile buldun can.

****

Dilersen

Noktalığında kendini yaşayan.

Yaşarken kendini,

Yaşadıkları ile el uzatan!

Dilersen!

Ben sana binek,

Daha öncesinde sonrasında olmayan.

Ben sana kul,

Örtüsü olmadan.

Ben sana kurban,

Yokluğu ile kabul bulan.

Dilersen Sen!

Ben Sen

Zaten Sen ben.

Dilersen!

Yaşarım noktalığında seni.

Dilersen!

Ben değil yaşanan Sen

Sensindir Ben.

Dildeki cilvedir bu,

Sen ve ben.

Dilersen!

Dil örtüsünde susanda

Bir tek bakışta, yalnızca Sen

Zamanda, zamana aşkın bakan

Ben.

Yaşadığı, zaman olan

Ben.

Bizlikte, Ben olan Ben.

****

Bizi Sensiz Bırakma

“Gölgede kalmış nicesi

Suretler olmuş perdesi

Hakikat zanlardan öte

Zanlar olmuş zevki

Hilede kalmış nicesi.

Akılda atılası yükü,

Vicdanda kabul görmeyen günahı

Hakk kabul etmiyor,

İnatta duruyor fert.

*

Ya Rabb!

Seni yaşarken sende

Bizi sensiz bırakma.

İman ile tanığız sana

Gaflet uykusuna dalanlar gibi

Bizi sensiz bırakma.

*

Ya Rabb!

Benzetmişin bizi kendine

Ayna kılmışsın kendine

Sende seni yaşarken

Muhtacız sana.

Bizi sensiz bırakma.

Uzaklara atma, çaresiz koyma.

*

Sonu görülmez derya sensin

Kendini görünür kıldığın kıyılarız

Bilinmeze yürürken

Geleceğe tutunurken

Muhtacız sana

Bizi sensiz bırakma

Kıyılarına kıyma.

*

Sen rahmet sahibi

Adalet ve gerçeğin sahibi

Mülkün ve hikmetin sahibi

Dünün, günün yarının sahibi

İnsanlığın sahibi

Emir kulun sahibi

Bizi sensiz bırakma.

****

Çıkmazda Kalma

Geçmişin izlerini takip eden

Ölüler diyarında gezinen

Çıkmaz sokakları adres edinen!

Her zamanın dirisi kapını çaldığında

Gerisin geri kaçma!

Yol yürüyemez korkaklar

Uzanan eli bırakma!

Emir, dünya ilinde aciz düştün

Sen hakikatten korkanlardan olma!

Gerisin geri kaçma!

****

Fetih Hakk ile Yakin

Uzaklara düştün

Ne varsa haktan yana.

Ötelere attın

Ne varsa umuttan yana.

Menfaate daldın

Ne varsa mülkten yana.

Can derdine düştün

Ne varsa senden yana.

*

Hak yüzleşeceğin

Umut tutunacağın

Mülk vuslat aracın

Can dedikleri son durağında

Sen dediğin çoklukta

Ahadiyeti bulmadıkça

Vahidiyette seyir etmedikçe

Biricikliğin sana haram.

*

Emir, hakikat güneşi her daim

Eşyaya aşkın kendi ile kaim

Tezahür ederken iman dolu göze

Sen uzaklarda arama

Umuttan yitik, küfür batağına saplanma

Mülkte oyalanıp, gaflete dalma

Can denilende kendiliğini yaşa

Fetih Hakk ile yakin.

****

Sen Yeter

Sen, mabutsun

Kulun olsam yeter

Sen, can içinde cansın

Yârin olsam yeter

Sen, maksutsun

Yolunda olsam yeter

Senden ayrı duracaksam

Ömrüm, canım senin olsun yeter

Seveceksem seni

Seveceksen beni

Yarınlar diğerlerinin olsun

Razı olsan yeter.

Emir, Allah’ı hizmette buldun.

Dünya isteyenin olsun

Allah sana yeter.

****

Gel

Canıma can ol gel bana

Yol dersen gel bana

Ötelerde arama

Yakin dersen gel bana

Senden sana yol olurum

Öz canında ben olurum

Uzaklara düşme gel bana.

Devirlerdir seyir eder insan,

Aslına yitik düşmüş insan,

Uzaklarda arama gel bana

Nesnelerine tapınmadan gel bana,

İnsan olmanın tadında

Allah’a ermenin yolunda

Gerçeğe ermenin idrakinde

Sonuç alacaksan gel bana

Gerçeğe varacaksan gel bana.

Emir, ötelerden kurtuldun

Son arar iken insanlıkta buldun

Kendini Allah ile buldun

Nokta oluşta yekvücut oldun

Sondan uzanan hakikat sahibini buldun.

****

Hakikat Bir Son Değil

Yeniden başlangıçtır.

Kâinatta bilinmesi gereken ile buluşmaktır.

İslam olmanın izzetinde

Allah ile buluşmaktır.

Nebinin izini takip ederken

Allah’a kavuşmaktır.

Sonunda, kendiliğinde

Hakikati bulmaktır.

Yeniden başlarken erenler yurdunda,

Hakikat tepesinde uçmaktır.

Aşağılara süzülürken

Yeniden yaratılmaktır.

Kul olmanın gerçeğini

Allah’ı yaşamakta bulmaktır.

*

Dağ gibi dünya kurmuş

Tepesine kurulmuş

Örümcek ağlarını örmüş

Avlanır durursun.

Tuzağın, sana tuzak

Dağın başına yıkılacak

Ağlarına dolaşacak

Acınacak hâlde bulunursun.

*

Tarih sayfaları,

Senin gibi olanlarla dolu

Mazlumların ahı

Zulmün kâr olmadığı

Unutulmuş acılarla dolu.

Üç günlük dünyada

Sevgi, rıza durağında

Sohbet ocağında

Hakikate tutunmuş insanlar da dolu.

*

Değişsin dünyalar ve zamanlar

Aynılaştırılmış, dondurulmuş ise dünyan

Geçmişe takılı donuk kalmış ise zaman

Batıl zihniyete esir, esaret altında ise insan

Yıkılsın, yeniden yaratılsın dünyan.

Acılara, zulme ve daha nicesine rağmen

Rahmette adalet ile hak olan

Yaşanmakta ise her an

Daha görecek günler var.

*

Hazlara düşkün, gözünü hırs bürümüş ise insan

Kendine zalim, nefsinin derdine düşmüş insan

Sonuçlara rağmen zalim ise insan

Allah’ın adaletinden kaçamadığı an

Hüsrana düşmüş, karanlığa bakan

Pişman olup da çıkamıyorsan

Yıkılsın dünyan!

Yeniden yaratıldığı an

Fırsatlar ile dolu yarınlar da var.

*

Hakikatte yaşarken her an

Değişime mahkûmdur insan.

Acziyete düşmüş,

Değişime gebe olsa da insan

Her şeye rağmen hakikate tutunan

Varlığa ayna olan

Rahmet olup da yağan

Güzel ahlakta tutarlı olan

Yaşayan da var.

İnsanlığa ocak olmuş

Güneş gibi olanda var.

****

Yıkılma

Dün kızdın ya

Kalbim kırıldı değil,

Buz kesti

Canımdan bir parça koptu.

Ne eski sen

Ne de eski ben kaldı.

Ötelere attıkça seni

Sırtımı dönüp gidesim geldi.

Dün silindi

Yarın yoktu

Şimdi ise hüsran

Sabra mahkûm,

İnsan olmanın gerçeğine

Acziyete,

Ayna tutmakta.

*

Yıkıldım ya!

Yüklendiğim miras

İman ile tutunduğum Allah

Yanlış yaptığımın aynası oldu.

Acıları yaşarken

Kaygı ve umut arası

Yaşayan, yürüyen

Gelgitler içinde var olan

İnsanı hatırlatır oldu.

Şimdi ve burada olunsa da süreksiz

Durmayan zamana ayna tuttu.

Emir, aldanma küçük dalgalara

Bitimsiz deryanın, kıyılarında değil

Kendisini yaşa.

****

Herşey Senin İçindir

En derinde yüce duran

Rabbe varmak,

Verdiği yaşam için

Şükre durmak

Acıları derman bulmak

Zorlukları fırsat kılmak

Rahmete böylesi gark olmak

Sonuçta ilahi rızaya ermek

İçin ise her şey

Emir, yolun töresidir

Acılar, zorluklar uğrak

En derinde olan Rabbe ulaşmak,

Aşkın, güzel ahlakın var ise son durak,

İman ile tutunduğun Allah’a ulaşmak

Dün, bugün ve yarına aşkın yaşamak

Öz kendiliğine varmak için ise yanmak

Özgürce yaşamak için ise ahlak

Her şey senin içindir

Sen kendin ile barışmaya bak.

****

Bunlara Bahane Unutmakmış

Özlemişim,

Özlediğimi dahi unutmuş

Bir o kadar uzak kalmış

Sevgiye hasret, gaflete dalmış

Unutmuşum.

Dostum!

Biz birbirimizi anlarız.

Bunu dahi unutmuşum.

En derinde dosta, her daim yer varmış

Rableri bir olanın özde bağları varmış

Muhabbet ocağında küllenmiş ateşleri varmış

Ahde vefaya dair hatırları varmış.

Emir, sen unutmazsın bilirim

Dosta dair hasret çekmek varmış

Uzak kalıp, birbirini tanımak varmış

Hasret ocağında yeniden doğmak varmış.

Gönülde birliği bulmak varmış.

Unutulan hak, hakkı hatırlamak varmış.

Dostun dosta yolu uğrarmış.

Özgürce yaşamanın uğrağıymış

Bunlara bahane unutmakmış.

****

Kaçış mı Var

Hesapsız mı zannettin âlemi

Hesabın görüleceği günden kaçış mı var

Kaçacak, saklanacak yerin mi var

Kudretten, adaletten kaçış mı var

Eğilirken başlar, titrerken dizler

Böylesi günden kaçış mı var?

Emir, zannetme ki o gün pek ırak

Vicdan terazisinde kendinden kaçmamak

O gün gelmeden hesaba uğramak

Hesapsız kalmak için uğrak,

Hesap dediğin, kendine uğramak

Kendinden kaçacak yer mi var?

****

Cumhuriyettir Adım

Hürriyetin ekildiği toprağın çocuğuyum.

Esaretten kurtuluşun sonucuyum

Büyüdükçe adım

Göklere asılı duran umudum.

Kalplerinde bayrak gibi dalgalanan

Esarettin zincirlerini kıran

Milletin hakkıyım.

Şehitlerin, gazilerin kanıdır bedelim.

Böylesi hak edenlerin hakkıyım.

Gölgelerde yaşayanların değil

Nedenini kendinde bulanların

Aslına bağlı yaşayanların hakkıyım.

Cumhuriyettir adım

Cesareti olanların durağıyım.

Emir, var sen aslını yaşa

Hürriyet denileni

Âdem’den Hatem’e millet olanın

İnsanlık mirasını omuzlarken yaşa.

Cumhuriyeti, milletini omuzlarken yaşa.

****

Değil mi İnsan

Değil mi insan?

Kimi vakit dünde kalan

Kimi vakit hayallerin peşinde koşan

Geleceğe tutunurken günü yaşayan

Değil mi insan?

Cehennemde sürünürken

Cennette uçan

Gök kubbenin altında

Kutsandığı topraklarda

Yalnızlık yurdunda

Zorluklar, acılar içinde kendini yaşayan

Emir, gelgitler içinde

Sıkıntılar çekerken aşağıya

Değil mi düşen,

Düşerken yükselmek için

Rahmet ol hak olanı yaşa

İnerken insana

Hakk’ı hakkınca yaşa.

****

Koyma Aşksız

Koyma aşksız

Aşksız koyarsan

Âlemlerin yetimiyiz

Biçare gezen garipleriz

Sensiz solunan her nefesin

Cehennemindeyiz.

Koyma sensiz

Sensiz koyarsan

Âlemlerden aşağıyız

Küfür diyarının gezenleriyiz

Sensiz solunan her nefesin

Cehennemindeyiz.

Emir bilir

Aşkından yoksun

Hep sensiziz

Aşkın ile senden yana eksiksiziz

Senden alınan her nefesin

Cennetindeyiz.

Koyma, aşkından yoksun sensiz

Bak, sonuçta biziz

Birbirimizde seyir etmekteyiz

Koyma hiçlikte

Senden yitik hiçlikteyiz

Senden alınan her nefesin

Bak, cennetindeyiz.

****

Uğrunda Ölenlere, Sevgili Haktır.

Rabbimin hazinesi peyder pey iner

Devirleri devir kılar

Hikmet olup da iner

Hak, hakikat gereği herkese açık iner

Nasibe tabi, peyder pey iner.

Talebinde hakiki olanlara iner.

Yalanı dolanı olmayana iner.

*

Hakikate dair her söz hazineden iner

Hak ile batılın savaşında iner

Şeytana cehennem olur da iner

Arife cennet olur da iner

Kılıçtan keskin hüküm, olurda iner.

Varlık aynası, olurda iner

Rabbine hizmet edenden iner.

*

Emir, sen hakikate dair sözü yabana atma

Cehalet ehline takılı kalma

Hakkı ile bil, hakkı ile yaşa

Rabbin ile zevkini bozmadan yaşa

Sakın, azanlardan olmadan yaşa

Şeytana cehennem haktır

Uğrunda ölenlere, sevgili haktır

Bunu bil öyle yaşa.

****

En Derinde

Şüphesiz ki

En derinde

Sonsuz olmanın gerçeğinde

Sınırsız kendilikte

Biricik oluşun, yalnızlık kaderinde

*

Sevgili en derinde

Âlemlere kök salmış benliğinde

Sınırsız imkân dairesinde

Varoluşun ikili gerçeğinde

Yalnızlık kaderi, bırakılmış geride

*

Sevgili en derinde

Uzanan gölgelerde

Yabancı duranlar içinde

Buluştukça en derinde

Yalnızlık hep geride

*

Rahmetin her nefesinde

Sen ben ikili gerçeğinde

Yalnızlık içinde

İki yabancıydık öncesinde

Şimdi hepsi geride

*

Emir, en derinde

Seni senden ister can içinde

Gözlerin görmediği öz derinlikte

Kimseler bilmez, sevgilinin gerçeğinde

Yalnızlığa inat ermek, hep en derinde.

****

Bir Değil Binlerce Düştüm

Aşktan uzak hüsrana düştüm

Hazlara kapılmış bedene düştüm

Aşağılara sürüklenirken dünyaya düştüm

Hakikatten uzak gaflete düştüm

*

Vicdan uğrağım teraziye düştüm

Mahşere varmadan ateşe düştüm

Pişman olup da derde düştüm

Korkudan ırak derdine düştüm

*

Allah’ım, aşk sırrının mührüdür

Mührüne teslim, derdine düştüm

Bir adım ırak, bir adım yakin

Âlemler seyrinde ben sana düştüm

*

Varlıktan geçip fakra düştüm

Türab olup hizmete düştüm

İnerken insana göklere düştüm

Can pazarında ben sana düştüm

*

Bir değil binlerce düştüm

Derdi dermanı olanlara düştüm.

Aşk ile yandım özüne düştüm

Sırrın sırrımdır ben sana düştüm.

*

Emir, bu seyirde son mu var

Özünden gayrı dost mu var

Aşktan hızlı yol mu var

Derde düşene, düşmekten öte yol mu var?

****

Zevk İçinde Sır

Zevk içinde sır

Sende saklı,

Aşk ile yanan

Kulunda saklı,

Hikayesi olan yolun

Yaşantısında saklı.

*

Kişiler gelir geçer

Daim olanda saklı,

Eşyaya aliy

Olanda saklı,

Nur olan

Şahısta saklı.

*

Talep etmeyen

Gözlere saklı,

Aşikar olsa da

Kafire saklı,

İnatta duran

Vicdansıza saklı.

*

Sırrı namus

Olanda saklı,

Ayağa düşürmeyen

Aliy tutanda saklı,

Değerinde bilip

Yaşayanda Saklı.

*

Emir, bu bir bilmece

Sır içinde sır sende saklı,

Kendine aşikar

Körlere saklı,

Veli kulun özünde

Allah saklı.

****

Rahmet Ol da Yağ

İnsan!

Rahmet ol yağ!

Rahmette yaşayacağın can,

Sevgili olup da gönüllerde doğduğun an,

Kendine üflediğin can.

Zan etme ki başkasına rahmet edersin

Rahmet ettikçe kendine yağansın.

Sen, selsebil kendini yaşarsın.

Başkasını değil, kendini yaşarken Hakk’ı yaşarsın.

Beden için tüketirken,

Ruh için, üretirken beslenirsin.

Öyle ise yağ!

Rahmet ol da yağ.

Ürettiğin, emeğin ile kendine yağ.

Erdemler değişmezin olsun,

İbadet bineğin olsun.

Emeğin Allah’tan olsun

Kendine böylesi, rahmet ol da yağ!

Kendinde, kendini doğurmadığında

Gölgesinde durduklarını yaşarsın.

Rahmet ettikçe kendini aşarsın.

Üretirken Rabbine vardığında

Rabbin ile kendini bulduğunda

Özgür olacak olansın.

Demirden halka olup da zindanın olsa âlem,

Zincirlendiğin hesap defterin olsa geçmişin

Müebbet cezan ateşten gömleğin.

Geçmişin hesabını bugün bulduğunda

Rahmet olup da kendini doğurduğunda

Geleceğini kurtaransın.

İnsanlığını bulduğun anda

Allah’ı hakkı ile yaşadığında

Saltanatında, kendini bulduğunda

Hak ettiklerini, hakkın olanda

Özgürce yaşayacaksın.

****

Kaybolmayız

Ben sana yeterli değil miyim?

Bak beraberiz

Neden böylesi dalmaktasın,

Bilmediğim kendiliğin dünyasına.

Çık, gel bana!

Tut sıkıca, ellerimi bırakma!

Kaybolmamak için tutun bana.

Ben sana, sen bana ayna oldukça,

Aşk ile tutundukça,

Kaybolmayız varlık deryasında.

****

Sana Uzandım

Yardım elini uzatırsan

Seni tanırım.

Bana el uzatırsan

Elini tutarım.

Musa’nın dediği gibi

Senden gelecek her türlü yardıma muhtacım.

Kullarının eliyle yaratılmış olmam

Sorun değilse

Sana muhtacım.

Çaresiz kaldığım yerde

Sana uzandım.

****

Yabancılık Uzaklarda Kaldı

Efendi!

Yabancılık çok uzaklarda kaldı.

Çatallanmış çıkmaz bir yolun başında gömülü kaldı.

Hakikate uyanan canın gerisinde kaldı.

Biz birken, geçmişin anılarında kaldı.

Yabancılığa yabancı olunan bir dünyada, uzakta kaldı.

Varlığa ayna ruhunuzun dudaklarında kaldı.

****

Noktayı Kübra Benim

Noktayı Kübra benim.

Kör gözler görmez beni

Yaşayan benim.

Herkes yaşar beni.

Sıfatlar deryasının mana gezginleri

Bilebilir mi beni?

Yaşadıklarımı yaşayanlar

Yaşarken anlar beni.

Kader sırrımdır, kazada görünen benim

Körler görmez, sağırlar duymaz beni.

Hakiki varlık benim

Noktalığımda âlemler yaşar beni.

Görünenlerde sırlanırım

Kalpsizler hissetmez, anlamaz beni

Kalplerde bulunacak benim

Âşıklarım bulur beni.

Diri olan benim

Âşıklar hakkı ile yaşar beni,

Sıfatlarımda aşikâr olan benim

İmansız, gözler görmez beni.

Görüş sahibi benim

Dışarıda arayan bulmaz beni

Şahıs olan benim

İmanlı gözler dahi görmez beni.

İmanlı gözlerin ikilik seyrinde

Sıfat tavırlarımla görünen benim.

Kimseler şahsımı görmez benim.

Benimle diri, yaşayan benim.

****

Kendisinde Bulunur

Sevenin aynası gönül,

Bilenin aynası akıl,

Aynası aklı ve gönlü olanın

Kendi sultan olur.

Gönlünde sulhu bulan sultanın

Sorunsuz yaşamı olur.

Sevilenler gönül deryasında

Sevgi ile bulunur

Akıl ile okunur

Nur ile kalıcı olur

Nur ile selameti bulan

Aklıyla sulhta hüküm,

Gönlünde selamet bulur.

Kemâlatın yurdu, kendisinde bulunur.

****

Canım Canından Öte Durmasın

Ben seni yaşarken

Sende beni,

Sevgili!

Ayrı tutma kendini.

*

Sana gönlünü açmış

Boynunu bükmüş kul,

Buluşmak ötelerde durmasın

Ayrılığa inat kavuşmak, umutta kalmasın.

*

Canım canın ile baki

Ayrılıklar sende fani

Canım canından öte durmasın

Birliğe rağmen ayrılıklar olmasın.

*

Emir, bu bir temenni

Bilirim, birliğe rağmen sen ile ben

Ayrı olmasak da varoluşun gereği

Böyle olsa da

Canım canından öte durmasın.

****

Tuba Ağacı

Fakr, elbisen olur

Hizmet, göklerden yerlere uzanan dallarında okunur.

Sesizce açılan çiceklerin

Varlığa uzanan renklerinde bulunur.

Gözlerin görmediği, ellerin dokunmadığı kutsiyette meyvelerin

Gönüllerde, doğurmadan doğarken yenilen olur.

*

Nihayeti olmayan kaynaktan

Nihayetsiz sözler, duygular

Var olmak varlığından taşar.

Böylesi nimet ocağı,

Öncesi olmayan anlam ve değer dünyası

Nihayetsiz çeşitlilikte, zenginlikte sende bulunur.

*

Varoluşun rahmetten coşar.

Sessizce açılan çiceklerin, meyvelerin

Hakikate, hikmete, olması gerekene ayna olur

Varoluş, sukünette uzanırken bulduğundur.

Zamansız kendini yaşamak onurundur

Gölgesiz varlığın güneş misali nurdur.

*

Bilirim, bir adın da Tuba’dır.

İman ile uzanan, dallarına tutunur.

Âlemlere uzanan dallarında seyir olur

Tam, Lahuta uzanırken gönüllere dokunur

Kendinden kendine yol bulunur

Varlığa tutulan ayna olur.

*

Düşünceyi resmeden ağaç olur

Sonsuzluğa uzanırken görünmez olur

Emir, seni sen kılan Rabbin nurdur

Düşünce ağacında iman ilk uğrağındır

Kendi varlığının öznesi kılan da budur.

Can ocağında Rabbin böylesi bulunur

*

Tuba ağacı olan insandan uzanır

Âlemler kuşağı insan seyrinde bulunur

Yücelerde dururken aşağıda bulunur

Rabbin, niyaheti olmayan son durağındır.

Nokta olup, canında bulduğundur

Senden uzanırken, yaşarken olduğundur.

****

Aşk Feryadı

Sevmek suç ise cezam sen olasın

Kalbime pranga bir seni bulayım

Dünya zindan ise kaçanı ben olayım

Âlemler perde ise açanı ben olayım

Güzelliğine tanık bir ben olayım

Sana hayran kendimi unutayım

*

Seviyorsan beni neşen ben olayım

Sonsuz dünyanda bir ben olayım

Yıldızlardan öte değil, yanımda bulayım

Zamansız kılan aşkta bulayım

Düşünürken seni, seni bende bulayım

Can içinde can bir seni bulayım

*

Uzak kılma kendini

Yakin bulayım

Bir sen yetersin

Âlemleri ne yapayım

Uzaklarda değil, gönlümde bulayım

Ben beni değil, bir seni bulayım

*

Aşkın doğasıdır, olsun kıskanç olayım

Varlığına ait, sana değer katayım

Can içinde can hep seni bulayım

Uzaklarda değil, canımda bulayım

Bedeli var ise

Canım, al senin olsun

*

Kavuşmak zor ise

Sonu ölüm ise

Senin olan canı, al sana sunayım

Diyeti sen, bırak huzur bulayım.

İkilik cehenneminden azat et kurtulayım

Sensiz ise ben, ben beni ne yapayım.

*

Emir; Allah’tan başka yar mı olur

Çokluk hilesi, uzak mı durur

Hak etmedikçe yakin mi bulunur

Hizmet edenler elbet bulur

Aşk ehli, güzel ahlak sahibi kendinde bulur

Fakr olanda arayanlar hep O’nu bulur.

****

Hüsranı Yaşamak

Göklerin krallığı altında

Yıkılacak gibi duran göğün altında

Tarihe, mirasa sırtını dönen

Geleceği hevasına mal eden

Günü kurtarayım derken değerlerini feda eden

Ölü toprağında yaşadığını zan eden

Sen değil miydin, göklerden indirilen

Yalnızlık içinde, yabancılık çeken

Gaflet içinde dünyaya sürülen

Acılar içinde kendine dönen

Yarattıkça yeni dünyalar edinen

Edindikçe kendine mal eden

Sen değil miydin, feryadı figan eden

Küfür batağında aslına düşman kesilen

Hüsran vadisinde yolunu kaybeden

Gölgeler içinde sürüklenen

Sonunda, elini uzatmış “yok mu” diye seslenen

Elini tutsunlar diye umut eden

Emir, varlığı varlığına ağır gelen

Vicdanın sesine kulak veren

Kendinden kendine yol edinen

Acziyet, fakr ile gerçeğe yükselen

Hizmet ile insana, varlığa inen

İner iken Allah’a yükselen

Sen! Tekâmül varlığısın, hakikatten gayrı durmayan

İlahi aşk ocağında hakkı ile yaşayan

Sunak taşı misali ise bedenin, adanmış yaşayan

Hüsranda kalmayı, insan için hak bulmayan

Hüsranı aştığında kendini yaşayan

Varlık içinde, nur deryasında yaşayan

Sen! Acılara değil, umuda tutun

Gölgelere değil, hakikate tutun

Gayrı değil, Hakk’a tutun

Zamanda değil, zamansızlıkta bulun

Zamansız yaşarken kendinde bulun

Yaratılmışlığa aşkın Allah’ta bulun.

****

Can İçinde Can

Can içinde can

Değil mi kalbimi çalan

Arştan yere

Varlığıma kurulan

Can içinde can

Değil mi hep uzaklarda bağrımı yakan

Göklerden yere

Varlığıma rahmet olan

Can içinde can

Değil mi aşk ile ağlatan

Kendinden kendine

Varlığında seyre daldıran

Emir, Cenabı Allah’ın seyridir

Rabbine kul olan

Seyir içinde seyirdedir

Kendine yol bulan.

****

Kime Ne!

Beni küçük görme!

Özüm sonsuza bakar

Kibrin ile zalim olayım deme!

Canımdan, elimden kudret akar

Horlayıp ta hançer vurayım deme!

Hançerin bağrına batar

Cehalet batağında kör bakayım deme!

Varlık benden coşar

Emir; kibirli, zalim, cahil, hain, kör olandan sana ne!

Hakikatten, adaletten, kendinden kaçışın olmadığı günde

Hakk cezalarını kesmiş

Sana ne!

Böyle deme!

Kendinden kaçış yok

Tevhitten başka yol yok

Sen yolu göster

Kime ne!

Kibirlinin burnunun sürtüldüğü

Zalimin diz çöktürüldüğü

Hainin zelil kılındığı

Körün mahcup olduğu

Günün sahibi, senden görünür

Kime ne!

Sonsuzluğa kanat çırpar

Hakikat senden coşar

Varlık sana koşar

Yokluk varlığını saklar

Kime ne!

Sen Allah’a tutunmuşsun

Can içinde cananı bulmuşsun

Gizilde durmuşsun

Allah bilir.

Kime ne!

Sonuç gerçekte duranın ise

Kendinden kaçış yok ise

Küfür batağında çırpınan çırpınır

Herkes hesabını kendi görür

Sana ne!

Sen vazifeni yapmışsın

İnatta durma demişsin

Sonuç hakikatin ise

Mutlak kader bu ise

Uzaklaşan küfür batağında ise

Sana ne!

Böyle deme!

Rahmet gazabı geçti

Hesabını veren kendine yol edindi

Sen hakikate tutunanlara uzan

Kime ne!

****

Anadolum

Sonsuzluk vatanım olsa da

Dünya mekânım olsa da

Balkanlar’dan Musul’a kültür havzasında

Miras ile yoğrulmuş Anadolum

Binbir türlü ruh ile biçimlenmiş toprağın

İnsanın insan kılındığı toprağım

Bağrı yanık kültür ocağım

Bağrı yanık veliler yurdu Anadolum

Bağrı yanık toprağın insanıyım

Toprağın toprağım oldu

Vaadedilmiş yurdum oldun

Nefesim nefesin olsun Anadolum

Bir elim tutunur Hakk’a

Bir elimle uzanırken halka

Burnumda tüter oldun

Nefesi Rahman’a kandığım yer Anadolum

Elimden gelen

Güneş burcuna yükseltmek

Değil, güneş burcunu sana indirmek

Ezanlar ile doğarken Anadolum

Allah’tan olmanın nefesini sende yaşamak

Hakkı, hakikati haykırmak

Can içinde canlara dokunmak

İslam’ın ocağı kılınmış Anadolum

Emir, sen bu ocakta piştin

Bu topraklarda Hakk’a yükseldin

Hakkını,  Hakk ile teslim ettin

Kanatlarını üzerine gerdin

Kendinden bir nefes üfledin, Anadolum.

****

Zalimin Sonu

Ne zaman zalim oldun sen?

Kötülüğü yüreğine eken

Ceddine vahşi kesilen

Yalanı yol edinen

Kararmış kalbi ile kör bakan!

Hakikate tutunanları çaresiz mi sandın?

Tek görüp sahipsiz mi sandın?

Güçsüz görüp çaresiz mi sandın?

Eşkıya oldun da

Meydanı boş mu sandın?

Ey gazap melekleri!

Yağmur gibi yağın!

Ey Rahmet melekleri!

Masuma kanat gerin!

Mazluma yardım edin!

Emir, mazlumun ahı ile duası var

Cehennem kapılarını açan ahı var

Gazap yağdıran duası var

Sahipsiz bırakmayan Rabbi var

Sonunda zalime cehennem var.

Adaletin tesis edildiği gün, elbet var

Zalim, insanı sahipsiz mi sandın

Kudret elden yücesi mi var

Gurbeti kendine yurt mu sandın

Sonunda sana cehennem var.

****

Güzele Dair

Hayat, sevdikçe

Dostlar edindikçe

Acılarda tutundukça

Sevinçleri paylaştıkça

Hak ettiğin kadar güzel.

Hayata tutundukça

Sevgi ile,

Gönüllere dokundukça

Kazandığın insanlar ile,

Biz olabildiğin dünya güzel

Gönüllere tutundukça

Sevgide buluştukça

Hakkı gereği tadında yaşadıkça

Paylaştıkların ile var oldukça

Allah ile yaşamak güzel.

Emir, sen can içinde can ol

Gönüllere inen rahmet ol

Tutunmak isteyene el ol

Böylesi yaşamak Allah ile güzel

Allah’ı, hakkı gereği yaşamak güzel.

****

Hayata Tutunmak

Rahmetin olmadığı

Adaletin gözetilmediği

Gerçeğin galip gelmediği yerde

Hayata tutunmak biter.

Emeğin sonuçsuz kaldığı

Dertlerin rahmete dönmediği

Bitmez acılar içinde

Hayata tutunmak biter.

Zalimin ahkam kestiği

Cezasının verilmediği

Geleceğin öngörülmediği günde

Hayata tutunmak biter.

Gerçekten uzak olan

Hakikate yitik kılan

Doğru olmayan yolda

Hayata tutunmak biter

Emir, İlkeler gerekliliktir

Hayata tutunmak için

Umudun burçlarıdır

Geleceğe tutunmak için

Olmadıkları âlemde

Karanlık kol gezdiğinde

Umut tüketildiğinde

Çaresiz bakılan yerde

Hayata tutunmak biter.

Rahmetin, adaletin, gerçeğin güneşi doğduğunda

Selamete kapı aralandığında

Umuda tutunulduğunda

Küfre inat, zulüm biter.

****

Gerçeğe Kanat Açmak

Gerçek kendiliğe açılan kapıyı aralar

Tutsak kılanların gölgesi altında

Gerçeğe yitik kaldıysan

Gerçeğe kanat açmak,

Hakkı gereği hakkını vererek yaşamak

Başkası değil kendi olmak

Yaşarken rahmeti, ilkeleri

Kendinden mutmain olmak

Hakikate sırtını dayamak

Özgüven bulup da kendini yaşamak

Yaratma cesaretini bulup da kendini gerçekleştirmek

Yaratırken

Kendini de gerçek kılmak.

Her şeye rağmen kendi olmayı korumak

Kendini yaratırken değişime açık olmak

Sonuçta daim yaratım içinde kendini gerçek kılmak.

Emir, özgürlük böylesi mümkün

Gölgeler altında kaybolmadan var olmak

Kendini yaratma cesaretini göstermek

İşte! Özgürce yaşamak.

Özgürlüğün bir adı da

Kendini yaratırken

Kendini gerçek kılmak.

Bir tanımı da

Kendini gerçek kılmanın

Cesaretini yaşamak.

Kendiliğe kanıtı da

Özgünce fark yaratmak

Farklı oluş içinde

Kendini de yaratmak

Gerçeğe kanat açarken kendini bulmak

Özgüveni, mutmainliği yitirmeden var olmak.

Var olma cesaretini yitirmeden yaşamak

Umursamaz değil,

Yarattığı dünyaya ait

Hak ettikleri ile yaşamak.

****

İnsan Dediğin

Yedikleri önlerinde

İçtikleri arkalarından kovalar

Küfür batağında yaşarlar.

Sebepler girdabında

Tevhitten uzak

Allah’tan gafil bakarlar.

Sığca bakar,

Şükürden uzak küfre yakın

Hakikate gafil

Hayvan gibi yaşarlar.

Değil, hayvandan aşağı

Şeytanın dahi elini çektiği

İblisler gibi yaşarlar.

Emir, insan dediğin yaratırken derinleşen

Anlam ve değerden yana zenginleşen

İblisten uzak hakikati yaşarken

Kendi olup da kendini yaşayan

Varlık içinde varlık ile kucaklaşan.

****

Hakikatten Gafil

Allah’ı tapulu malın mı sandın

Kendini kul,

Bizi kulluktan uzak mı sandın

Cennete bir sen girermişsin,

Geride kalanları mahrum mu sandın

Cümle âlem Rahman’a kuçak açmış

Bak! Rahmet vücuda gelmiş

Her birine hakikatten pay verilmiş

Hikmeti gereği yol verilmiş

Çoğu bundan gafil

Hevâsını ilah edinmiş

Bak! Bir sen mi var sandın

Hevânın uykusuna daldın

Hakikatten uzak kaldın

Akıbetten habersiz, iman ettiğini mi sandın

Kul olmak, Rabbini yaşamak

Can içinde can olanla var olmak

Rahmet olup âlemlere can olmak

Kul olmak böylesi,

Sen kendini kul mu sandın!

Emir, cahilin cehaletinden

Nefsinin hevâsından

Sen Allah’a sığın

Hakikatten gafil kalacaksan

Var ölüme sarıl.

Can içinde can bulacaksan

Ölümsüzlüğe kanat açacaksan

Sonsuzlukta var olacaksan

Var Rabbin olan Allah’a sarıl.

****

Baktığının Ötesinde

Bu can bedenden ibaret değil

Bu âlem baktığından ibaret değil

Can içinde can

Âlem içinde âlem

Hiçbir şey gördüğün gibi değil.

Sevgili! Uzaklarda bildim seni

Ulaşılmazlığın bağrıma hançer

Binlerce senelik yoldan geldim

Zaman ayağıma bağ değil

Âlemler gözüme perde değil

Ten uzak kılmakta değil

Canını canım kıldığın canda buldum seni

Senin olanda sen, uzak değil.

Emir, uzakların bittiği yerde

Sevgiliye kavuştuğun yerde

Aşkın zamansız kıldığı tinde

Zamansız olunan cemde

Sevgili son nokta olsa da

Bitirilecek nokta değil

Aşkın ateşinde uzaklar ırak değil,

Mekân ayağına bağ değil

Bitmez noktada bittiğinde

Hakikate erdiğinde

Bitecek olan sen değil.

Sevgili! Bu can sende bittiğinde

Binlerce ölecek değil

Bu seyrin noktası sensen

Binlerce pervane peşindeyken

Bu seyir Emir’den ibaret değil.

****

Ayna Olmak

Satılmış, kiralanmış hayatlar

Kendini yaşamaktan yoksun

Aslına uzak

İzzet ve şereften yoksun

İsraf edilen yaşamlar.

Ağzımla kuş tutsam

Yıldızları yere sersem

Olmazı ayaklarına getirsem

Dünya metahına dalmış

Uykusuna aldanmış

Acınacak yaşamlar.

Emir, üstüne vazifemi acınacak yaşamlar

Yukarıdan bakmak mıdır er olmak

Hikmet seyri değil midir yaşamak

Sana düşen merhametli olmak

Gafletten uzak

Varlığı kucaklamak

Hakikate ayna tutarken

Ayna olmak.

****

Yaşamak Gerçekten Zor

Yaşamın her anı zor

Her yeni başlangıçta

Her zor olan sonda

Kaygı ile her bakışta

Yaşamak gerçekten zor.

Kaygı, ayağa bağ

Zorluğu yaparken dağ

Geleceğe kapı aralasa da

Yaşamı çekilmez kıldığın da

Yaşamak gerçekten zor.

Kimi acı içinde

Katık etmiş umudu

Kimi kanaatsizlikte,

Havadan sudan dert edinmekte

Cehennem kılmış yaşamı

Yaşamak gerçekten zor.

Bak yeni doğmuş bebeğe

Acı içinde can verene

Ne varsa, kendine mal edene

Ayrılık vakti geldiğinde

Ayrılmak gerçekten zor.

Emek, ölüm var ise

Elinden çıktıkça üzülene

“Ne derler” derken kayıp gidene

Kendine hayatı zindan edene

Yaşamak gerçekten zor.

Korkulara gebe yaşarken

Bir defa değil bin defa ölene

Gerçekten kopuk geleceğini tüketene

Ve daha nicesine

Yaşamak gerçekten zor.

Emir, Rabbin Zul Celali vel İkram’sa

Her zorluğa kolaylık olsa da

Zorluklar bitecek değil,

Gazap rahmeti geçecek değil,

Sonunda rahmet bitecek değil,

Bu âlemin vergisi böyle,

Değer kılmakta ise

Yaşam zorluğa gebe

Barışmak gerek öyle ise

Rahmettir zorluk değil,

Böylesi kabulde

Kanaat zenginliğinde

Rıza lokmasını yiyene

Yaşamak güzel sevdikleri ile

Kolaydır sevmesini bilene

Hikmeti ile bilip

Hakkını verene

Hakikate göre kendini bilene

Zorluklar fırsat, kolaylık edinene

Yaşamak, her şeye rağmen tadında güzel.

****

Kolay Değil Gerçeği Yaşamak

Yoruldum!

Başımı yastığa koysam

Yorulduğumu  unutsam

İçim geçmiş..

Derin bir uykuya dalsam

Yorulduğuma değer

Rüyalarda bulunsam.

Uyansam!

Güzel bir güne kucak açsam

Huzur ve selamet kanatlarını taksam

Korkudan ırak dosta yaslansam

İçim geçmiş..

Sevgilinin rüyasına dalsam

Uyanmayı unutsam.

Emir, hak mıdır yorgunluktan kaçmak

Emeğin bereketinden mahrum kalmak

Rüyalara dalıp

Gerçekten kopmak,

Mümine boş vakit haram

Hakkıdır tembellikten kaçmak

Çalıştıkça Hakkı bulmak.

Rüyada değil

Uyanıp gerçekte yaşamak.

Bulutların ardından

Güneş gibi doğmak.

Yağmur gibi

Rahmet olup yağmak.

Kolay değil,

Emek sahibi olmak

Yorgunluğu unutmak

Mümin olmak

Rüyalardan kopmak değilse de

Gerçekten kopmadan yaşamak.

****

İlahi Sevgiden Pay Alan (Ayasofya)

Sen, fetihin mirasıydın

Dün, İslam’dan koparmanın sembolüydün

Bugün, dünden ırak

Kafire inat

Umudun şafağısın.

Sen, umuda şafak

Küfürden ırak

Ortak ruhta buluşmak

Yek vücut kılan ruhu üflemek

İçindir ki umudun mabedisin.

Doğduğun gün

Umut burcu yükselmiş

Görkemin göklerde yer edinmiş

Umut ilahi sevgidenmiş

Melekler kolkanat germiş.

Öyle ise

Kafire inat,

İstanbul’da kök salmış

Ahı göklere varmış

Umudun yakasına yapışmış

İslam olanın mabedisin.

Ey! İnci tanesi, insanlık mirası

İlahi sevgiden pay alan

Varlığın İslam’a şeref

Hak ettiğin yerdesin.

Emir, umut burcunda seni buldu

Heybetine hayran oldu

Senin ile hem hâl oldu

Hikmetinin seyrini buldu.

****

Kul Hakkı

Kul hakkından bahsetme

Yüreğim cız eder

Göğsüm daralır

Gözlerim ateş keser

Uykularım kaçar.

Kul hakkı deyip geçme

Adaletin kılıcı üzerinde gezer

Mazlumun ahı arşı sallar

Lanet olur da başını yakar

Sonunda hüsran seni yakalar.

Kul hakkını ucuz sanma

Bedelinde pişmanlık yatar

Başına topraklar saçar

Cehennem sana kucak açar

Ateşten pranga, ayağını bağlar

Kul hakkı varlık hakkı

Rabbe uzak kılan, kulun hakkı

Bak! yürekleri cız eder

Başlar önde kıldan ince,

Sonunda ram eder

Emir, Rabb herkesin Rabbi, hakikat sahibi iken

Kul hakkından beri, rızayı arar.

Rabbin kabul etmediğinden uzak

Hak olan ile yol tutar

Kul hakkından korkar

Sonu ilahi adalet ise

Her vicdan sahibi için dertse

Hakikate duyarlı her can

Kul hakkından korkar.

İster sevgili ol

İster düşman

Kul hakkı ile gelme bana!

Her vicdan sahibi, kul hakkından korkar.

****

Yaşam Bu Âlemden İbaret Değil

Yükü sırtında,

Mezarı başında

Geçmişi sırtlanmış

Geleceğe kapı aralanmakta,

Günden uzak

Geleceğe kör bakmakta,

Yaşadıkları geleceğine miras

Geleceği miras aldığından habersiz

Kör yaşamakta,

Mezar dipsiz bir kuyu

Ya da cennete kapı aralamakta

Korkusuzca bakmak için

Hayırlar aranmakta,

Ölüm korkudan duman

Kabirden içeri hasat tarlası

Gelecek günde ektikleri

Geçmişten getirdikleri

Böylesi şekillenen bir dünyaya

Kör yaşanmakta.

Korkudan olsa gerek, sığ bakılmakta

Emir, yaşam bu âlemden ibaret değil

Mezarı başında dursa da

Gerçeği önünde bulsa da

Kör bakmak, yaşamak değil.

Gelecekten

Yaptıklarının sonuçlarından

İlahi adaletten

Gafil

İnsan yaşamakta değil.

****

İki Damla Göz Yaşı

Dediler ki cimrisin

Zalim mi zalim

Nefsine cömertsin

Rabbin hak kıldığı canı

Hak etmekten uzaksın

Rabbin kendisine yakıştırmadığını

Sen kendine yakıştırmışsın

Evladım! Bırak ten pazarını

Ağır olur sonuçları

Hakikatten uzak

Rabbine düşman mısın?

Emir, Rabbin düşmanı mı olur

Olanın sonu hüsran olur

İki damla göz yaşı

Pişmanlık ateşi olur

Merhameti gani Allah için

Bağışlamak hak olur.

Böylesi tövbe ile göğe kucak açanın

Bağrı yanık duası olur.

Öyle ise sen hakir görme!

Günahtan beri kul mu olur

Rabbine hakkı ile dönen can

Sonunda zelil mi olur!

****

Dünde Kalanlar Yarına Taşıyanlar

Uçurtman dallara takıldı

Umudun kırıldı

Hayaller tarumar

Anıların dallarında kaldı.

Lambanın ışığı söndü

Karanlıkta korkular

Başına kaldı.

Umutsuz korkular

Yoklukta kıldı

Umuttan yoksun acziyet

Yokluğu sardı.

Hepsi, sonunda geçmişte kaldı

Dünde kalanlar yarına taşıyanlardı

Yeni dünyalara açılan basamaklardı

Yeni bir dünyada, yeniden doğuşa

Belki az,

Belki de çok zaman kaldı.

Emir, sonsuza uzanan bir doğuş yaşa

Korkuya, yokluğa dair ne varsa

Geride kaldı.

Anıların dallarına takılan uçurtmalar,

Işığı sönmüş lambalar

Geçmişte kaldı.

Çocukluğa dair ne varsa dünde kaldı.

Sende hayatın tadı kaldı.

Tadında yaşamın

Sonuçtan bakmanın

Hak ettiğini bulmanın

Huzuru kaldı.

****

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

Uzanan gölgelerin altında

Günaha batmış,

Güneş görmez köşelerde

Gaflete dalmış,

Kibirden dağda

Burnu Kâf dağında

İnsanlıktan uzakta

Hevasına aldanmış.

İnsan bundan uzakta

Hakikate göre yaşadıklarında

Yoklukta varlık bulduğunda

Yarattıkça bulduklarında

İnsanlık âlemini kucakladığında

İnsanlığı tattığında

İnsanlık ne güzel.

Emir, Allah’ı hakkınca yaşayan

Âlemleri kucaklayan

İnsan olmanın tadına varan

İnsan ne güzel.

İnsanlık aynasında kendine uzanan

İnsana indikçe

Özüne yükselen

Böylesi, insan olmaktan kaçmayan

İnsanlığı yaşadıkça

Hakikati yaşayan

Âlemler piramidinin tepesinde oturan

Kâmil insan ne güzel.

İnsanlık âleminde

İnsanı yaşamak ne güzel.

****

İsyan

Ayrılıklar acılara gebe

Yüklendikçe dertler ebe

Kayboldukça içinde

Doğan, isyan.

İsyan!

Kör, korkak, bencil nefsin

Nankörlüğünden.

Şükürden yoksun

Kanaatsizlikte şımaran

Tekbenci olanın bağırışıdır isyan.

Böylesi!

Acıları, dertleri ateş kusan

Hak etmekten uzak, hakikate küfür saçan

İsyan

Eskilerin deyimi ile küfür olan.

Elbette!

Yıkılırken bütün dünya başına

Ezilen, boğulan insanın haykırışı

Varoluşunu haykırmanın farklı bir yolu

Olsa da isyan,

Sükuneti bulmadıkça,

Selamete ulaşmadıkça

Sulhta yaşamadıkça

Ateş misali beni yakan

Hikmete kör olduğunun beyanı olan.

Emir, kastetmez mertliğin haykırışını

Zalime karşı insanlığın yakarışını

İnsan olabilme hakkının arayışını

İnsanım diyebilmenin isyanını

Zalimin önünde şeytan olmayışını

Haykırdıkça isyan!

Gerçeğe tutunurken

Sabır ocağında küllenen

İman dolu yürekte

Hayrı yaşarken yok olup giden

Nefsime yaktığım ateştir isyan.

Acılara, dertlere değil,

Nefsimedir isyan.

Böyle olsa da hikmete kör kılan

Hakkını vermeden hakkı yaşayan

Rızadan uzak hevasını yaşayan

Nefsi emmare denilen şeytanın

Aşikâr olmuş düşmanının

Hayırdan uzak tağutun

Kendin zan ettiğin o şeytanın

İsyanına, isyan!

****

Ne Diyeyim

Diyecek bir şey bulamıyorum derler ya

Bir şey demeyeceğim.

Çelişkileri içinde

Çok şey bildiklerini zan ederler ya

Ne diyeyim?

Kör ile yatan şaşı kalkar

Derler ya

Ne diyeyim?

Ahmaklık para ile değil

Rağbeti çok ise

Bundan da değil

Ne diyeyim?

Sözde her şeyi bilmekteler

Alim olduğunu zannetmekteler,

Marifet aklı her canda değil

Ne diyeyim?

Emir, sen hakikate adanmışsın

Yolda kalanların hatası senden değil,

Er ya da geç

Batıl zayi olur.

Kimsenin umurunda değil.

Sen, hakikati söyle

Batıl zayi olur

Er ya da geç

Hak galip olur

Kör bakanlar bedbaht olur

Pişmanlık onları sonunda bulur.

Artık, umurumda değil.

Ne diyeyim?

****

Adanmış Ruhun Kaderi

Adanmış ruhun kaderi

Bir değil binlerce ölmek ise

Uğrunda ölecek değer

İçin ise kader

Bir değil binlerce tene değer.

Âdem’den Hatem’e

İnsanlığın kaderini hatırlatmak ise haber

İndirilen Âdem

Kendiliğe yükselen İbrahim

İnsan olmayı Allah’ta bulan Musa

Anlam güneşi İsa

Allah’ı hakkı gereği yaşayan Muhammed Mustafa

Bir değil binlerce gerçeği resmetmekte

Yaşandıkça anılmakta

Gerçek böylesi aşikâr olmakta

Uğrunda ölecek kadar değerli ise

Bir değil binlerce cana değer.

Gerçeğin meşalesini tutmak

Yarına miras bırakmak

İnsanca insanlığını böylesi yaşamak

İçin ise kader

Bir değil binlerce kadere değer.

Emir, gerçeği yaşamaktır kader

Kaçamadığın gerçeği yaşamak ise değer

Uğrunda ölmek ise bedel

Bir değil binlerce yaşama değer.

Adanmış ruhun kaderi

Namus bildiği ereği

Feda edeceklerinden ileri

Uğrunda ölecek kadar ise değeri

Hayat, değerleri için yaşamaya değer.

Değer kıldıkları ile değer olunmakta

Uğrunda ölecek kadar adanmakta

Değer kıldıkları için yaşanmakta

Gök kuşağı gibi rengarenk, kucak açmakta

Varlığını da açmış isen Hakk’a

Hayat yaşamaya değer.

Bir can verecek iken

Binlerce can verildiğinde

Biz olmaya erdiğinde

Sevdiklerin içinde

Yaşam ile ölüm arasında

Adanmış olmakta

Gerçek yaşanmakta ise

Hayat yaşamaya değer.

****

Bir Nefes

Bir nefesse yaşamak

Bir sen ver

Bir de ben vereyim nefes.

Var olmak beraberse

Değer katmak, sen ben ile

Olmaktaysa beraberce

Bir sen ver

Bir de ben vereyim nefes.

Birbirine tutunmaya sebep

Kattıkları ile her nefes

Var olmak içinse,

Bir sen ver

Bir de ben vereyim nefes.

Ayrılığın olmadığı bir dünyada

Kol kanat gerilen varoluşta

Canımdan yakin bulduğumda

Bir sen ver

Bir de ben vereyim nefes.

Emir, değer bulduğu her dünyada

Boğulmadan nefes almakta

Severken nefes vermekte

Aldığı her nefes, Hakk’tan bir nefes

Verdiği her nefes, Allah’tan bir nefes.

Böylesi varoluşta

İkiliğe aşkın birliğin tadıldığı bir dünyada

Farklı olmak bir nefes,

Farklı olmak içinde yaşamak

Ayna olup fark yaratmak

Hakikatten bir nefes,

Bir sen ver

Bir de ben vereyim

Birliğin tadına vardıracak

Sevgiden yana hakiki olacak

Canından yakin kılacak

Âlemlere rahmet olacak

Refiki Âla’dan bir nefes.

****

Günahkâr Kullara Bir Nefes

Ne olur!

Gazap rüzgârın ile yabana atma

Yok sayıp da yalnız kılma

Yüz çevirip de geriye koyma

Kalbimi kırıp da dipsiz kuyulara atma

Hatırdan silip de unutturduklarından kılma

Bilirim hatam çok…

Aşağılara atma

Hayasızlık yaptım ise

Yüzüme vurma

Emir, kulun hatası çok ise

Boynu bükük olmalı değil mi?

Tövbe çiçekleri gibi

Güneşe, boynu bükük bakmalı değil mi?

Haykırmak yerine

Sükût etmeli değil mi?

İsyan eder gibi

Tövbe edilir mi?

Yanlışı doğruya azık

Yaşamalı değil mi?

Her işte bir hikmet var

Bulmalı değil mi?

Emek zayi olmaz

Sevdiğin seni yalnız koymaz

Seni kendine yabancı kılmaz

Uzaklara atıp yabancılaştırmaz

Hakkı ile yaşayan zayi olmaz

Korkmamalı değil mi?

Bu doğuş,

Günahkâr kullara bir nefes

Olmalı değil mi?

****

İnsan Olmayı Bulmak

Duydum ki yılmışsın!

Dizlerin kırılmış gibi

Çökmüşsün.

İçin dolmuş

Ağlamışsın.

Kara bulutlar üstüne çökmüş

Umutsuz kalmışsın

Kışın ortasında ayaz

Karlara batmış

Üzülmüşsün.

Sanki cehennem buzdan bir dağ

Donmuş, altında ezilmişsin.

Donsan da ezilsen de üzülsen de

Umutsuz kalma!

Ağla ama çöksen de

Yılma!

Sen İslam’ı miras aldığını unutmuşsun

Feleğin çemberinden geçip

Huzur otağında oturmayı unutmuşsun!

Kudretten nefeslenen

Asaletini Allah’tan alan

Varlık deryasını kucaklayan

İnsan olduğunu unutmuşsun!

Emir, kolay değil İslam olmayı hak etmek

Dost cemalinde kendini bulmak,

İlahi aşk ocağında

Allah’a yakin gelmek,

Dertlere, acılara aşkın

Kendi olmayı yaşamak,

Nesnelerinde kaybolan değil

Kendine yeten kendi olmak

Yorulsa da

Yılmadan hakikati yaşamak.

Zorluklar içinde olsa da

İnsan olmayı bulmak.

İnsan olmayı yaşamak.

****

Bir Yol Bulunur Elbet

İki ayrı, farklı dünyalarda

Kavuşmaktan uzak yaşamakta

Farklı yerlerden bakılmakta

Sen o dünyada ben bu dünyada

Bir yol yok mudur kavuşmaya?

Uzaklara atmışsan

Kavuşmaz kılmışsan

Çaresiz bırakmışsan

Yollar yitirilmiş

Sen o dünyada ben bu dünyada

Bir yol yok mudur buluşmaya?

İki yabancı gibi durmakta

Yalnız bırakıp ayrı kılmakta

Birbirine düşman bakmakta

Ayrı dünyaları yaşamakta

Sen o dünyada ben bu dünyada

Bir yol yok mudur anlamaya

Kavuşamıyor, buluşamıyor, anlamaktan uzak

İki ayrı dünyada

Sırtını dönmüş yaşanmakta

Sen o dünyada ben bu dünyada

Bir yol kalmış ise şu an

El uzat tutayım!

Rüzgâr olup varayım!

Canına can olup coşayım.

Emir, aldanma insanım diyene

El uzatsan elini keser

İçin kaynasa, kendine kul eder

Malından versen nankörlük eder

Canını versen duyarsızca tepeler.

Ayrı dünyalarda yaşamak kötü gibi görünse de

Yaşama tutunmanın farklı bir gerçeği ise

Ayrı dünyalar rahmettense

Farklı olmayı bitirmeden

İnsandan umudunu yitirmeden

Bir yol elbet bulunur.

Gerçek, adalet, rahmet

Beraberce yaşamak için ise

Tarih düşmanlığı beslemediğinde

Değerler düşman kılmadığında

Bir değil, birçok yol bulunacaktır elbet.

Yeter ki insandan umudunu yitirme!

Özündeki güzelliği fark ederse

İnsan olmayı hak ederse

Hakikate erip insana inerse,

Ayrı dünyalardan uzak

Farklı olmanın gerçeğinde

Beraberce var olmaya

Binlerce yol bulunur elbet.

****

İslam Çağı Denilen

İman edersen

Başlar İslam çağı,

Hak edenlerin

Nur yüzlü olan

İslam’ım, insanım diyenlerin

Geleceği miras alan

Salihlerin çağı.

Haktan sonuç almış

Nimete ermiş,

Cenneti yaşayan

Nurdan vücud bulanların çağı.

Zaten çağ onların çağıdır.

Her devirde mülke mirasçı onlardır.

Hak ile hüküm sahibi erenler

Fırkayı Naciye de onlardır.

Emir, çağ dediğin Allah’ı hakkınca yaşayanların

Er tepesinde hüküm sahibi olanların

İslam’ı bütün çağlara aşkın yaşayanların

Çağlara aşkın insan olmanın çağında bulunanlarındır.

İslam bir anlamıyla da insan olmak demek

İnsan olmayı her çağda yaşayanlarındır.

İslam çağı,

Her insanın kendisini taşıyacağı

Herkesin çağıdır.

İnsanlık hareketi ile başlayan

İçinde olman gereken

Hak kılınmışı hak etmenin çağıdır.

İnsanın aslını hakkı gereği yaşadığı

İnsan olmanın çağıdır.

****

Gazap Rüzgârı

Bırak öfkeni!

Kırmasın

Ayrı dünyalara atmasın

Uzak kılıp yormasın

Gazap rüzgârı gibi esmesin

Yıkıp harap etmesin.

Birbirini duymak, anlaşılmak

Uzaklarda kalmasın.

Atma uzaklara

Kavuşmak, buluşmak geride kalmasın

Yut öfkeni!

Seni beni yakmasın

Pişmanlık ateşine çıra olmasın

Düşmanlığa sebep

Varoluş nedenin olmasın.

Emir, şeytanın beslendiği ateşi yakma.

Seni sen kılar değerlerin

Değerlerinden soyunduran yele kapılma

Huzurdan beri

Gerçeğe kör

Seni senden koparır öfke seli

Kendini uzaklara atma

Sevdiklerinden beri kalma.

****

Varoluş Çırpınışı

Sonsuzun derinliğinde

Tekliğin yalnızlığında

Yaratmanın başlangıcında

Var olmanın şafağında

Yaşanan her ne ise sevgi ile

Yıldızlar, nice dünyalar

Gök adalardan kara deliklere kadar

Her ne var ise sonsuzlukta

Varoluş çırpınışında sevgi ile

Meleklerden cinlere

Bitkilerden, hayvanlara

Gözle görülen görülmeyen

İnsana kadar her ne var ise

Aslına, kendine döner sevgi ile

Her ne var ise temsilde

Devir edilirken insanlık âlemine

Devirler boyu seyrederken insan

Bilse de bilmese de

Hakk’tan gelmiş Hakk’a döner sevgi ile

Âlemlerde var ise bir değer

Hakikati yaşamak,

Geleceğe tutunmak ise kader

Var olmak ise değer sevgi ile

Birbiri ile var olma çabasında

Birbirine dönmekte

Beraberce var olmak ise kader

Birbirine inmekte bulunmakta ise değer,

Her ne var ise yaşamak gerek sevgi ile

Emir’in rabbi âlemlerin Rabbi

Varoluşun kaynağı, hep sevgi ile

Her nerede buldu ise

Bir ismi de Vedud olduğundan olsa gerek

Hep sevgi ile

Kimi düşman bilir kimi sevgili

Kimine yok görünse de

Herkes bir yol bulmuştur kendine

Kendi olma çabasında sevgi ile

Varoluş pınarından kana kana içmek

Kendi olma çabasında görünüşe gelmek

Yalnızlığa öte, yabancılığa aşkın

Birbiri ile var olmak sevgi ile

Elbet!

Her şey sevilecek değil

Candan öte yakin değil

Herkes aynı olacak değil

Ancak, var olmak sevgi ile

Bir yerlerde

Yaşanacak bir hayat var ise

Var olmak söz konusu ise

Beraberce var olmak olanaklı ise

Varoluş çabası sevgi ile

Çırpınırken salih amelde

Yaratılırken yaşam sevincinde

Hayırlar sevgiye gebe

Hakikate tutunmak böyle ise

Kalbe hikmet doğacak ise

Varoluş çırpınışı sevgi ile.

****

Sözlerin En Güzeli

Sözlerin en güzeli

İsimlerinde biterken başlar.

İsmin ile başlayan sözler

Ölülere can, dirilere nefestir.

Kalpler sana açıldığında

Çırpınıp durduğunda

Sözün bittiği anda

Sözler senin için başlar

Senin içindir.

Senin için var olan,

Çırpınırken kanatlanan

Aşkın ile yanan

Bir tek sana ışıyan

Güzel kulların için,

Gök kubbenin altında

Ayakların bastığı toprakta

Varoluş mabedinde

Sözlerin en güzeli, sadece sanadır.

Sözün bittiği

Yeniden başladığı yer sensin.

Kiminin dilinin lal

Kiminin dilinin senin için olduğu anda

Söz hakikatine aynadır.

Sözün yüceliği “ol” diyen senden gelir

Kurulan, yıkılan dünyaları içerir

Söz sahibi sen iken

Emir, dilsiz seyrindedir.

Beni benden alan sendedir

Senden uzak kılan söz acı çehredir.

Senden bana yol,

Senden gelen güzel sözdedir.

Sana yükselten, bana gösteren

Senden gelen, âlemlere inen sözdedir.

Sözlerin en güzeli, sadece sana

Âşık kulların dilindedir

Kendine değer biçtiğin, güzel isimlerindir.

****

Aydınlık İle Karanlık Arasında

Bir yeri karanlığa bakar

Bir yeri aydınlığa

Karanlık gölge gibi çökmüş

Aydınlıkta boğulmakta,

Secdeden uzak

Hizmetten gafil

Kibrine yenilmiş

Sırtını dönüp geriye bakmakta,

Allah önünde dursa

Allah’tan gafil, zanda

Eskilerin aydınlığında

Günün karanlığında

Allah’tan uzak, zannına aldanmakta

Ey Gafil!

Tarih cesaret sahibi

Gerçeği miras bırakanların tarihi…

Korkaklığın seni tarih dışı kılmakta.

Okunmaz sayfaların satırlarında

Silinip gidecek bakışlarında

Karanlığa böylesine dalma!

Geçmişi miras alan insan benim

Sadece gün değil

Yarın da benim,

Hakikate siper can da benim.

İnsandan gafil, insanım demem

Secdeden gafil, büyüklenmem!

İnsandan kopan,

Gerçekten ayrılmakta,

Aydınlıkta dahi olsa karanlığa dalmakta

Karanlık gecede korkulara dalmakta

Sonuçta, ahmaklığa pişman

Kendini harcamakta,

Haktan bereketi kesilmiş

Kendine acımakta,

Kibir ile zan kardeş olmuş

Azazil başucunda durmakta.

Emir, sen seni bil

İnsandan uzaklaşma!

Allah’tan uzak, şeytana yaklaşma!

Aydınlıkta iken karanlığa batma

Kendi ayağına kendin çelme takma.

İnsandan gafil,

Kendini karanlıkta boğma!

Aydınlık ile karanlık arasında

Kalmışlar gibi olma!

İnsandan nasibi olmayana

Kafa yorma!

Gerçekte Kıymet Olan

Senden kıymetli mi?

Oyuncakların, kendine mal ettiklerin

Her ne ki varoluş nesnelerin

Senden kıymetli mi?

Yok olsalar ne yazar!

Kaybolsalar ne yazar!

Sen değerli iken senden kıymetli mi?

Paylaşmadığın, sakındığın benden kıymetli mi!

Ortak yolda buluşacak

Birbirimizde kıymet bulacak

Sen ben ile yarına tutunurken

Biz olmaktan kıymetli mi?

Gaflet kazasına uğramışsan,

Kendini kaybettiğinden

Oyalanmış,

Kendi kıymetini bilmediğinden,

Sen ben ile var olunduğunu

Biz olmanın rahmetini bilmediğinden.

Her ne ki var, sen ben ile kıymetli iken

Gerçekte kıymet sen ve ben iken

Emir, sen ben ile kıymetli iken

Koşma oyuncakların peşinden

Kaybolmadan içlerinden

Sevdiklerine süzülen

Biz olmanın tadında

Gerçeği hak ettikçe kıymetinde yaşayan.

Sen ben ile kıymet buldukça

Rahmet olmanın tadına varan.

****

Çoklu Gerçeklik İçinde

Yaz mevsiminin güzel bir gecesinde

Meltem esmekte.

Cenabı Allah cennetten bir kapı açmış

Huzur saçmakta.

Huzuru yaşasam da

Bilirim!

Kimi yere gazap ile bakıp

Gazap ateşleri saçmakta

Çoklu gerçeklik içinde temaşada

Her ne yaşanmakta ise

Hâline göre karşılık bulmakta.

Bu, temsile dayalı varoluşta

Karşılıklı bir aynalaşma.

Kaçışı olmayan böylesi varoluşta

Emir, sen haddini bilerek yaşa!

Nasıl yaşar isen öylesi karşılık görürsün

Hintlinin “karma” dediği kısassı

Hangi durumda olursan ol

Sonunda bulursun.

Çoklu gerçeklik içinde

Karşılıklı aynalaşılan bir dünyada

Sonunda, nasıl yaşaman gerektiğini

Er ya da geç öğrenmelisin

Pişman olacağın bir gelecekten kaçınmalısın

Mümin isen hesapsız kalmayacağını bilmelisin

Anda hesabın görülür, buna göre yaşamalısın

Korkmayacağın bir geleceğe bakmalısın

Çoklu gerçeklik içinde

Gerçeğe, akıbete göre yaşamalısın!

****

Sanata Dair

Efendim der ki

“Şairlerin dillerine Cebrail’in kanatları dokunmuştur”

Anladım ki!

Sanatçıların ruhları Cebrail’in kanatları altında

Hemhâl olduklarında

Yaratandan bereket akmaktadır.

Kendiliğe dair hakikat

Kaynağından akanlar ile bulunurken

Aracısız, kendinden kendine haber

Böylesi de bulunmaktadır.

Yeniden yaratmanın

Özgünce var olmanın

Özgürce yaşamanın

Bir yolu da sanatta böylesi bulunmaktadır.

Kendiliğin hakikatini tatmanın

Hep yeniden yeni bir olanakta bulmanın

Hakikati, hakikatini anlamanın

Olan bitene farklı bir yerden özgünce bakmanın

Yeniden yaratırken anlamlı kılmanın

Değer katarken var kılmanın

Bir yolu da sanatta böylesi bulunmaktadır.

Emir, sanat yorumlamanın yaratım gücünü

Estetikte gösterirken

Güzellik idealini ereğinde yaşamanın

Varoluşuna güzellik katmanın

Yaratırken yaratıcıya katılmanın

Ondan nefes alırken nefes vermenin

Ruhunu bulmanın

Ne güzel yoludur.

****

Hilafete Dair

Hilafet dediğin, dört halifeden sonra

Bin küsur seneden beri saltanat altında

İktidara araç biçimlenmişken

Bir ruhbanın gölgesi uzantısında

Çocuk kalman anlamını taşır iken

Hilafet arayışın neden?

Köklerine tutunmak ise amaç,

Yanlışa düşmüş atalarından olmaktansa,

Aslına tutunarak kendini yeniden yaratman

Olması gereken değil mi?

Yeryüzüne halife sensen!

Allah’ı hakkı gereği yaşamak istersen

Muhammed Mustafa’nın ümmeti isen

Varoluşa geniş bir yelpazeden bakman

Hikmeti ile anlaman

Gerekli değil mi?

Yeryüzüne halife sensen!

Demokrasi, Allah’ın halifeliğini tatmanın

Onu Rabbin olarak yaşamanın

Özgürlüğünü bulmanın

Kendi iradenin sonucunu bulmanın

Gereği değil mi?

Cumhuriyet, halifeliği halkta bulmanın

Yekvücud halife olmanın

Aynı milletten olup, Hakk’ı hakkı ile yaşamanın

Olanağı değil mi?

Her ikisi de

Kendi ile ayağa kalkmanın

Kendi kendine yetmenin

Hakkı gereği özgürce yaşamanın

Gereği değil mi?

Saltanatın gölgesindeki halifelik kaldırılmış ise

Bu, çocuk kalmadan kendini yaşaman için ise

Emri ilahi böylesi hüküm vermiş ise

Çocukluğa dönmek yasak kılınmış ise

Hikmeti böylesi okumak

Gerekli değil mi?

Hilafet halifeliğe gölge olması gerekirken

Hilafetin gölgesinde kalmak

Başkasının gölgesinde yaşamak

Dini, bir kişinin iradesine bırakmak

Düşünceden uzak kalmak değil mi?

Bir hilafet gerekmekte ise

Demokrasi ve cumhuriyet insanlık mirası ise

İlahi bir hediye ise

İslam yeni bir veçheden bunlar ile yaşanmakta ise

Halifeliği özgürce yaşamak için

Kabul etmek gerekmez mi?

Kesinlikle hilafet demekte isen

Hukuku esas alacak

Cumhuriyet ve demokrasi ile taçlanacak

Herkesin hayrına olanı gözetecek

İslam olanların ortak kararını hükme bağlayacak

Kurumsal bir çatıda buluşmak

Gerekli değil mi?

Çocukluğa dönmek yasak kılınmış ise

Allah için var olmak

İslam’ı hakkı ile yaşamak

İçindir ki

Yeni bir yol bulmak

Şart değil mi?

Kader bunu tecrübe etmene vesile kılınmışken

Yeni bir yol bulunmuş iken

İdealine taşımak gerekir iken

Kör bakmak niye?

****

Kurban Olmak

Karanlık bir gecede

Vahidiyet denizinde

Güne doğru yürünmekte.

Arkada kalan karanlık

Işıyan günde, hakikate bedel

Canlar istenmekte.

Sevdiğinin canına bedel

Allah ise diyet

Canlar beklenmekte.

Kurban etmek için nefs feda edilmekte

Sonunda Rabbine yakin gelinmekte

Diyeti Allah olana ölümsüzlük bahşedilmekte

Nur deryasında kulunu Allah beklemekte.

Emir, kurban ettiğin, adadığın can

Allah’ın canı

Sahiplenmeden teslim etmek

Aşığın kârı,

Diyetin Allah ise

Kurban et canı.

Emanet sahibi isen

Sahibine ver canı.

Ya Rabb! Can senin canın ise

Kutsiyet senin ile böylesi edinilmekte

Adalet ile iş görülmekte

Hep varlık bahşedilmekte

Öyle ise kurban etmek,

Emanetini emanet etmek ise sana

Şehitlerin kanı ile sulanmış topraklarında

Seni kendinden yakin bulan veli canlarında

Mümin olan Müslim kullarında

Seni namusu bilmiş ümmette

Atam İbrahim milletinde

Bir değil binlerce can fedadır sana.

Buna misal koçlar adanmakta

Kanlar akıtılırken cennet kapıları açılmakta

Sana açılan kapıda, fedadır bu can sana.

****

Kırılmadan Yaşamak İçin

Gelmedin!

Belki erken geldin de

Ben yoktum

Uykuya daldım da

Geç kaldım

Kusur bende olsa da

Sen yoktun!

Emir, dost ararsan Hakk yeter.

Seni kendinden uzak kılmayan

Yalnız bırakmayan

Dost yeter.

Canına can katan

Kusurlu olsan da

Seni bırakmayan can yeter.

Dostun Allah ise

Her cana yeter.

Kırılmadan yaşamak için

Yaşama tutunmak için

Asalet bulmak için

Allah sana yeter.

Dostu hatırlamak için

Dost bildiklerin yeter!

Kapın açık olsun

Pişmanlık ile dönene

Gözyaşı yeter.

****

Dokunma

Dokunma, otursun!

Sen katı kalpli sanırsın

Bilmezsin!

Belki de

Katı kalbini çatlatacak

Özünden taşacak

Bir ruh kazanacak

Pişmanlık dolu geçmişi

Kıyameti yaşatacak

Gözünden yaşlar akacak

Kendi dünyasına dalacak

Özü ile ayağa kalkacak!

Dokunma, otursun!

Mekân, mülk Allah’ın

Sohbet dahi Allah’ın!

Kalbi Allah’ın

Olana dokunma!

Katı kalbini kıracak

Özünden gerçek coşacak

Kendi ile hesaplaşacak

Gerçeğin demini tutacak

Dokunma!

Emir, gelmişse kapıya

Hikmeti vardır.

Girmiş ise meclise

Nasibi vardır.

Özüne yol tutacak

Ameli vardır.

Sohbet Hakk’ın sohbeti

Öyle ise dokunma!

Sonuçta bağışlayacak

Allah’ın, rahmeti vardır.

Eğer, küfre varacak ise

Sonunda ayrılacak ise

Allah’ın hikmeti vardır.

Ne olduğuna değil

Ne olabileceğine bak!

Sen elinden geleni yap!

Takdir Allah’ındır.

Sonuçta rahmet galip gelmekte ise

Gerçeğe kapı aralanmakta ise

Rahmetten bir nasip alınmakta ise

Dokunma, otursun!

Kulağı surdan, İsrafil üflesin

Gerçeği açık eden Cebrail

Kanatları altına alsın

Sohbet böylesi zenginlik iken

Sen yeter ki olumsuz bakma!

Gerçeğin türküsünü söylerken

Kalplere dokun

Çırasını yakarken

Özlere dokun!

Katı kalpler çatlasın

Öz kaynağından aksın

Rahmet varlığı kaplasın.

****

Bırak Küs Kalsınlar

Aman…

Küs kalsınlar!

Nefslerinin pisliğinden

Birbirinden mahrum kalsınlar

Birbirlerinin etini yemektense

Bırak uzak dursunlar!

Paylaşamadıkları zandan ibaret

İncir çekirdeğine sığmaz

Asılsız elbet

Kuru bir dava olmuşsa

Aman…

Bırak uzak dursunlar!

Emir, insanı insandan mahrum bırakır

Kardeşi kardeşe düşman kılar

Fitne seli,

Fitneden daha iyisi

Bırak küs kalsınlar!

Akıllarında besleyeceklerse

Asılsız haberi,

Yıldızları barışmamışsa

Bencillikten ileri,

Aman…

Bırak küs kalsınlar!

Müminden uzak

Rahmetten gafil

Fani dünyada

Şeytanını beslemekten ileri

Düşman olmaktansa

Bırak küs kalsınlar!

Doymazlarsa ahmaklığa

Ateşte yanacaklarına

Aman…

Bırak küs kalsınlar!

Acı azap olmuş birbirlerini yüklenmekten,

Uzaklar kendilerini yaşamaktan

Uzaklar birbirlerini hakkıyla yaşamaktan

Aman…

Bırak küs kalsınlar!

Yenerlerse bencilliklerini

Bırakırlarsa geçmişin yüklerini

Kinden uzak, sevgi seli

Elbet bir gün barışırlar.

Küslükten uzak belki kavuşurlar.

İnsan olmanın tadında belki anlaşırlar.

****

İnsan İle İnsan Olmak Güzel

Bitmez dediğin sıkıntılarda

Yeter dediğin çıkmazlarda

Geçmişin ayak bağlarında

Yüklenmiş olduklarında

Ayakların kaldırmadığında

İnsan olmak yeter.

Sevinçler, acılar paylaşıldığında

İnsan ile hemhâl olunduğunda

Zorluklar paylaşıldığında

Birbirine destek olunduğunda

Yaşamak kolay.

Her ne olursa olsun

Dünya başına yıkılsa da

İnsan olmanın namusunu koruduğunda

İnsan ile insan olduğunda

Yaşamak güzel.

Özgürlüğün kendine,

Ortak değerler içinde

Hakk’tan nefes aldığında

Aidiyet bulduğunda

Yarına tutunduğunda

İnsan ile insan olduğunda

Yaşamak güzel.

Emir, bayramlar, düğünler

Kabire uğurladığın misafirler…

Sonuçta, insan ile yaşadığın her anda

Değer kılıp kurduğun dünyada

İçinde yaşadığında

Sevincin, acın ile

Burada olduğun her anda

Her ne yaşarsan insan ile

İnsan, insan ile insan olmakta

İnsanlığı yaşamak güzel.

****

Sonuçta İnsanız

Pamuk ipliğinde yaşıyor

Kimi zaman ağlıyor

Kimi zaman sızlıyor

Dünyanın en dertlisi kendin zan ediyor

Sonuçta insanız.

Neşeye hasret kahkaha atıyor

Yalana batmış kendini kandırıyor

Mülk içinde servet peşinde yaşıyor

Canına minnet malla oyalanıyor

Sonuçta insanız.

Günahlar içinde duyarsızlaşıyor

Hatalara gebe kendini yaşıyor

İnsandan uzak insansız kalıyor

İnsana hasret yaşıyor

İnsandan uzak insanı yaşıyor

Sonuçta insanız.

Emir, insandan uzak insan mı olur

Duygusuz, duyarsız

İnsandan uzak, insana yabancı

İnsan mı olur?

Her şeyi ile sonuçta insanız

Ancak, insansız insan mı olur?

İnsanlıktan yoksun, hakikatten gafil

Sonuçta insan mı olunur?

****

Kader Rüzgârı

Kader rüzgârı bu!

Savurur âlemden âleme

Bilinmez geleceğe,

Kaybedilen gerçeğe.

Kader rüzgârı bu

Bitimsiz bir yolda

Herkes kendi yolunda

Ölümden sonrasına açılan, dünya denilen durakta

Savurur yarınlara.

Bitmez planların peşinde

Farklı gerçekliklerde

Sürprizlere gebe, bilinmez gerçekte

Acziyeti hissettirmekte.

Çaresiz, her can bu rüzgârda

Kendi gerçeğini yaşamakta

Bir şeylere tutunmakta

Ya da ayrılıklarda.

Tutunmak ve ayrılmak ile yürünen bu yolda

Kader rüzgarında

Savrulduğum bir anda

Dostlardan medet umdum.

Ancak!

Rabbimi yetişir buldum.

Öyle ise arzuhâlim Allah’a

Yerim yurdum olana

Cennete açılan insanlık kapısında

Sonuçta, insanda bulduğuma

Kendimde kavuştuğuma

Kendimi kendisinde bulduğuma

Kaybedilmiş, unutulmuş gerçek olan Allah’a.

Kader rüzgârı bu!

Bak! Kimini küfre savurur

Kimini hakikate tutundurur

Bir bakmışsın ki insan, taştan aşağı iblis olur

Bir de bakmışsın ki Kur’an’ı hakkı ile yaşayan olur

Hakikati böylesi yaşıyor bulur.

Emir, Kader rüzgârında kavrulan

Her şeye rağmen tutunan

Şikâyetten uzak hikmete açık olan

Hakikate erip kendini bulan

Arzuhâli Allah’a…

Allah’a açılan insanlık kapısında

Kendi gerçeğini bulan,

Tutunurken hakikate

Kader rüzgarında, savrulmadan yaşayan.

****

Küçücük Dünyalar

Herkesin dünyası

Ben, sen, ev, alışveriş

Belki de birkaç sevdiğinden ibaret

Yalnızlığa mahkûm ise bundan da aşağı

Sevdikleri varsa tutundukları

Belki de daha fazla, bir dünyası var.

Küçük dünyasında

Belki de odasında

Ya da hücresinde

Kendini yaşadığı bir dünyası var.

Küçücük dünyalar!

Koca bir ömrün sığdırıldığı

Basit dünyalar.

Sevgi de olmasa renksiz

Anlamı yitirilmiş

Değersiz kılınmış

Yitik dünyalar,

Gölgelerin uzantısında kaybolan dünyalar.

Başka dünyalara açık değilse

Büyümekten yoksun

Çocukça yaşanan

Gölgeler altında

Basit dünyalar.

Sonunda ölüm ile yıkılacak

Kaybolan dünyalar.

Emir, küçücük dünyana

Dünyalar sığar,

Bir ömür boyu yaşanan hakikat sığar,

Âlemler içinde âlemleri hatmetmek,

Kendine katmak, seyir etmek sığar,

Koca kâinatı yaşamak sığar.

Yeter ki!

İnsan olmanın olanağında,

Hakikatin noktalandığı

Sonsuza açıldığı

Küçücük dünyanda

Ölümden öte, hakikate

Sevgi ile yol bul!

Farklılıklarda çeşitlendikçe

Kendi içinde

Anlam ve değerde zenginleştikçe

Sonsuza büyüdükçe,

Geride kalan küçücük dünyalar

Sonsuzu yaşadığın basit dünyalar

Böylesi var olma olanağı sunulan

Kıymetli yaşamlar…

Aşmak istemiyorlarsa

Kısacık ömürde,

Kendi dünyalarında

Bırak yaşasınlar.

****

Asaletim Allah’tansa

Köpek misin ayağımı ısırdın

İnsanlık şerefim var

Senin seviyene düşmem.

Dün, bugün ve yarından ibaret

Üç günlük dünyanın malına aldanmam

Tamah edip köpeklik etmem.

Leş eti yiyen akbaba gibi coşsan

Haksızca talebini dayatsan

Haram kılınmışı kursağıma sokmam

Harama yan gözle dahi bakmam.

Hak olan ne ise

Yapılması gerekenden gözümü sakınmam.

Var sen düşün!

Haksızca talep ettiğini

Yanına kâr koymam.

Sana minnet etmektense

Köpekliğe inmektense

Leş yemektense

İnsanlıktan vaz geçmem.

Emir’im! Zerre kadar malda gözüm varsa namerdim.

Şerefini Allah’ta bulan asaletteyim

Dünya malına tamah etmem.

Kulluktan aşağı

Varsa eğer yukarı

Her ne varsa Allah’tan gayrı

Kılıyorsa ayrı

Mihnet etmem.

Kara toprak dahi olsa

Üzerime atılsa

Sonunda ölüm olsa

Allah’tan başka durana

Ayrı tutup, uzak kılana

Mihnet altında başa kakana,

Asaletim Allah’tansa

Mertlik dahi O’ndansa

Mihnet etmem.

Değil namerde, merde dahi

Mihnet etmem.

****

Huzuru Arayana

Sırtını dayamışsan duvara

Gözünü kapamışsan dünyaya

Dalmış iken rüyaya

Acılardan arta kalan dünyada

Huzur arayana

Bir an durmak yeter.

Efkârlı düşüncelerde

Dalmışken kendine

Yeterli bulmadığın her ne ise

Bırak! Sen sana yeter.

Emir, koşturmaktan, yılmaktan,

Şunu bunu yaşamaktan,

Korkulara gebe yanlışlardan

Huzursuz kalmak yeter!

Huzur bulacaksan eğer

Yıkılmayacak dayanağın

Terk etmeyecek arkadaşın

Muhatabın ise can yoldaşın

Yıkılmaz dayanağın,

Sevdiğin Allah’ın

Senden sana yeter!

Bir parça huzursa aradığın

Şükür durağın

Rıza uğrağın

Kanaat ise sığınağın,

Olan biten içinde yaşadığın

Hakikatten aldığın olanağın

Elbet! Sana yeter.

İlahi adalet ise uğrağın

Dürülecek sayfaların

Yoksa korkacak anıların

Sonunda…

Bir parça huzur yeter.

****

Ecel Gelmeden Önce

Bak! Kara toprak bağrını açmış,

Yaptıkların

Geride bıraktıkların

Seni uğurlamakta.

Biraz ileride kucak açmış

Son durağın

Varsa verilecek hesabın

Önünde durmakta.

Uğruna yaşadığın

Kendini oyaladığın

Vaktini çaldığın

Oyuncakların

Senden alınmakta.

Elin ile yapıp tapındıkların

Yığıp geride bıraktığın,

Söz de servetin zan ettiğin malların

Arzu ile peşinden koştukların

Senin için olsa gerek

Hiçlikte kalmakta

Yokluğa karışmakta.

Elbet! Her nefs ölümü tadacak

Yeni bir sayfa açılacak

Geçmişin izleri, hesapları yazılı olacak

Kendi ile hesaplaşacağı vakti yaşayacak

Kıyamet o vakit başına kopacak.

Emir, bu ilahi yüzleşme

Adalet dediğin hesaplaşma

Varsa kendine bir yol

Sonunda böyle bulunmakta

Faniliğin tadı ölümle yaşanmakta

Öyle ise

Ecel denilen son durağı,

Bilerek yaşa!

Hesapsız yaşayacağın gün için

Vicdanlı yaşa!

Seni terk etmeyecek

Sevgili için yaşa!

Senin sana bırakıldığı

Kendini bağışladığın

Barışık olduğun

Özgürce yaşadığın

Günde yaşa!

Ecel gelmeden önce

Ecele göre yaşa!

****

Ölümden Paye

Sen öldün ya!

Ölüm dediğim

Bir değil, binlerce yaşadığım

Acısını bağrımda bulduğum

Dudaklarım mühürlü

Sadece ağladığım.

Her bir göz yaşında

Binlercesini yaşadığım.

Sevginin hakkını vererek yaşadığım.

Ölüm buysa eğer

Tek başına seni bulduğum

Ebedi yolculuğuna böylesi uğurladığım.

Bir değil, binlerce göz yaşında seni yaşadığım.

Senin için!

Göz yaşlarımı yıldızlara serptiğim

Güneşin bağrına ektiğim

Nurdan bir yol biçtiğim

Yolunu böylesi aydınlattığım.

Ölüm böylesi güzel ise

Seni bana, beni sana bağışlamaktaysa

Dostların gönlüne ektiğim.

Emir, ölürken her can

Sevdikleri de ölür.

Ölümden paye,

Dudakları düğümlenir

Yüreği daralır

Sevgi sel olur

Göz yaşlarında yaşanır

Sevilen böylesi uğurlanır.

Ölümden bir paye,

Canlar kadri kıymetinde böylesi uğurlanır.

Ölüm böylesi güzel ise

Küfürden, ayrılıktan uzak

Sevdiğimi bağrımda yeşerttiğim

Dostların bağrına ektiğim

Ölmeden yaşamayı öğrendiğim.

****

Dokunmayın Bana

Dökülen yapraklar

Güz yağmuru gibi

Oturmuşum hüzünlü

Boşluğa bakmakta

Kendi hâlimden hoşnut

Derinlere dalmakta.

Boşluk, bu kadar mı huzurlu?

Kendiliğin derinliği, bu kadar mı çekici?

Dokunmayın bana!

Ne geçen selam versin

Ne de gelen

Zaten selamdayım ben.

Hüzünlü bakışlarda

Nefeslendiğim huzurda

Bir başına,

Sadece kendimi yaşamakta

Dokunmayın bana!

Ne geçen selam versin

Ne de gelen

Zaten selamdayım ben.

Dökülen yaprakların altında

Güz yağmurunda

Selamı bulduğum bakışlarımda

Ruhuma dokunan huzurda

Dokunmayın bana!

Ne geçen selam versin

Ne de gelen

Zaten selamdayım ben.

Bilirim ağustosun sıcağında

Uzak gibi dursan da yakınsın bana

Mevsim dönümü başlamışken yaşanan

Yazın huzuru içinde aranan

Hüzne dair yaşanan

Huzuru bulmuşken

Dokunmayın bana!

Ne geçen selam versin

Ne de gelen.

Zaten selamdayım ben.

Emir, bütün resimler silinirken

Yeniden çizilirken

Kâinatı kucaklayan

İnsan resmini yaşarken

Dokunmayın bana!

Ne geçen selam versin

Ne de gelen

Zaten selamdayım ben.

****

Dur! Bir Nefes Alsam

Dur! Bir nefes alsam

Soluksuz koşturmaktan

Durmadan çırpınmaktan

Yorulmadan çalışmaktan

Dur! Bir nefes alsam

Geride kalmışken uzaklar

Yakin bulunan olanaklar

İçinde yaşadığım dünyalar

Dur! Kendime dair bir nefes alsam.

Bilirim, insan kendi olanağında can bulur.

Yaratırken nefes bulur

Hakikatten nasibi budur.

Bilirim, yaratmak sadece suretten ibaret değil

Kendi olanağı içinde kendinden

Yarattıkça derinleşen

Kendi içinde değerlenen

Anlamdan yana zenginleşen

Dur! Kendiliğe dair bir nefes alsam

Yaratılan dünyalar içinde

Kendini bulmak için hep yeniden

Yaşam sevinci bulup tazelenmen

Sadece sevgi ile değildir elbet.

Yaratırken tazelenmek

Özünden gelen ile nefeslenmek

İnsan olmanın gereğidir elbet.

Dur! Bir nefes alsam

Kendi özümden yana

Kendimi bulmak adına

Yeniden yaratmak adına

Yeniden yaratılmak adına

Dur! Bir nefes alsam.

Emir, yaratırken yaratıcısını bulan

Ona katıldıkça nefes alan

Yaratırken yaratılan

Bir dünyada nefes alan.

****

Sürgün

Sınırsızca olanaktan

Mahrum bırakılan

Âdem!

Kimisine göre göklerden,

Sürgün yemiş ise cennetten

Her daim indirilen Âdem.

Yerde!

Kendi çabası içinde

Emeği ile geçinmekte,

Yarattığı gerçekte

Geride bırakılmış sürgünde.

Sürgün!

Kimi durumda elinden alınan

Kısıtlanan olanakta

Seni sana bırakmakta,

Emek çabası içinde

Gölgelerden kurtarmakta,

Kendini yeniden yaratma olanağı sunmakta.

Emir, günahtan değil sürgün

Varsa atamın hatası,

İlahi cilvenin hikmeti

Barındırdığı gerçeği

Sürgün etmeye bahanesi.

Yaratanın amacı

İnsanın kendini tanıması.

Böylesi oluş içinde

İnsan!

Sürülmüştür âlemlere

Varlığını tanıması

Kendini emeği ile yaratması

Sonuçta insan olması, içindir ki

Sürgün kılınmıştır kendine.

Kendi çabası içinde

Emeği varsa kendine

Tutunmuş ise hakikate

Geldiği yere yürümekte.

Emek ve aidiyette

Geride kalmış sürgünde

Var olma çabası içinde

Geldiği yere yürümekte.

İlahi hikmet içinde

Sürgün yemesi bahane.

****

Herkes Bir Şeyler Bekler

Herkesin bir derdi var

Bir de beklentisi.

Kimi duy beni der

Kimi de gör.

Kimi ilgi alaka bekler

Kimi de bir parça sevgi.

Yetişmenin kolay olmadığı beklentiler

İçinde,

Dertler dünyalar kadar

Abartılmış hayatlar

Bencilce yaşananlar…

Küçüğüm bak!

Herkes bir şeyler bekler

Sonu gelmez beklentiler

İçinde,

Hepsine yetişmek

Sonsuzca cebelleşmek…

Olmazı değil, olanı görmek

Şımarmadan büyümek, için gerek

Küçüğüm bak!

Herkes bir şeyler bekler

Beklentiler içinde yüzer

Dertler dünyalar kadar

Abartılmış yaşamlar

Bencilce şımarırken yaşananlar.

Küçüğüm bak!

Kör kalınmış ise gerçeklere

Yabancı kalınmış ise ötekilere

Hapis olunmuş ise beklentilere

Kör bakan, şaşı yaşanan hayatlar.

Küçüğüm bak!

Herkes bir şeyler bekler

Böylesi tutunur geleceğe

Belki de gerçeğe,

Sonu gelmez beklentiler

İçinde,

Yetişmek mümkün değilse de

Sınırlı olanak içinde,

Sonsuza uzanırken insan olunacak ise

Bırakmak gerek beklentilere

Yapacak çok şey var ise

Tarih yeniden yazılacak ise

İnsanın gerçekleştirmesi gerek ise

Yaşayacağı hikayesi olacak ise

İnsan böylesi

Kendisine gebe

Beklentiler kendisine ebe

Bırak!

Beklentiler içinde

İnsan doğacaktır kendine.

Emir, Bunlardan dolayı bırakmış…

Boşluğa atılmış

Beklentiler içinden geçmekte.

Kulağı tıkalı, gözü kapalı,

Beklentiler içinden

Sessizce geçmekte.

Bu, duyarsızlık değildir elbet.

Her isteği olsaydı herkesin

Kendini gerçekleştirmek

Gerçek kılmaktan uzak,

Şımarıkça yaşanırdı elbet.

Küçüğüm bak!

Herkes bir şeyler bekler

Bu sözlerim dahi

Beklentiler içinde duran

Sanadır elbet.

****

Coğrafya Tarihtir

İbni Haldun “coğrafya kaderdir” der.

Coğrafya tarihtir

İnançla üzerinde yürünür

Emek ile kök saldıkça tutunulur

Sahiplendikçe, aidiyet buldukça

Vatan diye yaşanır.

İnsanın üzerinde yaşadığı

Buram buram nefeslendiği

İçinde bulunduğu tarihi diye sahiplendiği

Şimdi ve burada kökleri üzerine doğrulduğu

Üzerinde geleceğe yürüdüğü

Emeği, gözünün bebeğidir.

Emir, şekillenen her yeni dünya

Alanları tuttukça biçimlenir

Şartları ona göre belirlenir.

İnsanın ortak kaderi ise dünya

Mekânı ise coğrafya

Buna göre tutunulur.

Değerlerini yaşadığı dünya

Büyüdüğü coğrafya

Kucakladığı vatan

Dünyasını özgürce yaşadığı alan.

Emeği ile kutsal kıldığı

İnsanca insanlığını yaşayacağı

Belki de yaşadığı mekân

Dünyalar kuracağı dünyasıdır vatan.

Belki biter, belki de bitmez

Haince bakan,

Cehennem olur, beklerim her an.

****

Ölüm Bir Nefes Kadar Yakın

Ölüm bir nefes kadar yakın

Uzakta değil,

Verdiğin her nefesten daha yakın

Belki yarın

Belki yarından da yakın.

Soğuk ateşinde

Dürülür yıldızların

Dayandığın dağların

Tutunduğun dalların

Sana dair kıldığın

Her ne varsa silinirken hiçliğe

Ölüm bir nefes kadar yakın

Uzakta değil

Verdiğin her nefes kadar yakın

Belki yarın

Belki yarından da yakın.

Soğuk ateşinde

Erirken ten bedenin

Korkuyla beklediğin

Hep ötelerde zannettiğin

Ölüm, bir nefes kadar yakın

Uzak değil

Verdiğin her nefes kadar yakın

Belki yarın

Belki yarından da yakın.

Emir, soğuk ateşinde

Uçacak can bedenin

Korkuyla değil,

Rıza ile beklediğin

Ölümsüzlüğe kapı aralar son nefesin

Yeni bir âleme doğarken kıyamet dediğin

Ölüm, bir nefes kadar yakın.

Uzak değil

Verdiğin her nefes kadar yakın

Belki yarın

Belki yarından da yakın.

****

Yeter Artık Bitsin

Bir sen el at

Bir de ben el atayım

Kucaklayalım dünyayı.

Biraz sussak

Birbirimizi kucaklasak

Ortak yaşanacak bir dünyaya kapı aralasak.

Bitmez tükenmez kin ve nefretin

Uzaklara atan öfke yelin

Birbirimizden koparan hain işlerin

Bencillikten ileri kibrin

Biraz daha ilerisi nefretin

Özleme gözünü kör etmesin

Bilirim, özlersin.

Yüreğinde iyilik vardır bilirim

Nefret tutmaz temiz kalbin

Vicdanını parlatacak hakkaniyetin

Kalmışsa eğer bir parça sevgin

Gel! Kardeşçe buluşalım

Yalanlar geride kalsın hasret giderelim

Bitimli dünyanın bitimli meseleleri

Kinin, nefretin bitmez nesneleri

Ortak gerçekten koparan hainliklerin

Yeter artık bitsin!

Kör kılan kibrin, havailiğin

Arkadan saplanan

Sözden hançerlerin.

Bak! Gözlerime

Kendine yer bulacağın kalbime,

Sadece sus…

Samimiyetimi dinle.

Kendine dönmen için ise sözlerim

Dön de bak kendine

Azda olsa kendini dinle.

Sonunda

İki kardeş gibi buluşalım.

Bir sen el at

Bir de ben el atayım

Kucaklayalım dünyayı.

Emir, Veysel’in dediği gibi

“Aynı vardan var olmuşuz”

İnsanlık ise ortak yol

Aynı yolda buluşmuşuz

Vardan alınmış pay ile yoldaşız

Gel! Kardeşlikte buluşalım.

Bitmez ise hainliklerin

Ayrı dünyalarda yürüyelim.

Zerre kadar iyiliğin

Varsa eğer bir kötülüğün

Seni bulur bilirim.

Tut elimi!

Kibirden, öfkeden, nefretten, kinden uzak

Diyara yürüyelim.

Hesabın olmadığı

Vatana yürüyelim.

Birbirimizden mahrum ölmeyelim.

****

Binlerce Gerçeğe Kapı Aralanırken

Yoksunluk dediğin

Dünyaya kapı aralarken

Acziyeti deneyimlemen için,

Acziyet dediğin

Kendini gerçekleştirebilmek

Kendine yükselmek için,

Zenginlik dediğin

Anlam ve değerde

Hakkı ile yaşaman için,

Her iş, bir gerçeğe değil

Binlercesine hizmet ederken hikmet için,

Böbürlenecek bir şey mi var

Kendin için!

Dert dediğin

Kendini, olanakların dahilinde

İdealinde gerçekleştirmen için,

Yokluk dediğin

Kendine dönmen

Kendini bulup da

Son noktada biricik olduğunu görmen için,

Saltanatsa aradığın, kendin için

Senden büyük Allah var, kendi için.

Her sebep sonuçta bir gerçek değil

Binlercesi için,

Böbürlenecek bir şey mi var

Kendin için!

Geçmişte kalan

Bugünler için

Bugün olanlar yarınlar için

Her ne yaşadıysan bugünler için,

Elinde tutamadığın şeyler için

Böbürlenecek bir şey mi var

Kendin için!

Emir, her iş bir gerçeğe değil

Binlercesine kapı aralar

Kendine mal ettiklerin üstünde

İlahi bir hesap var.

Her ne yaşadıysan Allah için

Hem kendi nefsin hem de herkes için,

Allah için ise her şeyin

Bir de aldığın her nefesin

Böbürlenecek bir şeyin mi var?

Kendin için!

Yapacağın bir şey var ise kendin için

Fakrı, hizmeti destur edin

Boşuna böbürlenme,

Senin olmayan için.

Varoluş hareketinde

Kimisi çırpınış içinde

Kendine mal ettikleri

Böbürlendikleri içinde

Sakın! Sığ bakanlar gibi yaşama

Kendin için.

Gerçekte hakkı ile var olmak için,

Her şeyi hakkı ile yaşaman gerek

Hikmetin ve hakikatin sahibi olan

Allah için.

Sonuçta, her ne yaşamışsan

Böylesi, kendin için

Böbürlenecek bir şey mi var

Allah için.

****

Olmazlarda Gezinme

Olmaz isteklerin için

“Ne olur” deme!

Olumsuz olmazlara

Beni mahkûm etme!

Sen isterken olmazları

Soğuk rüzgârları estirme!

Olmaz isteklerin için

“Ne olur” deme!

Beni senden uzaklaştıran

Seni sana yitik kılan

Sonuçta kahra koyan

Keşke, keşke, keşke dedirtecek olan

Sığ sularda boğduran

Yalvarışlarda bulunma!

Emir, her işin bir oluru var

Olmazlarda gezinme.

İnsan olmanın bir onuru var

Allah’a bağlı asaleti var

Olmazlarda gezinme.

Olmaz istekler için

“Ne olur” deme!

Sen sana yeterken

Yeter olduğunu özünden bulmuşken

Duygusunu onurda yaşarken

Kula kul olmayacakken

Özünü hakikatte bulmuşken

“Ne olur” deme!

İnsan olmanın izzeti şerefi var

Varlığa, hakikate ayna oluşu var

Allah’ın gerçekliğine dair ayet oluşu var

Olmaz istekler için

“Ne olur” deme!

Üç beş pahaya,

Allah’ın ayetini satma!

Varsa insan olmaya dair onurun

Sen sana yeterken

Çaresizlikler içinde dahi bulunurken

Olmaz istekler için

Ne olur yalvarma!

Sadece sen,

Olması gerekeni yaşa!

****

Yüreğinde Sonsuzu Taşımak

İlahi aşk mı dedin?

Yüreğinde sonsuzu taşımak

Kul olup da insanı yaşamak.

İnsanı Kâmil ocağından

Gözyaşları ile kanatlanmak

Her nefeste yeniden doğmak

Her yerde sevdiğini bulmak

Nur deryasında O’nu yaşamak

Ötelerde değil, yakin bulmak.

Yüreğinde sonsuzu taşımak

Kul olup da insanı yaşamak.

Seyir edilen âlemler içinden

Dur durak demeden

Yorgunluk nedir bilmeden

Sevgiliye koşmak.

Geçmişi, sel olup kendine katmak

Geleceğe kapı aralarken

Tarih sayfalarına yazılırken

İnsan olmanın tadında kendini bulmak.

Yüreğinde sonsuzu taşımak

Kul olup da insanı yaşamak.

İnsanım derken

İnsana inerken

İlahi isimleri yaşarken

Yaratanı uzakta değil

Kendinde bulmak.

Yüreğinde sonsuzu taşımak

İnsan olup da değerinde Allah’ı yaşamak

Biricikliği kendinde bulmak.

Emir, ilahi aşkın sahibi

Seni sen yapan sendedir

Âlemler kendinde seyirdedir

Aldığın her nefeste sendedir

Kendinden kendine seyirdedir.

İlahi aşk mı?

Sunulan her damla gözyaşında

Doyulmayan Kevser suyunda

Akıp giden hayatta

Beni ben yapan bendendir.

Yüreğinde sonsuzu taşırken

Sonsuza daldırırken

Biricikliği tadarken

Beni ben yapan bendedir.

****

Yeter ki Yetinsek

Varsa bir tas çorba

Sana da yeter bana da

Varsa bir lokma ekmek

Bir parça sana

Bir parça da bana

Yok dersen eğer

Varsa bir parça simit

Bir lokma sana

Bir lokma da bana.

Dünya bu,

Sana da yeter bana da

Yetinene, büyük zenginlik var

Gönlünü açıp insanlığı tatmak

İnsanı yaşamak var.

Yeter ki yetinsek

Paylaştıkça

Dünya herkese yeter

Sana da yeter bana da…

Yeter ki yetinsek

Paylaştıkça kavuşsak

İnsan insana her daim yeter

Emir, bir parça lokma ile

İnsan insanlığı tatmalı

Az ya da çok ne fark eder

Paylaşırken birbirini yaşamalı, tamamlamalı

Paylaşırken hayatı Allah’ı yaşamalı

İnsan olmanın tadını böylesi bulmalı

Kendinden mutmain kendini yaşamalı

İnsan olmanın şerefini böylesi korumalı.

****

Ortak Hikâye

İnsanlığın hikâyesi hepimizin hikâyesi

Emek ve miras insanın hikâyesi.

Sonuçta tarih, insanın tarihi.

Acziyet içinde çabası ile ilerlemesi

Varsa eğer nasibi

Hakk’a yükselmesi

İnsanın kendi hikâyesi.

Her biri yaşarken hikâyesini

Kendini

Tarihten kopuk bilmemeli

Emek ile yazılan tarihi bilmeli

Varsa kültürü ortak değeri

Yarattığı dünya içinde kendi hikâyesi.

Emir, yaratmanın sonu yok

Yaratan yaratırken insandan

Sonu gelmez kendini yaşamaktan

Âlemler içinde

Daha ilerisi yokken insandan,

İnsanın insanlığı yaşaması

Yaratanı ortak gerçeği bulması

Hikâyesi hem kendini hem de kâinatı yaşaması

Bundan da ilerisi yaratanı yaşaması.

Böylesi çoklu gerçekte

Ortak hikâyede

Irka, cinse, yaratılmış dünyalara aşkın

Böylesi gerçeği

Ötelere atmadan yaşaması

Ortak hikâyede buluşması.

****

İslam’a Yitik

Allah’ı bilmez Allah’tan uzak

Nebiyi bilmez nebiden uzak

Hakikati bilmez hakikatten uzak

Söz de İslam’ı yaşar İslam’dan uzak

Kıyıya vurmuş gemiler gibi

Deryadan kopmuş senin gibi

Sonsuza kör

Nicesi var.

Zannın, hevân kadar

Hakikatten gafil yaşamın var.

Söz de yaşarken İslam’ı

İslam’a yitik yaşantın var.

Kaybettiğin insanlık davası

Hakikatten yitik yaşamın var.

Emir, sözde İslam’ı yaşayıp da

İslam’a yitik

Hakikati yaşayıp da

Hakikate yitik

Nicesi var.

Herkes kendi imkânı nasibince

İslam’ı yaşarken kararınca

Hakikati hakkınca yaşaması var.

Hakikatten aldığı payında

Dünyayı yorumladığında

Yarattığı kadar nasibi var.

****

Yok Değil

Kendilik kendiliğe mekân

Yarattıkça yaratılana mekân

Varlığın mevcuda olmuşken mekân

Uyanmışsa sana tapan

Her yerde sen

Her yer kıblegâh

Her yer namazgâh.

Mekânlar olmuş mekânın

Zaman olmuş zamanın

Zamansız zamanlarda

Uyanmışsa sana varan

Her yerde sen

Her yerde temaşan

Zaman olmuştur an.

Anı sende kendilikte bulan

Uzanırken zamana

İnerken mekâna

Âlemler kuşağında

Varlığı olmuşsa sana mekân

Mevcudat dahi ona mekân

O da olmuşsa mevcudata mekân

Mekânlar içinde mekân

Zamanlar içinde yaşanan zaman

Gönüle varılmış bir yaşam

Kendilik dünyasında bulunan.

Böylesi!

Varoluş içinde

Bitimsiz yaşanan

Sınırsızca var olan

Ya Rabb!

Bu nasıl bir yaşam?

Emir, varoluş sığ değil

Evren içinde yatan nice evren

Sonsuza serpilmiş bunca evren

Kudret elde dürülmüştür her an.

Böylesi!

Daim yaratırken var olmak

Sınırsızca yaşamak

Allah’ta

Yok değil.

Zaman içinde zaman

Mekân içinde mekân

Katman içinde katman

Yaşanırken her an

Yok değil.

Böylesi!

Varoluş içinde kaybolmak,

Elinde değil garip olmak

Gerçeğe dair tutunmak

Âlemler içinde insana

Yok değil.

Gerçeğe tutunurken

İnsanı yol bulmak

İnsanı Kâmilde gönüle varmak

Allah’ı yakin bulmak

Seyrindeyken vücud bulmak

Yok değil.

Hepsinin sonucu olmak

Gelecekleri olup kendine katmak

Sonuçta beklerken kucaklamak

Her şeyin noktalandığı makamda bulunmak

Peyderpey yarattıkça açılmak

Allah’tan böylesi nefes almak

Her cana nasip değil.

İnsana böylesi varoluş

Yok değil.

****

Nefsi Emmare

Nefsi emmare, yedi başlı ejder

Bir başı vurulsa bin baş eder

Kötülüğe memurdur meret

Hesapsız yaşamayı sever elbet.

Dayanağı varsa kendine

Cesaretten kudurur elbet.

Dayanaksız,

Kaygılı ve korkaktır elbet.

Mal ettiklerine şımarır

Tekbenci olmayı sever elbet.

Hesapsız yaşamak olduğunda huyu

Hesapsızca tüketir, zalimdir elbet.

Kötülükten haz alırken irade edip emir kılan,

İyiliği, doğruluğu emreden Allah’tan

Lanete müstahak uzak kılınan

Aşağılara sürülendir elbet.

Ölüme kadar ölmeden yaşar

Can içinde başa beladır meret.

Emir, her ne yaşanmakta ise karşılıksız kalmaz.

İlahi adalete inat yaşayan ahmak,

Sonuçtan bakıldığında

Kendisine zalimdir elbet.

Nefsi emmare, sürüldüğü dünyayı yaşamaya sebep

Hazlar, dayanaklar nicesi silahı

Kendine mal ettikleri ile yaşarken gafil

Hak karşısında batıldır elbet.

Hak olanı görünüşe taşırken ahmak

Aşk ile savaşsan zayi olacaktır elbet.

Hikmeti gereği var ise her an

Öyle ise terbiyeye muhtaçtır elbet.

Hakkının dışında yaşatmak haram

Terbiye denilen, zalimlik değildir elbet.

Cehenneme, cennete bakan yüzlerinde

Derin çatışkıda bulunacaktır elbet.

Tabiatında vahşilik bulunduğundan

Varoluş ortak kader olduğundan

Terbiyeye muhtaç olduğu, görülecektir elbet.

Olmasaydı eğer

İnsan ya ottu ya da melek.

****

Aciz mi Sandın

Geçmişin bakiyesi mi sandın

Mirası yüklenmiş aslanım.

Dünü geride mi bıraktım

Dünü bugünde yaşarım.

Gelecekten kopar mıyım sandın

Gelecek olur beklerim.

Beni bir kişi mi sandın

Milyarlarca olur bakarım.

Geçmişin kırıntısı mı sandın

Kudretten varlığım

Emanet sahibi yaşarım.

Hüküm senin mi sandın

Göklerden iner yaparım

Küçücük dünyanı yıkar yeniden yaparım.

Bu sözü büyük mü sandın

Gelecekten koparır geriye atarım.

Aciz görüp de ezer misin sandın

Adalet kılıcını başında parlatırım.

Yaptıkların yanına kâr kalır mı sandın

Görünüşe aldanacak kadar sığ mısın

Kudretten beslenirken yaşarım.

İman dolu varlığımla âlemleri kucaklar

Başına bela olur yağarım.

Benden ileri silah yok

Yıkar yeniden yazarım.

Emir’in sözünü büyük mü sandın

Gerçeğe düşman

Adaletten sapan

Rahmetten uzak zalimlik yapan

Her kim var ise aslına düşman

Deccal olup da yıkan yakan

Sonunda bedbaht olacak

Zalimliği yanına kâr olmayacak

Olana yazarım.

Sen! Sözün laftan ibaret olduğunu mu sandın

Kudretten damlar, tarih yazarım.

Bizi aciz mi sandın

Mirası yüklenmiş aslanım

Nebiler, veliler yurdunda yaşar

Arkam sıra kudretten ordular

Yek vücud yaşarım.

Benden ileri silah yok

Yıkar yeniden yazarım.

****

Aslına Yürümek

Kahpeler bıçaklamış sırtından

Rabbine dayan

Düşme!

Olmazları önüne sermişler

Gerisin geri dön demişler

Taviz verme!

Elâlem önüne durmuş

Seni yakacaklarmış

Durma!

Doğruluktan, iyilikten yokmuş tavizin

Âlemin kerizi senmişsin

Yılma!

Âlemde bir sen kalmışsın

Kıblenden taviz ver demişler

Verme!

Yalnız kalacakmışsın

Rabbin yanındayken

Korkma!

Gerçeğin, doğrunun yolunda

Gerçekten sonuç alacak

Elle tutulur ateş misali, İslam’ı yaşayacak

Elbet sonuç senin olacak,

Sakın ha yıkılma, durma!

Gözyaşların ile çektiğin ah yerde kalmaz

Duaların cevapsız bırakılmaz

İbadetlerin seni yalnız koymaz

Her yerden himmet yağar

Korkma!

Emir, dost eli tutsa da

Hakikat yolcusu

Kendi başına yürür.

Emeği, gayreti ile Allah’a yürür.

Kıyametler başına kopsa

Vakur eda ile yürür.

Gerçekten, Allah’tan sonuç alıp

Emin adımlar ile yürür.

Karanlıklar geride

Cennet ellerinin altında

Arşa değen başında

Hakikatten sonuç aldığında

Allah’tan nefes verildiğinde

Geçmişin acıları geride

İlahi nimet içinde

Aslını yaşarken aslına yürür.

****

Söz de Mümin Olanlar

Sen nasıl müminsin?

Mümin kardeşinin hayrını istemez

Kendi nefsine uymuşsun.

Hayrı gözeteceğine

Şerri gözetmektesin.

Rahmet olacağına

Köstek olmuşsun.

Öfken gözünü kör etmiş

Azametten sanırsın.

Çiğlik her yanından akarken

Küfre batmış

Tevhitten uzaksın.

Nebi Muhammed Mustafa çizgisini çekmiş

Kendi yaşamı örnek verilmiş

Nebiden uzak, Allah’tan gafil

Sen nasıl müminsin?

Emir, mümin olmak söz ile değil.

Güzel ahlaktan uzak

Yaşanası değil.

****

Yaşanacak Değer İçin

Bedel mi?

Bedir, Uhud, Kudüs, Çanakkale’de

Âdem’den Hatem’e her yerde

Hakikat şehitlerinin kanı ile

Muhafaza edilen miras içinde

Yaşanacak değer için

Verilen değil mi?

Candan öte ise değerin

Kutsiyeti yad edilmekte ise şahadetle

Yarına bırakılacak mirasın ile

Tarih yazılacak ise

Bedeli kan değil mi?

Muhafaza edilecek ise değerin

Candan öte Allah için

İstenen bedel ise şahadetin

Bir değil sayısızca can

Feda edilmiş değil mi?

Emir, istenen can ise feda olsun yâre.

Vadedilen toprak olan vatan için

Yaşanacak değer için

Kan ile ödenen bedel yetmez mi?

Yazılacak tarih ise

İstenen canın ise

Bedeli kanın ise

Vermek yetmez mi?

Yazılacak tarih ise

Kök salmak gerekse

İstenen kalem ise

Hakkını vermek gerekmez mi?

Kök salınacak ise

Âleme nüfuz edilecek ise

Bir değil, milyarlarca olunacak ise

Kalemin hakkını vermek gerekmez mi?

Arşa kök salar iken

Tarihe not düşer iken

Kültüre, medeniyete uzanırken

İnsan olup dallanıp budaklanırken

Kalemin hakkını vermek gerekmez mi?

Akla inilecekse

Gönüllere dokunulacak ise

İnsan olup vücud bulunacak ise

Sözün hakkını vermek gerekmez mi?

Felsefeden sanata,

Bilimden dine

Hakka hakikate dair ne varsa,

Geleceğe uzanmak için

Gelecek olup geçmişi kucaklamak için

Günü hakkı gereği yaşamak için

Kalem olup hakkını vermek gerekmez mi?

Hakka hakikate varılacaksa

Varlık deryasında kaybolunmayacaksa

Tarihe mal olan mirasta

İz bırakırken ardın sıra

Aidiyet bulunduğunda

Peşin sıra yürümek gerekmez mi?

****

İstanbul’a Yâr

Şairim, buram buram nefeslenirken seni

Tepelerinde yükselen ezanları dinlerim.

Ruhlara nüfus eden güzellik senin

Yaşarken seni, seni seyrederim.

Güzelliğin içine çekerken

Kendinden başkasına bırakmayan

Kendinde kılan, kendini yaşatan

Yaşanan ruhunda

Bağrında yaşanan İstanbul.

Karış karış gezerken sendeyim

Senden içeri ulvi bir nefesteyim

Kendinde tutan kendini yaşatan

Yaşarken tadında

Bağrımda yaşayan İstanbul.

Herkes bilir!

Çirkinlikten öte, çirkefin de var

İğretiden öte, şerrinde var

Acımasız bir yaşam barındırman da var

Her şeye rağmen bir güzelliğin var

Manevi iklimindir beni sende kılar.

Kaçmak istediğimde

Bağrımda yatar

Canımdan tutup da kendinde kılar

Yaşarken bağrımda yeniden doğar, İstanbul.

Herkes bilir güzelsin

Kök salınmış tarih sensin

Miras olmuş eşsiz esersin

Ruhunun derinliklerine nüfus etmiştir İslam

Hainlerine rağmen bendesin

Gönüllerin başşehri sen değil misin?

Güzelliğin içinde nice şehit, veliyullah var

Her biri ocak olmuş da Allah’a yanar

Güzelliğine manevi bir hava katar

Onlardan salınmakta ise nurlar

Aydınlanan nice insan var.

Emir, dikkat et!

Herkes kendine ait kılar

Benimsin derken nicesi göz atar.

Batı’ya ait değil

Anadolu’ya yâr.

Bağrında ocak yaktığın İstanbul’a yâr

Yükselen canın olsun

İnsanlığa yâr.

****

Habersiz Nice Yaşam Var

Birbirinden habersiz nice yaşam var

Her biri kendi dünyasında kendini yaşar

Koca kâinat içinde yokluğa bakar

Yokluğa aşkın kendini yaşar.

Kasırgalar vursa

Tufanlar yaşansa

Bundan habersiz nice yaşam var.

Gazap her yerden yağsa

Kıyamet başlara kopsa

Bundan habersiz rahmette yaşayan var

Her yerden yağarken rahmet

Nihayetsiz akarken bereket

Bundan habersiz nice yaşam var.

Her iş bağlanmışken ilahi adalete

Sonuçta açık olacak gerçeğe

Varlığını kapatmış nice sapkın var.

Emir, böylesini ölüye sayarlar

Diriye saydıkları pek az can var.

Sonsuza dayanmış yaşam içinde

Habersizce yaşarken var olmak var.

Her biri kendi gerçeğini yaşar

Farklı dünyalarda var olmak var.

Nice binek, yollar içinde

Hikmete bağlanmış oluş içinde

Birbirine bağlanmış kaderler içinde

Yaşanan birçok gerçek var.

Böylesi oluş içinde

Çoğu kendi derdinde

Pek azı hak hakikat derdinde

Büyük bir resmin küçük bir yerinde

Kendini yaşayacağı kaderi var.

Kendini yaşarken geleceğe bakar

Gölgelere uzanırken kendinden kopar

Görmediği dünyalardan habersiz yaşar

Birbirinden habersiz nice yaşam var

Her biri kendi dünyasında kendini yaşar

Koca kâinat içinde yokluğa bakar

Yokluğa aşkın kendini yaşar.

Hakikate ayna varlığı var

Kendine dönse aslına bakar

Aslını yaşarken kendisi var

Hakikatten habersiz nice yaşam var.

****

Bazı Şeyleri Anlamamak Daha İyi

Nasıl anlayayım?

Masum bebe düştüğünde

El uzatmayan taş kalpliyi,

Zalimin elinde ah çeken mazluma

Sırtını döneni,

İnsan acı çekerken

Nefsi emmareye uyup içten içe sevineni,

Duyarsız, öteki kılan

Fitne sahibi, vesvese vereni,

Acımadan cana kıyarken

Zafer sarhoşluğunda kendini kaybedeni,

Kul hakkı demeden

Haramı kendine hak göreni,

Nefsine avukat kesilmiş

Zalimliği kâr bileni,

Değerleri mal edinmiş

Satıp zarar edeni,

Allah’tan gafil insanlıktan uzak

Şeytanlığa memur olmuş iblisi.

Emir, iblislerin ahlakı gereği

Kötülük hikmetin bir gereği

Bilsen de hakkı gereği

Anlamak istemezsin vicdanın gereği,

Anlayayım dersen eğer

Hemhâl olmaktır gereği,

Vicdanının kaldıramayacağı yükü

Anlamamak tabiatının gereği,

Tıyneti senden uzaksa

Hakk’ı hakkınca yaşamanın gereği.

Anlamak için hemhâl olmak gerekse

Senden uzak olsun,

Anlamamak daha iyi.

Hikmeti gereği bildiğin nicesi içinde

Bazı şeyleri anlamamak daha iyi.

Elbet! Mazlumun ahına dayanmazsın

Bağrını üzüntüden parçalarsın

Ancak! Söz konusu şeytan ise

Anlamamak daha iyi,

Bilsen de kendisini

İnsanı yaşamak, öne çıkarmak için

İyiliğe mahkûm zincirlerken kendisini

Uzak tutmak daha iyi.

Güzel ahlak sahibiyken

Aşağılara sürükleyenden

Uzak durmak daha iyi.

****

Uzak Değil Yaratan

Mevcudat Allah’ın varlığından

Cümle âlem nurdan

Âlemlere halife ise insan

Uzak değil yaratandan.

Sonu gelmez koşuşturmaktan

Süreksiz kılınan varoluştan

Daim yaratışta yaratılıyorken insan

Uzak değil yaratandan.

Sonuç alınmakta ise ibadetten,

İlahi adalette sonuçlanan

Her ne ki yaşamakta insan

Uzak değil yaratan.

Duaya icabet edildiğinden

Hayırlar sevince çevrildiğinden

Karşılıksız kalınmadığına tanıksa insan

Uzak değil yaratan.

Esmayı ilahi yaşanırken

Her varın ortak kaderiyken

Kaderi, Hakk’ı yaşamaktaysa insan

Uzak değil yaratan.

Emir, âlemler insanda dürülürken

Vücud ikliminde yaşanırken

Her ne ki yaşanmakta

Âlemlerde vücud bulmakta

Böylesi de görünürken yaratan

Uzak değil varoluştan.

Yakin bu kadar yakin iken

İnsanda böylesi yaşanır iken

Kafirin düşündüğü kendine iken

Sonuçsuz batıla bakar iken

Şaşma! Sonuç alacağın doğru yoldan.

Bilinmez değil yaratan,

Sonuçta bulacaktır

O’nu yaşarken gayret eden her can

****

Bitesi Değil

Yol bitesi değil

Bitesi sen ol!

Sonsuza dayanmış mevcudat içinde

Bitmez, tükenmez yaşam içinde

Görünürken sıfatı, ismi içinde

Son noktada bulunanın kendinde

Yol bitecek değil

Bitesi sen ol!

Geçerken, devreden devirler içinde

Seyri bitmeyen varoluş içinde

Bitmek tükenmek bilmeyen vücuda gelişte

Sonsuz kaynakta bulunacak kendinde

Varlığı bitesi değil

Bitesi sen ol!

Süreksizliğe gebe varoluşta

Daim yaratışta her var olanda

Aynı olmadan, ayrı da durmadan var olanda

Bitmez, tükenmez kudret de onda

Kendi bitesi değil

Bitesi sen ol!

Bu nasıl seyir, daim yaratışta

Bitmek tükenmek bilmeyen varoluşta

Böylesi olan yolda

Tüketemeyeceğin varlıkta

Bitecek değil,

Var, bitesi sen ol!

Emir, sonradan aldıkların tükendiğinde

Bitmez tükenmez olanda bittiğinde

Kendilik, sonsuz hazine göründüğünde

Daim yaratımda, bitmez varoluş içinde

Farkra varıp da erdiğinde

Bitimsiz olan varoluşun kendisinde

Bitimsiz olan Hakk’ı yaşa!

Görünenlere aşkın, kendin olanı yaşa!

Varoluş bitesi değil,

Hakkını vererek Hakk’ı yaşa!

****

Bir Parça Ekmek

Bir parça ekmek

Kıymetsiz lokma mı sandın?

İnsanoğlunun emek verip de kendi ile yoğurduğu

Kendisinden kutsiyet katarak değer bulduğu

Yerken dahi emeği ile can bulduğu

Değil mi?

İlk kez yaratırken kendini bulduğu.

Bir parça ekmek

Burun kıvırılacak mı sandın?

İnsanın elinde âlemlerin ne olacağı

Yeniden yaratırken kendini bulacağı

Sınırsız yaratımda kendini yaşayacağı

Değil mi?

İlk kez kendine ayna kıldığı.

Bir parça ekmek

İnsanın, toprağın bağrından aldığı

Kendisi gibi olanı kendisine kattığı

Yaratım sürecinde değer kıldığı

Değil mi?

Yaratırken yaratıcıya yükselten emeği.

Bir parça ekmek

Toprağı yurt edinmeye sebep

İnsan yarattıkları ile tarih varlığı

Yeniden yaratırken tinde varlığını

Görmez, değil mi?

Bir parça ekmek ile yeniden yaratıldığını.

Emir, bir parça ekmek

Bir parça lokma olmaktan ibaret değil.

Yaratıma ayna ise eğer

Âlemlere verilmiş emekten aşağı değil.

İnsanlığa verilmiş emek daim ise eğer

Emek içinde değer bulunmakta ise

Yarattıkça kendine ayna olunmakta ise

Yaratandan böylesi nefes bulunmakta ise

Bir parça ekmek

Bir parça ekmek olmaktan ibaret değil.

Söz konusu yaratımsa eğer

Emeğe dair gerçeğe bakar.

Arkasında insanlık tarihi var

Ardında yatan nice gerçek var.

Yaratılmış gerçeklik içinde

Varoluşa ayna tutar.

Bir parça ekmek

Değil mi?

Şükrü, insana hak kılar

Haktan öte zorunlu kılar

Hikmetinden uzak,

Nasibi olmayan kör bakar.

Bir parça ekmek

Değil mi?

Paylaştıkça

Seni bende

Beni de sende kılar.

Tevhide araç nimet iken

Hakk görünür, yol kılar.

****

Şuncacık Bebede Nice Hikmetler Var

Şuncacık bebesi

Boynunu bükmüş mahcubiyeti

Elini açmış, resmettiği çaresizliği

Acılar içinde yaşarken kendisini

Bebeği ile dilenmesidir gerçeği.

Bebeği belki çaresizliğini göstermekte

Belki de suiistimal ettiği gerçeği,

Sonuçta dilenmekte ise çaresizliği sebebi

Suçlu arandığında ise suçlu kendisi,

Vicdanlı her nefs sahibi ise suçlar kendisini.

Emir, acılar içinde ne yaşamlar var

Suçlu arayan hain bakışlar

Çaresizliğe tanık ise kendisine bakar

Şuncacık bebeye merhametle bakar.

Sebebi, hikmeti ne ise yaşanmakta

Şuncacık bebede nice hikmetler var.

İnsana deva olacak amele ihtiyaç var.

Suçlamaktan daha çok şefkate

İnsanı kucaklayacak merhamete ihtiyaç var.

Hiçbir şey yapamamakta ise insan

Şuncacık bebeye hayır duası var.

Var ise bir parça vicdanı

Suçlu arayacağına, suçlayacağı kendisi var.

Burnun direğini sızlatır şuncacık bebe

Bir annenin feryadını resmetmekte

Duyarsız olan zalimliğe gebe,

Her şeye rağmen insanın, insanlığını tadacağı güzel bakışı var.

El uzatırken, yardım ederken

Allah’ı hakkı gereği yaşaması var

İnsanlığını böylesi yaşamaya ihtiyacı var

İnsanlığını hak ederek yaşaması da var.

Şuncacık bebe feryadı resmeden anne

İnsanın insanlığını yaşamasına bahane

Bundan uzak ise zor olan, büyük imtihan

Sonunda ise pişmanlık ateşi var.

Cennetin kapısını aralayacak ise insan

Feryatları duyacak can kulağı var,

Duymaktan ileri ise canından öte

Hayra dair yapacakları var.

Nefsinden feragat ederek paylaşacağı

İnsanlığa katacağı güzel ahlakı

İnsanlığa dair güzel mirası var.

Şuncacık bebe çaresizliği resmeden anne

İnsanın insanlığını hak etmesine çare

Allah’ı yaşarken bulmaya bahane

Olması gerekeni yaşamak

İnsanlığını yaşamaya fırsat kılınmış çare.

****

Fakr Olmak Fakirlik Değildir

Fakirlik ateşten gömlek

Kaygıyla bakılan gelecek

Şeytanın fakirlik ile gelecek

Korku dağları altında ezecek

Seni senden, Allah’tan gafil edecek.

Sen değil misin iman edecek

İman ederken kaygıları geçecek

Korkulara aşkın Hakk’a yürüyecek

Kendine yitik kalmamanın yolunu edinecek

Belirsiz geleceğin içinden geçecek.

Bak! Korkular seni geriden takip edecek

İmandan tavizin olsa üzerine çökecek

Şeytanın korkuturken seni, fakirlikle gelecek

Fakirlik kâbusun olsa elden ne gelecek

Rızkına kefil Allah ise korku ne edecek?

Hakk’ı yaşamak ise erek

İnsanı yaşamak gerek

Fakirlik ise ateşten gömlek

Kaderin değildir, korkularda ölmek.

Emir, korkular varoluşu değer bulmanın gereğidir

İçinde kaybolmak, amaç değildir

İman ile yürüyen her can Allah’a uzak değildir

Fakirlikten öte yaşarken Allah’a gafil değildir.

Fakr olan Allah ile gani, fakir değildir.

Kendine mal etmeden yaşamak kolay değildir

Korkulara aşkın yaşamak her cana nasip değildir

Allah’tan emin kendini yaşamak,

Allah ile gani olmak kolay değildir.

Şeytan senden uzak, yakin değildir.

****

Fani Olmak

Mevsim sonbahar

Aylardan Eylül

Yaprak dökümü başlar

Derin bir hüzün var.

Okunurken akşam ezanı

Eserken yaprak dökümü rüzgarları

Fani dünyaya derin bakışlar

Hüzünlü bir dünya var.

Fani olmak bu kadar mı güzel

Kendiliğe dönen bakışlar

Hüzün içinde huzuru yaşar

Kendiliğin güzelliğine kapı aralar.

Fani olduğundan uzak yaşayan da var

Paylaşılamayan bir dünya var.

Güzelliği, insan parçalar

Hiç ölmeyecek gibi yaşar

Fani olduğundan uzak

Sanki dünya kendisine kalacak

Parçalar, parçalar,

Parçalar da yaşar.

Bütünlükten uzak

Kendini de parçalar.

Emir, böylesi yaşam, yaşam değil

Güzelliğe rağmen kötülük doğru değil.

Herkes kendi köşesinden bakar

Böylesi farklı dünyalar var

Sonbaharı yaşarken kendine renk katan

Güzelliğe tanık, güzelliği yaşayan da var.

****

Ecel Elbet Gelecek

Ecel elbet gelecek,

Tutundukların geride

Çırpındığın hayat bittiğinde,

Elinle yapıp da tapındıkların

Hakkının dışında değer kıldıkların

Anlamsızca yaşadıkların

Hazlarına kurban kıldıkların

Sonsuzca yaşam içinde

Ellerinden alınırken bitecek.

Bu nasıl gaflet

Bitmez, varoluş çırpınışında

Hakikate gafil yaşantıda

Ecelin geldiği anda

Fani olduğunu anladığında

Çaresiz kaldığın sonuçta

Korku, yeri göğü dolduracak.

Emir, ecel elbet gelecek

Ansızın, geldiğinde

Kimi kendi derdinde

Kimi geride bıraktıklarının

Kimi de sonsuza açılırken kapısı

Vuslatın derdinde

Yük edinilen ne ise

Yükü ile yüzleşmekte.

Kaçılamayan gerçek

Elbet bir gün gelecek

Ölmeden önce ölenlere

Vuslatın haberidir denilecek

Derin dünya uykusundan, uyandın denilecek.

****

Sapkınlık

Dur, dur!

Hele bir dur!

Sana sapkınlığı anlatayım

Hak, hakikat erekse

Erekten, ilahi amaçtan sapmaktır.

Nefsi emmareye uyup

Gaflete dalmaktır.

Riya ile iş görüp

Sonuçsuz yaşamaktır.

Mümin gibi görünür münafık

Kafirliğini saklamaktır.

Hak nedir bilmeyip

Zalimlik yapmaktır.

Hikmete gafil

Hevâsına tapınmaktır.

Hakikate gafil

Gerçek olmayan zanda inat etmektir.

Şeytanını mümin kılmayıp

Haddi aşmaktır.

Azazil dahi bir yönü ile hakikate bakar

Elini, ayağını çektiği var

Şeytanlıktan da aşağı

İblisliği yaşamaktır.

Emir, sapkınlığın dahi nice hâli var

Şeytanlık, iblislik

Sonuçta bir ahlaktır.

Nefret, kin, öfke, kendine tapınmak

Nifak tohumları ekerken fitne uyandırmak

İğreti zalimlikten garip bir haz almak

Daha nicesi ile kendini parçalamak

Varoluş içinde derin yarıklar açmak

Bütünlükten uzak, nesnelerinde kaybolmak

Tevhitten uzak, aslından kaçmak

Hakikatten sonuçsuz, karanlığa mahkûm olmak

Cehenneme yürürken açtığı derin yarıklara saplanmak

Sapkınlığın kaderi, böylesi yaşamaktır.

****

Dilenmek Değildir Kaderi

İnsanın Allah’a dair nasibi var

En güzel kıvamda halk edilişi

Halka uzanırken Hakk’a yükselişi

Âlemlere şah kesilişi

Mülkten alacağı payesi var.

İnsanın Allah’a dair nasibi var

Zatından nasipli

Yaşadığı sıfatı ve ismi

Çeşitlenirken farklılıklarda payesi

Bitimsiz seyrinde seyredişi var.

İnsanın Allah’a dair nasibi var

Allah’a dair şerefi

Uluhiyete dair değeri

İlahlıktan aldığı payesi

Yeryüzüne halife kılınması var.

İnsanın Allah’a dair nasibi var

Kendisini anlamlı kıldığı değeri

Varsa eğer imandan payesi

Hak etme gayretinde çabası var.

Emir, insan Allah’tan nasipli

Şerefi var.

Dilenmek değildir kaderi

Namusum dediği değeri var.

Huzura çıkarken dahi

Fakr ile bulduğu şerefi

Vakur eda ile yükselişi

Allah’a Allah ile varışı var.

Dilenmek değildir kaderi

Allah’tan aldığı şerefi

Hakkı ile eda edişi

Yakin buldukça kendini bulması var.

Dilenmek değildir kaderi

Aşağılarda sürüklenişi

Mihnet altında ezikliği

Aslına yitikliği değilken kaderi

Rabbi, zillette kılmaz bu garibi.

****

Bilemedim

Ayrılmak ne kadar acı

Karakış lapa lapa kar tanelerinin altında üşümek

Olmadı

Kaynar su üzerine boca edilmişte yanmak

Bilemedim

Hangisi daha acı

Beden acısına benzemiyor

Çözemedim.

Bağrından kalbini söküp de almışlarsa

Çektiğin acı derinde yaşanmaktaysa

Kelimeler kifayetsiz kalmaktaysa

Anılar burnun direğini sızlatmaktaysa

Göz yaşların acını yansıtmaktaysa

Yaşadığın bakanlara yabancıysa

Acın, huzura sebep yaşanmaktaysa

Bilemedim

Emir, kendiliğin derinliklerinde

Acın varoluşunu hissettirmekte

Seni yoğuran kudret elde

Böylesi ruh üflenmekte

Acı mı, rahmet mi

Çözemedim

Rahmet sonunda huzur ile galip gelmekte

Acılar geride

Böylesi varoluş içinde

Değer buldukların sevdiklerin içinde

Varoluşunu değer bulduğunda ise

Seni sen kılan acıların ise

Rahmet olduğunu bilemedim.

****

Derin Bir Bakış

Ey Karga!

Senin de kendine ait bir dünyan var.

Belki sevdiklerin, kızdıkların var.

Mazlum bakışların ardında

Ağladığın geceler var.

Kapkara kesilmiş tüylerin içinde

Kendine dair yaşadıkların var.

Varlığın sana ayna

Belki de bana ayna

Gönlüme düşen böylesi bir yaşamın var.

Emir, mahlukat yabancı değil insana

Sen ötelere atma

Duygudaş olduğunda

Sana benzer nice yaşam var.

Yabancı görmeyeceğin

Ötelere atamayacağın

Sana ayna nice güzellikler var.

Çirkinmiş, korkunçmuş, sözde kötüymüş

Ne fark eder?

Aynı varı yaşarken

Birbirine benzer, ayna olan

Ne yaşamlar var.

Sadece, güzel bir bakış

Derin bir bakış yeter.

Herkes bitimli dünyada

Fark yarattığı varoluşta

Birbirine ayna yaşaması var.

Birbirine temsil ayna oluşta

Hakikate ayna oluşu da var.

****

Er Ya Da Geç Ayrılıklar Bitecek

Özlemek ne kadar zor

Beklerken,

Ayrılmak ne kadar acı

Uzaklaşırken,

Nüfus etmişse kalbinin derinliklerine

Sevgiden bir paye

Ayrılmak, her damla gözyaşında

Yaralar, yaralar da derinlere kök salar

Özlemek bir o kadar zor

Sevgiden bir paye

Nüfus etmişse kalbinin derinliklerine

Ayrılıklarda beklerken

Umutlar, hayaller

Başımın üzerinde ocak gibi tüter.

Emir, ayrılık ve özlem birbirini tamamlar

Buluşmak ve kavuşmak söz konusu ise

Ahirete dahi kaldı ise

Yüreğini yakan kandan damlalar

Sonunda

Seni sevgiliye uğurlar.

Kimse alınmasın üzerine

Sevgili can içinde can ise

Yerini dolduracak birisi bulunmayacak

Gönüle kurulmuş hayal tahtında

Yerini kimse alamayacak.

Değişen zamanlar içinde

Adanmış bir ruhun var ise

İddialı sözler yalan değilse

Er ya da geç, ayrılıklar bitecek.

****

Nankör

Allah, veriyor da veriyor

İnsan, şükürden yoksun

Nankör

Sırtını dönmüş aslına

Yaşamı cehennem kılmakta.

Nihayetsiz nimet içinde

Bir hayır duadan uzak

Şımarık yaşamakta

Beddualar almakta.

Rahmet her yerden yağmakta

Nankörlük cehaletten ileri

Cehenneme yelken açmakta

Varlık deryasında hakikate gafil

İnsan, kör yaşamakta.

Emir, her can uyanacak değil

Hakkını vererek yaşayacak değil

Hakikate kör yaşanmaktaysa

Hikmetten uzak değil.

Her can yaptıklarının bedelini

Ödemeyecek değil.

Şükürden uzak yaşamak

Çorak topraktan öte değil.

Zaman işlerken insanın aleyhine

Hakikate kör yaşamak hak değil.

Sonuçta cehennem kılınmaktaysa yaşam

Böylesi yaşamak

Yaşanası değil.

Hakiki dönecek kul için

Geç değil.

****

Sonsuza Açılan

İnsan büyük emek,

Yokluktan varlığa vücud bulmakta

Acziyet, acılar çaresizlik içinde yaratılmakta

Bilinmezlik önünde kaygıyla bakmakta

Emek ile değer yaratmakta

Her devirde kendini yeniden yaratmakta.

Mutluluk güneş ise her daim batmakta

Umut ile hep yeniden doğmakta.

Kudret elde vücud bulmakta

Çabası içinde değer bulmakta

Kendini yaratmak kaderi olmakta.

Emir, insan evvela beşer doğar

Anlam ve değer varlığı olduğunda

İkinci yaratımda insan diye doğar.

Yokluktan varlığa

Her ne yaşamaktaysa

Kendini yaratmaya nesne kılmakta.

Rahmetten, adaletten haktan

İlahi ahlaktan uzak

Hayvandan aşağı yaşamakta.

Anlam ve değer çabası içinde

Yaşadığı ilahi ahlaksa

Yeryüzünde Allah’ı yaşarken bulmakta

İşte insan! Böylesi yaratılmakta

Hakikat potasında kendini bulmakta

Emek değer içinde, özü ile kendini yaratmakta

Kendinden belki haberdar belki de habersiz

Daim yaratım içinde, sonsuza açılan bir nokta

Hem her şeyi yaşamakta hem de Allah’ı, kendini yaşamakta.

****

İki Kardeş Arasında

Kaygı ve umut, ayrık iki kardeştir

Uzandıkça kaygının gölgesi

Varoluşun ağırlığı çöker üstüme

Ufukta görüldükçe umudun ışıkları

Geriye atılan kaygının gölgesi

Ağır, ağır takip eder beni.

Umutsuzluk, bilirim küfürdendir.

Kaygının gölgesi altında umut

Sığınılacak Mevla’mın elidir.

Kaygı ateşten bir kor, beni kendinde kılar

Aciz varoluşuma ayna tutar.

Umut bir meltem esintisi, geleceğe kapı aralar

Peşinden koşarken

Yapabileceklerime, uzanabileceklerime ayna tutar.

Tutunsam da kendisine

Kardeşi peşimden kovalar.

Emir, umut ürkek bir ceylan gibidir

Avlanacak değil.

Ürkütmeden peşinden koşmak gerek

Durulacak değil.

Umudun, uzandığı dağlara, deryalara

Göklere, ufuklara bakmak gerek

Uzak değil.

Karanlığa benzer panter misali

Kardeşi avlamadan seni

Umuda tutunmak gerek

Bırakılası değil.

Umudun tüketildiği yerde

Karanlıkta kalınası değil.

Mevla’nın eli uzanacaktır elbet

Tüketilesi değil.

İki kardeş arasında

Kalınacak değil.

****

Daim Var Olma Çabası İçinde

Herkes meşrebince bakar

Mizacı gereği yol tutar.

Kimisi bardağın boş tarafına

Kimisi de dolu tarafına bakar.

Havadan sudan dert edineni,

Sivrisinek saz gamsız yaşayanı da var.

Kızgın bir volkan misali patlamaya hazır olanı,

Sükûnet bulmuş bir derya gibi olanı da var.

Herkes meşrebince yaşar

Mizacı gereği katılır varoluşa

Kendinden habersiz var olanı var

Bilerek yaşayanı da var.

Sınırsız görünüş içinde

Herkes kendi dünyasında yaşar.

Belki habersizdir diğer dünyalardan

Belki de haberdar.

Varoluş çırpınışı içinde

Daim var olma çabası var.

Emir, herkes kendi dünyasından bakar

Kendi kadar yaşadığı bir dünyada var.

Ne bir fazla ne de bir eksik

Kendi kadar yaşadığı bir dünyada var.

Cesareti var ise kendini aşacak

Yaşayacağı sonsuz bir dünya var.

Kendi kadar yaşadığı dünyadan

Kendisini yaşayacak dünyalara uzanacak

Daim var olma çabası içinde

Kendini aştıkça var olacak

Olanağı da var.

****

Gazaba Galiptir Rahmet

Eskiler,

“Fakiri diken üstünde yılan ısırır” derlerdi.

Çıkmazlar içinde tıkandıkça tıkanan

Umudun gölgesi altında karanlıkta boğulan

Acıları katık olmuş da gelecekten kopan

Günü bitmeyecek gibi yaşayan.

Daim var olma çabası içinde

Çabasını yitirdiğinde

Ölümü rahmet diye bekleyen.

Yoksunluk ateşten gömlek

Ateşler içinde çaresiz

Uzanacak el yok mu diye bekleyen.

Emir, elbet yaratan kullarına kucak açar

Şefkat nazarı ile bakar

Anlayışı perdeleyen ne varsa

Ya küfre sebep ya da imana

İman galip ise eğer

Zulmetten perdeler, yanar da yanar.

Yetmiş bin olsa ne yazar

Nurdan perdeler içinde

Kul, yanar da yanar.

Nurlar içinde yaratanı bulmak

İman ehline kâr ise

Acılar zulmetten

Geride kalmış perdeler, yanar da yanar.

Artık, melekler muhafız

Rahmet sahibinin nazarı altında

Gazaba galiptir rahmet

Her yerden yağar da yağar.

****

İnsan Bu

İnsan bu

Pamuk ipliğinde yaşar

Dağları kendi yaratmış gibi bakar

Hiç ölmeyecek gibi yaşar.

Burnu Kaf dağına uzanır

Yerkürede elleri dolaşır

Doymaz gözleri ile göklere bakınır

Yukardan bakışları ile ezer de ezer.

İnsan bu

Gözleri kör kılan hevâsı içinde

Hırsı, öfkesi ile yıkar da yakar.

Sanki kendisine kalacak dünya

Ölüme, koşar da koşar.

Varoluş çırpınışı içinde

Geleceğe dair tutundukları, geride bıraktıkları

Şimdi ve burada yaşar da yaşar.

Emir, İnsan bu

Zayıflığına ve zaaflarına aldanma

Savruk sürüklenişten uyandığında

Düştüğü yerden kalktığında

Pişmanlık ateşi ile yanar da yanar.

Yakin buldukça Allah’a

Uzak kılan her ne varsa

Pişmanlık ateşine yakıt, yakar da yakar.

Sınırsızca yaratılışta, bin bir çeşit farklılıkta

Süreksiz varoluşta ne olacak ise sonuçta

Hikmeti görünürken yaşadıklarında

İnsan olmayı Allah ile bulursa

Yaşadığı gerçeği açar da açar.

****

Sorgulanmamış Bir Yaşam

Dur, dur, dur hele!

Nedir bu hakikatten kaçmak

Nedir bu kaçamak yaşamak

Ne için olduğunu

Kim olduğunu

Nereden gelip nereye gittiğini

Sonuçta ne olacağını

Sorgulamadan yaşamak.

Var olma çabası içinde

Kendine, aslına, özüne yitik kalmak

Hevâlar yakalamışsa eğer

Savruk sürüklenişte kaybolmak.

Şu fani dünyada

Dökülen yapraklar misali

Kader rüzgarında

Savruldukça savrulmak.

Dur, dur, dur hele!

Hakikatten yana bir nefes alsan

Varoluş çırpınışı içinde

Aynalar ayna içinde

Derinleşirken kendi içinde

Bir sorgulasan.

Aydınlığa açılan kapıyı bir aralasan

Karanlığa dair ne varsa geride bıraksan

Bedeli yanmaksa, İbrahim gibi yansan!

Şairin dediği gibi “biz yanmazsak”

Hikmetine varmamış yaşayacaksak

Aslına hasret, hakikate varmazsak

Hak edilmiş bir geleceğe tutunmazsak

Geleceği miras bırakmazsak

Dur, dur, dur denildiğinde

Ah çekenlerden olmasak!

Emir’im, sorgulanmamış hayatı yaşanmış kabul etmem.

İbrahim’den, Sokrates’ten ve daha nicesinden

Kalan bu mirası ret etmem.

Sorgulamak ile kalmam

Hakk ile hakkı verilmeyen yaşamı

Yaşanmış kabul etmem.

****

Bırakın Beni Bana

Bırakın, bırakın da

Yaşayayım kendime dair ne varsa

Yalnız kalmak değilse de muradım

Bir parça kendim olayım.

Tarih sayfalarından uzanan

İnsanlık miras ise bana

Acılar, mutluluklar

Bulursam eğer bir parça huzur

İnsan olmaya dair ne varsa

Yaşayayım her an.

Yaşayayım acımı,

Aşka dair duygularımı

Kimi zaman cehennem bulduklarımı

Kimi zaman cennet olanı

Yaşarken

Bırakın beni bana!

Kendiliğime dair ne varsa

Hakkı ile yaşayacak

Varoluşta kaybolmayacak

Varlıktan bir nefes alacaksam

Bırakın beni bana.

Suskunluğa bırakın,

Acıların yokluğa atan ellerine

Acziyetin kol gezen çaresizliğine

Huzuru aramaya iten kaygının soğuk nefesine

İşte! Kendime gebe

Doğacağım karanlıklar içinde

Bırakın! Doğayım şu an.

Emir’im, bilirim

İnsan insanlık içinde insan

Yarattıkları içinde paylaştıkları ile insan

Kendisine bırakılmadığı kadarı ile insanlaşmak zorunda kalan

Olsa da insan,

Kendine yetecek

Kendi özü ile doğacak

Karanlık dünyasını kendi aydınlatacak

Özü ile ayağa kalkacak ise insan,

Yargısızca infazlardan

Sonu gelmez beklentilerden

Olmaz isteklerden

Bırakın beni bana!

Kendi gerçeğime doğacağım

Kendi dünyama,

Kendisi için yaşarken

Beni bana bırakan Allah’a

Sizlerden firar etmekteyim O’na.

Beraberce var olacak isek

Beni bana bırakın!

Sadece kendim olduğum ana.

Benzersiz var olacaksam,

Gölgelerden

Uzandıkça üzerime varlık evimde beni boğanlardan

Her ne varsa bağnazca sınırlayanlardan

Bir an bile olsa

Zor da olsa

Kendime firar etmekteyim

Belki şu an

Belki de pek çok an.

Ben, ben olacaksam

Kendimi yaşayacaksam

Yaşama hakkım varsa

Başkası değil, kendim olacaksam

Bırakın beni bana!

Elbette, öteki ile kendimi bulur

Kendim olma çabasında bulunurum

Ancak, bırakın beni bana!

Bencilik değil bu

Bir an bile olsa

Kendimi bulduğum, yaşadığım bir anda

Karışmayın bana!

Sadece kendimi yaşayayım o an.

Ötelere attığım

Yabancı kaldığım

Yaşarken unuttuğum

Böylesi bencil kaldığım

Uzaklarda bıraktığım bana

Bırakın azda olsa

Zorda olsa

Bırakın beni bana!

Belki de bu hâlim ile

Yeterim kendime,

Yeterim bütün dünyaya

Yaşadığım bütün varlığa

Sessiz ve derin bir kucaklayışta.

****

Beden Rahmet Konağıdır

Beden rahmet konağıdır.

Acıları da hazları da ağırlar

Cehenneme, cennete bakar

İlahi sıfatlara hamil

İlahi isimleri yaşama kıvamında

Yerde ve göklerde ne varsa

Âlemler kuşağı olmuş da toparlar.

Ruha misafir

Dünyayı okumaya memur

Amiri, nakkaşı olan Allah’ı yaşamaya

Kapı aralar.

Bir berzah gibi

İki dünya arasında

Var olma kıvamında

İstersen dünyayı yaşamaya

İstersen Hakk’ı hakkınca yaşamaya

Kapı aralar.

Emir’im, gönlümde yaratanım var.

Geride bırakmayacağım

Beni bırakmayacak olana meylim var.

Tükendikçe, tükettikçe yıpranan

Şu konağı bir gün bırakasım var.

Üzerinde emeği olana

Rahmeti tattıkça yaşatana

Değer kıldıkça var kılana

Mülkünden verdikleri ile gerçek kılana

Kapıyı araladıkça aralayana

Âlemler kuşağında seyirler açana

Elbette, şükran borcum var.

****

Nereden Baktığın Çok Önemli

İnsan! Nasıl bir dünyaya bakar.

Hangi anlam ve değerden bakmakta ise

Öylesi bir dünyaya bakar.

Kimisi bardağın boş tarafına

Kimisi de dolu tarafına bakar.

Kimisi cehennemi yaşar, cehenneme bakar.

Kimisi de cenneti yaşar, cennete bakar.

Herkes kendi fikrinin peşinde koşar

Varsa derdi, derdini yaşar.

Nereden baktığın çok önemli,

Biri yağmura su diye bakar

Diğeri rahmet yağıyor diye göğü yıkayan Rabbine bakar.

Derdi kendine küfür bularak bakanda var

Derdi kendine derman diye bulan da var.

Emir, aşıklar derdi rahmet bilir

Kendi dertlerine çare bilir

Yaratan sevdiklerini, geriye koymaz

Unutmak sıfatı değil, unutmaz

Kendini hatırlatacak dertten

Kullarını mahrum kılmaz.

Bak! İnsan böylesi de bakar.

Sevgiliden mahrum kalmadan

Kendini mahrum kılmadan

Sevgiliyi böylesi yaşaması da var.

Nereden baktığın çok önemli,

Geleceğe kapı aralar iken geleceği miras almak da var.

Yaşadığını zehir kılmak, bal kılmak da var.

Kavuşmalara, ayrılıklara gebe yaşam içinde

Küfre varmak, yakin bulmak da var.

****

Beni Nereden Tanıyacaksın

Duydum ki

Beni sormuş, soruşturmuşsun

O kadar sözden sonra tanıyamamış, bilememişsin.

Nereliymişim, kimlerdenmişim

Ne fark eder.

Hepsinde,

Dedikodudan öte değilim.

Tanıyacaksan daha ötesine bak!

Görürsen eğer

Kuşların dilinde zikirim

Üst üste katlanan dalgaların sesinde gizliyim

Yıldızlara çizili resmim

Güneş ışırken örtünürüm

Varlık içindedir sırrım.

Zifiri karanlık içinde

Kör bakanlara bakarken aydınlık içindeyim.

Deryalar üzerinden sonsuza yürür

Yürürken sonsuzluğa açılan kapı misali

Ulaşılmaz olanı yüklenenim.

İnsanlık içinde yürürken adım adım

Geleceğe sessiz bir devrim bırakmaktayım.

Bir ve farklı oluşun nefesi

Aynı değil, ayrı da değil oluşun gerçeği

Âlemlere üflenen ruh misali

İlahi ocağın gözüyüm.

Yeni bir dünyaya uzanırken

Yeni bir nesle bakmaktayım.

Emir’im, tanıyacaksan beni, yaptıklarıma bak!

Yoktan alıp vücuda taşıdıklarıma bak!

Dedikoduya değil,

Bana bak!

Yaşamadığını hakkı ile nasıl tanıyacaksın?

Beni yaşamadıkça tanıyacak mısın?

Tanımak sevmekten geçer

Delice sevmedikçe nereden yaşayacak,

Bilecek, tanıyacak da göreceksin?

Sen beni bana sor?

Abartısız, en yalın hâlde beni bulacaksın.

Dedikoduları bırak,

Yaşadıkça beni tanıyacaksın.

****

Olmuyor

Olmuyor, olmuyor, olmuyor

Olmuyorsa pes etmek mi gerek

Tembellikten yorulmuş yorgun

Genç gibi görünen ihtiyarlardan olmak mı gerek

Çabasız sonuç alınamıyorsa

Pes edip sırtını dönmek mi gerek

Olmadı, kaçmak mı gerek.

Aşk, olmazlarda aşk deyip bahane üretmek

Dünyanın işi bitmez deyip

Aymaz ve bencil olmak mı gerek

Emir, bazı işler olmaza varır

Olmayacak ise ısrar etmemek hayır

Zararı canlara dokunacaksa

Haktan, hakikatten gafil bırakacaksa

Israr etmek bencillik olacaksa

Pes etmek hayır.

Sonuçta hayrı böylesi gözetmek

Olmazı, oluru buna göre bilmek gerek

Sonuçta hayır var ise

Olacak, aşılmaz yokuşların ardında ise

Gerekeni yapmak farz ise

Olmaz denilenin hakkını

Olur kılarak vermek gerek

Dünyanın hakkını dünyaya verirken

Ahrete kapı aralarken

Aşkın, acıların hakkını verirken

Olmazlar hayra kapı aralarken

Olmazı olur kılmak için

Çabanın hakkını da vermek gerek.

****

Kök Salar

Kök salar insan,

Sevgi ile paylaşırken birbirini

Öfke ve nefret ile yüklendiğinde sevmediğini

Bilerek veya bilmeyerek birbirine kök salar.

Ortak dertler, sevgiler, kaygılar, değerler içinde

Birbirinden beslenirken kök salar.

Kültür ve medeniyet değerleri içinde

Kök saldıkça toprağı yurt kılar.

Birbirine nüfuz edercesine

Ayna olacak biçimde kök salar.

Birbirine hamil her insan

Gönlün derinliğinde yer tutar.

Salınmış kökler içinde insan, insan ile doğar.

Aidiyet, sorumluluk içinde

İnsan, insanı yüklendikçe birbirine kök salar.

Emir, böyledir!

Kök saldıkça insan, insanı yurt kılar

Kökler görünmez bağlar olur da birbirine bağlar

Gönülden gönüle insan, birbirine yol tutar.

Böyledir!

Ancak, insan gönlün derinliklerinde Rabbine kök salar

Saldığı kökler ile tutunur hayata.

Hakiki oldukça

Kök saldıkça aslına

Varoluşuna ayna tutar.

Anlam ve değer buldukça

Duygusal bağlar kurdukça

Varlığına ayna buldukları ile

Kendi varlığına derinliğine kök salar.

****

Kendinden Çalma!

İlahi adalete iman etmekteysen

Her şeyin bir bedeli olduğunu

Kısası, karmayı bilmekteysen

Kendinden çalma!

Yanlışa, günaha dair yaşadıkların

Bitmez hırsların

Öfke ile yakıp, yıktıkların

Hep kendinden çaldıkların

Kendinden çalma!

İsraf ettiğin zamanın

Kıymetini bilmediğin varlığın

Bir hiç uğruna feda ettiğin yaşamın

Hep kendinden çaldıkların

Kendinden çalma!

Umarsız yaşarken

Peşinden koştuğun tükenmez hazların

İçinde kaybolduğun küçük hesapların

Öz varlığından mahrum kılanların

Hep kendinden çaldıkların

Kendinden çalma!

Emir’im, kendime dair çalacak bir şey kalmadı

Zor yokuşlar hep geride kaldı

Paylaştıkça, yaşananların tadı öz varlığımı hatırlattı

İnsanlığımı öldüren ne varsa

Ölüme kanat açtı.

Yağan yağmurun, esen rüzgârın, yıldızlı bir gecenin

Daha nicesinin

Bağrında yatan güzellikler hep bana kaldı

İnsanı yaşarken insan ile

İnsanlık bana kaldı

Nesnelerimi değil, kendimi tattığım ilahi isimlerde

Ben Rabbime kaldım.

Meğer prangaymış kendimden çaldıklarım

Kendimi özgürce yaşamaya engel hapishane duvarlarım

Özgürlüğü, kendimi, aslımı yaşarken geride bıraktıklarım.

Âlemler, insanlık, güzeller güzeli Rabbim

Yurt olmuşsa bana

Güzellik, güzel olanlar ile bulacağım

Özgürlük, sonuçta bulacağım

Böylesi yaşadığım.

Öyle ise

Varlık içinde bulacağın

Güzel şeyler için ise yaşadıkların

Kendinden çalma!

Sonunda pişman olacağın

Keşke deyip de hayıflanacağın

Geçmişe mahkûm kılınacağın

Günden uzak,

Güzel günler için ise yaşadıkların

Kendinden çalma!

****

Ne Yazar

Marmaris’te denize dalarmış

Bodrum’a yelken açarmış

İstanbul’da boğaza nazır yaşarmış

Cennet olsa ne yazar?

Dostun baş ucunda yoksa

İnsan insana yurt olmazsa

Yalnızlık katlanılmaz boşluk olursa

Mekânın cennet olsa

Cehennem yaşanıyorsa

Ne yazar?

İnsan, insan ile doğuyorsa

İnsan, insan eli ile yaratılıyorsa

Anlam ve değer varlığıysa

Yarattığı dünyalar içinde yaşıyorsa

Hakikatten, insanlıktan gafilse

Yaşadığından da gafil

Yaşıyorsa ne yazar?

Emir, her yerin bir ruhu var

O ruhun içinde doğar, yaşar ve yetişir insan.

Yarattığı dünyaların ruhu içinde

Paylaştıkça kurduğu dünyalar içinde

Sen derken ben demenin gerçeğinde

Yalnızlık hep gerideyse,

Geçmişin hataları ve günahları terk edildiğinde

İlahi rahmet ocağı vicdanda insan piştiğinde

Af edilip de Rabbine insan yükseldiğinde

İnsana hizmet ile Rabbine yakin gelindiğinde

Yalnızlık hep gerideyse

Gaflet ne yazar, günah ne yazar.

****

Özlem

Özlem,

Duyguya, kendine dair üzerimde bıraktığın izlerin

Takipçisi.

İzler ne kadar derinse

Derinliğine nüfus etmiş

Hıfz edilmiş.

İstenç mi arzu mu şevk mi ne dersen de

Gerçekleşmeye yüz tuttuğunda

İzlerinde seni yaşamaktır özlem.

Kavuşmak nasip değilse

Sonucu hüsran,

Bir umut varsa eğer

Hasrette yaşanan.

Özlemde özlerken umulan

Mahrum etme varlığından!

İzlerinde kaybolmak değil muradım

Kaybolmak değilse kaderim

Ayrılıklar aşka, özleme, hasrete, hüsrana dair olmasın!

Emir’im, izlerini takip etmekten yorulmadım

Kaybolmak ise değil muradım

Özleme dair ne varsa seni yaşarım.

Ne kadar değerli olduğunu özlemde hatırlar

Seninle varlığımı bir başka yaşar

Özlemle tutunduğum sana bakar

Belki bugün belki de yarın

Kavuşmak değil hayâl,

Zamansız zamanlarda hep seni umar

Her kavuştuğum anda kendimi değil seni yaşar

Sen ile ben olmanın, var olmanın tadında yaşarım.

****

Dünya Yeniden Şekillenecek İse

Düşünüyorum!

Efkârım duman olmuş tütmekte

Saatler, aylar bir an gibi geçmekte

Korkular, kaygılar esaretin gölgesi gibi çökmekte

Umuda tutundukça, ilahi aşkta yandıkça

Düşüncem yeniden şekillenmekte.

Vakit böylesi geçmekte.

Düşünüyorum!

Hakikate sırtımı vermişsem

Nasıl yaşamam gerektiğini bilmekteysem

Sonuçta, korkacak değilsem eğer

Korkuya, kaygıya çekmişim ölüm bayrağını

Cesaret ile âlemden âleme, özgürce düşünürken yürümekte

Böylesi vakit geçmekte.

Düşünüyorum!

Ayak altı taklitler, sığ sularda boğulan şekilciler

Geride kalmışsa korkular

Kendini gerçekleştirirken özgünce

Hep, yeni bir doğuşa bakmaktayım.

Düşünüyorum!

Acıları tüketen hikmete bakarken

Hikmet dolu varoluşa kanat açarken

Sonsuza açılan derin düşüncelerde

Hep yeniden, yeniden yeni düşüncelerde

Özgürce varoluş çabası içinde

Örneği olmayan öncesizlikte

Kendimi gerçekleştirmekteyim özgünce.

Emir’im, düşünüyorum!

Sonu gelmez varoluş çabası içinde

Anlamsız, değersiz ne varsa hep geride

Dünya yeniden şekillenecek ise

Düşünüyorum!

Her düşündüğümde, kendime ruh üflemekte

Böylesi canlı kılınmış kendilik âleminde

Yaratana katıldığım her nefeste

Kendime kattığım dünyalar, yeniden şekillenmekte.

****

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

Tükenmişliği yaşarken

Bittim dediğim bir anda

Gözlerim karanlığa bakmakta,

Bilinmez bir çabada

Yolum insana vardığında,

Gönlüm ilahi aşka ocak

İnsan sonsuza açılan uğrak

Derin düşüncelerde yol bulmak

Zor olsa da

Hakk’a varmak,

Sırat-el müstakim denilen zorlu yolda

Hakikatten sonuç almak

Nasip ise ölmeden önce ölmek

Zor yokuş denilen erdemlerde

Allah’tan alınan her nefeste

Hep yeniden dirilmek

Yaşadığını hissetmek.

Böylesi, devirlerdir insandan insana

Yol tutarken Allah’a

İnsanı yaşamak ne güzel.

Emir’im, bitmeyen mücadelenin nöbetini devraldım

Bitimsiz seyrin seyrinde

Nefeslendiğim her anda

Kıyısı görünmez denizin kıyısı

İnsan miras

Ne güzel uğrak.

Yolların son bulduğu noktada

Kıyılarda yaşarken insan olmak

Hakikati yaşarken, karanlığa güneş olup doğmak.

****

Korkmamak İçin Kork!

Korkmamak için kork!

Sonuçtan emin

Geleceği öngöreceksen

Sırat-el Müstakimde yürürken

Korkmamak için kork!

Böylesi korkuda dayanağın Allah’sa

Varlığından emin cesaret senin

Öyle ise

Gelecek senin, gün senin

Aydınlık günler hep senin.

Kaybedeceğin, pahada karşılığı olmayansa

Senin bildiklerin içinde, kaybedeceğin çoksa

Kendini dahi kaybedeceğin ihtimalin varsa

Korkmamak için kork!

İnsanlık mirası içinde yaratana varacaksan

Salih olup geleceği miras alacaksan

Ağır adımlarla varlığa iz bırakacaksan

Bunlara engel, sorumsuz öz güvenden kurtulacaksan

Korkmamak için kork!

Seni tüketen değil, var eden

Korkun! Korktuğundan değil, sevdiğinden

Seveceksen her daim

Hakkını vereceksen varlığının,

Seni yaratıp da seven, var eden

El uzatıp da muhatap aldığını gösteren

Allah’tan kork!

Korkun korktuğundan değil, sevdiğinden

Korkmamak için korkulacak günden

Korkmamak için kork!

****

Sana Uyandım

Dediler ki derin bir uykudasın

Uyanmak için öleceksin,

Daldığın rüyaları unutacak

Uykuya dair ne varsa geride bırakacaksın,

Gerçeğe uyanacak

Sevgiliye yoldaş olacaksın,

Varlık yürüyüşünde her şey ile kendin olacak

Sonunda kendini bulacaksın,

Varlık uykusu içinde

Sevgiliyi hatırlayacak

Sevgiliyi hatırlatan her ne varsa

Ahde vefa sayacak

Peşim sıra gelecek nicesi ile sevgiliye varacaksın,

Emir’im, derin uykuda sadece bir kulum!

Varsın uykum derin olsun

Derine daldıkça sevgiliye vardım.

Sevgilinin hatırasında yaşamak bırakın bana kalsın

Hasret dayanılmaz acı olduğunda

Uyanmak borcum olsun

Alacaklı sadece yârim olsun.

Kulluk uykusundan yâre uyandım

Aşkın çaresiz kılan çırpınışı içinde nura boyandım

Sevgilinin derdi ile huzura vardım

Yalnızlıklar geride

Ebedi sevgili ile

Derin uykudan uyanırken rıza ile muhabbete vardım.

Can içinde can emanetin aldın

Rüyası sen olan uykudan

Sana uyandım.

****

Bir Gün

Ör duvarları!

Yıkılır bir gün.

Uzat yolları!

Kısalır bir gün.

Ulaşılmaz kılınan ne varsa

Ulaşılır bir gün.

Zor kılınan ne varsa

Elbet, kolay gelir bir gün.

Zalime yaptığı kâr kalmaz

Hesap sorulur bir gün.

Bugün benim diyen

Yarını görmez bir gün.

Acılar içinde kıvranan

Huzura erer bir gün.

Emir, bu âlem acziyet, yokluk yurdu

Süreksizlik içinde var olmanın yurdu.

Yaşadığın her ne varsa

Özgürce, özgünce var olmana,

Yoktan varlığa taşınmana

Hakk’a ulaşmana

Yol olur bir gün.

İman dolu hakiki her cana, kapanan kapılar varsa

Çaresiz açılır bir gün.

Yaşananlar ya cehennem ya da cennete

Sebep olur bir gün.

Elbet bir gün, hakikat görünür

Yaşananlar hikmeti ile aşikâr olur

Her kul kaderini kendi gerçeği bulur.

İşte o gün, bilirsen eğer hep bugün!

****

Varlık İçinde Yokluğu Talim Kılanlar

Varlık içinde yokluğu talim kılanlar

Cömertlikten mahrum hakikatten mahrum olanlar

Üç beş kuruşun hesabı içinde boğulanlar

Hakikatten mahrum nasipsiz kılınmışlar.

Kendi öz varlığını yaşamanın tadından uzak

Şu fani dünyanın tadında kaybolmak

Uzaklara atılan hakikatten kaçmak

Çaresiz, herkes elbet bir gün yakalanacak.

Kendi varlığı ile yüzleşecek

Keşke, keşke, keşke derken kendi nefesinde boğulacak

Söz konusu ilahi adalet ise

Geçmiş yokluğa atılmış değil,

Gelecek yoklukta duran, bilinmez değil,

Her can kaderini

Elleri ile yaptıklarının sonucunu

Elbet bir gün bulacak.

Emir, varlık içinde yokluğu talim kılanlar

Cömertlikten yoksun cimri olanlar,

Allah’ı hakkı gereği talim etmekten yoksun olanlar

Allah’ın verdiğinden kendini mahrum koyanlar

Kendini yeniden yaratmaktan yoksun olanlar

Beşer kisvesi altında insan olmaktan mahrum

Elbet bir gün hesaba duracak.

Nefsine böylesi zalim olanlar

Pişmanlık ateşi içinde, sonunda kitabını elbet okuyacak.

Emir’im, âlem sahipsiz değil,

Yaratılan başıboş bırakılmış değil,

Her iş hikmet üzeri adalete gebe

Kimse sonunda kendisinden kaçacak değil.

****

Bu Kadar Zor Mu?

İsraf edilmiş, iflas etmiş yaşamlar

Küfür batağında

Hakikatten yoksun

Güzel ahlaktan mahrum

Nefsinin kendisine zalimliğinde

Maskeler ardında süslü ve boyalı

Gösteriş içinde kaybolmuş yaşamlar.

Duygular yitirilmiş,

Duyarlılık yok edilmiş

Değerler alaşağı

Sonuçta bedbaht olmaya mahkûm bir yaşam.

İsraf edilmiş zaman

İflas edilmiş bir yaşam

İç dünyasında sığ

Maskeler ardında yalana gömülmüş

Menfaat için satılmış bir yaşam.

Emir; yaşam bu kadar ucuz mu?

Sonuçları öngörülmeden, günü yaşamak doğru mu?

Kadri kıymeti hakikat ile bilinen

Hakkı verildikçe hak edilen

Hak ettikçe anlam kazanan

Ve değerli bulunan bir yaşam

Bu kadar zor mu?

Ölümden gafil, hesapsız yaşamak doğru mu?

Hakikatte örtük, anlamsız bir dünya,

Anlam ve değer yaratan, tarih varlığı olan

Yaratırken, öznesi kendi olan için doğru mu?

Özüne, aslına uygun varlığının hakkını vermek

Bu kadar zor mu?

****

Gelgitler İçinde Yaratılır İnsan

Çabası kendine bir koşuşturma içinde

İnişli çıkışlı bir dünyada sınandıkları ile

Değişen dünyalar içinde yüklendikleri ile

Gelgitler içinde yaratılır insan.

Yaşamak

Çatışkı ve çelişki, savaş ve barış

Sevgi ve nefret, acı ve mutluluk

Yokluk ve varlık, doğru ve yanlış içinde

Gelgitlere gebe

Gelgitler içinde yaratılır insan.

Bir bu yana bir o yana kimi zaman savrulurken

Kimi zaman acziyet ve korkular içinde umuda tutunurken

Var olmak için çırpınırken

Gelgitler içinde yaratılır insan.

Yoksulluk, musibetler acılara gebe

Geçmiş ile gelecek arasında

Nefsi emmaresi ile vicdanı arasında

Aidiyet ve sorumlulukları da varsa

Ahlaki yargılarında, anlam bulduğu dünya bakışında

Farklı dünyalar karşısında

Yeni dünyalar arasında

Seçimleri, yargıları ile

Gelgitler içinde sürekli yaratılır insan.

Emir, insan olmuş bitmiş bir hikâye değil

Süreksizliğe tabi oluş içinde

Anlam ve değer edindiklerinde

Her an değişen dünyalar içinde

Bitimsiz bir oluşa gebe böylesi hikâyesinde

Gelgitler içinde sürekli yaratılır insan.

****

Şartlandırmışız Kendimizi

Şartlandırmışız kendimizi

Bir yerden bakmaya

Bencilce yaşamın sanki nöbetçileriyiz

Gerçekte ne hayatlar var

Birbirinden habersiz farklı dünyalar var.

Birbirimizin dünyasına inmek varken

Kendi dünyamızın derdine düşmüş

Kendi dünyamıza taşımanın derdinde

Ötelere attığımız dünyalara yabancı kalmışız.

Yalancı bakışlarda yabancı durmuş

Alınan her nefesi birbirimize haram kılmışız.

Önce, barışabilsek kendimizle

Sevebilsek öteki dediğimizi de

Sevmek zor mu? Hiç yoksa konuşabilsek

Birbirimizin dünyasına bir inebilsek

İnsanız, farklı dünyalarda yaşasak da

Birbirimizden farklı olmadığımızı bir görebilsek

Acılarımızın, sevinçlerimizin benzer olduğunu bir anlayabilsek

Emir, şartlandırmışız kendimizi bir yerden bakmaya

Mahkûm kılmışız sadece bir açıya

Farklı açılardan bakmak için, azıcık duyarlılık

Bak! Ne kadar yabancı kalmış, yabancı bakmaktayız

Bir aşabilsek! Yeni dünyalarda bir kavuşabilsek

Birbirimizi boğan bakışlardan bir kurtulabilsek

Birbirimize nefes olabileceğimizi anlayabilsek

Belki de uzak değiliz birbirimize

Ayrı dünyaların insanları olsak da

Tanış olabilir, beraberce yaşayabiliriz belki de

Hayra dair ise ihtimaller, göz ardı etmesek.

****

Özgürlük Zor İş

Özgürlüğü sormuşsun!

Mahkûm olduğun varsaydıklarından kurtulmayı sormuşsun

Kurtulmaktan kastım kaçmak değil,

Hakikat söz konusu ise nereye kaçacaksın?

Hakikat ile kendini bulacak

Kendi olma olanağın içinde kendini yaşayacak

Varsaydıklarına aşkın gerçekte var olanı yaşayacak

Yaratılmış gerçeklikler içinde kendi olmayı koruyacaksın.

Özgürlük zor iş!

Kimi vakit kendini gerçekleştirme azminde bulunacak

Kimi vakit ortak varoluşta

Ötekinin hakkını da gözettiğin sorumlulukta yaşayacaksın.

Kendini gerçekleştirme olanağı ise özgürlük,

Kendini gerçekleştirdiğinde kendi olma olanağını koruyacak

Gelecek korkulara mahkûm kılmakta ise

Korkulara aşkın yaşayacak

Sonuçta kendi olma cesaretini göstereceksin.

Hakikatten beslenirken,

Gelecekten emin iken özgüvende yaşayacak

Kendinden mutmain sadece kendin olacaksın.

Yetmedi! Hakikate emek verir iken hakikatten beslenecek

Kendi olma olanağın içinde tekâmül edecek

Kendini hep yeniden, yeniden yaratacak

Gelişim içinde bulunacaksın.

Özgürlüğü sormuşsun! Zor iş,

Hep yeniden, yeniden yaratırken kendini

En-lere uzanırken kendini unutmayacak

Seni sen kılan ne varsa, geriye atmadan hepsine tutunacaksın.

Zorluklar, sıkıntılar içinde olsan da

Kendin olmayı hep koruyacak

Yaşamın sıradan olağan akışı içinde bulunsan da

Yaşadıklarının hakkını verecek

Her şeyi hakkı gereği tadında yaşayacak

Her şeyi yaşarken hakikate emek verecek

Kendin olmayı bulacak

Hakikatini koruyarak yaşayacak

Nesnelerinde kendine yitik olmadan

Hakikati yaşayacaksın.

Aldığın her nefesin üzerinde hakkı olanların hakkını verecek

Aldığın her nefeste sonuçta kendini hissedeceksin.

Emir, özgürlüğü, kendi olma cesaretinde

Gerçekleştirirken kendini özgüvende

Kendinde mutmain olduğun her nefeste

Öteki ile de var olduğunun idrakinde

Sorumlu kılınmış olmanın ağır yükünde

Kendini yaşarken bulacaksın.

****

Biz Oldukça Kazanılan

Bu bir bayrak yarışı

Hakikate hizmet edenlerin, emek verenlerin

Nefsi için kıldıklarını feda edenlerin

Fevri davalarını terk etmiş, davayı hakka sahip çıkanların

Hakk için ölen tevhid şehitlerinin

Sonunda hikmete vakıf barışabilen, biz olabilenlerin yarışı

Hayırdan yana koşuşturanların, iman yarışı.

Bayrağı Muhammed Mustafa’dan alan

Gelecekteki kardeşlerine bırakan

Başı sonu yek vücud hakikatten nefes alan

Hakikate göre yaşayanların yarışı.

Bu yarışın kazananı sen ben değil,

Ötede duran, beride kalan da değil

Biz oldukça kazanılan bir yarışın içinde

Kazanan bizden öte değil.

Bayrağı aldıysak Muhammed Mustafa’dan

Nefesi aldıysak Cenabı Allah’tan

Sohbet denilen Liva-ül hamd sancağını taşıyan

Özünü Allah’a bağlayan, buluşanların yarışı.

Emir, bu bir buluşma yarışıdır

Buldukça kendini tanıma, şefkat ile varlığı kucaklama

Yakin buldukların ile var olma yarışıdır.

Var ettikçe var olmanın tadında

Birbirine kardeş olan, birbirine sahip çıkan

Varlığın derinliklerine kök salan dostların yarışıdır.

Kazananı sen ben değil

Öte duran, beride kalan da değil

Biz oldukça kazanılan bir yarışın içinde

Kazanan bizden öte değil.

****

Günahın En Büyüğü

Kaygısız kaldın mazlumun ahına

Kayıtsızsın zalimin zulmüne

Sevgiye aç yetimden uzak

Açın halinden habersiz tok

Hevâsı derdinde özüne yitik

Hakikate gafil, insandan uzak kalmışsın.

Kaygısız kalmak, gamsız yaşamak

Kayıtsız kalırken duyarsız yaşamak

Hakikatten sonuç almadan riyada yaşamak

En büyük günahı kendi varlığına işlemişsin.

Günahın en büyüğünü yaşarken günahsız mı zannettin kendini

Belli ki günaha dahi duyarsız kalmışsın.

Gez gör dünyayı insan ne hâlde

Acılar içinde kendine gebe

Bitmez çatışkılar, çelişkiler içinde

Umuda gözlerini kapamış ise çaresizlik içinde

Suçun büyüğünü sen işlemişsin.

Cezan, suçuna mahkûm intizar içinde

Duyarsız olanlara küfür içinde

Duyarsızlığa mahkûm olmuşsun.

İnsandan mahrum Allah’tan mahrum

Cezanın büyüğünü boynuna takmışsın.

Bilmiyorsan ne yapacağını, arafta kalmış şaşkınlardan mısın?

Emir, özür kapısını açık tut!

Hakikate duyarsız, şükürden uzak, rızadan yoksun

Benlik dağında yaşarken insana tenezzül etmekten mahrum

Helalı haramı ayırt etmeden yaşayacaksan hizmetten mahrum

Yaşayan ölülerden olma, sakın!

Olmayasın özünden mahrum.

****

Bitimsiz Bir Dünyaya Kapı Aralamak

Sen nefes biter mi sandın?

Nefes, birliği iliklerine kadar hissederken

Dünyaya yeni bir açıdan bakabilmektir.

Ne olduğuna değil,

Ne olabileceğine yeniden bakmaktır.

Yakinliğin sırrını

Nefeste bulmaktır.

Sen nefes biter mi sandın?

Nefes, her daim oluş içinde söylenen şarkıya katılmaktır.

Bitimsiz bir dünyanın kapısını aralarken

Bitimli olan dünyayı

Bitimsiz bir dünyada yeniden yaratmaktır.

Yaratırken Cenabı Allah

Hep yeniden, yeniden O’nu yaşamaktır.

Sen nefes biter mi sandın?

Nefes, yaratıcılığa uzanırken

Yaratandan nefes almaktır.

Mana denizini yeniden dalgalandırırken

Sığ bir dünyadan uzak, hakikati yaşamaktır.

Hazinenin kapısını aralarken

Derinliğine zengin bir dünyanın kapısını aralamaktır.

Emir, her nefes verildiğinde yeniden hayat bulur

Nefesi Rabbinden daim hayat bulur

Yeniden biçimlenen dünyada biçimlerken kendini bulur

Hakikatten gafil değil, hakikati kendi bulur

Nasibi kadar yerden demini Allah’tan bulur.

Nefes, daim yaratan hayata hep yeniden anlam katarken

Değerinde doğmanın, insanlığını yaratan ile bulmanın fırsatı

Sen nefesi biter mi sandın!

****

Güzel Günler

Şair güzel günler gelecek dedi

Filozof güzel zamanlar olmalı dedi

Arifler güzel günleri umut etti

Siyasetçiler güzel günler vaat etti.

Güzel zamanlar, günler gelir mi?

Tarihin diyalektik doğurganlığı içinde

Çatışkılara, çekişmelere gebe oluş içinde

Güzel günler gelir mi?

Yatay yaşanan, yükselmek gereken dünyalar arasında

Geçmiş ile gelecek arasında

Gelgitler içinde doğarken insan

Güzel günler gelir mi?

İçinde, yaşamadığın bir dünyanın hikâyesinde

Yabancısı olduğun yaşam içinde

Yalnızlığa mahkûm kaldın ise

Güzel günler gelir mi?

Varoluşun, yaşamın gerçeklerine gözünü kapamışsan

Olması gerekenleri yapmaktan uzaksan

Öteki ile var olduğunun idrakinden yoksunsan

Duyarsız yaşamaktaysan

Güzel günler gelir mi?

Mazlumun ahında zalimin zulmüne tanıkken

Farklı dünyalarda farklı geleceklere bakarken

Güzel günler her birimize göre farklıyken

Güzel günler gelir mi?

Emir, güzellemeler yapmak ile güzel günler gelmez

Lütfa ve kahra rağmen rızaya ermek

Gerçekler ile barışıp sonuçlara göre yaşamak

İdealinde olanı hakkını vererek yaşamak

Ben olmanın hakkını yaratanda bulmak

Yapabiliyorsan eğer biz olmakta bulmak

Ötekine duyarlı bir dünyada yaşamak

Söz konusu güzel günler ise

Selamet içinde kendin olmak

Sadece kendi hikâyeni değil

Varlık içinde hikâyesini yaşadıklarının hakkını vermek

Adalete, gerçeğe duyarlı rahmet üzeri yaşamak

Belki de yarından yakın güzel günlere sebep.

Ancak, güzel günleri beklerken

Nice güzelliğe gebe günden mahrum yaşamak

Güzel günleri hep uzaklara atmak.

Elbette gerekir güzel günlere kanat açmak

Günün güzelliğini yitirmeden güzel günler yaşamak

Unutmadan, acılar içinde yaşayanlar olduğunu da hatırlamak

Kimine güzel olanın kimine de güzel olmadığını anlamak

Böylesi gerçeklik içinde barışmış yaşamak

Güzel günler beklemekten öte

Günü güzel kılmak için çaba harcamak

Güzel günleri beklemeden günü yaşamak

Yaşadığın güne yabancı olmadan hakkı gereği yaşamak

Güzel günleri beklemeden güzel günleri yaşamak.

****

Hak Etmek

Mazlumun ahı üzeri kurmuşsan düzenini

Senden büyük Allah var

Sonunda ahlar içinde seni boğacak düzenin

Al senin olsun!

Ötekini cehenneme atarken bulduğun cennet

Cehennem üzerine kurduğun cennet

Düştüğünde, sonuçta kendini bulacağın yerdir

Al senin olsun!

Hakikate ulaştıracak sonsuz rahmet içinde

Olanakları, fırsatları tepmişsen hevân nedeni ile

Özüne yitik karanlıklar içinde, sonunda bulacağın pişmanlık

Al senin olsun!

Kibrine kurban ettiklerin içinde

Haksızca kendine mal ettiklerin

Sonuçta başına yıkılacak Kaf dağının süsleri

Al senin olsun!

Çirkefliği kâr bilmişsen kendine

Bataklığa çevirdiğin yaşam

İçinde kaybolduğun mekân

Al senin olsun!

Sonuçlardan habersiz, sorumsuzca yaşamışsan

Sonuçlara katlanacağın yerde

Geçmişe, şimdiye, geleceğe dair zaman yıkılırken üzerine

Al senin olsun!

Emir’im hak etmediğin yaşam, yaşam değildir

Sonsuz rahmet içinde sana verilenler senin değildir

Hak etmek için paylaştıkların sonuçta senindir

Karanlıktan aydınlığa uzanan yolda

Hak ettiysen eğer varlık elbet senindir.

****

Savrulacak, Kaybolacak da Değil

Kargalar pustu ağaçlara

Leylekler uçtu yarınlara

Sonbahar baskın, sanki her yerde hüzün var.

Önümüz kış, belki sağ çıkarız bahara

Bir çınar gibi ulu, kök salarsak vatana

Kavuşuruz yarınlara

Sonunda, yazın huzur esintisi de var.

Emir, bu kadar savrulma

Her mevsim kendinde güzel

Kargalara, leyleklere daha nicesine aldanma

Her şey değerinde yaşar,

Varsa nasip değerinde yaşansa da

Bir döngünün içinde

Herkes kendini yaşar.

Yaşadığı her ne ise dünyaya öyle bakar.

Kargalar pusmuş ağaçlara

Leylekler uçmuş ise yarınlara

Gerçek bu kadar yalın

Bir döngü içinde kendin olmak var.

Hainler küfür batağında çırpınır

Acılar sonunda rahmete döner

Fethedilecek ise âlemler

Sabır ve azim bütün kapıları açar.

Adanmış ruhlar için kargalar

İbretten öte değil,

Sonunda kazanılacak bir zaferin

Parçası olmaktan gayrı değil.

Hakikate tutunan adanmış ruhlar

Hikmetin çokluğu içinde savrulacak, kaybolacak da değil.

****

Cehennemden Geçerken Cennete Bakar

Her devrin kendi renginde köpekleri var

Karanlık çökünce karanlıktan beslenir

Ürür de ürürler.

Belki aydınlığa onlar da hasrettir.

Korkudan mı küfürden mi

Karanlığı sevdiklerinden mi

Ürür de ürürler.

Bitmez bir kin, küfürden inat, sadakatten yoksun nice köpek var

Hakikate kafa tutmaksa ürümeleri

Gafletin karanlığında sonuçsuz

Ürür de ürürler.

Yüklü kervanlar da yürür de yürürler

Tek renkli kör kılan, karanlık bir dünyadan

Renkli dünyalara yürür de yürürler.

Hazineyi yüklenmiş viraneler de var

Hikmete vakıf arifler de var

Hakikatten sonuç almış nice canlar var

Cehennemden geçerken cennete bakar

Köpeklerin ürümesi hep geride, yürür de yürürler.

Aydınlık doğunca karanlığa

Köpekler dağılır, ürümek hep geride kalır.

Meydanı sahipsiz sananlar!

Meydan zaten sahibinindi dostlara kalır.

Emir, her devrin kendi renginde köpekleri var

Ürümek ahlakları, küfürden yana inatları var

Hakikate tutunanlar ise yoluna bakar

Olması gereken ne ise onu yaşar

Bitimsiz bir yaşamda hikmetlerini tadar

Elleri ile geleceği miras almaları var.

****

Kendi Olmak İçin

Kendimizi, bitimsiz bir varoluş çabası içinde bulduk

Ben, sen ayrı düştük

Zor şartlar altında var olma çabasında bir derde düştük

Kimi dert kanar da kanar öldürür

Kimi dert ayrılığa inat, kanarken diriltir.

Öldüren değil, dirilten derde düştük

Şevk mi, aşk mı, ne dersen de

Başkası oluşa inat birbirimize döndük

Söz konusu aşk ise ayrılıkları geçmişe gömdük

Kendi olmanın derdinden

Birbiri için olmanın derdine düştük.

Emir, söz konusu aşk ise

Kendin olmak ne kadar zor

Çoklu gerçeklikte var olmak, başkası olmak ise

Kendin olmak ne kadar zor.

Belki de sevdiğin olmaktır kendin olmak

Bu, varoluş çabası içinde bir hayale tutunmak,

Sevdiği için var olmak ile kendi olmak

Karıştırılmaması gereken iki durumdur.

Sonunda herkes kendi olmaya bir yol bulur

Başını yastığa koyarken dahi kendi olur.

Tutunamadığı zamana inat, acılar ve aşklar kendi olmaya yoldur.

Herkes sevdikleri, sevmedikleri ile kendi olmaya yol bulur.

Bitimsiz varoluş çabası içinde.

Severken birbirini tatmak, kendi olmanın bir gerçeği ise

Sonunda birbirine ayna olunmakta ise

Sen ile ben, var olmaya yol ise

Sen ile ben, var olmanın tadı ise

Şiir tadında sevmek, ayrılığa düşmeden yaşamak gerek.

****

Dosttan Bir Nefes

Kalbine benden yana bir ağırlık mı indi?

Dünya sanki başına mı çöktü?

Derdin sana zaten yeterdi, bir dert te benden mi geldi?

Çaresiz, gelecek karanlıktı ve önündeydi.

Dosttan bir dert fazlamı geldi?

Acılar, zorluklar hep senin miydi?

Âlemde dertli bir sen miydin?

Sebepler içinde kaybolan sen değil miydin?

Bu âlem acziyet ve zorluklar yurdu ise

Dert dediğine gebe her an içinde

Sonuçta kendine gebe, var olma çabası içinde

Dostun derdi sana bir nefesti,

Dostun varlığı ağır mı geldi?

Kendi başına insan olunmaz

Dost aynası olmadan kendin bulunmaz.

Varoluşun töresi acılar, zorluklar ise

Derde dair her ne var ise

Hakikati, kendini hak etmeye bedeldi

Dosta kavuşmaya sebep ise

Dert içinde, kendin olmaya çaba sarf ettin ise

Dostun dilinden kendini bildin ise

Kendine gebe iken kendine ebe

Her doğduğunda dosttan öte değil, kendin oldun ise

Dostun nefesi ağır mı geldi?

Emir’im, hakikat derdine düştüm

Acılar, zorluklar dert ise varlığıma dosttan bir nefesti

Beni ben kılan dosta ermeye sebepti

Hakikati, dostu kendim buldukça dertler, hep gerideydi

Rahmet içinde hepsi dost ile tükendi.

****

Duydum Ki

Duydum ki pes etmiş

Nefsi emmareye teslim olmuş

Bir rahat nefes için, kendin olmayı feda etmişsin.

Hakikati unutmuş

Kendi gerçeğine gözünü yummuş

Hakikate, kendine dair her ne yaşadıysan

Yılmış da yokluğa savurmuşsun.

Duydum ki kararmış dünyan

Yılmış gözlerin

Geriye dönük hayallerin

Nefeslenmekmiş derdin

Kaygı ile baktığın geleceğin

Hiç bitmeyecekmiş gibi yaşadığın ömrün,

Bitmesi için umut etmekteymişsin.

Sence! Öfkeye, hevâya, kibire teslim olmak mıdır çare?

Değerleri yitirmeye yüz tutan bir dünyada

Değerlerden mahrum yaşamak mıdır gaye?

Herkes uzak düşmüşse hakikate

Onlar gibi olmak mıdır çare?

Emir’im, hakikat yolu taşlı, çamurlu, dikenli, ateşli

Cehenneme misal, yalın ayakla yürünen bir yoldur!

Ayağın kaydı, tutunacak dalın kalmadı, dünya başına yıkıldı.

Unutma! Bitimsiz bir yaşamda, yaşadıklarının sonuçları var

Önünde duran gerçeğin var.

Seni senden mahrum kılan yaşadıklarını bırak!

Seni bekleyen hakikatin var.

Hakikat herkesin hakikatidir ama

Bedelini, zorluklarda feda ettikleri ile ödeyip de hak edenlerin

Aşk ile talep edenlerin yurdudur ancak.

****

Karanlık Mutlak Kader Değil Elbet

Güneş kaybolmuş

Ay yitirilmişse karanlıkta

Yıldızlar uzaklarda,

Tutunacak bir dal dahi kalmamış

Zifiri karanlıkta.

Bu karanlık, varlığın değil

Yokluğun karanlığı

Zulümden arta kalan korkuların karanlığı.

Nefsi emmaresine aldanmış

Sonuçlardan habersiz yaşamış

Hakikati geriye atmış

Hüsran ile karşı karşıya kalmış

Günü yaşayayım derken kendinden mahrum kalmış

Sonunda boşluğa asılmış

Anlamdan yoksun

Değerden uzak kalmış

Ahmakların karanlığı.

Nasılda cehalet kokuyor!

Korku her yerde

Kaygılı gözlerde

Karanlık, ahmaklığın karanlığı

Emir, ahmaklığın dahi senden uzak hikmeti var

Karanlığa mahkûm ne güneşler var

Kendinden habersiz ne yaşayanlar var.

Karanlık mutlak kader değil elbet

Yandıkça âlemleri ışıtan ne canlar var.

Birbirine tutunmuş, karanlığa göğüs germiş

Özünden parladıkça nurdan beslenen

Yandıkça âlemleri ışıtan ne canlar var.

****

Tanrı’yı Sormuşsun

Tanrı’yı sormuşsun.

Ne garip!

Aslını unutmuş

Hakikati sormuşsun.

Her canın yüreğinde, vicdanında

Saklı duran gerçeği sormuşsun.

Anlatsam bütün gerçekliği ile

Elbet anlayacaksın.

Vicdanın sesini duysan

Zaten tanıyacaksın.

Uzak düşmüş iki dosttan biridir desem

Arayacak mısın?

Senden sana daha yakin olanı

Bulacak mısın?

Sonunda bilip de

Kurtulacak mısın?

Başkası olup da yaşadığın hakikattir

Kaçacak mısın?

Yoksa! Öz varlığına teslim

Hakkı gereği yaşayacak mısın?

Emir, bu sorunun cevabı elbet söz ile

Erilmediği, yaşanmadığı sürece ne dersen nafile,

Sorunun muhatabı Tanrı ise

Elbet bir gün cevabını verecek

Bitimsiz bir yaşamda acelesi yok elbet

Acelesi olan aşıklardır

Tezden cevaplarını alırlar elbet.

Her yerden Tanrı seslenir

Sesini duyanlar olacaktır elbet.

****

Geride Bırakabilmek

Kendini nerede bulacaksın?

Tarihin kaybolan isimlerinde mi?

Miras içinde doğsan dahi

Kaybolup gidenlerde mi?

Galip kuvvet kendine eyler

Kendine eyleyen karşısında ezik,

Tekbenci olarak kendine mal ettiklerin içinde, kibirde mi?

Bir yanı ile ezik, bir yanı ile kibirli

Eziklikte gölgeler altında kendinden yoksun

Kibirde ötekinden ve hakikatten uzak

Kendini nerede bulacaksın?

Anlıyorum!

Yaşadığın travmalar hiçe sayılacak değil

Bedel ödeyip de kazandıkların yok değil.

Ancak, içinde ezikliğini hissettiklerini maskelerken kibir,

Hiçe saydığın, yok kıldığın

Kendin, yabana atılacak değil.

Emir’im, varsan eğer gaye o, bu, şu olmak değil

Eziklik ile kibir arasında yok olmak değil

Eziklik ve kibri yeni bir oluşta aşmak da değil

Geride bırakırken ikisini, tutunabildiysen hakikate

Yeniden yarattığın içinde sadece kendin olabilmekti.

Hiçe saymadan, yok kılmadan

Ortak kaderde yaşarken ötekisi ile beraberce var olabilmekti.

Başkası ve farklı oluşta buluşabilmekti.

Kendi olabilme özgürlüğünden

Mutmain olacağın kendinden

Öteki ile bulabileceğin huzurdan

Her ne ki mahrum etmekte, geride bırakabilmekti.

****

Seni Sana Bırakmazlar

Elbet bir gün

Bu ellerden seni alırlar

Gök kubbe altında ebedi bırakmazlar

Dünden bugüne kalan ne varsa bakiyeye bırakırlar.

Dört mevsimden geriye kalan, hasat mevsimidir

Hesapsız bırakmazlar.

Elbet, ne ektiysen biçecek olan sensin

Hesabın yarına bırakılmadığı günde yaşayacak olan da sensin.

Elbet bir gün

Seni sana bırakmazlar

Kıyamet denilen ölümle tanıştırır

Kendine ait gördüğün ne varsa elinden alırlar.

Hesabın yarına bırakılmadığı

Hasat mevsimi ile tanıştırırlar.

Sana ayna tutan ne varsa kitabından açar

Vicdan, mahşer denilen yerde seni sana sorarlar.

Tesadüfün olmadığı bir dünyada

Seni sana bırakmazlar.

Emir, seni sana bıraktıkları gün yok mudur?

Elbet bir gün

Hesabını vereceğin kalmadıysa, aslını sana sorarlar.

Hakikate erdiğinde, hak ettiğinde seni sana ısmarlarlar.

Elbet her gün

Hakikate tutunanlar kendilerini yaşarlar

Ancak, varoluş ortak kader ise

Kendinden coşkun güzel kıldığın ile kadere tesir ettin ise

Sen senden fazlası isen

Geride kalanlara rahmet olan miras sen isen

Seni sana bırakmazlar.

****

Nefes Biter Mi Sandın?

Bitimsiz bir varoluş içinde

Sen bitti mi sandın?

Tükenmez hazineden

Akış kesilir mi sandın?

Aşkların, sevdaların bitmediği bir dünyada

Nefes biter mi sandın?

Elbet, nefret, kin, öfke de var

Kul hakkını hiçe sayarken duyarsızca yaşamak da var

Başkasına değil, kendi nefsine zalimlik yapmak da var.

Böylesi dünyada mazlumun ahı da var.

Ahların, ofların, vahların bitmediği bir dünyada

Nefes biter mi sandın?

Umut, kaygı ile var

Aldatanlar, kahpelik yapanlar da var

Elbet, seven, kendi nefsini feda eden canlar da var.

Kendini feda etmiş adanmış canlar

Bir, bir sıraya girmiş ruhlar

Bir anlam uğruna can verip can alan

Hakikati böylesi yaşarken var olmanın hakkını veren

Tutunduğu anlamı, değerinde yaşayanlar da var.

Emir, doğru ve yanlışın, iyi ve kötünün, güzel ve çirkinin

Bitmediği bir dünyada nefes biter mi?

Yaşananların izleri duygularda canlı iken

Nefes ile anlamda aynalaşır iken

Duygular yeniden canlanır iken

Kendini görmeye nefes fırsat iken

Kendini böylesi bulmak içinde

Sonsuza dayanmış bitimsiz oluş içinde

Nefes biter mi sandın?

****

Acıları Yaşamak

Varoluşun gerçekliğine ayna tutarken acılar

Batsın felek, bitsin bu kader diye bakarken

Suçlanacak birileri hep var.

Bilirim! Üstüne yıkılırken dertler, bir dünya kadar ağır.

“Dur” diyecek gücün dahi kalmamış, sanki bir sen kalmışsın

Sonunda çocukluk yapıp Allah’ı mı suçlayacaksın

Yoksa sorumluluk alıp kendin mi olacaksın

Bahaneler içinde kendinden mi kaçacaksın

Bilirim! Sen kendinden kaçmayacak kadar

Nedenini kendinde bulacak kadar şereflisin

Anka kuşu misali küllerinden yeniden doğacaksın.

Ayağına pranga mı oldu acılar?

Göklerden gelmişsin, uçmaktan mahrum mu bıraktılar?

Ateş olup seni mi yaktılar, buz gibi dondurup özüne mi kapattılar?

Yarın olmasın, gün doğmasın diyecek kadar çaresiz mi bıraktılar?

Bilirim! Acıları yol yapıp arınanlar, hakikat durağında kendini bulanlar

Varlığının sorumluluğunu yüklenmiş adanmış ruhlar

Acıları geride bırakıp sonsuza kapı aralayanlar da var.

Emir, Acılar mutluluklar ayrılıklar, her ne ki bu dünyaya ait var

Bilirim! Bitecek günü de var.

Var olma çabası içinde hakikatten yana bir nefes almak da var.

Duyguların canlılığında, Allah’ı bulmak da var.

Kimisi savurur, nefessiz bırakıp da boğması var

Kimisi bir meltem gibi huzur içinde nefes olması da var.

Hikmeti yaşarken suçlayacak kimse bulmadığında

Meltemlere tutunup huzur bulman da var.

Ecel ile “benim” dediklerin elinden alınmadan

Yetenlerinde, yetindiklerinde, sevdiklerinde huzur bulman da var

Seni sen yapan, yapacak olan duyguları, geride bırakmamak da var.

****

Sen De Düşmüştün

Rabbim kudret eli değmiş yüreğine, aşka düşmüşsün.

Kendi özüne dönmüş, derin bir derde düşmüşsün.

Her ne ki var sana dair geçmişe gömmüşsün.

Boşalmış gönlünü sevdiğine yurt etmişsin.

Güzel gönlünü tenden arı, buluşmaya sebep mabet etmişsin.

Geceler huzur bulduğun barınağın,

Gündüzler derdini harladığın nefesin,

Acılardan öte, derin bir derde düşmüşsün.

Gözlerin boşluğa dalmış

Dilin kalem olmuş

Sevdiğine seslendiğin kendilik yurduna düşmüşsün.

Zorluklar içinde, arayışta hatmettiğin âlemler içinde

Düşünceye dair, yeniden yaratılmaya dair, bir seyre düşmüşsün.

Sureti olmayan derde düşmüşsün.

Karşılığı olmayan değil,

Severken her an ölen

Diyeti sevdiği olan derde düşmüşsün.

Emir, bu ilahi aşktır.

Her cana nasip olmayan, surete aşkın derde, sen de düşmüştün

Her ne ki var kötülüğe dair yok kılan

Sevdiği ile kutsiyet bulmaya neden olan derde, sen de düşmüştün.

Yaktıkça yakan, her nefesinde ateş olup

Seni kendilik yurduna atan derde, sen de düşmüştün.

Yanarken nurlandıkça sevdiği ile kılan, sevdiğine vardırtan

Kendin olmaktan öte sevdiği ile biz kılan

Tende değil, nurda doğmaya sebep olan

Güzellik denilen idealde böylesi var kılan

İlahi hikâyenin güzellik aynası kılan

Öylesi hoş güzel derde, sen de düşmüştün.

****

Huzur İçinde Bulduk Kendimizi

Derin bir hüzne çektin bizi,

Senin gibi sınırsızca derin.

Düşmüştük, şimdi bir düş gibi

Bir tüy gibi hafif salıvermiştik kendimizi.

Sonu nereye varır bilmezdik

Boynumuzu büktük, sevgiye bıraktık kendimizi.

Ayrıkların gözyaşlarında yıkandık

Kevser pınarından taşan gözyaşlarına bıraktık kendimizi

Karşılıksız değildi, kana kana tadardık seni.

Hiç bitmesin derken duygu seli

Yere, göğe çekilen sular gibi

Bıraktık gerçeğe kendimizi.

Sonunda, gerçekler yakaladı

Acılar, çileler, acziyetler içinde yoğurmuşsan bizi

Küfür batağından alıp arı kılmışsan sevdiklerini

Nurda gözünü açan melekler gibi

Uçarken uçmayı seven kuşlar gibi

Seni yaşarken severdik seni.

Severken, bir meltem gibi özlerdik seni.

Varsak ikilikte, bir eksiklik değildi

Beraberce var olmanın tadında

Yabancı olmayan başkası olmakta

Karşıt da değil, yakin bulduk birbirimizi.

Sanki, sırt sırta dayanmış dostlar gibi

Hiç ayrılmayacak aşıklar gibi

Birliğe ermenin tadında yakin bulduk seni.

Emir, düşmek şimdi bir düş gibi

Bir tüy gibi hafif salıverdik sevgiliye kendimizi.

Kudret elde, huzur içinde bulduk kendimizi.

****

Hakikatin Kendine Uyandıran Güzelliği Var

Dizimin dibinde, dizime baş koyan,

Sessiz ve usulca, bakışlarını kaçıran,

Kalbini tutsam, serçe gibi uçacak

Pır pır kanatlanmış, duygular göğünde

Düşüne beni almış nice canlar var.

Gerçeklerden ayağını kesmiş, uçmaya çalışan

Duygular selinde çırpınanlar var.

Zincirler ile bağlanmış, hevâsı peşinde

Acı veren bir yanış içinde

Zincirlerini kıramayan

Söz de aşıklar da var.

Aşka düşmüş, bir düş içinde

Bir yanış içinde uyananlar da var.

Bir aşk uğruna canına yabancı

Nice Mecnun nice Züleyha

Bir dize başını koymaya hasret

Sevdiğinde huzuru arayan nice canlar var.

İlahi aşkı bulduğunda Allah’a tutunan

Aşkları el sayıp, yad ele atan

Canından verdikçe canlanan

Gönül yurdunda hakikati bulan

Aslına pervane divaneler de var.

Emir, âlemlerde bin bir çeşit güzellik var

Kimi kendine gebe kılar, gaflete koyar

Kimi kendinden öte, hakikate kapı aralar

Hakikate ermeye nice bahane var.

Aşıklara yeten, bir tek aşk var

Aşktan geçip, hakikate eren nice canlar var

Hakikatin, kendine uyandıran güzelliği var.

****

Çok Şükür

Bütün şiirler sana, yeter ki sen ol

Bir ben söyleyeyim sana.

Bütün resimler sana, hiçliğe atmadan hatırlar,

Bir ben resmederim sana.

Ulaşılmaz ufukların arkasındaymışsın

Kimine göre daha da ötesindeymişsin

Bir tutunsam, bırakma beni bana.

Senden öte garip düştük, doğrudur.

Sevdan da olmasa uzak düştük, doğrudur.

Elbet, toprağa düşmüşüz,

Yüceye tutunmak zor, doğrudur.

Şeytan dedikleri gönülde yer kapmış

Gayrı düşene yenmek zor, doğrudur.

Hasret, ulaşılmaz ufukta hüzne bırakmışsa yerini

Kavuşmak zor, doğrudur.

Senden geri bırakandan arınmaya, cehennem bedel

Böylesi kavuşmak zor, doğrudur.

Aşığa zor kolay kılınmış

Cehennemden geçmek rahat kılınmış

Aşkta yanmak bedel kılınmış

Uzak, olmaz denileni yakin bulmuş, doğrudur.

Emir, kıskançlık, aidiyet, sahiplenmek aşkın doğasında var ise

Bir tek ben öleyim, varayım sana çok şükür.

Aşkın ile can olup sana kanatlandım, değerinde buldum ise çok şükür.

Bütün varlık sana dönerken, ahde vefa hizmet ise

Yol olup sana erdim çok şükür.

Yad elde aşkına düştüm

Garip kalıp yandım ise

Topraktan yeniden doğup, arı olup erdim ise çok şükür.

****

Kendin Olacaksan, Paylaşacaksın

Evladım! Ver, ver

Sana dair kılınmış olandan

Rahmetten bahşedilmiş fazla olandan

Verme cesaretini göstermekte isen ver!

Ver ki insan olasın

Ver ki verdiklerin ulaşılmaz olana ulaştırsın

Verdikçe, hakikati kendini tadarken bulacaksın.

Ver ki güzel ahlakla

Varoluşun değişimleri içinde

Kendin olmayı korurken kendin olacaksın.

Evladım! Ver, ver

Paylaştıkların ile dünya daha güzel olacak

Paylaştıkların ile insan kazanacak

İnsan olacak, bütünlüğü yakalayacaksın

İnsan ile insan olmanın tadına varacaksın.

Evladım! Ver, ver

Paylaştıkça daha fazlasını, ötesini bulacaksın

Bahşedilenden bahşettikçe şükrü bulacaksın

Emin ol! Daha huzurlu olacaksın.

Huzur deyip de geçme

Kendinden mutmain kendini tadacaksın.

Emir, yaratan verdiklerimden paylaş demiş

Nefsi emmeyi de yol kesici kılmış

İnsan olacaksan, yaratanın hakkını verebileceksen

Nefsi emmareye, geleceğe dair korkularına aşkın

Sana verilenden paylaştıkça sen, kendin olacaksın.

Kendin olacaksan, paylaşacaksın!

Paylaşma cesaretini gösterecek

Pişmanlık duymadan, neşe içinde paylaşacaksın.

****

Unutanlara, Unuttuğunu Hatırlattık

Bizler göklerden gelen kardeşlerdik

Toprağa bulandıkça geldiğimiz yeri unuttuk

Dünyanın dört bir yanına dağılmıştık

Aslımızdan uzak düştük

Birbirimizi de unutmuştuk.

Kader rüzgarında harmana vurulduk

Yokluğun bağrından koptuk

Varlık meydanında gerçeğe soyunduk

Sanki bitmeyecek gibi bir seyirde

Bir duraktan başka bir durağa kuş misali yol bulduk

Birbirimizden habersiz, dosta doğru yarışırdık

Acılar yalın, ateş gibi yakarken dostun nurunda buluştuk

Hep canlı kılan duyguların tazeliğinde, dostu sevgili bulduk.

Dosta vardığımızda birbirimizi de hatırladık

Dünyanın dört bir yanına dağılmış olsak da

Sanki bir bütünün parçası gibi birbirimizi tamamlardık

Bizler muhabbet ocağının aşk kandilleriydik

Varlık âleminin en son halkası insanda gerçeğe vardık

İnsan olmanın gerçeği, Hakk’ı yaşardık

Nöbet tutan erler gibi

Sıramız geldikçe peyderpey, geldiğimiz gibi giderdik

Daim oluş içinde Hakk’tan gelir Hakk’a dönerdik.

Emir, nurda doğanların kaderidir kardeşlik

Kinden, nefretten, kibirden öte muhabbette buluştuk

Hakikat sofrasında hizmete soyunduk

Kuddüs kılınmış gönülde sahibini bulduk

Hizmetinden gayrı O’na yol bulamadık

Allah diyenlerin nefeslendiği varlık aynasıydık

Unutanlara, unuttuğunu hatırlattık.

****

Özledik

Dostum! Biz seni özledik

Sen özlemedin mi?

Ayağına taş değdi, taş biz miydik?

Eline diken battı, diken biz miydik?

Kor ateşler seni yaktı da ateş biz miydik?

Taş olsak değmezdik

Diken olsak batmazdık

Ateş olsak yakmazdık?

Dost biz isek

Ayağına değecek taştan,

Eline batan dikenden

Yakan kor ateşten

Elbet, mesul hissettik.

Dostluğa zeval verecek ne varsa bitirdik

Ateş İbrahim’e serindi,

Taşlar Musa’ya dert değildi

Dikenler İsa’ya görünmezdi

Acıya dair ne varsa Ahmed’e rahmet değil miydi?

Emir; ayrı düştüysek,

Nefsimize yenik düştük.

Bitmeyecek bir dostluğa ihanet ettik

Gizli kibirde bencillik ettik

Dostun elini tutacağımıza, uzanan eli kestik

Anılar kan kusar, özlem ateşine ekildik

Dostum! Rıza makamında dosta eğildiysek

Secdede, yokluktan geçip sevgiliye erdiysek

Şikâyetten, şımarıklıktan uzak gönlü adres edindik

Biz seni özledik, sen özlemedin mi?

Elinden, zehir olsa bal diye içerdik.

****

Hakikate Güven

Birbirimizle buluşmaya sebep, bir güven kaldı.

Hainlikler, hainlikten ileri kahpelikler

Hakikate güven, bak hepsi geride kaldı.

Eskilerin üç günlük dünya dedikleri dün, bugün, yarın değil miydi?

Tutunamadığın zamanda hepsi geride kaldı.

Vicdandan yoksun zalimler kör kaldı.

Aldıkları her nefes cehenneme kapı araladı.

Kin, öfke, nifak, ihanete dair hainlikler insanı yolda bıraktı.

Daha da beteri, vesveseye dair şüphe, gerçeği elinden aldı.

Hevâsı peşinde koşan acele eden insan, cehennem çiçeklerine kandı

Sonunda yürekleri dağlayan kor ateş, elbet sahibini yaktı.

Cennetten sunulan güven çiçekleri

Beyazı, moru, eflatunu daha nicesi

Saflığı, selamı, güveni, takvayı, fazilete dair ne varsa resmeden

Zambağa dair olan bak bize kaldı.

Yolun uzun, hainleri, ihanetleri geride bırak, biraz güven!

Huzur geride değil, biraz ileride kaldı.

Şüphe tohumları aldatmasın

Filizlenip yüreğinde açmasın

Cehenneme uzanan yola koymasın.

Cennete yol tutacaksan

Hakikate güven, sonunda huzuru bulacaksın.

Geleceğinden edecek şeyler, bırak geride kalsın.

Emir, cehennem ve cennet uzak iki yol

Yaşarken sana yakin, uzakta sanmayasın

Hırs, öfke, kibir ipleri daha nicesi, şeytanına kukla kılmasın.

Yaşananlar, elbet vicdan terazisine tutulur

Her yaşananın bedeli elbet sahibini bulur

Gelecekten mahrum kalmayasın!

****

Merdiven

Göklerden inerken sordular mı bilmem

Göklere yükselirken sormaktalar, “gel” diye kapıları açmaktalar

Âdem’den Hatem’e ve ardı sıra gelen insanı çağırmaktalar.

Temsile dayalı varoluşta aynalar, aynalar içinde

Anlam derinliğinde, tekâmül etmenin seyrinde

İnsan olmanın hikâyesi, gerçek ile tanışmanın

Can içinde can olan, âlemlerin Rabbi Allah ile var olmanın hikâyesi.

Âlemler merdiven, her basamağı kendisinden daha da ötesi

Sonsuza uzanan ayna içinde ayna, varoluşun ikili doğası

Sonsuzun kendiliğe dokunuşu, “kendini ara” demenin yankılanması

Olduğundan öte, kendini arayana “gel” diye kapıların açılması

Aynalar, aynalar ile buluşmaktaysa, derinliğine sonsuza açılması

Aslına, sonuçta da kendine seyir edenin hikâyesi.

Biricikliğine derin bir bakış mı desem

Kendinden öte durmayan hakikate seyir mi desem

Merdiven, merdivenler ile bir oluş içinde hep yeniden biçimlenirken

Her ayna varoluşa ayna tutarken, derinliğine bir varoluş içinde

Bir temaşa içinde var olmak mı desem

Tam, en dibi bulmuşken özüne çekilmek mi desem

Aldanmadan, kaybolmadan Rabbine yükselmek mi desem

Emir’im, birçok gerçeği olan bir oluşa ne diyeceğimi bilemedim!

Ne desem eksik kalır, ayna tutmayı borç bildim

Söz konusu miraç ise hakikat ayna tutmakta, kendisine çağırmakta

Kendisi ile anlam bulmanın tadında varlığını değer kılmakta

Âlemler insandan, insan âlemlerden aslına uzanmakta

Derinlerde uyanışın hikâyesi “miraç” diyerek sunulmakta

Merdiven bir defa indirilmiş değil, talep edenler için yerinde durmakta

Bir değil binlerce can, Rabbinden sonuç almakta

Hikâyenin özü, güne özünden ışıyarak yeniden doğmakta.

****

Taşıyamadığın Yürek

Özür dilemek, bu kadar mı zor

Özür kapısı hep açık, bir özür dilesen

Üzerindeki ağır yükü, pişmanlığı, bir atabilsen

Yaşam sevinci dolacak yüreğine, bir kapılabilsen

Zor olanı geride bırakıp, bir nefes alabilsen

Kendini boğmaktan, bir kurtulabilsen.

Vicdanın muhasebesi elbet biter

İyilikler kötülüğü elbet giderir

Özür dileyip ötekinin hakkını da bir teslim edebilsen.

Öteki kıldığın hakikatte yoldaşındır

Ayrı kılan her ne ise bir geriye atabilsen

Kim ne derse desin veya yapsın ne fark eder

Yaptığının sorumluluğunu alıp yetişkinliğe, bir adım atabilsen

Varsa eğer kibirden yana eser, bir bırakabilsen

Özüne dönüp kendini, bir görebilsen

Karalar sürülmüş yüzünü, bir aydınlatabilsen.

Emir, özür dilemek zor iş

Zoru söyler, zoru istersin ama bir adım atabilsen

Kibirden uzak, sahibine hakkını teslim etmek

Sevincini yüreğinde yaşam sevinci diye bulmak

Taşıyamadığın yüreği kanatlandırıp uçurmak

Hafifleyen yüreğinde yakinliğe kapı aralamak

Kendini mahkûm ettiğinden kurtarmak

Özgürlüğe kapı aralamak ne kadar hoş, bir bilebilsen.

Hakiki isen insana inerken özüne yükseldiğini, bir görebilsen

Öteki kıldığından öte

Kendinden, öz varlığından özür dilediğini, bir bilebilsen

Kendine özürler borçlusun, halen anlayamadığını bir bilsen.

Gayrı koyan ne ise özürler siler, Hakk’a kendini bir sunabilsen.

****

Ölem, Ölem Ben Ölem

Ölem, ölem diyen çoktur

Bir de ben diyeyim ölem de ölem.

Senden ayrı duracaksam verdiğin her nefeste

Gaflete mi düştüm aldığım her nefeste

Gafletin her anında ölem, ölem

Derinden sızlatan özlemin gözyaşlarında, daim ben ölem.

Hatırlamak için unutmak gerek, hep hatırımdasın

Unutacaksam, unutturacaksan,

Ötelere atacaksan ölem, ölem

Yokluğa karışırcasına ben ölem.

Zorun arkasında saklanmış güzelliksin, değerini bilirim

Güzelliğine bedel canlar feda bilirim,

Bilenlerden öte geri kalacaksam

Zordan kaçacak, değerinden mahrum olacaksam

Güzelliğinden mahrum, yad ellere atılacaksam

Hakkını vermekten yoksun yaşayacaksam ölem, ölem

Hiç var olmamış gibi ben ölem.

Bilirim, erdemler ufkunda tanıştık

Varlığı beraber paylaştık

Aşka dair ne varsa beraber yaşadık

Varlığım konak, ayrılmaz hakikatinden ayıracaksan ölem, ölem

Hiç ayrılmayacak anda ben ölem.

Emir, yakarışlar, bedeller bir yere kadar

Sevdiğin diridir, diri ile dirilmek var

Kuru bir dava değildir ölmek, ölmemek için ölmek var

Hiçliğe, yokluğa, yalnızlığa dair ne varsa bir daha gelmeyeceği var

Öyle ise hiç ayrılmayacak bir anda ölem, ölem

Seni yaşamanın tadında ben ölem

Ben olmadığım bir an ben ölem.

****

Canlı Bir Dünyamız Var

Bizim canlı bir dünyamız var

Nurun kendi ile canlı kıldığı

Cansız denilenin dahi can taşıdığı

Hakikatin hakkı gereği yaşandığı

Cansızlıktan uzak canlı bir dünyamız var.

Her varın kendine has canı var

Can içinde diri olan Rabbinin canı ile var

Kendinden öte, canını paylaştığı canlar ile var.

Biricik oluşta var kılındığı

Çeşitlilikte var olduğu

Renkli kıldığı

Kendi ile can kattığı

Dünyanın can kuşağı içinde var.

Kim bilir? Daim yaratım içinde

Acıları tattığı

Huzuru yaşadığı

Rabbini andığı

İlişkiler ağında hakkı kadarı ile yaşadığı

Türlü türlü hâli yaşaması var.

Her an bir oluş içinde bakındığı

Bir temaşa içinde barındığı

Yokluk ve varlık arasında hep varlığı kucakladığı

Yokluğu geride bıraktığı bir oluş içinde var.

Emir, canlı bir dünya içinde can bulduğu Rabbi ile

Var olmanın her mertebesinde, yaşanan her hâliyle

Süreksizlik içinde varoluşa gebe, varlığı kucaklaması var.

Bitimsiz yaşam, sayısız nimet içinde

Canı gönülden duyarlı, mecburen sorumlu, ait olduğu bir dünyası var

Şükürden de uzak değil, şükürden yana aciz düşmesi var.

****

Can Bu, Can

Can bu, can!

Pazardan alınmış

Yolda bulunmuş

Rastgele edinilmiş değil,

Sahibinden uzak hiç değil.

Değersiz kılınacak

Hiçe sayılacak

Kolay bulunacak değil,

Sahibinden uzak kılınacak da değil.

Nicesi hoyratça değersiz kılmakta

Nicesi hiçe sayıp, nicesine kıymakta

Nicesi isyan edip, bir hiç uğruna bırakma arayışında

Nicesi bırakıp kurtulacağının zannında, cehenneme atmakta

Can bu, can!

Değil mi rahmetten bahşedilmiş

Hikmeti gereği yol verilmiş

Zorluklar içinde büyütülmüş

Sahibinden uzak hiç değil.

Değil mi kopamadığın kendiliğin

Tutunduğun nesnelerin

Yarattığın dünyalar içinde, sahibinden ayrı kılacağın da değil.

Nicesi sevgi ile paylaşmakta

Nicesi acılarda, zor olsa dahi yaşamakta

Nicesi rızaya, şükre, kanaate ermiş değerinde bulmakta

Nicesi hakikat uğruna şahadeti tatmakta.

Emir, can bu, can!

Yarattıkça yarattıkları içinde değer bulan

Kendi hikayesi içinde anlamsız, değersiz olmaktan uzak

Yad ellere atılacak değil.

****

Hesapsız, Hadsiz Düşman

Köpek dişlerinin arkasında, kötülükten hoşnut iğreti bir hazda

Kalplere nüfuz eden kötülüğün ayak seslerinde beslendin, köpekleştin

Haberin yokken varlığa yavuz hırsız kesildin

Belli ki haberin yok, karanlığın dibine çekilirken adım adım

Yokluğa kanat açtın, varlığından habersiz kaldın.

Haberin yokken, şuursuzca yaşadığın insanlık tarihine ihanet ettin

Belli ki haberin yok, hiçlerken anlamsız, değersiz kıldığın

Mirastan yoksun, insan olmaktan beri kaldın.

Sen, hevân peşinden koşarken kendinden habersiz

Hikmetin sayfalarında acınacak yola daldın.

Umut etmeli miyim? Senden yana kaygılı kaldım

Korkutan hainliğin mi? Güvensiz bakışlarım

Seslendim duymadın, baktım görmedin, el uzattım tutmadın

Sen, üzerine alınmayan! Kötülüğün iradesi altında biçim kazandın

Varoluş nesnelerini oyuncak sandın, kendine yitik, aslından uzaklaştın

Kaçacak yerin yokken nereye kadar hesapsız, hadsiz yaşayacaksın

Gafletin derin uykusunda, kendinden habersiz kendine ihanet ettin

Belli ki haberin yok, nedenine ihanet ettin

Emanetin sahibi aslın seni beklerken aslından dahi uzak kaldın.

Sonuçlardan habersiz, bilinmeze yürürken adım adım

Hainliğe kol kanat gerdin, ahmaklığa memur, geleceğini yaktın

Sen kendine düşmansın, dipsiz bir çukura düşmek midir muradın?

Yedi başlı ejder misali, yakılmak mıdır muradın?

Emir’im; kızıla boyanan her şafakta, çatışkıya gebe varoluş içinde

Her türlü zaafa düşkün, şerre memur kararmış olan

Saklanmaya gerek duymaz, içindeki düşman

Cesaret maskesi, korkaklık fıtratı, karanlıkta kalışından anladın.

Acizlerin sığınağıdır Rabbin, kudret hançerini aldın

Hesapsız, hadsiz neyi varsa, fazilete gebe aşkla elinden aldın.

****

Kaçmak Nereye Kadar

Kaçmak kolay geliyor

Acziyet, çaresizlik söz konusu ise acılar her yerde

Emek mi desem, çaba mı desem kaçamayacağım her yerde.

Kapılar ardında fısıldanan sırlar ise aşikâr olacağı günü beklemekte

Yanlış mı yaptın, çaresiz günaha mı battın?

Şeytanın kaçmanı fısıldarken can evinden kaçmak mıdır muradın?

Kim kendinden kaçabilmiş ki sen kaçacaksın.

Pişman oldukların peşinden kovalarken nereye kadar kaçacaksın.

Peşin sıra adım adım sana yaklaştıkça kaçtıkların

Hep başladığın yerde kalacaksın,

Belki de geride kalmış, geçmişin izlerine batacaksın.

Gerçeklerden kaçmak mıdır muradın? Hakikatten mi kaçmaktasın?

Er ya da geç karşılaşacaksın, yüzleşecek ve hesaplaşacaksın!

Kaçamadıkların ile var olmayı öğrenip çocukluğu geride bırakacaksın.

Kaçmak kolay geliyor, kolay olandan kaçmalısın!

Kaçacaksan! Kendine, aslına, kaçamadığın gerçeğine kaçacaksın.

Varsın! Varoluşun ağır yükleri omuzuna binsin

Zorluklar savaşçı ruhunu açık etsin

Acılar pişirsin, çaresiz kalışlar hakikatin ile tanıştırsın

Kaçacak bir şeyler kalmayıncaya kadar savaşasın

Kendin olmanın savaşını yalnızca sen verecek, sen bileceksin

Sabrın sükûnet bulduğunda,

Hesabı verilenleri, bedeli ödenenleri geçmişe bırakacaksın

Aslınla, kendinle, kaçamadığın hakikat ile barışacak

Her şey ile yek vücut yalnızca kendin olacaksın.

Emir, kaçmak nereye kadar, kaçamayacağın gerçekler var

Kaçmayı bırakıp yetişkin olmak da var

Halka dönüp, kaçamadığı kendini aynalarda seyretmek te var

Hakikatine tanık olup, var olduklarınla huzur bulmak da var.

****

Kan Ağlar Kan

Kan ağlar kan!

Uğruna dökülenlerin tersine vatana ihanet edildiğinde

Aslına uygun yürüyüşten uzak

Değerlerden, ahlaktan, vatandan taviz verildiğinde

Göklerden uzatılan kutsiyet üç beş pahaya pul edildiğinde

Kan ağlar kan!

Uğruna feda canların kanı ağlar

Kan ağladıkça

Toprağa kök salmış canların burnunun direği sızlar

Tarihin parlak yıldızları, yattıkları yerden göklere uzanır da bakar

Uğruna öldükleri için kanları ağlar.

Kan ağlar kan!

Dökülen her damla kan, uğruna ölünenler için ağlar

Anaların döktüğü göz yaşlarında

Babaların sessiz feryatlarında

Eşlerin yıkılan dünyasında, kaygılı ve yıkık bakışlarında

Kardeşlerin hazal mevsiminde

Dökülen değil, yükselen canlarının hatırasında

Kan ağlar kan!

Anadolum, Balkanlarım, Kafkaslarım, Hicazım, Uzak Doğum

Kardeşlerimin dökülen her damla kanı, benim için ağlar

Dökülecek bir damla kanım varsa kardeşlerim için ağlar

Ahde vefa, Allah’a feda edilen canlar, ihanetlere tanık ağlar da ağlar

Emir’im, ihanet etmedim! Ey uğrunda öleceklerim

Göklerden bakan şehitlerin kanı üzerime yağar

İhanetler canları yakar

Gelecek hesap sorar

Hainler karanlık bir geleceğe yalnız ve sessizce bakar

Alnı kara olanlar değil, ak olanlar Hakk’a bakar.

****

Emaneti Kucaklarken

Dağlar bütün varlığı kucaklamış mıdır?

Ceylanlar güzeldir, varlığı kucaklamaktan yana yoksun bakışlarında

Bütün varlığı kucaklamaktan öte değil midir?

Bir kurt veya kuzu ne kadar kucaklar kaldırmayacağı yükü.

Varlığı sırtlamak, yeniden yaratırken yarattıkları ile nüfuz etmek,

Kendini gerçekleştirirken aşabilmek, emaneti yüklenmektir.

Emanet! Varlığından vücud verdikçe kendini nakşedenin sırrını

Kendi olmanın gerçeğinde taşıyabilmektir.

Bütün varlığı kucaklayacak olanakta var olabilmektir.

Emaneti sahibine ait kılarak yaşamayı gerekli kılandır.

Sadece kendi olmanın kabulünde olan mahlukat

Allah’ı, bütün varlığı kucaklamaktan habersiz, emanete yitiktir.

İnsan, emanetten habersiz olsa da yaşadığı emanettir

Cahillikle yüklendiği, habersiz yaşadığı kutsiyetten de uzak değildir.

Allah’ı, bütün varlığı, çokluğu biricikliğinde kucaklarken

Şeytanına rağmen kendini yaşarken, kendisinden öteleri kucaklarken

Bu kadar çok şeyi yaşadığından habersizdir.

Varlık omuzlarına bindirilmiş, ağırlığı gönül evine nüfuz etmiştir.

Yorulacağından, zorluklar, acılar içinde emaneti yaşayacağından

Bir emanet almışım derken bütün varlığı emanet aldığından habersiz

Göğsünde tepelediği şeytan, geriden kendisine bakınırken

Emanet sahibine emanetini vermekten de aciz değildir.

Emir, yokluktan gelmiş, emaneti yüklenmiş, varlığa kucak açarken

Doğar her insan.

Ey İnsan! Yeri ve gökleri kucaklarken olduğundan ötesin

İmzanı atarken tarihin sayfalarında resmedilensin

Bir değil, binlerce emaneti yüklenmiş, hep kendine yürümektesin

Biter sandığın, bitimsiz bir emaneti yaşamaktasın

Emaneti kucaklarken emanetin sahibi ile bir gün elbet yüzleşeceksin.

****

Anlat

Anlat! Kendi dışında bulunmayan, kendi içinde kendi olanı anlat!

Nedeni kendi olan, kendine yeterken var kıldıklarına da yeteni anlat!

Kendi ile dolu, kendinde yokluğu barındırmayan

Yarattıkça, yarattıkları ile anlam ve değer kazanırken boşluktan uzak

Anlam ve değerden yoksun yokluğa, kendini bırakmayanı anlat!

Yarattıklarına muhit, “mekânların mekânıyım” diyen Rabb-ül Âlemini

Kendisinin dışına çıkılamayan kudret sahibi Malik olanı anlat!

Anlat! Süreksizlik içinde bitimsiz, daim kendi olanı anlat!

Benzer kılınmış, farklı kılınmış olanlar gibi bilinecek değil

Ayrı kılınmamış ama başkası kılınmış olanlar gibi bilinecek de değil

Benzemez olup da yalnızca kendisine benzeyeni anlat!

Anlat! Şahsı ile biricik olup da dengi olmayanı anlat!

Sıfatları, en güzel isimleri de biricik, herkesin ortak gerçeği olanı anlat!

Bütün zamanların dirisi, kendi ile diri kılanı anlat!

Yaratımı oyun mu zannettin! Olanaklarını açarken kendini de yaratan

Hikmet üzeri, yerinde, gerekliğinde, her işi vakti saatinde var eden

Yaratmanın heyecanı tadında yaratmayı seven

Yarattıklarına değil, yalnızlığa sırtını döneni anlat!

Anlam ve değer kaynağı, âlemlerden gani bitimsiz hazine sahibi

Yarattığı dünyalar içinde, sığ bakışlardan uzak, kendi derinliğinde gizli

Sonu gelmez anlam derinliği, bir dalsan, el uzatsan tutacak seni

Anlat! Bakışlarından kaçılmaz, derinlerde bekleyen sevgiliyi anlat!

Emir, anlat ki hakikati hakkı gereği haddince bilmeye yol olsun

Kaçılmayacak olan ile yüzleşmeden önce buluşulsun

Allah derdi ile aşkla yanana, bir nebze çare olsun

Acılar, zorluklar hep rahmete döner, gönül yaratanı ile huzur bulsun

Yalnızlıklar hep geride, var olmanın değerini bilecekler olsun

Ol denilenin ol kılındığı nurda ayrılığı bitirenler olsun

Yokluğun olmadığı gerçekte, sevgilide özgür yaşayanlar olsun.

****

Gerçek Kendin Kadar Yakin

Gözler dikilmişse uzaklara, ta yıldızlara

Kendinden kaçmak mıdır murad?

Mümkün müdür kendinden kaçmak?

Keşfetme arzusuyla “bir yoklayayım” çabası mıdır yıldızlara bakmak?

Samanlıkta iğne ararken kaybolmak, insanlığa dair güzel bir merak.

Gerçeği, kendi dışında aramak mıdır temaşa etmek?

Kendini bilmediğinde, kaybolmaya sebep derin bir girdap.

Derinden, özünden gelen merak, şimdi, kaybolmamak için çırpınmak.

Allah’tan, özünden verilen anlam, yıldızlardan ötesine de bakmak.

Sonsuzluğun anlam budaklarında düşüncede yaratılmak mıdır murad?

Sonu gelmez ufuklarda hep yeniden doğmak.

Uzaklara bakmak, ufuklara dalmak, gerçeklerden kaçmak mıdır?

Yoksa! Kendine dönmeye araç mıdır dalarken gerçeğe kapı aralamak?

Gerçekler girdabına çekilirken de huzur gerçekle tanışmak.

Uzaklarda aramak, ufuklara dalmak, huzuru aramak mıdır murad?

Yıldızlara bakmak, güzel olanda kaybolmak huzura kavuşmak.

Cehennemde huzur, değil midir umut ile bakmak?

Cennetin ufuklarında kaybolmak, değil midir huzura tutunmak?

Sonu gelmeyen arayışlar, değil mi arananı değerli kılmak?

Uzaklara dikilmiş bakan gözler, kendi derinliğinde öteleri arar gibi

Nüfus ettikçe varlığın derinliğine, gerçeği yerinden koparıp alacak gibi

Ancak, mümkün müdür gerçeği uzaklarda bulmak?

Yakinlerde aramak, gözünün ucundaymışçasına yakin bulmak,

Gözleri kavrayan bakış sahibi, kendinden öte değil kendini bulmak.

Emir, göğü süsleyen kandiller, arkada beliren gerçeği aşikâr etmeli

Kaybolmak nereye kadar? Göz, kulak, kalp kendi gerçeğine dönmeli,

Öyle bir dönmeli, bakmalı ki varlığa nüfus etmeli, varoluşa ses vermeli

Bakarken, uzaklar, sonu gelmez ufuklar kaybolmamak için bitmeli

Gerçek kendin kadar yakin, akışın başladığı, bittiği yer bilinmeli.

****

Mekân

Gerçeği omuzlarında taşır mekân

Üzerinde yürüdüğün, içinde olduğun, kaçamadığın gerçeğe

Katman katman içinde olduğun, taşıdığın gerçeğe aynadır mekân

Bir anlam arayışı içinde çizgilerine kapılıp gittiğin

Taşıdığı gerçeği paylaşır seninle, sana aynadır mekân

Yeniden yaratırken değer kıldığın

Kök salarken benim dediğin, her bir yerinde senide taşır mekân

Sevdiklerin, sevmediklerin, izini bıraktıkların ile seni yaşar mekân

Sensiz, taşıdığı gerçeği ile sessiz

Kendinde taşıdığı anlamı, değeri saklar mekân

Sana bağrını açtı ise taşıdığı gerçeği göreceğinden

Sana kendini sunmakta ise taşıdığın gerçeğinden

Sen yeniden yaratırken, hep yeni dünyalar kurarken

Gerçeğini ararken, gerçeğini yaşadığına aynadır mekân

Anlam kattığın, değer kıldığın her ne ise seninle ruh bulur her an

Aslında, mekânın ruhusun sen, yarattıkça yaratılan

Göklerden inerken, meleklerin önünde eğildiği gerçeği ile indirilen

Taşıdığın gerçeği yaşarken, yaşadığından habersiz mekâna inen

Sensiz, taşıdığı gerçeği ile sessiz

Kendinde taşıdığı anlamı, değeri saklar mekân

Çaresiz, sessiz, seni bekler özünde taşıdıkları ile mekân

Bilinmez, ağlar mı yokluğunda, arar mı seni? Belki huzurludur sensiz

Senden sonra, dönülmez geçmişin izlerini taşısa da

Kattıkların ile katıldığın, derinliğine seninle renklenir her an

Artık evdir, yuvadır, vatandır, dünyadır, mekândır mekân.

Emir, insan mekân olmuştur aslına, varlığa, aslın vatan, varlık mekân

Kaçamadığın insan, sahiplendiğin, ait olduğun, kattıkların ile dünyan

Sensiz, kendine yabancı seni bekler insan, sevdikçe birbirine mekân

Kaçacağın değil, kendini, aslını özgürce yaşayacağın yuvandır insan.

****

Karanlıkta Unutulan

Karanlıklar üstüne üstüne

Acziyet, çaresizlik, hakirlik, eziklik son haddinde

Tutsağı olduğun yarattığın dünyalar

Celladın olan boğulduğun dünyalar.

Nedir seni tutsak kılanlar

Yaşadıklarının sonuçlarından yana aciz bırakanlar

Sonunda boğulduğun dünyanın celladı kılanlar?

Karanlıklar üstüne üstüne

Sen can verirken karanlığa, yıkılır gözbebeklerindeki bakışa

Yıkılır, tutunduğun, ait ve sorumlu olduklarına kaygı ile bakışına

Bakarken umuttan yoksun karanlığa, baskın gelir korkular

Karanlıklar üstüne üstüne

İsyana kalkan duygular, canavarlaşan şeytanlar

Yüreğini istila ederken yavaş yavaş parçalar

Yaşadığı hakikate kör bakışlar

İnsanlıktan uzak tutum ve davranışlar

Karanlıklar üstüne üstüne

Rabbinin dur dediği geride bırakılmış sınırlar

Dönüşün olmadığı geçmiş, peşinden takip eden anılar

Kendine umud bittiğinde ya şeytanlar bekler ya da tövbeler

Öyle ya da böyle sonuçta yıkılır

Anlamsız, değersiz kılan karanlık dünyalar

Emir, karanlığa battıkça insan, mahrum kılınır huzurdan

Kâinata hakkı gereği bakmaktan

Rabbini hakkı gereği yaşamaktan

Mutmain bir kalpte kendini tatmaktan

İnsan Rabbini yaşarken mahrum kılınır doyulmayan insanlıktan.

Mahrumiyette, karanlıkta unutulan, aydınlıkta doğmak ta var

Rahmetten bir baksan, rızada, selamda tadında yaşamak ta var.

****

Doymazdın

İlahi mabede indirildiğin gün, sevdiklerin yanındaydı.

Bir mühlet unutsan da sevdiklerin hep yanındaydı.

Gözlerin görmediği, kulakların duymadığı, kalbin anlamadığı

Günler geride öldüğün gün, sevdiklerinle dirildin.

Varoluşa tutunmak mı varlıkta yeni bir sayfa açmak mı

Derinliğine parçalanır yüreğin, pişmanlıklar sevdikçe kan ağladığın.

Sevdikçe ne Allah’a ne de insana doyulmayacağını bilmezdin!

Doymazdın! Göreni görsen de duyanı duysan da

Anladıkça yakin bulsan da sevdikçe sevmeye doymazdın

Yanında olsalar da ayrılığın gözyaşlarında, gözyaşlarına doymazdın

Onlar, ilahi mabedi bırakıp gittiler

Ölümün olmadığı diyara gözyaşlarıyla uğurladın

Sen yalnız, yürürken şehrin kaldırımlarında, gözyaşlarına doymazdın

Kalbinde billurdan aşk pınarı, sen sevdiklerine doymazdın

İlim, irfan ve iman, bin bir çeşit duyguda, sen Allah’a doymazdın

Allah’la kutsiyetini bulan insanlık mabedinde, tarihin mirası içinde

Varlıktan koparılan! Yeniden yazılan sayfalarda temaşaya doymazdın

Gelgitler içinde ahlar, gözyaşları ile yıkanırken arş yerinde sallanırdı

Mabette kanayan yaralar ta yüreğinde sen büyük resmi arardın

Sen insanı, Rabbin olan Allah’ı severken anlamaya doymazdın

Aşka, gözyaşlarına Rabbin el koydu, sen Rabbine doymazdın

Nurda doğup büyüdükçe, âlemler gözünün önünde şekillendikçe

Sen! İlahi hikmetin seyrinde, doymazdın

Sana demediler mi “sevenler doymaz” bak doymadın!

Seven sevdiğine doymaz, nasıl doyacaktın?

Emir, bu ellerden, sevmeye doyulmadığını bilerek sende gidersin

Senden önce, senden sonra sevenlerin doymadığı dünyadasın

Her yer sevgiliyle dolu, sevdikçe sevmeye doymazsın

Sevginin bittiği yerde sen sen değilsen, sevmeye doymayacaksın!

****

İman

Melekleri melek yapan, kutsiyet kazandıran özlerindeki imandır

Şüphesiz, itirazsız yaşarken, onları mümin kılan da imandır

Felekler, yıldızdan fenerler daha nicesi kudretten beslenir

Tutunurken yek vücud, bütünün parçası olmalarına sebep de imandır

Bilmezsin! Her biri varlığından, yaratanından emin

Hakikatten aldıkları payı yaşarken anar

Kendi olmalarına sebep imandır.

Bak! İman, öz varlığına tutunmaktır, öz varlığı ile kendi olmaktır.

Yaratanından emin, O’na tutunmaktır.

Varlığından emin, O’nu tanıdıkça işlerinden de emin kılan

Geriye koymadan öncelikli kıldıran, değerinde yaşamaya çalıştıran

Tutunamadıklarına inat, O’na tutunmana sebep imandır.

Hakikatten sonuçsuz bırakmayacak, Rabbinle gani kılacak da imandır

Rabbinden sonuç alırken güven O’na, selamet bulmana sebep imandır

Süreksizlikte savrulduğunda, sürüklenirken kendi çamurunda

Melekler, yıldızlar nicesi gibi hakiki var olmana sebep olacak imandır

Sen! Dersin ki acziyet yurduna düştüm, çaresizlik içinde büyüdüm

Nefsi emmareye gebe zalimin zulmü altında imtihana düştüm

Gelgitler içinde, kendi olma mücadelesinde meleklerden farklı düştüm

İşte! Hakikate tutunduracak, seni sen kılacak derde düştün

Nebilerin, yol arkadaşlarının, ümmetlerinin bıraktığı izlerde

Nasıl kendi olacağının derdine düştün, düştüğün derde sebep imandır!

Kudret el kalbine imanı bırakmışsa, hakikat kendin olacağın yurtsa

Emir, zor bir imtihan içinde, kendin olmanı koruyacak imandır

Emin karakter sahibi kılan, kendin olmaya sebep olan da imandır.

Nebinin elini tutmaya, meleklerden ileriye Allah’a varmaya

Kendini dahi unuturken insan olmayı Allah ile bulmaya sebep imandır

Ötelere değil, ötelerde değil iman, kendi varlığından eminken yaratan

Özünden gelen eminlik, özgüven desen de imandır.

****

Özür Kapın Hep Açık Olsun

Özürleri sırtlanmış vicdan sahibinedir sözüm,

Nefsine zalim,

Küfür batağında battıkça batan üzerine alınmasın.

Hakikati dert edinmiş aşığadır sözüm,

Kahır edipte sırtını dönen,

Hüsrana dalan üzerine alınmasın.

Davası hak olan fedakâr canadır sözüm,

Cehaleti yurt edinmiş,

Bencil cahil üzerine alınmasın.

Bir ideal uğruna can veren, şahadeti Hakk’ta bulanadır sözüm,

Hakiki olmaktan yoksun,

Hain kör olan üzerine alınmasın.

Topraktan uyanan, hakikati yurt edinenedir sözüm,

Dünyaya kanan,

Gaflet çamuruna bulanan üzerine alınmasın.

Hizmette Rabbini bulan adanmış ruhadır sözüm,

İnsandan uzak kendine, aslına yitik kalmış

Huzurdan mahrum olan üzerine alınmasın.

Emir, her söz sahibine gider,

Diri olanlar Rabbini zaten dinler

Son sözü elbet Rabbin söyler,

Kader gerçeği açık etmeye eyler

Her iş hikmetine döner

Kim, nerede, hangi vakit hakikati bulacak bilinmez,

Ölülere de çağıracak sözün, kucaklayacak özün olsun

Karanlıkta boğulanların umut ettiği nefes olsun

Yaşarken sözün, tutunanlara değer olsun

Nefeslenirken dirilenlere hakikate uzanan köprü olsun

Hakikate dair duruşun, özür kapın hep açık olsun

****

Table of Contents

Önsöz

Ahsen-i Takvim Aynası

İkilik Yok

Adres

Murad Edilen

Hazreti Allah derler O’na

Ahseni Takvimde

Hazreti Allah

Gerçek Kurtuluş

Allah İle Özgürlüğü Bulmalı.

Allah İnsanın Vatanı

Cenneti Edinmek.

Kendini Bulmak

Dilersen

Bizi Sensiz Bırakma

Çıkmazda Kalma

Fetih Hakk ile Yakin

Sen Yeter

Gel

Hakikat Bir Son Değil

Yıkılma

Herşey Senin İçindir

Bunlara Bahane Unutmakmış

Kaçış mı Var

Cumhuriyettir Adım

Değil mi İnsan

Koyma Aşksız

Uğrunda Ölenlere, Sevgili Haktır.

En Derinde

Bir Değil Binlerce Düştüm

Zevk İçinde Sır

Rahmet Ol da Yağ

Kaybolmayız

Sana Uzandım

Yabancılık Uzaklarda Kaldı

Noktayı Kübra Benim

Kendisinde Bulunur

Canım Canından Öte Durmasın

Tuba Ağacı

Aşk Feryadı

Hüsranı Yaşamak

Can İçinde Can

Kime Ne!

Anadolum

Zalimin Sonu

Güzele Dair

Hayata Tutunmak

Gerçeğe Kanat Açmak

İnsan Dediğin

Hakikatten Gafil

Baktığının Ötesinde

Ayna Olmak

Yaşamak Gerçekten Zor

Kolay Değil Gerçeği Yaşamak

İlahi Sevgiden Pay Alan (Ayasofya)

Kul Hakkı

Yaşam Bu Âlemden İbaret Değil

İki Damla Göz Yaşı

Dünde Kalanlar Yarına Taşıyanlar

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

İsyan

Ne Diyeyim

Adanmış Ruhun Kaderi

Bir Nefes

Günahkâr Kullara Bir Nefes

İnsan Olmayı Bulmak

Bir Yol Bulunur Elbet

İslam Çağı Denilen

Gazap Rüzgârı

Varoluş Çırpınışı

Sözlerin En Güzeli

Aydınlık İle Karanlık Arasında

Gerçekte Kıymet Olan

Çoklu Gerçeklik İçinde

Sanata Dair

Hilafete Dair

Kurban Olmak

Kırılmadan Yaşamak İçin

Dokunma

Bırak Küs Kalsınlar

İnsan İle İnsan Olmak Güzel

Sonuçta İnsanız

Kader Rüzgârı

Küçücük Dünyalar

Asaletim Allah’tansa

Huzuru Arayana

Ecel Gelmeden Önce

Ölümden Paye

Dokunmayın Bana

Dur! Bir Nefes Alsam

Sürgün

Herkes Bir Şeyler Bekler

Coğrafya Tarihtir

Ölüm Bir Nefes Kadar Yakın

Yeter Artık Bitsin

Binlerce Gerçeğe Kapı Aralanırken

Olmazlarda Gezinme

Yüreğinde Sonsuzu Taşımak

Yeter ki Yetinsek

Ortak Hikâye

İslam’a Yitik

Yok Değil

Nefsi Emmare

Aciz mi Sandın

Aslına Yürümek

Söz de Mümin Olanlar

Yaşanacak Değer İçin

İstanbul’a Yâr

Habersiz Nice Yaşam Var

Bazı Şeyleri Anlamamak Daha İyi

Uzak Değil Yaratan

Bitesi Değil

Bir Parça Ekmek

Şuncacık Bebede Nice Hikmetler Var

Fakr Olmak Fakirlik Değildir

Fani Olmak

Ecel Elbet Gelecek

Sapkınlık

Dilenmek Değildir Kaderi

Bilemedim

Derin Bir Bakış

Er Ya Da Geç Ayrılıklar Bitecek

Nankör

Sonsuza Açılan

İki Kardeş Arasında

Daim Var Olma Çabası İçinde

Gazaba Galiptir Rahmet

İnsan Bu

Sorgulanmamış Bir Yaşam

Bırakın Beni Bana

Beden Rahmet Konağıdır

Nereden Baktığın Çok Önemli

Beni Nereden Tanıyacaksın

Olmuyor

Kök Salar

Kendinden Çalma!

Ne Yazar

Özlem

Dünya Yeniden Şekillenecek İse

İnsanı Yaşamak Ne Güzel

Korkmamak İçin Kork!

Sana Uyandım

Bir Gün

Varlık İçinde Yokluğu Talim Kılanlar

Bu Kadar Zor Mu?

Gelgitler İçinde Yaratılır İnsan

Şartlandırmışız Kendimizi

Özgürlük Zor İş

Biz Oldukça Kazanılan

Günahın En Büyüğü

Bitimsiz Bir Dünyaya Kapı Aralamak

Güzel Günler

Hak Etmek

Savrulacak, Kaybolacak da Değil

Cehennemden Geçerken Cennete Bakar

Kendi Olmak İçin

Dosttan Bir Nefes

Duydum Ki

Karanlık Mutlak Kader Değil Elbet

Tanrı’yı Sormuşsun

Geride Bırakabilmek

Seni Sana Bırakmazlar

Nefes Biter Mi Sandın?

Acıları Yaşamak

Sen De Düşmüştün

Huzur İçinde Bulduk Kendimizi

Hakikatin Kendine Uyandıran Güzelliği Var

Çok Şükür

Kendin Olacaksan, Paylaşacaksın

Unutanlara, Unuttuğunu Hatırlattık

Özledik

Hakikate Güven

Merdiven

Taşıyamadığın Yürek

Ölem, Ölem Ben Ölem

Canlı Bir Dünyamız Var

Can Bu, Can

Hesapsız, Hadsiz Düşman

Kaçmak Nereye Kadar

Kan Ağlar Kan

Emaneti Kucaklarken

Anlat

Gerçek Kendin Kadar Yakin

Mekân

Karanlıkta Unutulan

Doymazdın

İman

Özür Kapın Hep Açık Olsun