Doğuşlar

İçindekiler

Önsöz

İstenen

Hatmi Meratip Etmek, Seyri Seferde

Resule Sesleniş

Sonsuz Bir Aşk Diledim

Kutb-ül Cihan

Hatır

Aşk ile Vardım

Sarmaşık

Elif

Susalım Biraz

Habib

Söylenecek

Edep Ya Hu Edep

Ne İsteyelim

Aşk

Yaz

Sonu Gelmez

İstekler

Senden Tanrı’ya Uzanan Yolda

Elif Olmak Boynumuzun Borcu

Ben Demekteyim

Adanmış Ruhlar Aranmakta

Allah’a Ait Olanlar

İnsanım

Benim

Anka Kuşu Benim

Huzur, İslam Ağacı Olmakla Bulduğum

Tevhid Demekteyim

Önemli Olan

Vatan Denilen

Cancağızım, Bu Sana

Rahmet Dağı

İstenen Sensin

Zaman

Kimler Geldi Kimler Geçti

Gel Bana

Vicdanıma Dokundu

Suç Denilen

Ya Resulullah

İnsan

Zaman-sız

Yolunu Kaybettinse

Haset, Haris ve Kibir

Korkarım

Söz

Of Dahi Demeyeceksin

Senden Başkası Yok

Bil

Sen ve Ben

Hakikat O

Garip Hane

Dervişlik

Ne Oldu Sana

İslam, Sonuçta Edinilmesi Gereken

Fırkayı Naciye

Özgürlük

Olmasın

Bak

Duyarlılık

Koşarım

Kargalar

Dünyam

Az görme

Üzülme

Hapsolan Ruhlar

Kaçış Yok

Evladım

İnsan

Rahmet Herkese

Kur’an Nedir Bilir misin

On Beş Temmuz

Sen

Esma Yurdumdur

Tanrısal Oluş

Her Biri Kendi Dünyasında

Rahmet Muradımdır

Fani Olan İçinde

Olmadım Oldum Dersin

“Demiştim” Demeyeceğim

Dokunmam

Hesapsız Allah İçin Yaşamak

Ölüm En Hakiki Gerçek

Hakkı ile Bul Hakkı ile Yaşa

Acılar

Kısas Her Yerde

Fani Oluş İçinde

Kavuşalım

Bu Bir Döngüdür

Önsöz

Yaşananları anlamlı bulmak us ile mümkün iken anlamlı kılmak ise değer edindiklerimiz ile gerçekleşir. Değerler ile yaşadıklarımızı kendilik alanına katar iken nesnelliğe aşkın metafizik oluşta kendimizi buluruz. Şiirler ile metafizik oluşu, dilde en güzel biçimde yakalarız/ yakalamaya çalışırız.(biridir)

Şiir, değerleri özümsedikçe kendimizi bulduğumuz varoluşsal alanda, en yalın biçimde öznelliğin görünüşe taşındığı doğuştur. Her doğuş, estetik düzeyde kendilik bilincinin yeniden oluşturulduğu sezgisel, duygusal ve kavramsal düzeyde görüye sebep olur.

Şiirsel görü, bir uyanıklık biçimi olup gerçeğe veya her hangi bir yaşanana anlam ve değer katmak ile beraber dilde, estetik düzeyde insan anlayışının görünüşe taşınmasıdır. İnsan sezgi, duygu katılımı ile kavramsal düzeyde şiirle, ussal olarak anlayış biçimi edinmiştir.

Dil, öznelliğin ve öznel oluşun belirimi olan usun bir görünüş biçimidir. Dilde şiir, usun en estetik formasyonda biçim kazanmış durumu olarak duygudan ve sezgiden soyutlanmadığı içindir ki ussal oluş ile kalmaz; öznesini dilde kazandığı estetik oluşta da görünüşe taşır. Şiir bunun ile de kalmaz; anlam, değer, duygu içeriği ile kendiliğe dokunma imkânını da verir.

Bundan olsa gerek ki medeniyet alanından daha çok kültür alanında, şiir ile toplumsal değerler ortak değerler olarak yarına miras bırakılır. Kendilik bilinci, kültür alanında şiir ile değer edindiklerini duygusunda yaşamakla, ortak değer -kendilik- alanında ilişkilerde en kolay biçimde yapılanır.

Ortak değer alanı, ortak kendilik alanı da olduğu içindir ki şiir, ortak miras olarak kültürde değer düzeyinde erkedir. Öznel oluşun taşıyıcı erkesi olarak da öznelde bengisel oluşun yakalanması için de gerekli olandır. Kültürde zamansal oluşta bengisel oluşun yakalanmasında şiir, öznesi olan insanın metafizik oluşuna da estetik düzeyde katkıda bulunur.

Şiir ile ifade edilenler, ortak gerçeklik olarak her daim anlam ve değere ait ruhu ile canlı tutulur iken millet oluşun ruhunu edinmenin de gerçeği olarak görünüş bulur. Şiir ortak miras olduğunda, ortak kendilik alanında ‘üst zamansal oluş’ da diyebileceğimiz bengisel oluş kaçınılmaz olarak edinilmiş olunur.

Şiir ile ortak değer -kendilik- alanı edinmiş olan toplumlarda şiir miras olduğunda; ortak duygu, karakter, kimlik edinimleri daha kolaydır. Şiir ile ortak yönelim biçimleri ve duyarlılıklar kazanıldığına da tanık olunur.

Kur’an dili de şiirseldir. Şiirsel oluşunun en büyük nedeni ise ilkeleri duygusunda anlamlı kılar iken insana tinsel oluşunda duygusunda dokunmak ile ortak değer/ gerçeklik alanı oluşturmayı da olanaklı kılmaktır. Böylece ilahi söz, değer olarak miras bırakılması ile ortak gerçeklik alanı oluşturmuştur. Ortak gerçeklik alanı, ortak kendilik alanı olarak ilahi olandan ruhlanarak/ nefeslenerek insan oluşun bulunmasına da olanak vermiştir.

Şiirsel düzeyde ilahi söz, Tanrı’nın hem kelim oluşunda estetik düzeyde görünüş bulmasının hem de gönüllere nüfuz ederek insanda olan ilahi sıfat ve isimlerini duygularında harekete geçmesini olanaklı kılar. Böylece insan, ilahi sözü şiirsel oluşu ile kendine inmiş bularak, herkes için böyle olmasıyla evrensel oluşunda bulur. Şiir ile duygusunda yakalanan her ilke, ortak değer olarak kültüre katılımcı ve ilişkilerde gerçekleşmesine olanaklı oluşu ile de yaşamsal oluşunda gerçekliğini bulur. İnsan edim, üretim ve ilişkilerinde ilkesel olanı yakaladıkça da kendi gerçeğini tanrısal oluşunda bulma imkânı bulur.

İlahi sözün şiirsel oluşu, insanın sezgi, duygu, anlam ve değer gerçeğinden hareket ile varoluş belirimlerinden soyutlamadan anlayışına inmenin gereğidir. Sadece usa değil, gönle de inen ilahi söz ile insan, duygusunda buldukları ile katılımcı olduğu tanrısal alana taşınmış olur. Böylece tanrısal alana aidiyet ve sorumlu oluş ile gerçekleştirdiklerinde de ilahi sözü gerçekleştirmiş olarak nesnel oluşa aşkın öznel oluşta kendini bulur. İman, muhabbet, vicdan, us vb. belirimlerde kendilik, tanrısal alanda vücud bulur iken insan olmak Tanrı ile bulunan olur.

Şiir gerçeğe dair ve güzel ise varoluşu anlamlı ve değerli bulmanın öznel gerçeği olur. Nesnel olgusal düzlemde gerçekleştirilmeye zorlanılan felsefe, bilim ve teknik edinme sürecinde insan, nicelin dünyasında tinsel oluşundan yana uzaklaşır iken şiirin romantik ussal oluşundan da uzaklaşmıştır. İlkeler ve duygularından yana uzaklaşan insan ise mekanik bir dünyada ruhsuzlaşmaktadır. Daha duyarlı olunan bir dünya edinmekten bahsetmekte isek şiirsel oluşa ihtiyaç vardır.

Tanrı dahi ilahi sözünde şiirsel oluşu korur iken şiirsel oluşunda, insana duyarlı ve sorumlu olan olarak kendini görünüşe taşır. Şiir ile insana, dilin en estetik formasyonunda hem tenezzül etmekte hem de değer verdiğini göstermektedir. Ayrıca anlayış vermekte iken kendiliğine anlam ve değer beliriminde yöneltmekte ve anlayışta kendiliğine yükseltmektedir. Öznel oluşun gerçeğini, şiirsel dilde estetik biçimde görünüşe taşımaktadır.

Şiir, varoluşu metafizik oluşta estetik düzeyde anlamlı kılmak için gereklidir. Yukarıda belirtilen birçok neden ile bakıldığında şiirsiz bir dünyada insan, şiire hasret olarak şiirsel olmayı yeniden bulmak, üretmek zorundadır. İnsan olmak, şiir ile ilkeleri duygusunda bulmak ve gerçekleştirmekte daha kolay olacak ise şiir bir ihtiyaçtır. Duygusunda bulunacak ilkeler ile daha insancıl ve duyarlı bir dünyada bulunulacak ise şiirin yapıcı etkisini kullanmak gerekir. Evrensel değerleri her daim öznelde canlı kılacak ve miras bırakacak isek kültür ve medeniyette tarihsel olgu olarak şiir tecrübesini dikkate almak gerekir. Dinsel alanda da şiir tecrübesini gözden kaçırmamak gerekir.

Her kültür şiir ve şiirin görünüş biçimleri olan türkü, şarkı vb. ile renklenir. Özellikle Anadolu kültüründe şirin formaları olan doğuş (varidat, nefes), deyiş, türkü, ağıt, ilahi, şarkı vb. olgular ile anlam ve değer belirimlerinde renkli bir kültüre tanık olunur. Tasavvuf ile gelişen şiirin, ilahi olanı aktarmak için araç kılındığı bir toplumda şiir ile tevhidin özümsendiğine tanık olunur. Anadolu şiir ile tevhid ocağı olmuştur. Diğer İslam coğrafyalarından renk olarak fark göstermesi, şiir dili ile Kur’an’ın yaşama geçirilir iken tevhidin halk nezdinde kültürel oluşta millet olarak özümsenmesinde görülmelidir.

Anadolu’da şiir, formaları ile bakıldığında olmayanın değil, yaşanan gerçeklerin dile getirilmesi olarak görülür. Şiir erk belirimi ile ilahi olduğu içindir ki ilahi olanın da dile getirildiği ve gönüllere üflendiği Allah nefesi olarak bilinir. Bundan olsa gerek ki Allah’tan gelen her nefese, şiir dahi demek yerine doğuş demişlerdir. Her doğuşta anlam bulunanlar ile Allah’tan nefeslenmek ve varlık görüşü değer yargısı edinmek de kaçınılmazdır.

Anadolu’da şiir, sadece bir nefes değil, kendisi ile edinilen varlık görüşü değer yargısında, yaşam biçimini de tarihsel süreçte belirli kılmıştır. Şiirin böylesi tecrübe edildiği bir toplumda kültürel olarak değer alanın organik düzeyde yapısal kılındığına tanık olunur. Şiir ile hem varlık görüşü değer yargısı hem de ahlak belirli kılınır iken toplumsal yapıda organik bütünlük zaman sürecinde edinilmiş olarak görünür. Bu durumun edinilmesi sadece şiirle değil, dini değerlerin kültürel yapıda tesis edilmesi ile de mümkün kılınmıştır.

Şiir, ilahi oluşu ile dinsel oluşun belirleyici ögesi olarak yaşamda yerini almıştır. Dinsel oluşta şiir ile estetik oluşun yakalaması ile disiplinde istenen kural ve uygulamalarda anlam ve değer alanından nefes almanın da kolaylaştırıldığı görülür. Şiir ile biçimlenen ritüeller, zorlayıcı yaşam koşulları karşısında boğulan insan için dini, nefes alınabilecek alan kılmıştır.

Şiir ve tarihsel oluşundan bakıldığında; insanın, doğanın çetin ve katı gerçeğine karşı tinsel alanda kendiliği yeniden üretmesinin bir aracını edinmiş olduğu görülür. Şiir, doğanın gerçeğinden kaçışın değil, doğanın gerçeğine aşkın olarak öznel oluşun gerçeğinde kendiliği estetik formasyonda görünüşe taşımanın gereği olarak görünüş bulmuştur. Şiir ve formasyonlarda dilin estetik ve romantik kılınışı ile insan, doğaya ait olmaktan daha çok tine ait olduğu göstermektedir.

Şair olmak gibi bir iddiam olmasa da şiir ile nasıl bir dünyadan bakıldığını görmek için şiiri deneyimlemek istedim. Birikimlerim ve deneyimlerimi de şiirsel oluşta gönüllere dokunacak biçimde insana miras bırakmanın gerçeğinden hareket ile ‘şiir çalışmayı’ istedim. Özellik ile ‘şiir yazmayı istedim’ demedim. Çünkü şiirin tasarımsal olarak yazılmayacak kadar doğuşa haiz olduğunu, şiiri deneyimlerken öğrendim. Her doğuşun, çocuksu saflıkta geldiğini ve estetik olgunluğunu da usa uğramak ile kazandığını gördüm.

Doğuş, tanrısal alanda olan anlamın tenezzülde ikram edilişidir. Her doğuş ile duygusunda yakalanacak olan ilke ile tanrısal olanın duyumsanmasına ve öznelde yaşanmasına imkân vardır.

Kur’an, şiirsel oluşu ile gönüllere inendir. Anlam içeriği ile de gönüllere inmesi içindir ki her dilde şiirsel yorumlanışında gönüllere indirilmesi gerekendir. Kültüre kattıkları ile de genele nüfuz eden olmasıyla, anlam ve değer belirimlerinde hem öznel düzeyde duygusunda hem de toplum nezdinde ilişkilerde yaşamsal kılınması gerekendir.

Eylemin gücü, gerçekleştirilenlerde görünüş bulur. Şiir, anlam ve duygusunda kalbi bir eylem olup, gücünü öznelde ve toplumda estetik oluşu ile karşılık görmesi doğrultusunda gösterir. Kültüre katıldıkça da anlam, değer, duygu belirimleri ile sözün gücünü toplumda yerleşik kılar.

Söz, şiir ile yaşamın sıradanlığına ruhsal bir dokunuştur. Bu dokunuş biçiminde anlam, duygu ve değer belirimlerinde tinde nefes almak olanaklı kılınır. Söz inanca dönecek ise mantıksal düzeyde usa ihtiyaç vardır. Söz imana dönecek ise şiire ve şiirin formalarına ihtiyaç duyulur.

İnançta, katılımcı olunan bir dünya ile karşılaşılır. İmanda ise kendiliğe katılan bir dünyanın içinde yaşanılır. İnançta, yabancısı olunan bir dünyaya yabancılığı aşmak için bakılır. İmanda ise ait olunan bulunmuş ve içselleştirilmiş olarak yakin elde edilmiştir.

Şiir; inanca aşkın olarak imanı besler. Sözün, eylemde ve kültürde anlam, değer ve duygusunda iman (emin oluş) ile gerçekleşmesini destekler.

Bu anlamda şiirsel eylem, bir doğuş/ nefes olmak ile kalmayıp, sözün gücünü kendiliğe kattıkları ve kültür kıldıkları ile görünüşe taşır. İnanca ait olan; anlam, duygu ve değer belirimlerinde ruh üflenerek öznelde ve toplumda canlı kılınacak ise şiir dili bir uğraktır.

Bu uğrakta imanda peklik ve artış sağlanır iken söz, metafizik oluşunu estetik oluşunda bulmuş olur. Dinleyicisine de nesnele aşkın öznel oluşunu hissetmesine olanak verir. Sanatsal olarak basit ve cazip olsa da anlam, değer ve duygu yüklemlerinden yana teşbih düzeyinde zengin bir açılıma sahiptir. Teşbih ve anlam formasyonunda estetik olduğu, ilkesel içeriğine göre evrensel oluşu ve okunuşundaki sunumunun güzel oluşuna göre genelde karşılık bulduğu doğrultuda sanatsal oluşunu korur.

Sen, ben ayrı düştük

Şiir dilinde buluşalım

Ayrılıklara inat kavuşalım.

∞

İstenen

Ey insan!

İstenen sen iken

Sen başkalarını istemektesin.

Ellerinden tutman gerekenleri

Kendi gölgene tutsak etmektesin.

Ayna olman gerekirken,

Abide olmasını istediğin bir put dikmektesin.

Senden istenen sen iken

Kendine yitik, hülyalarda gezmektesin.

Hürlük sana teklif edilmişken

Nefsine köle olmayı seçmektesin.

Gafile, zalime boyun bükmektesin.

Varlık önüne serilmişken

Üç pahayı, kendine tercih etmektesin.

Şu fani dünyada, hak üzeri yaşaman gerekir iken

Kendiliğine yitik zanlarda gezinmektesin.

Gayb-ül gayb dedikleri sensin.

Sen kendiliğine gayb iken

İzzeti şerefi nereden bileceksin.

Böyle olsa da Allah’ın görünüşe geldiği mabetsin.

Niyazi’nin dediği gibi

Kendinde kurtuluşu bulması gerekensin.

Kur’an rehberin ise

Evvela kendine,

Vicdanında yakin gelmesi gereken sensin.

Her okuyuşunda, kendine tanık olması gerekensin.

Zan etme ki güneş olarak doğan sadece sensin.

Senin gibi doğan nice güneş ile seyir etmektesin.

Varlık deryası fakrı ister iken.

Fakrı olmayan sen, silinir gidersin.

Rahmet ol ki seninle doğan nice güneş ile yeniden doğasın.

Varlık deryasında

Allah ile kendini bulasın.

Kur’an’ın her ayeti ile can bulan,

Sen olasın.

Sen gönlünde Ben olmakta bütünlüğünü bulması gerekensin,

Varlık âleminde bizliğe tanık olması gerekensin.

Sen!

Bizliği ahadiyet gereği nurda bulduğunda,

Âlemlerde yek parça seyir ettiğinde de bulması gerekensin.

Sen âlemlere doğan güneşsin

Seninle anlam bulan âlemlere, ruh üfleyensin.

Sen Allah’ın hakikatini görünüşe getiren iken

Kendiliğine gafil kalmaması da gerekensin.

Böyle olsa da

Sen kendini âlemlerde arar iken kendine gafil kalansın.

Gafil kalma!

Kaldıkça, kendiliğine dönüşü uzatan yolda kaybolur.

Acılar, hasret, acziyet azap durağın olur.

Sen senden, Ben olandan, biz olmaktan uzaklaştıkça

Vicdan uğraman gereken durağın olur.

Ne güzel duraktır o

Allah ile buluşacağın, dertleşeceğin,

Kendini gözyaşlarına boğacağın,

Kutsiyeti özünde bulacağın duraktır o.

Pişmanlıkların muhabbete döneceği

Öz değerlerde insan olacağın

İnsan olarak vücud bulacağın duraktır o.

İnsan, vicdanda Allah ile kendini bulan,

Olması gerekende yaşamakla tutarlı olandır.

İnsan!

Sen kendini bulmadıkça, gerçekleştirmedikçe

Zelil olacaksın!

Hak üzeri hakikati yaşadıkça,

Duygusunda hakiki insan olduğunda

Huzuru bulacaksın!

∞

Hatmi Meratip Etmek, Seyri Seferde

Senin için yapılan her ne  ise

Odur  ibadet.

Her  niyetimde  senin için ise nefesim

Her  nefesim de ibadet

Cümle geçmişin emeğinin haklarının  sonucu ben,

Cümle âlemin  emeğinin haklarının sonucu ben,

Cümle  gelecektekilerin  var oluşunun haklarının sonucu ben,

Hepsinin  hakları var üzerimde

Bedenimle divanı hak ben,

Dilde, sevgide, divanı muhabbet ben!

Haklarını  helal ederler

Ben olan benler, inşallah.

Ben  olan benlerin haklarını ödemek, haklarını vermek,

İnsanca onları yaşamakla

İnsanca insanlığı  yaşamakla

İnsan olabilsem,

Bileceğim ki  üzerimde  en büyük hak sahibi Sen.

Helalin de cümlesini yaşarken

Cümlesi  hakkını  helal etse de

Nasıl ödeyeceğim  Senin hakkını ben.

Sen!

Sen  ki  varlığından halk eden

Sen ki varlığını  bahşeden, helal eden,

Helal etsen de  ben olan varlığını,

Nimetinde mihnet borcu olmuş kulluk,

Nasıl öderim Sen’in  hakkını?

Hizmet dedikleri senin için olan ibadet,

Sana yakın kılan  ibadet.

İbadet hakkını eda etmek için  çare

Hakkını  ödemeye var mı  çare?

Bu kadar hak varken üzerimde

Nasıl  öderim  senin  varlık hakkını?

Geri  verilesi   şeyse borç,

Nasıl ödenir borç olan bu haklar?

Var  oluşum  varlığına borç,

Ben olduğun bu borcunu al benden ya Rabb!

Borç değildir verdiğim sana

Alacağındır

Almadan önce verdiğim sana.

Senin için olan her nefesin ibadetin de

Sıfatlarını  yaşamanın hizmet ibadetin de

Eda edilesi, sana  olan borç.

Sen ne  istersen o dur duam,

Duam ise sadece Sen!

Anladım ki çare  Sen,

Ben olan Sen!

Ödenemez hak borçlar,

Kişi  feda etse de  bütün varlığını,

Senle ödenir,  sadece  Sen!

Halka, halka zincir  olmuş  boynuma hak borçlar,

Ödenesi  değil,

Ödeyecek, Sen!

**

Hakları borç gördüğümden değildir duam,

Borç  olan haklar bahane,

Muradım, Sen’sin  Sen!

Muradım Sen’sin derken

Kulluğum perde

Öyle bir perde ki

Aşılası değil  sanki

Aşılası en zor perde.

Aşkın ile yanan kulun, kulluk perdesi

Gark  olunca nuruna, silinir,

Kulun kulluğundan fenasının sonucu

Diri olan Sen,

Yalnızca Ben!

Dirilik nuruyla  ahadiyetinde

Kendinde  kendini  gören,

Cümle mahlûkat elbisesinde

İlahiyatıyla seyir eden,

Her dem de kendini  temaşa ettiren,

Canlar canı olan

Delili bilgi,  ayetiyle  hep kendini işaret eden,

Sen!

Biz diyen  meleklerde kudreti  ile

Nebilerde daveti ile

Sebeplerde ayeti  ile

Ölümde hakikati ile

İman dolu gözlere, tavırlarında görünen

Hep Sen!

Zatın  ile insanda gayb-ül  gayb da  bulunan

Sıfatların ile malum olan

Esmaların ile ayan olunan

Tavırların ile âlemlerde sezilen

İman ile sezgide müşahede edilen

Hep Sen!

Dirilik nurum Sen!

**

Sen,  Ahmed  diye görünen  Ben.

Ben, görünenler de surette kendini  perdeleyen Ben,

Ben, görünenlerde fiiliyatıyla  görünen Ben,

Ben, cümlesine var oluş hakkını veren Ben,

Ben, haklar üzeri  hüküm süren  ilah Ben,

Olan, secdededir  âdem varlık canıma,

Gölgeler vadisinde gölgesiz,

İnsanda   görünen Ben.

Bütün hayatı Kur’an olan ,

Kur’an’ı yaşayan  Ben,

Makamlar,  makamı

Mertebeler, mertebesi  Kur’an

Olan, insan da Ben.

Maneviyat yürüyüşünün sonucuyum,  son ucu  Ben,

Gelmiş geçmiş var  olan, gelecek  olan

Bütün insanlığın sonucu, son  ucu olan Ben

İlahlar ilahı, Rabler Rabbi,

Hakem el  hâkim olan

Olan,  insanda Ben

İnsana hakikat çınarı,

Nur çırası

Olan, insan da  Ben.

Ben,  hep  kendini  söyleyen  Ben

Nedeni  yalnızca kendi olan Ben

Varlığının başlangıcı, sonu kendinde noktalanan,

Kendinde bulunan Ben.

Bütün işlerin başlangıcı sonucu Ben.

Ne için olunduğunun sırrı Ben.

Bütün mevcudatın asıl varlığı, hepsine  Aliyy  olan Ben.

Ben derken  mutlak  varlık,

Ben olan  Sen.

Başlangıcı Sen, sonu  Sen   olan Ben

Her şeye içkin  olan

Her şey ile  her şey de bulunan

Bende benimle  ben olan Ben!

Ben olmakta kendine varlık veren  Sen.

Her şey ile her şey kılan Sen.

İlahi   Sen!

Seyrinde,

Sen eyledin beni  Sen.

Evire çevire varlığın da

Kendine kul eyledin yine Sen.

Kulluk hizmetin de

Diriliğin Resulü eden Sen.

**

Ya Rabb!

Dileğim dilediğindir,

Yalnızca Sen olan Ben,

Ben  olan Sen

O denilen Ben

Ben demek Aliyy, Aşkın, Samed, Cami  olan

Varlık mutlakiyetini söylemek,

Varlığını noktalamak,

Varlığını söylemek olsa da

Zatında,

İkilikten, ben demekten dahi münezzeh

Cihetsiz, yalnızca kendi olan Ben.

Dileğim!

Şirki hafide ben demek değil

Bu sesleniş  küfürden, şirki hafiden değil.

Sana olan sevgimden,

İmandan, ihlastan,

Dilimden kelam eden  Senden,

Şirki hafiden değil.

**

Her ne kadar

Fakrda, Sen’in benliğinin

Cihetsiz gölgesizliğinde

Rızada, varlığından hoşnut

Kanaatte, seninle huzurlu

Sulhta, varlığında yek vücud

Olsa da bu can,

Doymuyor, sana aç,

Ta ki Sen, sadece Ben!

Var oluşun heyecanı Aşk!

Aşkım, ışkım Sen!

Ta ki Ben, sadece Sen!

**

Sidret-ül  münteha  kelam ağacı,

Kelam hale tercüman varlık aynası

Sana kör, sana sağır insan olası.

Kendini gör, kendini  bil insan  olası!

Anlar mı bu sözü hiç,  kelam aynası.

Hakk‘a, Hakk’ın sözüne  buğz etme insan olası!

Duy ilahi kelamı, varlık aynası

Seni sana gösterir doğruluk aynası

Kelamdır  bil, Hakk’ın aynası

Gör, duy  Hakk’ı, insan olası

Bil ki bu kelam Hakk’tan

O dur görünen kelam aynasından.

**

İnsan olası kör,

Gör!

Enis-i Hakk olan insanda gör

Diri Hakk’ın  Resulü olan pir de gör

Varlığı varlığına, varlığa ayna olmuş kâmil de gör.

Gördüğün olmasın ne insan, ne resul, ne ayna, ne pir, ne de kâmil

Varlığının kelam aynasında

Fiiliyatıyla görünen Hakk’ı gör

Seni sana gösteren Hakk’ı gör.

Gönlüne tercüman irşad istersen eğer bul!

Secde edilesi, âdem görünen pirini bul,

Bulduğunda, gördüğün de

İman ile başlar imtihan ve borç

İmtihan, doğruyu gerçeği bulmanın dersi

Aslına yol tutabilmenin dersi

Kendini keşfedebilmenin gereği.

**

Varlığından varlık vermiş sana

Aittir varlığın O’na

Varlığın ödenesi borç

Borç, varlığından varasın diye borç.

Var oluşunun haklarını ödedikçe fena bulan canlar

Canan ile varlık bulur

O,  canlar.

Muhabbet, edep ile yol bul

Bir pirin elini tut

Ondan  onun ile var ol!

Dinledinse  kelamı

Var olasın kelam ile

Varlığını ver, varlık  hakkını iste!

Ben olan Ben’den,

Ben  sen, sen de Ben.

Yukarıda bildiğin karşında

Kelam etmekte sana

Sende!

Kelam  etmekte sana.

Gör kendindeki Ben‘i,

Kelam aynasında

Yalınlığıyla görünmekte sana.

**

Uyanası  uyku bu

Uyanmayacak mısın daha

Uyan ki değişiversin mekân

O’nundur dünya mekân

Olsun sana Hakk’ın mekânı, gönül deryası

Her yerde gör  O’ nu  sen,

Gönlünde de göresin, asıl  sen

Sen, seni  göresin asıl Ben!

Uyanası!

Ben sen, sen de Ben

Ben den başkası  yok,

Yoksun  sen!

Uyanası!

Ahadiyetin sırrıdır bu,

Şahıs  olmanın sırrıdır bu

Sen yok, yalnızca Ben!

Gör öyle ise  Ben’i

Gör Ben olan kendini

Kendin yalnızca Ben.

**

Cinsine, ırkına, törene, milletine,  mülke

Eyleme mihnet!

Sen!  Kendinden var edene

Sen olana eyle mihnet

Gaflete düşme,

Aldanma,

Tecelli   hilesi.

Kesret hilesi

Sen, ben ikilik hilesi

Aldanma sen.

Şahıs olmanın ahadiyetinde

Cihetsiz kalınca sen

Başkası değil

Sen, sadece olan Sen.

Bak gördüğün olmaz,

Seslen duyduğun  olmaz,

Kendi  olan başkası  olmaz.

Yerini hiç bir şey doldurmaz.

Gör!

Ben, böylesi  Ben.

**

Bu doğuş!

Şiir diye  okuma sen.

Varlığından sesleniş,

Her cümlede, cümlesinde

Oku!  Yalnızca Sen.

Bu  sesleniş varlığından varlığına sesleniş.

Sen derken aldanma

Yalnızca Ben.

Ben,  ben derken de aldanma

Yalnızca sen  olan Ben.

Varoluşun ikili gerçeğinde sen ile Ben.

**

Kâinat mülkün arşı

Bu arşı tutan dört melek

İsrafil, Mikail, Azrail, Cebrail

Beden dedikleri kâinattan haşr

Gönle erenler ederler  onu Hakk için beyt,

Beden mülk arşını tutan dört melek

Onlardır toprağın, havanın, suyun, ateşin meleği

Sen  beden mülkü arşından  vazgeç

Gönle erenler Hakk için ederler  onu  beyt.

Bil ki  gönle varanlar  hak erenler

Hakk   gönlünü mekân eylemiş bil

Hakk’tan gayrı olan yok

Senliğindir  gayrı olan kendini bil!

Beden arşının melekleri  hizmet  ederler sana

Sen beden mülküne aldanma

Durma er  Hakk’ın makamına

**

Gönüldür muhabbet arşı.

Dört melek tutar bu arşı.

Cebrail,  Azrail, Mikail, İsrafil

Bu melekleri  varlığında bil!

Cebrail  mananın, ışkın meleği

O’nunla okunur O’nunla bulunur her şey,

Azrail  görüntünün var oluşun yok oluşun meleği

O’nunla biçimlenir görünür  ve yok  olur  her şey,

Mikail rızkın, kimyanın, ilişkinin, hâllerin meleği

O’nunla tadılır, O’nunla hâllenilir yaşanılır her şey,

İsrafil  kudretin, cazibenin, düzenin meleği

O’nunla mizan ve nizam bulur her şey,

Hakk’ın gönül deryası mülkü melekleri  bunlar

Hepsini sende cami bil!

Onların işi, fiili  âlemin  rahmeti

Rahmetinde  onlarla görünür  Rahman,

Çalışana, rahmetinde onlarla görünür Rahim

Cümlesi ile yüksel Hakk’a

Sen onları   cümle âlemde de bil!

**

Bil ki Hakk’ın nuru  diriliğin,  şuurun kudreti

Şahıs olmanın gereği

O’nunla varlık bulur yaşar her şey,

Fıtratı gereği  O’nunla bilinçlidir her şey.

O’dur  nuruyla  Melik, Hâkim olan

Cümlesine varlık vererek  rahmet tavrında bulunan

Cümlesine Rabb, Aliyy

Rabb-ül  Âlemin, Hakem-el   Hâkim olan.

Makam  dedikleri değişmez olan

Sen tecelli ile bulsan da  yakin

Başkası  gibi görünür  bil!

Tecelliye aldanan olamaz mutmain,

Sen, Sen olanı  gör!

Uyan!  O’nunla kalk, O’nunla gör!

Makamı  zata  er!

O’nunla bak, O’nunla gör!

**

Gönül  mekânı  Beyt-i Mamur,

Tavaf eder melekler.

Beden mekânı  Kâbe,

Secde  eder  iman edenler.

Tavaf ede ede,   sende  görünene dönerler.

Bil ki  secde, tavaf

Sevgi, aşk, hizmet ile

Sevgisi, aşkı hizmeti olmayan

Uzaklaşır  muhabbet  aynasından.

**

Beden  ağacından  kâinat yükselir,

Döner  O’na.

Gönül mekânında melekler yükselir,

Döner  O’na.

Bil ki  her şey  insandan yükselir

Döner  O’na.

Döndükleri   sıfatı  Hakk’ın,

Bil ki  her şey yükselir   senden  O’na.

Erer  isen eğer  zatı  Hakk’a,

Yükseldikleri  döndükleri  sen olan Ben.

**

Cümle mümkün sana aç!

Sen kendini  onlara aç!

Melekler dahi  yükselirken  emin ol  inerler sana.

Tecelliye aldanma!

Yukarıdaki aşağıda, görünür sana

Zatı  Hakk’a muhabbetle var!

O aşağıda  görünür sana

Âdem canında,  misal vadisinde

Zatı Hakk’ı  zatıyla bil!

Cümle  âlemi  O’nunla bil,  O’nunla gör!

Gör!  Yanında kimse  olmadan  gör!

**

Ahadiyette iki kişinin varlığı yalan,

Bildi isen söyle!  Sen kimsin,  ben kimim?

Yanında kimse yoksa

Ne sen bensin, ne de ben sen

Sen de, ben de

Biz olan hep O Ben.

O Ben olan,

Ettik biz muhabbet!

Biz derken temelimiz  ahadiyet,

Görünüşümüz ikilikte kesret,

Varlık deryasında vahdet.

Biz olmak Hakk ile hakkını bilmek,

Seni,  beni, her şeyi Hakk  ile görüp hakkıyla  bilmek,

Mizanı  nizamda  edep ile haddini bilmek,

Ahadiyetin sırrını,

Kesrette görünürken vahidiyette söylemek

Nesneleri değil, şahıs olmanın sırrını dile getirmek

Sıfat itibari ile

Ne ben senim , ne de  sen ben.

Zat-ı  itibari ile

Bende  sen, sende ben.

Varlık itibarı ile

Ne sensin ben, ne de ben sen.

Ahadiyet itibarı ile

Yalnızca kendi   olan Ben.

**

Dostum!

Biziz bak âlemi tutan.

Biziz bütün işlere bakan.

Biziz  muhabbette selam da bulunan.

Varlığı  vatan tutan.

Okuduysan bu  Hakk sözü

İnsan  eyle   insan olması gereken canı

İrşad eyle  haberiyle o canı.

Haddini  gösterip

Biz eyle o canı.

Eylerken bil, sen değil

Hakk eyler.

Varlığını kendine mekân eyleyen

O’nu  kendine mekân eyler.

Cihanda onu bize dost

Bizim ile biz eyler.

Selamet köşkünde onu mutmain eyler.

**

Devirlerdir devr olunur

Enel  Hak!

Böylesi   devr eyler Hakk.

Zuhurda Biz olası varken

Demeyesin  enel  Hak!

Gönülde  ben demekten de  münezzeh

Kendin olasın sadece Hakk!

Canlara eyle muhabbet,

Gelirlerse sohbet!

Kötülükten men eyle,

İyiliğe meyil et!

**

Ya  Rabb!

Sadıklarız sana,

Kurbandır canımız sana,

Yolundan baş çevirtme,

Sen’den başkasını  dost eyleme,

Unutturduğun, unutanlardan eyleme,

İnsanın, cinin  vesvesesinden, şerrinden

Bizleri emin eyle!

Ya Rabb!

Bizim için istemediğin değildir arzumuz,

Muradındır  duamız.

İbadettir  yolunun  temeli

Yakin kılan ibadet

Her nefesimizde Sen,

Her  nefesimizde ibadet

İlahiyatında bizi var et!

Seni  bilen, gören canlar

Seninle var olan, seni yaşayan canlar

İster mi Sen’den gayrısını  hiç!

Bizi senden ayrı eyleme

Yaşantımızı tevhid eyle

Ahirimizi Seninle Sen eyle!

Ahiret yurdu gönül mekânı,

Gönül mekânında bizi Sen eyle!

Sen bizden  ayrı, gayrı değilsin,

Varlığımızda   dirisin,

Bizi biz eden sıfat sahibi

Fiilimizde görünensin.

Ya Rabb!

Bu duam canlara,

Sen’i murad eden canlara,

Dünya karanlığında,

Varlığından  gaflete koyma.

Seninle çıkılır gönül aydınlığına.

Ya Rabb!

Muhabbet denilen gönlün nur çırası,

Varlığının hakikat mayası,

Muhabbetinde varlığınla  varlık bulup

Kendini unutanlardan eyle!

**

Biz sana avuç açtık.

Acziyetimizi sunduk.

Senden ayrıymış gibi yapıp

Adabı beşerde  haddimizde durduk.

Canlar!

İkilikte değildir özümüz,

Sözümüzdedir örtümüz,

Adabı beşerden dolayı  haddimizde durduk .

Siz  zannetmeyin ki  ikilik var bizde,

Aşikârız iman dolu gözlere.

Özden göze,  özden öze dem tutarız Biz,

Hakk diyenlerin başlangıç dersi Biz,

Sonunda olacakları Biz,

Dünyayı,  cenneti, cehennemi, kendi  nefsini  unutup da

Hakk  ile şuurlu olanlar biz.

Varlığınla şımarma, kibirlenip de bizi horlama

Bizi ikilik cehenneminde sanıp da

İkilik cehennemine kendini  atma!

Duamıza bakıp aldanma!

Duamız, Ben olup da biz olana

**

Ya Rabb!

Nasuh tövbeyle sana duada yönelen,

Şükründe varlık hakkını  eda eden,

Sen’i hakkıyla bilip hamd eden,

Zikrin, fikrin ile yâd eden,

Kullarından eyle!

**

Canlar!

Ben, biz bitmez tükenmez

Kelamı kendinden

Sonu gelmez.

Kelam ikilik aynası

Seyri  zevki  yeterli  gelmez.

Kelam aynasında O,

Sükûtta kendini bulan

Dile getirmez.

Dile getiren ikilikte, ona da kâfi gelmez.

**

Dil denilen ikilikte

Garip olmuşuz karibe.

Dil aynasında bulunur ise

Susmak gerek ikiliğe.

İkilik kalkar ise

Zatını zati bilir diriliğinde.

Aşk ile yanan  canlar

Hayal sultanında O’nunla buluşurlar.

Sükûtta sakin olan canlar

Varlığında  O’na kavuşurlar.

O’na vuslat bulanlar

Başlangıca, Ahadiyete varırlar.

O, onlar

Zatında zatına kavuşanlar.

Başka yerde aramayın!

Her işin başlangıcı ve sonu

Sizde olandır canlar.

Dostlar!

Bu sözü doğru bilin!

Varlığınıza nimet bilin!

Hakikat bu

Varlığınıza rahmet bilin!

**

Her daim coşkundur O!

Varlığından  emindir O!

Zatında kendidir  O!

Bütün işlerin başlangıcı, sonu ola hep O.

Zannetmeyin ki tecellide O görünür

Tecelli olanlar kendin görünür.

Onlarda O, ayet hükmü ile görünür.

Tecelli denilen varlığına delili ayet,

Süreyi  Hakk’ ı okuyun,

Hepsi size  ayet.

Rabb olanı fiiliyatında görün

Hepsi size inen ayet.

Sureyi  ahadiyeti okumak isterseniz

İhlas ile

Her okunan sıfatlarıdır

O zatıyla okunmaz

Yaşanandır, sadece bizde.

Her okunan şahit olunan

Kulluk perdesi ile beraber bir perde

Siz dönün başlangıca cümlesi ile

Zat’ını bilin cümlesi ile

Zat’ına ererseniz siz

Biter hilesi

Ne siz kalır, ne de biz.

**

Ey onlar dediğim siz

Görmez misiniz?

Sadece ben olanla biz

Görmez misiniz?

Kulluk perdesinden soyunup

Ermez misiniz?

Böylesi görünen Ben

Görmez misiniz?

Varoluşun  nesnelerinden soyunup

Görmez misiniz?

Ahadiyetin sırrı Ben  olanda bulunur

Ötelenmeyecek kendilikte bulunur

Yalnızca Ben var, bilmez misiniz?

**

Varlığımdan var kıldım.

Coşkun oldum var kıldım.

Bir cilvedir tutturdum.

Kendi varlığımda karar kıldım.

Bir cilvedir tutturdum.

Örtülerde unutturdum.

Kendi şahsımda karar kıldım.

Değişmez olan benim.

Eminim şahsımdan,

Cümlenizin varlığından.

Kararlılığında Samed olan,

Daim devr eylemekteyim Ben.

Devrime aldanan görmez Ben’i

Nereden bilsin kendini.

**

Zannederler ki her gün bir güneş doğar

Bilmezler ki her gün aynı güneş doğar.

Ben kendini bilenlerde

Kimseler görmez Beni.

İman dolu sadık canlar

Fiiliyatımda görür Beni.

Tecellide zuhurattır bu

Bitmez tükenmez.

Kelam aynasında görünen

Her dilde zuhur etmez.

Zatı ile de görünmez.

Yolu bitirmek için yola koyulun!

Yolda bitesi siz olun!

Bitirilesi değildir O!

Biterseniz Onda siz

Siz, siz değilsinizdir sadece O

Anladıysanız sırrı

Erenliğin sırrın bu

Ne siz var,  ne de biz

Adabı beşerin gereğidir

Siz, biz.

Kelam aynasında görünmenin gereğidir

Siz, biz.

Hakikatin görünüşü için

Muhabetinin gereğidir

Siz, biz.

**

Dost!

Size bize aldanma!

Her şeyin gereğini yaşa!

Hakk ile bil, Hakk ile  yaşa!

Hakkıyla bil, hakkıyla yaşa!

Hakikatte Emir Sultan,

Bu  âlemde görünür  Abdal  Pir  Sultan,

Ahmet’te karar kılan.

Velisi Hakk,  vekiliyim  Hakk’ın!

Sözde  ikilik  var  aldanma!

Sözümden yana daralma!

Bulunulan devirde,

İman dolu akitte,

Okunan vakitte,

Ben olan Ben,

Kendini söyleyen.

Yücelerden bakan, gönlüne sarkan!

Duy, gör

Kalbin yalanlamadan.

Nutku ilahi  bu

Görünen Ben.

Nutku ilahide

Halk eden Ben.

Yanında ne bir yer, ne de bir kişi

Bulunmayan.

Nasıl  sığarım bir  yere?

Temsili sıfatım, tecelli nurum ile

Bakılan insanda.

Görünürüm Âdem diye!

**

Ya Rabb!

Varlığından  razı

Pir  Emir Sultan.

Kulluğunda bulmuştur seni

Abdal Pir  Sultan.

Bu bir ikilik oyunudur.

Kul ile  Hakk,

Kulluk perdedir.

Görünür Hakk.

Hakk, kul ile Hakk ’tır

Zan perdesinde Hakk.

Oyunu bitir,  perdeyi kaldır.

Anladıysan sözü.

Sadece  Hakk.

İkilik hilesi,

Aldanma.

Bu sözü ikilikte bilip

Yanılma.

Her gördüğünde bil ki

Gayrında.

Kâinatı verseler de  kanma,

Sen, sen olanı yaşa.

Razı ol O’nda

Sonuçta da yanma.

**

Hakk’ı görmek istersen

Tefekkür et,  Hakk  için yaşa.

Hakk’a varmak istersen

Kendinden vazgeç,

Kendi olanı yaşa.

Bil ki lütfu ihsandır yaşamak.

Yok iken var olmak;

Ezelden ebede

Sadece

O’nda O’nunla O’nu yaşamak

Lütfu ihsandır

İman ile muhabbete ermek

O’nu müşahede etmek

İhlas ile de O’nu yaşamak.

Asl olan yaşamak,

Eşyayı değil

Şahıs olanı yaşamak.

Yaşamak,

Seyri seferde

Eşyaya aşkın olana varmak,

Hatmi meratipte

Şahsı ilahinin tavırlarında yaşamak.

Yaşamak,

Şahsı Ahad ’ın şahıs oluşunu

Tavırlarında yaşamak.

O’nu hakkınca yaşamak.

Yaşamak,

Zamanda var olmak

Var olanlara aşkın,

Şahıs olmakta yaşamak.

Zamansal oluşta zamansız

Kendiliği  yaşamak

Zaman,

Zaten yaşamak

Şahsı Ahad ‘ın tavrından ibaret

O’nu,  tavırlarında yaşamak.

Emir, kendi olanı yaşa

Zaman tavrında,

Tavırlarda bulunan

Hakk’ı, hakkınca yaşa!

**

Peygamber ümmetim, ümmetim derken

Kullarım, kullarım diyen

Hakk’ı duy.

Böylesi seslenişte

Merhamet, şefkat ile

Hakk’ı gör.

Bil ki Hakk’a hizmet

Aşk, merhamet, şefkat ile

Halka hizmet ile

Birlik deryasında hizmet,

Mahlûkata, insana, ümmete

Hizmet ile

Sen!

Hizmet et’

Hizmetinde, ahlakında

Hakk’ı yaşa.

Sen!

Noktalığında,

Kendini yaşa.

∞

Resule Sesleniş

“Sanırdım ki her doğan güneş ayrı güneşmiş, Bilmezdim ki her doğan güneş aynı güneşmiş.”

Güneş battı der iken battığı yerden doğarken buldum:

Güneş yükselirken şehirler anası üzerinde,

Heyecan ile beklenen, neşeyle kucaklanacak

Âlemlere güneş Mustafa doğmakta

Annesinin korkusu, masum bir bebeğin geleceğine duyulan kaygı,

Kaygının karanlık bakışlarına karşı,

Meleklerin nurlu bakışı;

Kaygıdan doğan, kaygıya doğan Muhammed Mustafa,

Masumiyetin en güzel örneği,

Annesinin kucağında kaygıyı gideren, şefkat ile kucaklanan

Allah’ın nurlu bakışında nura boyanan,

**

Azrail sevgi dolu bakar iken ruhuna dokunduğunda

Ruhu derin uykuya daldı da

Geldiği yeri, unuttu asıl vatanını.

Gözlerini ilk açtığında, rüya misali derin uykuda

İlk gördüğü annesiydi.

Gariplik her dünyaya gelenin gözlerini açtığı anda bulduğuydu.

Tanımadığına bakmanın ilk duygusuydu.

**

Garip Mustafa, devler ülkesinde gözlerini açmakta

İnsanın kutsiyetini saflığında sunmaktaydı.

Ve sevgi, devleri secdeye zorlayandı.

Garip olan, sevgi ile yakinlik edinendi.

Sevgi annesini anne kıldı, dedesini dede kıldı.

Yetim Mustafa alıştığı dünyada sevdiklerini yitirmenin acısı ile de garip kaldı.

Rivayet edilir ki hep garipti.

Kendini ait hissetmediği dünyada, kendine ait hissettiklerini de yitirdikçe, gariplik artmaktaydı.

İnsan garip geldiği için olsa gerek ki

Garibi olduğu, garip kaldığına sebep her ne ise kendi gibi kılmaya çalışarak garipliği aşmaktaydı.

Kendi gibi sevenler gözden kayboldukça, gariplik ağlamasındaydı.

Sevgi yakin kılar iken garipliği bitirmekteydi

Ama

Ayrılıklar hüzünlüydü

Acılar içinde de acziyet, garip kılmaktaydı.

**

Gençlik, haz, arzu ve yer edinmenin gereğinde yaşamaktı.

Haz, arzu ve yer edinmek, ahlakta terbiye edilmekteydi.

Vicdan terbiyenin gereğiydi.

Vicdanında terbiye eden Rabbi olan Allah’tı.

Emin, ahlakı gereği kazandığı sıfat ismiydi.

Kavminin içinde güvenilen genç delikanlı

Gençliğinin baharında garipliği unutmuştu.

Kavminin kızları, aşkı duygusunda yaşamanın duraklarıydı.

Her aşk ulaşılmaz olunca, hasret körüklenen ateşti.

Uzaklar kaçmak için fırsattı,

Tacir olmak dünya ufkunu açtı.

Kavmin ananeleri ayağına bağ, kalbine ıstıraptı.

Her kaçış kalbinde neşeye sebep,

Dünyaya açılan penceresiydi.

Her kaçışın son durağı, eşi ile yuvanın kurulmasıydı.

Korku ile karışık heyecan, geleceğe adım atmanın sınırlarıydı.

Atılması gereken adım, kendi hayrına olandı.

Evlilik, kaçınılmaz duraktı.

Sevgi, eşi ile bütün kılan yuvayı kurmanın harcıydı.

**

Seneler içinde sadece tacir değil,

Olan biteni sorgulayan düşünürdü.

Atası İbrahim’i muhabbetinde buldu.

Düşündükçe kendini İsa’ya yakin gördü.

Musa’ya saygı duydu.

Garip hissettikçe, Kâbe’yi sığınak bildi.

Zemzem içmek zevk,

Kâbe’nin önünde oturmak huzurdu.

Düşündükçe, kendine garip

Olan bitene garip bakmaktaydı.

Gariplik düşüncede karşılık gördüğünde

Derin uykudan uyanmanın ilk basamağıydı.

Düşündükçe kaçtı,

Kendi mağarası, kendi dünyasına açılan kapıydı.

İbrahim’den değer, İsa’dan söz ile miras kalan iman,

Allah’ı aradığının kanıtıydı.

Mağarası kendisine yuva oldu.

O yuvada acziyet ve hüzün göklere uzanan elleri oldu.

**

Elleri tutan Allah’tı.

Uzandığında, “Oku” emri ile görünüş bulan Cebrail oldu.

Yüce Mevla’m, kendine uzanan hangi eli mahrum kılmış ki

Onunda elini boş çevirmiş olsun.

Korku yeniden durak olmuştu.

Beklenen gelmişti ama beklediği gibi değildi.

Gecenin kör karanlığı aydınlık gün gibiydi.

Düşüneni kucaklayan, düşüncenin meleğiydi.

Adı Cebrail olsa da okumanın durağıydı.

Karanlıkta olana, korku uyandıran olsa da

Gerçeğe açılan kapıydı.

Örtüler içinde uykuda olana, uyanmak için uzanan eldi.

Korku, hakikate ulaştıkça, hak olanı yaşadıkça aşılası olandı.

Aşıldıkça da yerini muhabbete bırakandı.

**

Gençliğin aşk duraklarında muhabbete duyarlılık kazanan

Şekilsiz olana âşıktı.

İlahi aşk dedikleri, nurdan ateşti.

Kalp bu ateşte kutsiyete ulaştı.

Nefsi emmarenin yandığı,

Rabbi olan Allah ile terbiye bulduğu

İlahi aşk, Mustafa’yı da yaktı.

Evvela düştüğü yeri yaktı.

Ardından da ardı sıra yürüyenleri yaktı.

Nebilik ateşi halka uzanmıştı.

Ardın sıra gelenler aşk ile hakikate açtı.

**

Hakikati öğrenmek sorun değil ama

Hak üzeri yaşamak sorun olarak görünüş buldu.

Hakikate dair her söz kalplere inerken üflenen ruhtu.

Ruhları hakikate dair ruhlandıkça

Nurlananların ismi mümin oldu.

Hak üzeri yaşamak ile de müslim olundu.

**

Mümin olmak kalpte olduğu için olsa gerek ki sorun sayılmazdı.

Müslim olmak ise hak üzeri olduğu içindir ki

Hadsiz muhaliflerine sorundu.

Sorun, yok etmek ile çözülecek olan olduğunda

Çekilen çilenin sınırları yoktu.

Rivayet edilir ki her duygunun dahi meleği vardır.

“Sabır meleği dahi sabrı onlardan öğrendi” diyen pek çoktu.

**

Hüzün senesiydi:

Sevenler, hamiler tek tek

Tutulamayan, önüne geçilmeyen gerçekte

Varlık sahnesini terk etmekteydi.

Allah’a olan hasret, gözyaşlarında görülmekteydi.

Sevenleri de gözyaşlarında yürümekteydi.

Bu yürüyüş ıraklara gitmenin değil,

Umut ve aşk ile hasreti çekilene yakin gelmenin yürüyüşüydü.

Acziyet, hüzün, gariplik meleklerin muhabbet bakışını

Çaresiz bakışlara çevirmişti.

**

Allah’ın “gel” haberini Cebrail ulaştırmıştı.

Sözün indiği kalbin misali Mescidi haramdan

Asıllara yükselmenin mabedi,

Bedene misal mescidi aksaya

Hüzün meleği Burak ile gitti.

Geçmişin nebilerine imam olan o oldu.

Her gök katında, melek diye gördüğü melekelerine tanık oldu.

Gördüğü her nebiyi aşmak şerefi ile aslına rücu eden de o oldu.

Hasrette amaç Allah ise

Gördüğü şahikalar da kendisine engel olmadı.

Allah’ın huzuruna vardığında

Hiç birine takılmadı.

Geçmişin, geleceğin bilgisi ile o an kendindeydi.

Arasız yakinliğin sırrını bulmuştu.

Döndüğünde Allah ile bakmaktaydı.

Her işinde Zatı ilahiyi bulmaktaydı.

Yakinliğin sırrını kendiliğinde bulmaktaydı.

Beşer olmak, “bedene ait olmak” derler.

İnsan olmak, “ruhta mana ile vücuda gelmek” derler.

Beşer olmaya aşkın insan olarak vücud bulmuştu.

İnsanlığını, insanı Allah ile bulan, insanı kâmil olmuştu.

Allah’a zatında ermenin kapısı onunla aralanır olmuştu.

Kendisinden sonra her daim tartışılan miraç,

Yolunu yol edinenlerin de uğradığı mirasları olmuştu.

**

Her inişin bir sebebi vardır.

Onun inişi ise âlemlere rahmet olmaktı.

İç dünyada hakikati bulmak,

Dış dünyada hakikati yaşamak,

Kevseri dilinde içer iken gözyaşlarına boğulmak,

İlahi aşk ile hasret ateşinde yanmak kaçınılmaz sondu.

Sidret-ül münteha varlık aynası olan kelam ağacıydı.

Kelamında görünüşe gelen, Âlemlerin Rabbi olan Allah’tı.

Buna tanık olan her bir yoldaşı

Musa’nın Tur’u Sina’da yaşadığını Onda yaşadı.

Sohbette kendiliğini Allah ile buldu.

Sohbet kendiliğe giden yol oldu.

Allah’ı arayanlara Tur’da yanan ateş oldu.

“Ben olan Ben”, o ateş gibi görünen nurda bulundu.

Kendiliğe giden, ümmete miras olan yol, sohbet oldu.

Beşer inen, insan ile insan olmayı

Sohbetin göründüğü insan ocağında bulacaktı.

İnsan, insan ile bu ocakta halk olacaktı.

Resul ocağında binlerce güneş doğmuştu,

Binlercesi de doğacaktı.

Dost cemalinde, sohbeti ile Allah her devirde bulunan oldu.

Beden nurun parlayacağı ocaktı,

Nur ile varlık bulacak olan insan ocaktı, beytullahtı.

**

İnsan eser olarak göründüğünde

Halifelik muradı yerini buldu.

Böyle olsa da toplumda karşılığı olmalıydı.

Amaç sadece iç dünyaya taşımak değildi.

Dünyayı yeni bir dünyaya çevirmekti.

İnsanın insanca yaşayacağı yeni bir dünya kurmaktı.

İnsan ile aslına sevk edilecek bir dünyanın kapısı aralanmaktaydı.

Batıl olanın bir hikmeti de olması gerekene sevk etmekti.

**

Öyle de oldu.

Batılın içinde barınamadı hak olan.

Yurdunda yurtsuz kalmak,

İçinde geldikleri ile düşman olmak

Hakikatin görünüşüne alan açmak için bahane oldu.

Hakikat yurtsuz olan iman ehline yurttur ama

Yurtsuz, hakkı gereği ile yaşamaktan da uzaktır.

Musa’ya vaat edilen topraklar,

Hakikati yaşamanın yurduydu.

Bir toprak parçası olmaktan da öte,

İnsanın hakikat ile biçimleyeceği büyük yuvasıydı.

Hak üzeri haddi gereği, üzerinde hakikati yaşayacağı ana kucağıydı.

Hicret, hak ile batılın ayrışmasının da gereğiydi.

Hak, batıl olana sonuçta galip gelecek ise

Hicret kaçınılmaz olandı.

Acziyete düşmek, hüzün ile gariplik

Mümine böylece miras kaldı.

Allah’a olan hasret ise hüzün ve garipliğe baskın aşkta unutulandı.

**

Mekke, ilk ana kucağıydı

Yesrib hasret ocağının ilimle canlı tutulduğu Medine oldu.

Hakikatin hak ve hadler üzeri yaşandığı hukukun adresi oldu.

İkinci ana kucağıydı.

Onların çaresizliğini gören bir göz olsaydı.

Bağrı kan kusar ağlardı.

Ana kucağında ümmet olmak kardeşlere farz kılınmıştı.

Kalplere inen hakikate dair söz, hak üzeri yaşanmaya memur kılmıştı.

Selamet ve huzur müminleri kucaklayan Allah’ın rahmet suyuydu.

İlk ana kucağından ayrılışın hüznüne, hasretine dair ateş sönmeye mahkûm oldu.

Çaresiz bakışlar umut ile canlanıyordu.

Allah’ın desteği yeni kardeşleri oldu.

Vatan olacak yeni topraklar oldu.

**

Unutmadım nebiyi anlatmayı,

Her nebi Allah ile varoluşuna tanık iken

Ümmeti ile kendini bulması gerekendir.

Ümmetini anlatır iken

İki kat acıda kendini bulan,

Acılar katmanlı bir biçimde yumak olduğunda

Gözyaşlarına boğulan

Muhammed Mustafa’yı anlatmaktayım.

Onlar acı çeker iken kendi acılarını unutan,

Dava kardeşlerinin acıları ile acı duyanı anlatmaktayım.

O acılar içinde!

Mevla’ya dair ana kucağı olanı anlatmaktayım.

Ümmetinin sığındığı, gözlerinden esirgedikleri

Canlarına can olan

Sevgiliyi anlatmaktayım.

Habibim diyen Allah’ın

Kullarından habibine bakışını,

Kucaklayışını anlatmaktayım.

Vazgeçmeyenlerin yolunu

Sonuç aldıkları ile yaşadıklarını anlatmaktayım.

Ümmetini anlamadan onu anlamanın da ne kadar zor olduğunu anlatmaktayım.

**

Selam onlaradır, huzur yüreklerinde bulduklarıdır.

İbrahim’in ateşi misali,

Acılar içinde Allah ile selamı, huzuru, muhabbeti bulan da onlardır

Ama

Resul ile huzurda bulunmayı, muhabbete ermeyi, selamda yaşamayı öğrenen, daim kılan, mirası taşıyanlar da onlardır.

Onlar ayrı fertler olarak görünseler de

Aynı amaçta, ortak hareketi ve duygudaşlığı yakalamış olan canlardır.

**

Can deyip de geçme,

Allah’ın her nefes verişinde

Allah’ı hakkı ile yaşayıp hadleri gereği duran canlardır.

Acıların ateşini rahmete çeviren canlardır.

Olması gerekeni çekinmeden yapan canlardır.

Sen onları beşer bilsen de

Onlar insan olmayı Allah ile bulmuş canlardır.

Canlarına nefes Resul’den, onlara miras kalan

Canlar canı Allah ile insan olmayı bulmaktır.

**

Sen Resul deyip de geçme,

Allah’ı hak üzeri yaşadıkları ile görünüşe taşıyan muhabbet ocağıdır Resul,

O ocakta,nasıl insan olunur tecrübe edilmiştir.

Allah ile insan olmayanların sonları da gösterilmiştir.

Onu anlayacak isen sadece onu bilmek yetmez.

Duygusunda hakiki,

Etkiledikleri ile edindiği ortak gerçeklilikte, ortak ruhta biz oldukları ile tanımak

Onu gerçekten tanımanın kapısını aralar.

Sana ondan sayfalarca konuşsam da eksik kalır.

Onu o yapan Allah’tır ama

Ümmeti üzerinden onda kendini görünüşe taşıyan Allah’ı

Rububiyeti gereği tevhitte bildiğinde

Onu, ümmeti dışında anlayamayacağını da bildiğinde

Ümmet olmayı anladığında,

Kalplerine inenin

Sözden önce, muhabbet olduğunu göreceksindir.

İnsanın kalbine inerse muhabbet

Rububiyet, tevhidin gereği olarak görünüş bulur.

O insan, Allah’ın resulü ise

Muhabbet Allah’ın evi kılar

İnsan, insan ile insanlaşır, olgunlaşır.

İnsan aslına uzanmanın yolu olur.

**

İşte!Onlar birbirleri ile insanlıklarını bulan ve inşa edenlerdir.

Mümin kardeşinin ihtiyacını kendi nefsine tercih edenlerdir.

Gerektiğinde birbirlerine can olmuşlardır.

Gerekirse canlarını Allah için, Resulü için, mümin kardeşleri için feda etmişlerdir.

Onlar imanın iki çıtası olan

Fedayı can ve fedayı nefste, insan olmayı bulmuşlardır.

Sen nasıl olurda, onları es geçersin.

Onlar ayrı bedenlerde ortak ruh edinmeleri ile can bulmuş

Âlemlerin kutuplarıdır.

Aynı sofrada birbirlerinden nefes almış,

İnsan olmayı insan ile bulmuş, ölümsüz ruhlardır.

**

Nebi haber verendi.

Hakikat ve hak gönüllere inendi.

Yaşadıkça Resul kılınandı.

İşte Mustafa’nın hikâyesi!

Resul ile resul olmayı, insan olmayı bulan canların hikâyesi.

Birinin kim olduğu kendisini bağlar ama

Sonuçta aşağıların aşağısı da denilen şu dünyada

Söz ile yeni bir dünyaya taşımakta

Ortak değerler alanı oluşturarak yeni bir dünya kurmakta,

Geleceğe kapı aralamakta ise

O sadece kendisi ile okunacak olmaktan öte,

Etkileri ile de okunması gerekendir.

Etkileri onu yakinen tanımak

Daha geniş bir açıdan ona bakabilmektir.

**

Dikkat et!

Ortak hikâyemizi anlatmaktayım.

Dün olanı değil,

Hak ve hakikati değer edinip de yaşayanların

Ortak hikâyesini anlatmaktayım.

Böylesi, uzaklar yakin kılındığında,

Kişiler görünmez olduğunda,

Olaylara aşkın gerçeğe tanık olunduğunda

Ortak anlamda, değerde, duyguda, erekte, eylemde

Gerçeği yaşamanın zevkini anlatmaktayım.

Gerçek böylesi ayna olduğunda

Ruhun yaşadığı zevk olur.

Zevkin duygusunda gerçek

Sadece usa indirgenmeyecek kadar öznel olur.

Gerçek dedikleri böylesi yaşandığında

İnkâr edilmeyecek tanık olunan olur.

**

İşte bu hikâye,

Kur’an’ı yaşar iken anlayanların,

Anlar iken yaşamaya çalışanların,

İlahi sözü değerinde yaşayanların,

Ortak değerde kültür edinenlerin,

Medeniyete uzanırken,

Yeni bir dünya kuranların hikâyesidir.

Bir kişinin değil,

Çoklu gerçeklilikte,

Ortak değerlerde,

Ortak ruh edinen canların hikâyesidir.

Bedir’de imana tanık kılan onlardır.

Uhud ’ta canlarını dişine takıp

Can pazarı olan savaş meydanında bulunan onlardır.

İmtihan edilmenin şiddetine tanık kılan da onlardır.

Hendekte, aç bitap

İlmin şehrini,

İlimle, fedakârlık ile korunacağına tanık kılan da onlardır.

Hak ile batılın savaşında

Hudeybiye’de geri adım atıldığında

İman ile karşı duran da onlardı.

Batılın zayi kılınacağını öngörmemiş olsalar da

İman dolu gözler ile bakanlar da onlardı.

Alan kazanmak için,

Kendilik kontrolü için,

Yeniden toparlanmak için,

Zaman kazanmak için,

Öngörülü bir dünyaya bakabilmek için

Geri adım atamak da gerekirdi.

Barışın arkasında gelecek zaferi görmemiş olsalar da

İmanlarından taviz vermeyen olan da onlardı.

Ortak ruhta, görüşlerde çeşitlenmeyi ilk gösterenler de onlardı.

**

Nasıl okuduğuna dikkat et!

Senin yanlış diye okuduğunda

Sonuç gereği ile açık olacak gerçekler/ hikmetler vardır.

Hikmet müminin kayıp hazinesi ise

Tevhitsel görü, hüsnü zan, hizmet, fakr, tenezzül,

Her şeyi hakkı gereği yaşamak, adalet, sevgi, davayı hakka bürünmek

Ve daha nicesi

Resulden sana düşen,

Ashab ile sana uzanan mirastır.

**

Her iş başlangıcına döndürülür denir.

Mekke’den acılar için de ihanete uğramış,

Zulüm edilmiş olarak çıkanlar

Fetih ile geri döndüklerinde

Yusuf’tan da farkları yoktu.

Hak olan her daim batıl önünde galip gelecek olandı.

**

Sen deme ki Batıl önünde durulmaz.

Hakikat güneşi görünüş bulacak ise hak olan ile

Batıl olan yok olmaya mahkûm kılınmış olandır.

Nebilik son bulsa da insanlık son bulmayacaktır,

Davayı hak uğruna şahadet şerbetini içen,

Hakikati, hak yaşadıklarında görünüşe taşıyan Resuller,

Her daim var olacaktır.

Bunu da bil!

Senden sana giden yolda yalnız olmadığını da bil!

Sonuç hak olanın ise

Taraf olmak, kaçınılmaz sondur, bunu da bil!

Süreçte acıyı bal yapmak, zahmeti rahmet bilmek, yokuşu düz kılmak,

Zorlukları, kendini gerçekleştirmenin fırsatı bilmek,

“Derdini derman etmek” değil midir?

İbrahim’in atıldığı ateşte, yeni bir dünyada doğmaktır, bunu da bil!

Derler ki atadan mirastır, miras olanı yaşamak.

Âdem’den Hatem’e ne yaşandıysa miras olarak bulacağındır, bunu da bil!

Bak! Mirasına talip olduğun nebiye,

Geçmişin yaşadıklarını farklı durumlarda yaşamış,

Karşılaştığı her durumda, nebileri yaşar iken kendini bulmuş,

Kendini Allah ile bulduğunda ise

Nebiliğe, nebilere aşkın resul oluşunda kendini bulmuş.

Allah’ın kullarına uzanan eli, konuştuğunda görünüşe geldiği dili olan resul olmuş.

Tavırlarında görünen Allah’ın aynası olmuş.

**

Mekke, Medine ve fütuhat sürecinde

Hazreti Resul de görmen gereken ise

Bir kişiden daha çok,

Hak olanın gelmesi ile batıl olanın zayi olmasıdır.

Batıl üzerinden hak olan ile kendini görünüşe getiren Allah’tır.

Sonuçta da nimete eren kullarıdır.

Bu hikâye bir kişinin değil,

Sonuçları itibarı ile her yaşayanın ortak hikâyesidir.

Bu hikâyede tanık olacağın ortak gerçekliliktir.

Ortak değerlerde biz olmayı yakalayabilmektir.

Duygudaş olduğunda biz olduğunu görebilmektir.

Ortak hedefte kenetlenerek, gelecek idealinde buluşabilmektir.

Birbiri için olanların birbirlerini tamamlarken

Vicdan da birbirlerine tutunurken

Duyguda birbirleriyle bütünlenirken

Geleceğe doğru yürümeleridir.

**

Vicdan beraber kılar,

Duygular ayna olur,

Akıl, Allah’a hak ve hakikatine tanık kılar,

Yolunu kaybetmemenin de rehberi olur.

Ortak amaç ise

Ayrılmaz bütünlükte, yek vücud olduklarının göstergesidir.

Böyle olduğunda,

Hak olan ile vücud bulanlara tanık olursun,

Kişilere değil, ilkenin vücuda nasıl geldiğine tanık olursun,

Ortak eylemlerde ilke görünüş bulur iken

Kendini görünüşe getiren Allah’a, tavırlarında tanık olursun.

Çıkaracağın ders ise

Hak olanın her daim galip geleceğidir.

Geçmişin dedikodusunu değil,

Yukarıda anlatıldığı gibi

Kişilerin hayat hikâyesini okumaya aşkın

Kendini bulacağın

Ortak gerçekte nasıl yaşaman gerektiğidir.

Ümmet olmanın nasıl gerçekleştiğini görmendir, öğrenmendir.

**

Bil ki!

Gönül deryasında Ben olandan başkası yok,

Mevcudat deryasında Biz olmaktan başka bir yol yok

Öncülerin gösterdiği,

Kendinde ben olanı bulmak iken

İlişkilerde ortak değer edinimi ile biz olabilmektir.

Duygudaş oldukları ile hedeften taviz vermemeleridir.

Her sıkıştıklarında, ortak akıl ile çözüm bulmuş olmayı da göstermiş olmalarıdır

Ortak eylemde sonuç alınabileceğini de göstermiş olmalarıdır.

Söylediklerim,

Kur’an, insan olmak da vücuda gelirken yaşadıklarıdır.

Onların yaşamı, olması gerekenlerin

Nasıl vücuda geldiğinin göstergesidir.

**

Amaca doğru yürür iken

Zor deme, kolay gelir.

Olmaz deme, olur bulursun.

Yok deme, var bulursun.

Sen sonuçta kendini bulursun.

Söz ile imanın dünyasında, kendin olursun.

Allah ile insan olursun.

Uykuda iken uyanık olursun.

Yek pare, yek vücud olursun.

Allah’ın kullarına uzattığı el olursun.

**

Sen zannediyormusun ki

Gelecek, geçmişte olanları yaşamadan günde bulunacak olsun.

Bil ki!

Nebiye hakkı ile salavat getirilecek ise

Ona ümmet olacak isen

Acziyet, hüzün, gariplik

Mirastan sana düşenden, ilk tahsil edeceğindir.

Ruhun dünya uykusundan uyanması için gerekli kılınış olanlardır.

Vicdan, ahlak ve olması gerekeni yapmak

Sen de bulacağın hazinenin, nebilerden kalan anahtarlarıdır.

**

Tevhitsel görü ile de bakmadığın sürece

Örtüler içinde Allah’tan uzak, kendine yitik

Çoklukta kaybolmuş olursun.

Yolunu kaybetme!

Kaybedersen kurtlar kapar.

Rahmet kapıları kapanır da

Bir kapıda tek başına kalırsın.

Kapılar kapandı zan etme!

Tövbe kapısı, senden aslına açık olan

Rahmete yeniden uzanmanın aralığı olarak bulacağındır.

Pişmanlıkta, yaptıklarının sorumluluğunu aldığın,

Rüşt bulmanın kapısıdır.

**

Dönmemek için inat etme, ne olur!

Dönmek için bahane çok iken

Şımarıp da Allah’ı unutanlardan olma, ne olur!

Sen hak olana memur iken

Batıl olana dalma, ne olur!

“Ümmetim, ümmetim” der iken

“Ne olur” demiş olan nebini bul!

Onu yaşadıkça

Merhamet güneşi olarak doğan ol!

Ne olur, diyen sen ol!

“Rahmetim gazabımı geçmiştir” diyen

Allah’ı, böylesi kendinde bul!

**

Yolunu kaybettiğinde

Onların hikâyesine geri dön.

“Onları görsen delidir derdin,

Onlar seni görse Müslüman bunlar mı derdi” diyen

Velinin sesini duyan sen ol!

Yolunu kaybettin ise

Her biri ayetlerin nüzulüne sebep

Örnek yaşamlarını, sana rehber bul!

Olması gerekeni, olmaması gerekeni de

Onların hikâyesinde bul!

Her biri sana ayna,

Aynalarında kendine uzanan bir yol bu.

Eksiklerini aramak, kusur söylemek sana bana düşmez ama

Olması gerekeni, olmaması gerekeni görmek o hikâyeden bize kalan mirastır.

**

Resulü anlattım, beşeri değil.

Ashabı anlattım münafık olanı değil.

Seni sana anlattım, başkasını değil.

İstedim ki

Tarih sayfalarında başkası gibi duran değil,

Öldü bilineni değil,

Kalplerde mirası ile diri olan,

Her mümine, kendinden de yakin duran

Resulü anlatayım.

Ortak hikâyenin ortak gerçeğini göstereyim,

Uzaklarda unutulanın değil.

**

Her bir canda bir değil, binlerce Muhammed yatar.

Önemli olan ise

Ahvaline sadık kalkarak, Muhammediyeti bulmaktır.

İstedim ki

Gözyaşlarında sana uzanan sen olayım,

Seni sana anlatan ben olayım.

Binsene geçse de

Kendini ararken, sana ayna olayım.

Garip bakan gözlerinden

Anlam buldukça, bakan ben olayım,

Ellerini sıkıca tutan Cebrail,

Muhabbetle bekleyen Azrail,

Peşinde pervane olan Mikail,

Varlık kapılarını, sırlarını emri ilahi ile açan İsrafil olayım.

**

Sevgili!

Biz senin ile Allah’ı bulduk.

Sen nasıl buldun ise biz de öyle bulduk.

Gerçeği söylediğine, birebir tanık olduk.

Kur’an’ı yaşayan insan olduk.

Yaşar iken okuyan, anlayan insan olduk.

Zamansız yaşamayı seninle bulduk!

Geçmişe seslenmekten daha çok

Gelecekte yankılanacak ses olduk.

**

Sevgili!

Geçmişi değil, geleceğini duyan ol!

Geçmişte değil, günde yaşayan ol!

Günün insanı değil, geleceğin insanı ol!

**

Sevgili!

İnsanın, halk edildiği mana ocağıdır.

Kendini değil, insanı önceleyen ol!

Allah’a ermek, kendiliğini Allah ile bulmak

İnsanın gerçeği olsa da

İnsan ile anlam bulmak, kendilikte derinlik kazanmak,

Var ettikçe varlık bulmak, varoluşun tadına varmak

Allah ile kendini bulayım der iken

İnsan ile kendini bulmaktan geçer.

İnsan ile Allah’a ermekten geçer.

İnsan dediğini kötü bulsan da

İnsan olduğunu unutma!

Kötü bildiğin, yarın sana ayna olur.

Rahmet, varlığını kucaklamış iken Rahmeti ahlak edinmek

Allah’tan sana mirastır.

Gazap etmek değil, kucaklamak insana farzdır.

Sen seni bulacak isen insana hizmet vazifendir!

**

Sevgili!

Sen yukarıdan aşağıya indirilen değil, tenezzül edensin,

Hizmet ederken dahi tenezzül etmesi gerekensin.

Sen cümle âleme rahmet iken

Allah’ın senden rahmet etmesinin gereği tenezzüldür.

Tenezzüldür seni evrensel kılan,

Seni yarınlara taşıyan,

Aşağıda iken yukarılarda yaşatan

Sen her indiğinde seni sen kılan

Ahlakında övülmene neden olan

Sonuçta Ahmed olmak ile

Makamı Mahmud’u bulduracak olan.

Tenezzül ve hizmet, seni sen kılacak olandır.

Ahadiyeti özünde bulduğunda

Ben olana ermişsindir.

Çoklukta vahidiyeti bulduğunda

Ulu dostlar ile bir olduğunda

Biz olmaya ermişsin

Bil ki makamı Mahmud ’ta olansın

Özünde uyanık, halk içinde olansın

Halk içinde hak olanı yaşar iken

Allah’ı görünüşe taşıyansın.

**

İstedim ki

Önünde duran kendi gerçeğini

Sana anlatan ben olayım.

İnsan olmanın gerçeğini

Sözde anlatan ben olayım.

Sonuçta söz ile bulacak olan, seninle insan olayım.

“Söz mirastır” derler.

İstedim ki

Söz ile sana miras, varlığına ayna olayım.

**

Ya Resulullah!

Haddi aştığımı sananlar var.

Bilmezler ki aşkta hadler görünmez olur.

Kusurdan bakacaklarına, hakikatten baksalar,

Konuşan dilimde hak ve hakikate tanık olsalar,

Muhabbetten olanı yermeseler

Sorgu suale de tutmasalar,

Hüsnü zan ile baksalar

Kendi gerçeklerine tanık olacaklar.

**

Ya Resulullah!

Aşk methiyesi yapmak yerine,

Seni ahvalinle anlatmak istedim.

Dostların ile göstermek istedim.

Yaşadıklarını yazmak yerine

Sonuçta olacağın ile anlatmak istedim.

Olan bitende yaşadığın hikmeti

Seninle anlatmak istedim.

Seni sen yapan ahvalin iken

Takındıklarında kalanlara,

Gerçeğini göstermek istedim.

Ahvalini Allah ile bulan senin

Ahvali yaşandığında

Rahmet olacağını göstermek istedim.

Haddi aşmak değil gayem,

Hak olanı göstermek istedim.

Güneş her doğduğunda,

Aynı güneş olduğunu, zamansızlıkta göstermek istedim.

Zamana ait olanda hiçbir şey aynı değildir.

Zamansız olanda birliği göstermek istedim.

Her sözde,

Bir güneş değil, binlerce güneş olup da doğmak istedim.

Karanlık dünyadan, aydınlığa uzanır kılmak

Gölgelerden hakikate ulaştırmak istedim.

Niyetimde hakiki iken

Güzelliği göstermek istedim.

Güneşi batırıp da karanlıkta kalanlara

Battığı yerden doğduğunu söyledim.

Hakikat derdine düşenlere insan adresini gösterdim.

İnsan âlemlerin noktası ise

Sonsuza uzanan macerasında

Bitmez tükenmez ile varoluşunda

Kendisine gafil kalmamasını istedim.

Dünyası cehennem olan, derdini derman bulan,

Cenneti dost sohbetinde bulan,

İman dolu kalpte Rabbine erenin

Nimet yolunu gösterdim.

Nebiyi anlatırken selameti

Varoluşta barışmakla İslam’da gösterdim.

**

İstekler, sözler bitmez tükenmez

Bu hikâyenin bir kişi ile bitmeyeceğini,

Göstermek istedim.

Bundan olsa gerek ki

Bu hikâyede, Muhammed öldü diyemedim.

Bir değil, binlerce Muhammed doğar.

Bu hikâye biter diyemedim.

Her ölüm umutsuzluğa yelken açtırır.

Muhammed öldü diyemedim.

Bu hikâyeyi bitirmedim.

**

İstedim ki

Geleceğe miras kalan yönü ile

Duygusunda canlı tutulan

Ümmeti ile canlı olanın

Hikâyesini anlatayım.

Anlatırken de gördüm ki

Hikâyesi sadece kendine ait olanın hikâyesi değil,

İnsanlığa ait olanın, hikâyesini anlatmaktayım.

Her vicdan sahibinin göreceği, gerçeği ifade etmekteyim.

∞

Sonsuz Bir Aşk Diledim

Sonsuz bir aşk diledim

Hiç bitmeyecek.

Sonsuzca yaşarken

Hep sürecek.

Zamansız, mekânsız gönül diyarında

Sevgili, sensin diyecek

Şekilsiz, biçimsiz bir dünyada

Vücud buldukça bu aşk.

Ayrılıklar bitecek.

Sevgili!

Seninle, suret bulan

Ayrılıkta hüzün, hasret ateşi ile yakan

Vuslat arayışında sonsuza ulaşan

Her ihtimalde

Hep bu aşk.

Esir olunan ise aşk,

Sonsuzca dilenirken hakikate perde.

Sevgili!

Aşk, varoluşsal bütünlükse

Sen, ben!

Ben de sen!

İkiliğin kalktığı yerde

Yitirmeden, sende biten aşk.

Biz olmanın sevincinde

Sonlandı bu aşk.

∞

Kutb-ül Cihan

Bin bir don makamıdır,

Bu makam.

Padişahın sarayı,

Padişahın tahtı.

Postuna bakarsan,

Fâni.

Özüne bakarsan,

Baki.

Ayet-el Kübra makamıdır,

Bu makam.

On sekiz bin cümle âlemin,

Seyredeni,

Seyrettireni.

Cennetin kutbudur

Bu makam.

Her ân gözeten,

Her ân yetişen.

İnsan dedikleri

Sonradan edinilen bir makam.

Kutb-ül cihandır insan.

∞

Hatır

Yardan “hatır” olmaz ise,

Dünya aşığa zindan.

Yardan “hatır” olur ise,

Dünya âşığa viran.

Ha zindan ha viran,

Âşık kul, olur Sultan.

İlimde zevk eden!

Hatır, İlham, irfan

Olmaz ise,

Bildiğin ziyan

∞

Aşk ile Vardım

Aşk ile vardım kapıya,

Hakk’ı gördüm kapıda,

Aşk ile vardım yanına

Hizmet ile erdim kendisine

Canda bulduğum kendisine.

∞

Sarmaşık

Gül ve sarmaşığın hikâyesini, bilir misin?

Sarmaşık, adı üzerinde,

Saran âşık ya!

Güle âşık ya!

Sarmaşık narindir, zarif ve güzeldir.

Dokunmaya gelmez.

Koparılmaya gelmez.

Ben mi?

Ben sarmaşığım, gülü aşk ile saran.

Gülden koparamaz beni.

Nâ-Hak.

Gül lâtiftir, sevgidir ve güzeldir.

İncitilmeye gelmez,

Koparılmaya gelmez.

Dikenli olsa da gül,

Sarmaşıktan razıdır.

Dikenleri ona dokunmaz.

Ben mi?

Ben gülüm, sarmaşıktan razı olan.

Sarmaşığı koparamaz benden,

Nâ-Hak.

Gül ve sarmaşığın hikâyesini bilir misiniz?

Ayrılmaz bir ikilidir, gül ve sarmaşık.

Biri âşık,

Biri maşuk.

∞

Elif

Elif!

Güzeller güzeli.

Tek,

Eşsiz ve benzersiz bir güzel.

Velilerin Allah dediği

Âşıkların on dörtlük güzel dediği

Kimine göre Hayy olan

Kimine göre Kayyum olan.

Elif!

Varoluşu başlatan

Varoluşu tamamlayan

Her daim olan güzel.

Nebilerin, Rabb-ül Âlemin dediği,

Habiblerin, Ahmed’de bildiği.

Kimine göre Ahad olan

Kimine göre Vahdet olan.

Elif!

Mizanı kuran,

Sübhan bulunan,

Sultanların Sultanı olan güzel.

Fahrı Kâinatın, Kur’an’da dediği

Veliyullahın, Kâbe bildiği

Kimine göre mutlak olan

Kimine göre daim olan.

Elif!

Aşkıyla beni yakan güzel.

Ziyaların ziyası olan

Lahutta hiçlikte denilen

Arş’ta heptedir denilen

Cennette Tuba’da bilinen

Ahir zamanda Ahmed’de görülen

Bilinmeyen güzel.

∞

Susalım Biraz

Susalım biraz,

Ezanları dinleyelim.

Susalım biraz,

Cihanı dinleyelim.

Susmasını bilirsek,

Melekleri de dinleriz.

Susmasını bilirsek,

Huda’yı da dinleriz.

Susalım biraz,

Susmak ikrar.

Susalım biraz,

Susmak edep.

Susalım ikrarla,

Kur’an’ı dinleyelim.

Susalım edeple,

Hakk’ı dinleyelim.

∞

Habib

Rabbim “Habibim” dedi, habibime.

Rabbin, “Habib” dediğine,

Ben habib olmam mı?

Rabbin Habib dediğini,

Ben habib bilmem mi?

Habib buyurdu “kişi sevdiğiyle”.

Habibi habib bilenin

İçi habib olmaz mı?

Dışı habib olmaz mı?

Seven sevilen bir olmaz mı?

∞

Söylenecek

Söylenecek çok söz var, Hamttan yana.

Dilimde Muhabbet, Huda’dan yana.

Yazılacak çok şey var, Allah’tan yana.

Melekler mürekkep, elimde kalem.

Söylenecek çok söz var, Öz’den yana.

Hakk’ın kelâmı bitmez, varlıktan yana.

Yazılacak çok şey var, Allah’tan yana.

Melekler mürekkep, elimde kalem.

Söylenecek söz var, Hakk’tan yana.

İnsanla bilinir, bulunur

O insanda.

Yazılacak şey var, Allah’tan yana.

İnsandır noktası, insanlık mabedi

Melekler secdededir, Allah’tan yana.

∞

Edep Ya Hu Edep

Dünya derdi olan dönsün gitsin geri

Allah derdi olan dönsün gelsin beri

Hakk’ı hakikati arayan sevsin beni

Edep ile gelen bulsun beni

Edep denilen hayâ ile çekinmek

Hakk’ın huzurunda varlığından vazgeçmek

Edep ya hu, edep

**

Edep ile gelen bulur beni

Hakk dergâhıyım, dergâhında bulur beni

Edep ile bilen bilsin beni

Bilen bilir! Yok Muhammed var Allah

Bu sırra eren Resulullah

Dünya derdi hile, çaredir varlığına

Allah, derdi olana, şifa olur canına

Edep ya hu, edep”

∞

Ne İsteyelim

Dostlarım sormakta; “Ne isteyelim?”

Sonsuzlukta; sonsuzu isteyin!

Dostlarım sormakta; “Sonsuza yetişilir mi?”

“İsteyin ki vereyim”, diyor Hakk.

İsteyin!

Vermek, Şanında.

Dostlarım sormakta; “Nasıl isteyelim?”

Aşk ile isteyin!

Ve görün!

Vermek, Şanında.

Dostlarım sormakta; “Ulu Dost,

Himmet eder mi?”

Himmet, hizmette.

Canla hizmet edene,

Canda himmet edendir,

O, Dost.

∞

Aşk

Aşk mı?

Hayata meydan okudun mu?

Bütün putların olan, tabularını yıktın mı?

Sebepsiz gayesiz sevdin mi?

Sevdiğini kendinde gördün mü?

İşte sana Aşk!

Varlığının yokluğunu istedin mi?

Bilenle bilmeyenin “Bir” olduğunu gördün mü?

Yârin varlığı seni mecnuna çevirdi mi?

Yârin ayrılığı seni virane etti mi?

İşte sana Aşk!

Son demde sükûtu buldun mu?

Aşk mı?

Sahibine sor!

Âşıkta, Aşk.

Maşukta, Aşk.

∞

Yaz

Tutuşturdular kalemi elime,

Muhabbet ehliyim diye.

Aşk ile yaz! Dediler,

O, sonsuzdur diye.

Şerre fırsat verme, diye

Canda bulsun halk,

O, insanda diye.

Tutuşturdular kalemi elime,

Halil’im diye

Yaz dediler,

Hazine “İnsan” diye.

∞

Sonu Gelmez

Bir hazine ki sonu gelmez

Cihan tükense, O tükenmez

Kapalı bir kutuda, bilinmez

Bilen olmayınca bulunmaz.

Uyan dostum! Hazine Sende.

Allah dedi, “Âdemdeyim,

İnsanın cemalindeyim”

Uyan dostum! Hazine Sende

Sen, sende bulmadıkça

Ötelerde bulunmaz.

∞

İstekler

Her Âdem, bir Havva ister.

Her Havva, bir Âdem ister.

Her Yunus, bir Tapduk ister.

Her Tapduk, bir Yunus ister.

Her Şems, bir Mevlâna ister.

Her Mevlâna, bir Şems ister.

Her Âşık, Rabbi olan Allah’ı ister.

Rabb, Âşık kulunu ister.

Var olan, isteyene var.

İstemeyene bir şey yok.

Allah, isteyene var.

İstemeyene Allah, yok.

Anlattığım, aslını istemek,

Seyrini istemek.

İstemeyene bir şey yok.

**

Kimi aşk ister,

Kimi rıza ister.

En güzel istekler,

Bu istekler.

Kimi isteyecek bir şey bulamaz,

Kimi istememeyi, ister.

Ulûhiyetin en güzel istekleri

Bu istekler.

Kimi için aczi kabulleniş,

Kimi için, Ulûhiyetten sesleniş,

Var oluş, en büyük istek.

En ulvî istek,

İstememeyi istemek.

∞

Senden Tanrı’ya Uzanan Yolda

Tanrı’yı Tanrı oluşunda bırakmamak

Yaşandığının şuurunda da olmak gerekir.

Davet et, icabet edecektir.

Sev, karşılık verecektir.

Yakinleş, elbet konuşacaktır.

Sen, zan etme ki ulaşılmaz yerdedir.

Sana senden daha yakin, kendiliğindedir.

Senden sana giden yolda bulacağın son duraktır.

**

O seni isterken sen ondan kaçma!

Sen O’na giderken sakın korkma!

Sen sevdikçe, seninle konuşacak olandır.

Sen O’na yürürken

Senden görünecek olandır.

**

Ezan dinlemek, namaz kılmak, zikretmek

Ve daha nicesi

O’nun ile yakinlik bulmanın bahaneleridir.

Bahaneleri vasıta kıldığında

Ne kadar yakin olduğuna tanık olduğunda

Uzakları, öteleri yitirir iken kendin olduğunda

Tevhidin ikili gerçeğini aşmış olduğunda

Ben olanın O olduğunu bilirsin.

**

Her eyleminde sıfat tavrında

Görünüşe gelen Tanrı’dır, bunu da bil

Senden Tanrı’ya uzanan yolda

Yola aşkın kendini bulduğunda

Senden uzak olmadığını da bil

∞

Elif Olmak Boynumuzun Borcu

Elif olmak boynumuzun borcu ise

Ezik durmak niye?

Zora, zalime karşı sırtı dik,

Hakk’a karşı boynu bükük,

Elif olmaksa eğer

Tarih yazmamak niye?

Dilin gerçeğinde Elif sonsuza açılan harf iken

Doğada insan tine açılan kapı iken

Elif olmamak niye?

Elif olacak insan,

Samed’i kendinde bulacak insan,

İslam olduğunda

Nedenini kendinde bulması gereken İnsan!

Ama kendine yitik, aslına düşman

Elif olması gereken insan!

Allah’ta, insanlıkta kendini bulması gereken insan

Düştüğü yerden hak ile Hakk’a yükselmesi gereken insan!

Bak! Mevla’nın elleri uzanmış, her yerde.

Kendini, insanlığı, tarihi yeniden yazmanın elleri o eller

Senin ellerin olması gereken eller,

Senden de uzanması gereken eller.

Kendine, insanlığa uzanmak/ dokunmak ellerine verilmiş iken

Kendini, insanlığı yeniden yaratmak ellerine verilmiş iken

Düştüğün yerden kalkmak sana farz kılınmış iken

Bencilce vahşi yaşamak, geride kalmak niye?

Sen hikmettendir desen de

Olması gerekeni söyledim, niye?

Öze sınır vurma!

İnsandan, insanlıktan mahrum kalma!

Hakikatten, haktan uzaklaşma!

Gölgelerde kalıp da kendinden yoksun kalma,

Diye!

Seni sana söyledim, Allah’tan mahrum kalma!

İlahi nefesi ararken sen,

Yaşarken üflediğin ruhta, bulması gereken sen!

Değer kıldıklarında o ruhu canlı tutan sen!

Âlemlere ruh üflediğinde, kendine ruh üfleyen sen!

Hak üzeri olduğunda, emeğinde kendini bulacak olan sen!

Sen!

Bil ki Allah ile Ben

Kulluğa erdiğinde, senden görünecek rabbin olan Ben

Sonuçta ereceğin nokta yalnızca BEN

Ben!

Her daim kendi olan Ben

O denilirken dâhi, Ben olan Ben

Dengi olmayan, benzeri bulunmayan BEN…

∞

Ben Demekteyim

Ben demek, Tanrı’ya mahsustur derler.

Ben demekteyim!

Tanrı’ya mahsus olanı kendimde bulduğum,

Kendimi gerçekleştirir iken yaşadığım için.

Ben demek, tüketilemeyen kendiliğin dile getirilişidir.

Ben demekteyim!

Tüketilemez olanı dile getirirken,

Görünüşe taşıdığım için.

Ben demekteyim!

Nefsi emmareden uzak,

Ötekini de kendine katarak

Biz olmanın idrakinde Ben olmayı bulduğum için.

Gizli şirkte bulunmak değildir gayem,

Ben derken ismi azamı ile zikrettiğimi dile getirmekteyim.

Dilde benliğini ifade eden, Tanrı’ya tanık olmaktayım.

Eskilerin aksine ben, Ben demekteyim.

İnsan, halifetullah olmanın hakkı için.

Kibirsiz, riyasız şımarmadan ben demekteyim.

Ben demekten de sorumluyum.

Sorumlu olduğumun içindir ki hakkı ile ben demekteyim.

Hak ettiğim içindir ki

Ben demekteyim.

Ben derken

Asıl olanı yaşamanın sevincini de duymaktayım.

∞

Adanmış Ruhlar Aranmakta

Adanmış ruhlar aranmakta

Yarına uzanmak için

Geride kalmamak için.

Dün olanı yanında tutan

Geçmişi değil geleceği önüne alan

Sorunlar karşısında yılmayan

Adanmış ruhlar aranmakta.

Özgünce ve özgürce yaşamak için

Elleri tutar iken Allah’a yükselmek için.

O ruhlar ile kendini tanımak için

İnsan olabilmek için.

O ruhlar ile kendilik bulunduğunda

Adanmış ruhlar olunduğunda

Aranan ruh bulunmuş olduğunda

Yarınlara tutunmak, ulaşmak için

Adanmış ruhlar aranmakta.

Onlar bizi bulduğunda

Âdemi bilmek, anlamak için

Allah’ı görmek için.

Hak üzeri yaşamayı öğrenmek için,

Adanmış ruhlar aranmakta.

∞

Allah’a Ait Olanlar

Allah’a ait olanlar

Bir yere ait değildir.

Bizler Allah’a ait olanlarız.

Yersiz, yurtsuz da değiliz.

Yurdumuz Allah iken

Dünyaya da ait değiliz.

Nefsi emmarenin gölgesinde

Dünyayı yurt kılanlar

Kapılarını ölüm çaldığında

Kıyamet başlarına koptuğunda

Yersiz, yurtsuz kaldıklarında

Allah’a ait olmanın

Ne demek olduğunu anlarlar.

Allah’a ait olup da Allah’a dönenler

Allah’a yakin, yer edinenler

Yurdunu Allah’ta bulanlar

Yarınlara emin adımlarla

Yaşarken, Allah’ı bulurlar.

∞

İnsanım

İnsanım!

İnsan kanından beslenen,

Emekten çalarak yürüyen

Kendi için, dünyayı dahi yok sayan

Şerden beslenirken ödenecek hesabı olan

Kendinden peşin harcarken kendini tüketen

Değilim böylesi olan.

İnsanım!

İnsanca yaşarken Allah ile kendini bulan

İnsana uzandıkça, öz varlığına yol tutan

İnsan ile kendini bulan,

İnsan ile Allah’a yol tutan

Böylesi İnsanım.

Tükenmez kendilikte kendini bulan

Yarına hesabını bırakmadan yaşayan

Böylesi yaşarken

Rahmet ocağı olan

Allah’ı gayrıda değil, kendinde bulan

Böylesi insanım.

∞

Benim

Bu günde arama beni

Dünde de

Geçmiş yanımda

Gün hakkı ile yaşanmakta

Murad edilen bulunmakta

Yarına ayna tutulmakta

Öyle ise gelecek benim.

Geçmişe, güne aşkın yaşanmakta

Hakikat ile kendilik bulunmakta

Her daim olan, kadim yaşanmakta

Yarına da aşkın

Anda olan benim.

Yarında da arama beni

Ötelere atma beni

Anda olan benim.

Zamana uzandığında

Dünde, günde, yarında

Olan da Benim.

Yanlış anlama,

Benim dedikçe

Senin ile ben olan benim.

Ötelere atma beni

Ben derken

Kendiliğe ayna olan da benim.

∞

Anka Kuşu Benim

Anka kuşu benim,

Varlık deryası, sonsuza uzanan yuvamdır.

Düşersem yere, vicdan uğrağımdır.

Vicdan ateşinde yeniden doğan

Günah küllerinde soyunarak yeniden uyanan

Karanlık diyarlarda uçan

Düşüncenin kanatlarında kendini bulan

Cebrail olup yolunu bulan.

Anka kuşu benim.

Sol kanadım tevhide uzanır

Sağ kanadım irfana,

Her bir kanadımda binlerce kanat parlar

Bakışlarımda hikmetin kaçamadığı

Şimşekler çakar.

Kafdağı dedikleri pençelerimin altında

Hakikate dayanak konağım

Her yorgunlukta, zorlukta sığınağım.

Ne için olduğunu Allah’ta bulanım

Allah’a doğru uçarken

Yorgunluğu, zorluğu unutanım.

Sonsuza uçarken varlığımdan soyunurum

Feda ettiklerim ile insan olurum.

Allah’a yakin, muhatap alınan olurum.

Aydınlıkta, nurda kendimi bulurum.

Kuş olmaya aşkın

Allah’ta bulunurum.

∞

Huzur, İslam Ağacı Olmakla Bulduğum

Acılar uğrar,

Varlık ağacımın yaprakları dökülür

Rüzgâr dallarımı büktükçe canım yanar.

Köklerim aslıma uzanır

Göklere uzandıkça dallarım yeşerir.

Rahmet oldukça acılar,

Kök salmanın, yarınlara uzanmanın aracı olur.

Uzandıkça,  silinir acılar.

Gölgemde büyüyenler mutluluğum olur.

Huzur, İslam ağacı olmak ile bulduğum olur.

Gerekirse,

İslam ocağını besleyen ateş olur

Yandıkça aydınlatan can olur

Aslı ile yeniden dirilen olurum.

Ölümü hatırlatırken

Ölümsüzlüğe uzanan yol olurum.

∞

Tevhid Demekteyim

Çatışkıya, ayrılıklara inat

Tevhid demekteyim.

Zamana ait olmak değil,

Zamansız olmaktır dileğim.

Tevhide tutundukça, zamansızlığı bulmaktayım

İrfan buldukça, zamansız yaşamaktayım.

Hikmet dedikleri gerçeği, sonuçta bulmaktayım.

Aşağılarda sürüklenen değil,

Zamansız oluşta yürümekteyim.

Ayaklarım havada değil,

Toprağa sağlamca basmaktayım.

İnsan olmayı da

Şeytanıma inat

Allah’ta bulmaktayım.

Olup bitenlere hikmeti ile bakmaktayım.

Bir değil, binlerce gerçekte yaşamaktayım.

∞

Önemli Olan

Nereden geldiğin, kim olduğun önemli olsa da

Nereye gittiğin, kim olacağın daha önemlidir.

Olan bitene nedenleri ile baksan da

Sonuç, ne için olunduğunun göstergesi olmaktaysa

Sonuçları öngörerek yaşamak

İslam olmanın gereğidir.

Sonuçta hayrını gözetmek

Olan bitende Allah ile yaşamayı öğrenmek

İnsanın hayrına olandır.

**

Şer dediğin hayra, hayr dediğin şerre döner.

Şerde umutsuz kalmak

Hayırda şımarmak

İmandan yoksun yaşamak

Allah’tan, insanlıktan uzaklaşmaya nedendir.

Allah’ın ahlakı,

Adilce yaşamayı gerekli kılmaktaysa

Sonuçları öngörerek yaşamak

Kendi hayrına olandır.

Sonuçları kestiremiyor, öngöremiyorsan

Allah’a sığınarak, sonuçta hayrı dilemek

Geleceğin adına, hayrına olandır.

∞

Vatan Denilen

Vatan dedikleri, vaat edilmiş topraklarsa

Değerlerini hakkı gereği yaşadığın yerse

Yuvan olarak bulduğun, bulacağın yerse,

Musa’ya vaat edilen sendedir.

Kimi için sahiplenilen toprak parçası

Kimi için bir çatısı, iki göz odası

Kimi için Allah’ın bulanacağı beden evi

Kimi için sevgiliye kavuşmanın durağı

Kimi için cennet toprağı.

Vatan dedikleri

Kimilerine göre değişse de

Selamı, huzuru bulacağın yerdir.

İlahi aşka tutunmuş

Mecnunlar için vatan,

Allah’tan başkası değildir.

**

Allah’ım

Sen âşıkların vatanı

Uğrunda yaşadıkları

Can verip can aldıkları

Senin ile kendini buldukları

Vatan olan Sensin.

Âşıkların Vatanı!

Varlık deryasını

Vatan kılan da Sensin.

∞

Cancağızım, Bu Sana

Cancağızım!

Bu sana yazdığım mektubum.

Duydum ki

Bana savaş açmışsın

Yarınıma tuzaklar kurmuşsun

Gönül yurdumu bozguna uğratmışsın.

Değer mi heva için?

Üç beş kuruşluk menfaat için?

Anaların gözyaşını dökmek

Evlatları yetim, öksüz bırakmak

Âdem toprağını kana bulamak

Bereketli toprakları kurutmak

Cancağızım!

Bana İslam derler

Hikmetin, tevhidin, irfanın dini derler

Hikmet ile baktığım için

Yanlış görmediğim için

Sadece uyarmaktayım, kınamaktayım.

Cancağızım!

Savaş sayfan

Benden korktuğunu yazmakta

Korkulan ile yüzleşmek

Senin de kaderindir.

Gerçek, kaçamayacağın kaderdir.

Cancağızım?

Savaş açtığının ben değil,

Allah olduğunu anladığında

Gerçeğin, kaçılmaz olduğunu bulduğunda

Ya ben olacaksın

Ya da küfür batağında çırpınacaksın.

Cancağızım!

El uzattım sana,

Korkma, tutun bana

Sonuçta gerçek,

Benimle bulacağın

Hakkıyla yaşayacağın

Selam durağın.

Cancağızım!

Hadi gel tanışalım.

Ben ol ki barışalım

Gerçeğe kanat açıp

Selamette buluşalım

Yarınlara ulaşalım.

∞

Rahmet Dağı

Rahmet dağı,

Üzerinde kalınacak Hakk’ın dağı,

Hakikate ulaştıracak rahmet ocağı

Kâbe’ye emsal, insan ocağı

Kendini bulacağın insanlık mabedi.

Yaşamak,

İnsanın kaderidir Allah’ı yaşamak

Hak olan ile hakikati yaşamak.

Rahmet dağının tepesinde

Allah ile Allah’ı yaşamak.

İnsan olup İnsanlığı yaşamak,

Tenezzül ederken rahmet dağından

İnsanlığını insanda yaşamak.

∞

İstenen Sensin

İstenen sensin

Mal, mülk değil,

İstenen sensin!

Çocuk olan değil,

Özgünce, özgürce

Muhatap alınacak sensin!

Dış görünüşün değil,

Yak, sana ait ne varsa

Bırak, mal ettiğin ne varsa

Uzan, rahmete dair ne varsa,

Kendini bulduğunda

Hikmetle baktığında

Dünü, günü, yarını anda yaşadığında

Ulaşılmaz, bilinmez denilende

Seyir ettiğinde

Tenezzül et, insana dair ne varsa.

Hakkı ile yaşa, kendine dair ne varsa.

Biricik oluşta yaratılan sen isen

Başkası değil,

İstenen sensin.

∞

Zaman

Kaygı ve umut,

Zamana dair kanatlarım

Yaşarken günde

Dünden kalan izlerim

Yarınlara tutunduran ellerim.

Umut ettiğimi bulduğumda

Kaygılarımı aştığımda

İman ile baktığımda

Zamana ait değil,

Zamansız yaşayanım.

İnsanı zamanda değil,

Zamansız oluşunda bulanım.

∞

Kimler Geldi Kimler Geçti

Kimler geldi, kimler geçti

Hepsi hiçlikte seyir etti

Hiçliğine rağmen varlıkta gezindi,

Kendini bilmeden, geldi geçti

Tarihe mal olduğunda

Kendinden de habersizdi.

∞

Gel Bana

Dünü, günü, yarını

Bırak, gel bana

İnsan olmanın tadında

Buluşalım, gel bana

Şu dar gelen kâinatta

Örtünden soyun, gel bana

Sonsuza uzanırken gönül deryasında

Zamansız yaşayalım, gel bana

Yalnızlık otağından

Kurtulalım, gel bana

Nesnelerine aşkın

Kavuşalım, gel bana

Dayanaklarını aş

Güven, gel bana

Nurda buluşalım,

İrfanda yaşayalım, gel bana

Yaşamın gerçeklerini unutmadan

İnsanlıkta buluşalım, gel bana.

∞

Vicdanıma Dokundu

Vicdanıma dokundu!

İnsan olman gerekirken

Eşek misali kalman

Yılan gibi saklanman,

Tilki gibi aç

Kurt gibi vahşi olman,

Olumsuz her ne varsa, yaşamaya çalışman.

Maskeler arkasında, bana tuzaklar kurman.

Ey nefsim!

Güneş burcunda yaşarken ben

Boynuma borçtur seni kurutmak

Aslına dönük kılmak,

Hakkı gereği ile yaşamak,

Küfre varmadan, Allah ile can bulmak

İşte, budur!

Nefsini terbiye etmenin,

Örtülerden soyunurken

Kendiliğini bulmanın yolu,

Yalın olduğunda, kendine tanık olmanın yolu

Nebilerden kalan mirasın gereğinde yaşamanın,

Nefsine köle olmadan

Hakkı gereği ile yaşamanın,

İnsan olmanın tadını, Allah’ta bulmanın,

İnsanca insanlığını, Allah’ta yaşamanın,

Sonuçta kendini bulmak ile

Kendini yaşamanın yolu.

Varlığıma dokundu!

Benden uzak yaşaman.

Güzellik yerine, çirkinlikte kalman.

∞

Suç Denilen

Suç denilen,

Cezayı peşinen kendi nefsine vermektir.

Tutunurken yarına

Kalbe zincir vurulan

Vicdana tutsak kılan

Bedeni azaba koyacak olan

Her nefsin önünde bulacağı gerçeğidir.

Zulüm yakışmaz Allah’a,

Adalet ise şanındandır.

Her türlü karakter tavrını

Bütünlediği noktadır.

Kaçılamaz sonuçta, bulunacak olandır.

∞

Ya Resulullah

Canlar canını sevmişim

Ya Resulullah!

Nesnelerin gölgesinde

Kendine yitik kalmaktan ırak

Nesnelerine aşkın yaşamayı öğrenmişim.

Şahıs olmanın gölgesiz oluşunda

Her cana ırak olmayışta

Gölgesiz olmayı bulmuşum

Ya Resulullah!

Canlar canında

Her zamanın dirisinde

Dünden bugüne

Mirasını bulmuşum.

Mirasını yaşarken

Senin ile Allah’ı bulmuşum

Ya Resulullah!

Seni bulmadan

Zata erilmeyeceğini bilmişim.

Seni yaşarken sensiz kalındığında

Allah ile vahidiyette

Yaşandığını görmüşüm

Ya Resulullah!

Seni sevmeyenin

Nasipsiz olduğunu fark etmişim.

Seni sevdikçe

Canlar canını sevmiş,

Aşk olup da kendiliğe yükselmiş

Kendime inmişim

Ya Resulullah.

∞

İnsan

Dertler acılardan kırbaç

Karanlıkta hayaller

Kaybolur insan.

Zülüm batağında çırpınır

Ufukta kaybolan umutlar

Kendine yitik insan.

Dertler fırsat, hayaller çıra

Kırbacı elinde

Çırayı aşk ile uyandırmalı

Yürümeli insan.

Zulüm aydınlığa kapı

Umut zamana tutunmak

Aydınlığa umut ile yürümeli insan.

Us ile gerçeği bulurken

Vicdan ile yol bulmalı insan.

Korkulara aşkın yaşandığında

İmanla emin adımlar

Kıblesi Allah, olması gereken insan.

Allah’ı, gerçekleştirdiklerinde yaşadığında

Kendine açılan kapıdır insan.

Kapıya uzansa

İman, aşk, vicdanda takvayı bulsa

Gerçeği ile tanışacak insan.

Varlığını yoklukta

Allah ile bulması gereken insan.

Kendiliği zamansızlıkta,

Anda bulacak insan.

Ali, veli oluşu

Özünde, duygusunda bulması gereken insan.

Aşağıyasürüklenişten kurtulmalı

Kendini bulmalı insan.

Kendini bulmadan,

Binlerce vakit ve nesnesinden

Kadri yüksek olduğunu, bulamaz insan.

Kendini bulmadan

Huzuru bulamaz insan.

Kendini Allah ile bulan insan,

Kendini yaşarken mutmain

Meleklerin üzerine indiği insan.

Bir güneş gibi doğmuştur

Milyarlarca insan.

∞

Zaman-sız

Zaman,

Gözler önünde akan

Nesnelerine tutunulan.

Çırpınırken içinde,

Erdemler ile üzerinde

Yürüdüğüm deniz.

Ahadiyet deryasında

Kendilik kaynağında

Sonsuzda akan deniz.

Kıyıları olan nesnelerinde

Her iz bırakan silindiğinde

İzler miras bırakılırken

Çapa atılan miras gemisinde

Yaşanılan deniz.

Kâh fırtınasında boğulmakta

Kâh yüzerken kıyılarında

Yaşanılan deniz.

Sen!

Allah’tan akarken

Allah’a akan deniz!

Adaletin kısas dalgalarında,

Biçimsizken biçimlenen deniz.

Silinirken sende!

Sırrın, gerçeğin olan kendilikte

Ölünmeyeceğini bildiğimde

Kendilik zemininde

Kendisine aşkın yaşadığım deniz.

∞

Yolunu Kaybettinse

Yolumu kaybettim.

Geride bıraktıklarım, önümde bulduklarım

İçinde olduğum yalnızlığım

Çocukça kalışım.

Bağrımda ellerim

Yorgun ayaklarım

Acziyet ve çaresizlik kaderim

Yolu aramaktayım.

Ya Rabbi!

Sonuçta sana uzandı yolum.

Sensin,

Evvel ve ahir

Sensin,

Batın ve zahir.

Bir daire çizdim

Başlangıcı, sonu sen!

Özümde bulunan, eylemlerimde görünen sen!

Bir daire çizdim

Merkezinde sen.

Pervane olup etrafında dönen ben

Sana uzanırken

Yolumu buldum ben.

∞

Haset, Haris ve Kibir

Haset, haris ve Kibir

Cehenneme çaktığım

Ateşten üç kazık.

Bunları yaşarken

Nefsine cimri, emanete müsrif, kendine hain kişi!

Hasette, kendini kemiren

Harisken, dünyayı kemirmeye çalışan

Kibirde, nefsini haksızca kutsayan kişi!

Vicdanın pişmanlık durağında

Ağzın kanlar içinde,

Tövbede,

Çıkarmadıkça üç kazığı,

Cennetin kokusu dahi sana haram.

Gözünü karartan,

Öz kendiliğine düşman kılan

Kurtulman için bu belalardan

Bir yol daha var.

Hayrı gözet, rahmet ol!

Dök, seni kemiren kurtlarını!

Gözü tok, sükûnet sahibi ol!

Dök, dünyayı kemirmeye çalıştığın dişlerini!

Tevazuu, fakrı gözet!

Bırak, nefsini ilah edinmeyi!

Emanete müsrif, nefsine cimri olmaktansa

Nefsine buğz et, yiğit ol!

Kır, sırçadan sarayını!

İnşa et, gönül sarayını!

Cennetin kokusundan da ileri

Yaşa, kendi cennetini!

Sana yazdım, kendine hain kişi!

Korku ile umudu,

Huzur ile selameti.

Cehennemin üç kazığı

Saplanmış yüreğine.

Yiğit olmadıkça,

Korkularını aşmadıkça,

Nefsinin yalanını, kusup atmadıkça,

Cenneti yaşamak sana haram.

Yiğit oldukça cenneti bulmak,

Cehenneme aşkın cenneti yaşamak

Hak ettiğindir, seni bulan.

∞

Korkarım

Allah’a iman dedikleri,

Hakikate tutunmaktır.

Ameli salih dedikleri,

Allah’a göre yaşamaktır.

Ahrete iman dedikleri,

Ölmeyeceğini bilerek yaşamaktır.

Akıbete dikkat dedikleri,

Gözetirken adaleti

Kısastan kaçamayacağını görüp,

Hakkını, haddini bilip,

Allah’a göre yaşamaktır.

Yar!

Yar Allah’ım yar!

Sensiz yaşanacak bir ömürden

Korkarım.

Senin ile biçimlenen, yaşamın her durağında

Yaşamı seninle anlamlı bulurum.

Dünde, günde, yarında

Ölümsüz yaşarken

Seni yaşarım.

Ölüme göre değil,

Sana göre yaşarım

Ölümden korkan değil,

Senden korkarım.

Rıza, aşk ile tutundukça Sana

Korkularımı aşarım.

∞

Söz

İnsan konuşur,

Dalgalanır âlemler.

Ey söz!

Ne mübarek şeysin.

Geçmişi, günü, yarını taşır

İnsanda biçim kazanır

Âlemleri yuva kılar

Bereket toprağı olan, âdemde filizlenirsin.

Seninle anlam kazanırken

Kurulur yeni dünyalar

Taşıdıkların ile yükselinen yarınlar,

Miras olduğunda

İçinde doğulan tarihsin.

Seninle dile gelirken

Acılar, mutluluklar, cümle kâinat

Varlığa aynasın.

Sen ne mübarek şeysin.

İnsan konuşur,

Söz yere düşmeden

Biçimlenir âlemler.

Konuştukça!

Biçimsiz iken biçim bulan,

Anlam kazanan dünyalar

Belirsizliği, belirgin kılan bakışlar.

Sen kudret taşırken

Göklerden yerlere üflenirken

Gerçekleşirken, insan olmaktasın.

Yürümek için tutunulan

Allah’tan uzanan

Kelam ağacının dallarısın.

Cehenneme odun kılan

Cennete tutunduran.

Zamansızlığa kapı aralarken

İnsana üflenen ruhsun.

Korunası sırça sarayda

En dikkat edilmesi gerekensin.

∞

Of Dahi Demeyeceksin

“Of” bile demeyeceksin dedi yaratan!

Görünen o ki

İlahi emri unutmuşsun!

Nefsinin hevasına kanmış

Anacığını, babanı unutmuşsun.

Öfke selinde kaybolmuş

Değerlerinden soyunmuş

Anacığını, babanı şeytanına satmışsın.

Sen ne biçim bir mahlûksun?

Seni sen kılanları bırakmış,

Şeytanlara kendini satmışsın.

Emekleri üzerinde kalmış

Mirasından soyunmuşsun.

Sen ne biçim bir mahlûksun?

“Of” bile demeyeceksin dedi yaratan!

Ana, baba hakkı

Yaratanın üzerindeki emek hakkı,

Varsa Allah’a imanın

Budur tevhidin hakkı.

“Of” bile demeyeceksin dedi yaratan!

Kan kussan, gülücüğü eksik etmeyeceksin,

Çaresiz kalsan, hissettirmeyeceksin

Her neyin varsa senin değil,

Önce onların olduğunu bileceksin.

Nefsinin hevasına, şeytandan arkadaşlarına,

Anacığını, babanı satmayacaksın.

Onlara duyarsız kalmayacak

Gözyaşlarına yitik bakmayacak

Ahlarını almayacaksın.

“Of” bile demeyeceksin dedi yaratan!

Hayr dualarını kazan ki

Bereketlensin dünyan.

Hızır yoldaşın olsun, Musa da komşun

Muhammed, sende bulunsun.

Hizmetin ibadet olsun.

“Of” bile demeyeceksin dedi yaratan!

Allah’tan miras emaneti, üzerindeki emeği

Zayi kılmamak için

“Of” dâhi demeyeceksin!

Mümin ise anan, baban

Saygıda kusur etmeyecek

Sevgiden taçlar örecek

Gönül yuvalarına girecek

Aileyi yok kılmayacak

Yuvanı yıkmayacaksın.

Onların rızası ile Allah’ın rızasını kazanacak

Göklere uzanmanın yolunu

Böylesi edineceksin!

Unutma

“Of” dahi demeyeceksin!

∞

Senden Başkası Yok

Kendin ile baş başa kaldığın gönül meydanında,

Senden başkası yok!

Allah’tan başkası yok!

Sen özün ile ayağa kalkmadıkça,

Olması, yapılması gerekenleri yapmadıkça,

Sana kurtuluş yok!

Kurtuluş, senden sana giden yolda,

Arama, Allah’tan başka duranda!

Başkası gibi durmuyor

Seni sana gösteriyor olanda

Allah’tan başkasını da arama!

∞

Bil

Duydun mu?

Mazlumun ahı yerde kalmaz,

Arşı titretir.

Zalimin yaptığı kâr olmaz.

Allah’ın adaletinden kaçan olmaz.

Görmedi mi?

Hakikat, hak veçheden görünür.

İman dolu bakışlara

Sır perdeler silinir.

İlahi adalet, sonunda görülür.

Anlamadın mı?

Kör, sağır, anlayıştan yoksun

Kendine zalim duyarsız!

Ahmak olan,

Cehennem kuyusudur dipsiz.

∞

Sen ve Ben

Sen ve ben

Uzaklardan çağrışırdık

Hasret aşk ateşi olunca

Gönül ocağında kavuşurduk

Sen ve ben

Dün, birbirimize tutunduk

Bugün, ortak gerçekte buluştuk.

Yarını, sana emanetken bulduk.

Sen ile ben

İki kadim dost,

Canı cana katıp da

Birbirimizde buluştuk.

Nice hayat içinde hep kavuştuk.

Ne Sen beni bıraktın

Ne de ben Seni bıraktım.

Senin sırrın, benim gerçeğim

Âlemlerden dahi kıskandığım

Sırrın namusum,

Kendimde sakladığım.

Aşikâr olurken her sır,

Hakkı ile yaşarken namusum.

Yokluk diyarından uzanırken Sana

Sonsuz yalnızlıkta tutun bana.

Ne olur, sensiz koyma!

Senden yitik kılma!

Uzaklara yollama!

Ben, Sen ile oldum ben.

∞

Hakikat O

Yaratandan gelen şifa

İster zehir olsun ister bal.

Yaratandan gelen hikmet

İster cefa olsun ister sefa.

Yaratandan gelen hak

İster zulmet olsun, ister nur.

Veren O’dur, alan O,

Seven O’dur, sevilen O.

İşin özü budur

Her yaratımda görünen O

Hakikat O.

∞

Garip Hane

Düştük garip haneye,

Bize seyir düşer.

Acılar dahi olsa seyirde sabır düşer.

Düştük çilehaneye,

Bize ram olmak düşer.

Kulluğun gereği, hizmet etmek düşer.

Yolumuz düştü, dünya iline

Hakk’ı hakkıyla yaşamak

İnsan olana düşer.

∞

Dervişlik

Dervişlik zor zanaat,

Er meydanında üzerine yıkıldıkça dünya

Ayakta durmak

Batıl olana meydan okumak,

Sükûtta sabır, ahlak ile yol tutmak.

Dervişlik zor zanaat,

Er meydanında nefisini düşman bilip,

Nefsi emmare ile savaşmak,

Olacak iş mi sonuç almak?

Allah’a tutunmak, hizmeti gözlemek

İnsan olmaya dair ne varsa hakkı ile yaşamak.

Allah’ta Allah’ı hakkı ile yaşamak

Nefsi emmare hilesine aşkın yaşamak

Sonuçta kolayı gerçekte bulmak,

Dervişlik,

Zoru gerçekle karşılamak

İnsanlık meydanında, insanlığı kucaklamak

Allah’ın âlemlere uzattığı eli olmak

İnsana uzanırken Allah’ı bulmak

Varsaydıklarına aşkın kendini bulmak

Gerçek olduğunu bilip, hileye kanmamak

Kendini kendine yol kılmak.

Dervişlik, kendiliğe dair

İnce ve derin bir sanat.

Aşk ile renklenen

Zorluklar ile biçimlenen

Gayret ettikçe görünen

Sırı, gerçeği olarak barındıran

Cazibesini, yaklaşımını gizemde bulan

Yaşamı, yaratan ile zevkli kılan

Paramparça değil,

Her daim bütünlükte kendini bulan

Dervişlik,

Zor ve güzel sanat.

∞

Ne Oldu Sana

Sen değil miydin?

Kapıyı aşındıran

Eşikte duran

Hizmeti gözleyen.

Sen değil miydin?

Avuç açan

Dualar ile yol tutan

Yakarışında kapıları açan

Sermayesi gözyaşları olan

Gözyaşlarında yıkanan.

Ne oldu sana?

Nefsim!

Sırtını dönen

Hainlerin kaçtığı gibi kaçan

Düştüğü yerde dona kalan.

Tövbeler tövbesidir sana hak olan.

Dönmedikçe aslına

Selam sana haram.

Kendini bulup, keşfetmedikçe

Acılar, belalar girdap

Sebeplerden fırtına

Sen cebelleşirken

Kurtuluş yolu sana haram.

Azıcık dur!

Bir nefes al, Hakk’tan.

Tövbeler tövbesine uğramadan

Gözyaşlarında Kevseri içmeden

Aslına dönmek sana haram.

Hakk’ın kapısı âdemdir.

Âdeme hizmet etmez

Doğrulukta, hayırda sürekliliği gözetmez isen

Huzur sana haram.

Huzur sana haram ise

Sensin kendine haram.

∞

İslam, Sonuçta Edinilmesi Gereken

İslam sonuçta edinilmesi gerekeni işaret eden kavramdır.

Ereğinde yaşandığında, hak edilmiş olandır:

İslam, Kur’an’ın yaşanmasıdır.

İnsan denilen gerçeğin

Kendini yaşamasıdır.

**

Gökler, yerde görünüş bulur

İnsan! Kur’an olduğunda

Görünüşe gelen Allah olur.

Gökler ve yer,

Kendiliğine doğru yürürken

Kutsi basamakları olur.

**

Nerede İnsan!

Kan döken,

Günahta fütursuzca yaşayan

Aşağılara sürüklendikçe

Parçalanmış insan!

Döktüğü kanın içinde,

Fütursuzca yaşadığı günahta

En büyük günahı,

Kendine ihanet etmekte bulur.

**

Acılar durak, dertler fırsat olduğunda

Kendine yabancı, kendini arar.

Sorguladıkça,

Geçmişin günahları cehenneme odun,

Vicdan, cehenneme açılan ilk kapı olur.

Cennete uzanmanın yolu olur.

**

Cehennemin dibi görünmez,

Acılar bitmez.

Pişmanlık insanı kavurduğunda

Yanmak değil, pişmek

İnsanın uğrağı olduğunda

Yanıp da kül olacak değil,

Yok olacak da değil,

Vicdan ocağında pişen

Kendine dokunduğundan da habersiz

Hüsran durağı olur.

**

Aşk, hasret, hüzün

Nur deryasına gark edecek ateşler olur.

Ateşe tutundukça,

Zor olanı yaptıkça,

Sonuç senindir.

İslam, sonuçta edindiğindir.

Edineceğin dindir.

**

Kolay mı İslam olmak?

Zor olanda Allah’ı bulmak?

Var olduğunun tadına varmak?

Kolay mı insan olmak?

İslam olduğunda kendini bulmak?

**

Ey İslam’ım diyen!

Soruların cevabını bulacak olan sensin.

İslam’ı yaşarken kendini bulması gereken sensin.

Nesnelerinde değil,

Kendiliğinde bütün

Kendiliğini bulması gereken de sensin.

**

Vicdanda günahlar seni kovalarken

Vicdan günahların kovalandığı yerken

Ruhun iyilikler ile doyması gerekirken

Kendini gerçek olanda bulması gereken de sensin.

**

Kendiliğini şiir gibi okuması gereken

Duygusunda İslam olması gereken

Hakiki insan olması gereken de sensin.

**

Düşündükçe yol almalı,

Olması gerekenler yapılmalı,

Hazine kendilikte bulunmalı,

Yaşadıklarında, halife olması gereken de sensin.

∞

Fırkayı Naciye

Fırkayı naciye dedikleri

Salih ameli önceleyen salihler

Hesabı mahşere bırakılmayan öndekiler

Harama meyil etmeyen takva sahipleri

Yoldan sapmadan nimete erenler

Âdemden Hateme

Sonrasında da

Allah için yaşayan

İslam milletine derler.

Değil Sünni, Şii, Alevi, Vahabi

Ve daha nicesi

Hak olandan sapmış nicesi

İçlerinde çıksa da inci tanesi

Allah katında kendini bulan

Takva sahipleridir.

Onlara er derler

Erkeği, kadını ile birdirler

Allah katında diri

Hakkı gereği yaşayan velidirler.

∞

Özgürlük

Kusur görme, kusurun olur

Yanlış bilme, yanlışın olur

Günahkârı hor görme, günahın olur

Hükmettiğin elbet seni bulur.

Allah’ın adaletinden kaçış yok

Yaptıkların seni bulur.

Haddini bilen, hayrı bulur.

**

Gelecek dediğini yabana atma

Yalan söyleyip ateşten gem takma

Hor görüp buzdan dağa hapsolma

Zina yapıp kararma

Kul hakkını gözetmeyip kendini ateşlere atma

Yarınını nefsine satma

Özgürlük dediğini

Hevanda arama.

Gelecek deyip de geçme

Kendini yaptıklarına esir kılma

Adalet er ya da geç seni bulur.

∞

Olmasın

Senin cehennemin üzerine

Kurulacaksa cennetim

Olmasın!

Acılarından mutlu olacaksam

Olmasın!

Gözyaşlarına sebep bensem

Olmayayım!

Ahuzarına sebep bensem

Olmayayım!

Âdemoğlu!

Aynı atanın çocuklarıyız

Aynı varın sonuçlarıyız

Ortak noktalarda anlaşmalıyız

Ortak değerlerde buluşmalıyız

Cehennem değil, yarını cennet kılmalıyız.

Zararın kârım olacaksa

Olmasın!

Perişanlığın benim yararımaysa

Olmasın!

Sana benden zarar gelecekse

Olmayayım!

Kan kusturacaksam

Olmayayım!

Âdemoğlu!

Sonuçta insanız

Hatalarımız olsa da

Af etmesini de bilmeliyiz

Beraber yaşamayı öğrenmeliyiz

Kötülüğü iyilikle savmalıyız

Cehennem değil, yarını cennet kılmalıyız.

∞

Bak

Hep sona bakarsın

Başlangıca da bak!

Nefesi Rahman üflendiğinde

Canlanan dünyalara da bak!

Bir sana mı üflendi

Nefesi Rahman?

Her daim üflenen ruha bak!

Her nesne birbirine can kılınmış

Her birine can veren

Gizli duran Allah’a bak!

Bu doğuş!

Okurken canlanan

Anlam dünyana da bak!

Birbirine muhtaç kılınmış her mahlûk

Her daim dokunan âlemler atlasında

Dokuyan yaratana bak!

Evvel neden O’dur!

Sonuçta varacağın nedenine bak!

Bir yaşam yeter mi?

Gerçeği bulmaya

Sayısız, hikmet dolu işlerinde

O’nu anlamaya?

Son diye gördüğün ölüm hilesinde

Bitimsiz yaşamda Allah’ı anlamaya bak!

Emir, her şeye biçilmiş bir gaye

Sen kendi gayende

Allah’ı hakkı ile yaşamaya bak!

∞

Duyarlılık

Sabahın şavkı ile yıkandı gözlerim

Hava parçalı bulutlu olsa da

Sağımda doğan güneş

Solumda batmakta ay

Önümde enfes bir manzara

Çocuğunun elini tutan ana

Ekmeğinin peşinde koşan insan

Yürüdüğüm kendi dünyam.

Kâinatın ferdi isem

Bu dünyanın âdemi isem

Başlangıcın sonucu isem

Misal vadisinde gezmekte isem

Her şey, beni bana anlatır.

Biraz tevazu ve duyarlılık

Her şey, seni sana anlatır.

∞

Koşarım

Zulmün elleri uzandı ayaklarıma

İtiraf edeyim, korkarım!

Karanlıktan aydınlığa,

Çocuk misali koşarım.

Hiç kaybetmedim

Korku ve neşeyi

Yitirsem,

Kendimden korkarım!

Karanlıktan aydınlığa

Bunlar ile koşarım.

Zulmün acıları serildi önüme

İnsanlığımdan utanırım.

Utancım ile geleceğe

Umut dolu bakarım

Bugünden geleceğe

Çocuk gibi koşarım.

Hiç kaybetmedim

Utanç ve umudu

Yitirsem,

İnsanlıktan korkarım

Karanlıktan aydınlığa

Bunlar ile koşarım.

∞

Kargalar

Kargalar;

Mağrur, kibirli ve bencil

Karalıklarına bakmaz

Leşe batmış gagaları ile bağırırlar.

Ayakları leş kokarken

İnsandan, insanlıktan uzak

Havada uçarlar.

İnsan olmaya direnirken

Bencilce yaşarlar.

Heva göğünün hırsızları

Nefsimin gizli yanı

Beni hep korkuturlar.

Sizler gibi olmaktansa

Göklerde hazin uçmaktansa

Sürünecek olsam da

Yerde âdem olur yürürüm.

İnsan olur sevinirim.

Kargalar!

Ben sizden uzak

Siz benden uzak

Hak olan ile şükürde yürürüm.

Nur göğünde Allah ile

Âlemlerde süzülürüm.

∞

Dünyam

Tavana bakarken renklenen dünyam

Bir ucu geçmişin anılarına uzanır

Bir ucu gelecek hayallerine

Kaygı, umut, sevgi, korku,

Duygularım, isteklerim

Düşündüklerim ve hayal gücüm

Daha nicesi ile renklenen dünyam.

Tavan kaybolur gözlerimin önünde

Dünyam, dünyalara açılan kapı olur.

Zan etme basit bir dünyam var.

Gerçek, yaşarken inandığım olur.

İnandığım, dünyalarda karşılık bulur.

Dünyamda yaşadıklarım

Dünyaların gerçeği olur.

Kendi gerçeğime, yabancı durmadığım

Bir dünyam var.

İddialı olduğumu zan etme

İnandığım, yalnızca bana ait bir dünyam var

Bu dünyadan,

Yeni dünyalara uzanır

Yeni dünyalar kurarım.

Tavan görünmez tuvalim

Yeni dünyalar hayalim

Diri kıldığım, ruh üflediğim isteklerim

Yeni dünyalar kurar.

Dünyamdan uzanırken sana

Dilin gerçeği ile gör!

Yeni bir dünyan var.

∞

Az görme

Rahmetten bir damla,

Az görme!

Çoğalır, dağ olur.

Hayırdan bir zerre

Az görme!

Çoğalır, bereketten kaynak olur.

Senin önemsemediğin

Çoğu insana hayat olur.

Acılara merhem olur.

Yaratanın kullarına ikramı olur.

Az görme!

Senin, nefsine yaptığın hayr olur.

Yarın önünde bulacağın nefes olur.

Kısas, yaptıklarının karşılığını bulmaksa

Rahmetten sana uzanan can suyu olur.

Rahmetten bir damla,

Az görme!

Günahlarına bedel, hayrın olur.

Elinden çıkan ile kurduğun dünyan olur.

Gönüller uzanan köprün olur.

Az görme!

Duyarsızlıkta boğulan insana

Yaşam sevinci olur.

Feda ettiklerin,

Nurdan beslenmenin yolu olur.

∞

Üzülme

Üzülme!

Aşkın günahı olmaz.

Yolu aşka uğrayana

Aşktan başka yol bulunmaz.

Üzülme!

Nefsi emmareye vurulan

Kılıçtır aşk.

Pişmanlık ateşini harlarken aşk

Nefsi emmareye fırsat verilmez

Irakları yakin kılan

Can kuşudur aşk.

Dur, durağı olmaz

Kendisine sınır vurulmaz

Yokluktan, vücuda getiren aşk!

Kast ettiğim ilahi aşk.

Allah ile vücud buldurtan aşk.

Varoluşun çoklu gerçeğinde

Yaşamı ayrıcalıklı kılan

İlişkide bütünlüğü sağlayan

Bir ateştir aşk.

Hayır, diyecek yiğit bulunmaz.

Ateşinde yananın günahı olmaz

Cazibesinden kaçan yiğit bulunmaz.

Emir, bir ateş yakmışlar

Başında tüter.

Aşk ateşinde yanmayan

Nefisine yiğit olmaz

Yiğit olmayanın

Velilikten nasibi olmaz.

∞

Hapsolan Ruhlar

Hapsolan ruhlar,

Üzerine yıkılan hayatlar

Gelecekten yoksun bakanlar.

Dünyayı sırtına yük eden

Altında kalıp, sonunda ezilen!

Değer mi?

İnsanlığa yitik

Yarınsız yaşamak?

Hapsolan ruhlar.

İbreti âlem,

Acılara mahkûm

Sonunda kaygı ile bakanlar!

Değer mi?

Değerlere yitik

Dayanaksız yaşamak?

İnsan olmaktan uzak

Hayvanca yaşamak!

Sonuç, cehenneme kendini atmak

Acılar içinde bakmak.

∞

Kaçış Yok

Kibir sarayında kurnazca yaşayan,

İnsan emeği üzerine sarayını kuran,

Allah’tan gafil kendini ilah kılan!

Sarayım dediğini yer yutar,

Emeklerin karşılığı seni tutar,

İlahlığın seni bozar.

Senden büyük Allah var.

Nokta gibi bir adan var

Varlık deryası senide yutar.

Sen zan etme ki

İlahi adaletten kaçış var.

Kimileri dedi, kaçarım

Kimileri dedi, bozarım

Kimileri dedi, dokunulmazım

İlahi adaletten kaçan mı var?

Emir, sen zan etme ki kaçarım!

Allah’tan kaçacak yer mi var?

Gerçek ile buluşmak var.

Haddini bilip yaşamak var.

∞

Evladım

Evladım!

“Dün, dünde kaldı

Yarın daha gelmedi

Bugün anı yaşarım”, deme!

Sen üç zamanlı yaşayan insansın.

Dünü yanına al

Sonuçlara göre yaşa!

Yarını önüne al

Sonuçlara göre yaşa!

Bugünü karşına al

Olması gerekeni yaşa!

Geçmişsiz, yarınsız

Günü yaşayanlardan olma!

İnsan ol!

Hakkı gereği üç zamanlı yaşa!

Sana bırakacağım mirasım,

Zamanı israf etmeden

Hakkı ile yaşaman.

Zamandan bana kalan miras

Az da olsa tecrübem.

Sana bırakacağım mirasım

Az da olsa tecrübe.

∞

İnsan

Âdem’e insan demişler

Zatı Ahad’a hamil

Nokta demişler

Cümle âlemi toplayı vermişler

Canına rahmet nefes vermişler.

Kimini âlemlere gebe etmişler

Kimini seyre duçar etmişler

Kimini nefsine esir etmişler.

Her birini bir yola yolcu etmişler.

Her işin sahibi Allah’tır

İnsanı işin ya memuru ya amiri etmişler

Emir, kimi âlemlere açılan kapıdır

Seni sonsuza açılan kapı etmişler

Noktayı Ahad’a kapı etmişler

Haddini bildirip hizmete vermişer

Nüzule sebep rahmet etmişler.

Hakk’ın aynası insan etmişler.

∞

Rahmet Herkese

Rahmet, herkese!

Küfür batağında çırpınan

Gece hayatında kaybolan

Haramdan gözü kararan

Zalimlik yapıp, kâr sayan

Biraz çaba ve emek

Sonuçta hak olanı gözlemek

Hak olana boyun bükmek

Hakkı olana razı olmak

Hakkı olanı aramak

Sonuçta affedilmek,

Varoluşunu hissetmek,

Hayat budur dediğine bedel.

Rahmet herkese.

Milyarlarca yaşam içinde

Kayıp giden hayatlar

Kimi değerlere yitik

Kimi de kendine

Allah’a yitik seyretse de

Rahmet herkese.

Zora talip dağ başını tutan

Deniz ortasında rızkını arayan

Tarlada ekin toplayan

Vazifesi başında olan!

Biraz çaba ve emek

Sonuçta doğayı rızık etmek

İnsanlığını katıp, yeniden üretmek

Varoluşa dair ne varsa hak etmek

Rahmeti hak edip, varlık deryasında seyir etmek

Rahmet herkese.

Canını dişine takıp yol tutan

Can pazarında, hakkı olanı arayan

Her şeye rağmen kucak açan

Şükürden geri kalmayan

Görmeyi, duymayı zevk eden

Her bir azasını hak eden

Bak,

Rahmet herkese!

Rabbin seyrinde

Gerisin geri dönülse de

Gaflet yol edinilse de

Biraz gayret ve emek

Merhamet, şefkat ve ümit ile

Varlık deryasında yüzmek

Sonuçta, rahmet herkese.

Herkese olsa da

Biraz çaba ve emek

Hak ettikçe, verdikçe

Rahmet herkese.

∞

Kur’an Nedir Bilir misin

Kur’an nedir bilir misin?

Nefsini gözetirken,

İlkesinden uzak okurken

Nereden bileceksin!

Sonuçlardan konuşandır

Değerleri önceleyendir

Devirleri cem edip

Varoluşuna aynadır Kur’an.

Anladıkça akla inen

Duygusunda kalbe inen

İnerken yeni dünyalar kuran

Allah kelamıdır Kur’an.

Amelde canlı kılınan

Yaşandıkça insan olan

Yeni dünyalar kuran

İlahi söz oluşunu, böylesi bulan

İnsana aynadır Kur’an.

Varlık deryasında

Nesin, ne değilsin

Hak ile batıl arası, neredesin

Sonuçta; olmaman gerekeni,

Olman gerekeni de

Kimlikte ait olduğun yeri

Gösterendir Kur’an.

∞

On Beş Temmuz

Allah bir nefes üfledi

Çanakkale’de, Kurtuluş savaşında da üflenendi

Allah’u Ekber sesleri

Savaşın işaretiydi

Tevhid kılıcı çekildi.

İman, millet diye göründü.

Meydanlara koşan millet

Emperyalizmin dişlerini döktü.

Bu millet, bu ruh ile

Çanakkale’de, Kurtuluş savaşında yaptığını

Bir daha yapmaktaydı.

Şehitlerin kanı ile mühürlenen tevhid

Esaretten kurtuluşun ismiydi.

Dualar ile nöbet tutan canlar

Gazilikle şereflendi.

Can feda şehitler

Vatanın, imanın şehitleriydi.

Hak, elbet galip gelecekti.

Allah’u Ekber sesleri

Zaferin işaretiydi

Güneş zafere doğmakta

Zaferin ismi

Deccalı püskürtmekti.

Emir, abartmadın on beş temmuzu

Nice on beş temmuzlar deccalı beklemekteydi.

Böylesi iman oldukça

Cesaret Allah’ta bulundukça

Düşmanın karşısında durdukça

Zafer, İslam milletinindi.

∞

Sen

Özünde güzel olan sensin

Çirkinliğe meyil etmektesin.

Aşağılara sürüklenirken

Dipsiz kuyuya inmektesin.

Dur demek sana yakışır.

İman dolu bir nefes çek

Rahmet etmeyi kurtuluş bil

Nefsi emmareye hayır demesini de bil!

Sen, Allah’ın cemali olarak yarattığısın

Özündeki güzelliği yaşamalısın

Geleceğe miras, sen olmalısın!

Önceden gönderdiklerin ile

Ahrete miras sensin

Sen, sana miras isen

Güzelliği bulmalısın!

Dipsiz kuyudan çıkmalı

Allah’ı bulmalısın

Ne için olduğunu O’nda bulmalısın!

Rahmet olup

Güzel olanı yaşamalısın

Sen, kendinden habersiz yaşamamalısın!

∞

Esma Yurdumdur

Ruh dedikleri, özüm diye bulduğumdur.

Sonradan bulduğum

Kendim diye bulduğumdur.

Kendimi gerçekleştirirken

Yeniden üretirken

Karakterde biçimlenen,

Kimlikte görünüş bulan

Kendim diye bulduğumdur.

Bedenim binek

Esma yurdumdur.

Yaşarken her birini

Bulurken kendimi

Allah yurdumdur.

Her bir esma, canıma can

Nefesi rahman

Allah yurdumdur.

∞

Tanrısal Oluş

Allah ile Allah’ı yaşamak,

Nefsi emmaresine galip

Eşyaya aşkın

Kendi oluşun hikmetini,

Kendi gerçekliliğini yaşamaktır.

Eşyanın tabiatında yatan gerçek

Yokluğa uzanırken bitimli oluşunda

Allah’a ulaşmaktır.

İnsanın fıtratında yatan gerçek

Allah’ı yaşamaktır.

Kâinatın gerçeği insana ulaşmaktır

Ulaştığı insanda, Allah ile buluşmaktır.

Emir, küçük âlemim diye bakma kendine

Nefsi emmarede yitik kalma kendine

Yaşadığın hakikatin hürmetine

Esması ile Allah’ı bilmeli, yaşamalısın

Yaşarken sen O’nu

Haddini bilmeli, tanışmalı, kavuşmalısın

Meleklerin inerken yükseldiği

Kâinatın miraç ettiği

En büyük ayet, insan olmalı

Tanrısal oluşu, insanlıkta bulmalısın.

∞

Her Biri Kendi Dünyasında

Her biri kendi dünyasında

Bitkiler, hayvanlar,

Denizde yüzen nicesi

Yerin, göklerin melekleri

Cinler ile yaşanan ortak dünyada

Felekleri de unutmadan

Her bir canın,

Kendine ait kıldıkları

Beraber yaşadıkları

Kendine ait dünyası var.

Âlemlere nokta insan konulsa da

İnsanın kendi canına düştüğü bir dünyası var.

Can derdine düşmüş,

Tarih yazdığı bir dünyası var.

Diğer dünyalardan kendini soyutlamış,

Kendi dünyasında, kendine hapsolmuş,

Acınacak dünyası var.

Dünyasının zincirlerini kıracak

Dünyalar ile tanışacak

Ötekini yok saymayacak

Yeni bir dünya kurması da var.

Her bir dünyaya rahmet olacak

Tanış oldukça, ayrı durmayacak

Yeni dünyalar ile buluşması var.

Emir, her bir dünyada hapsolmuş nice can var.

Seyri Allah’ta, gafil yaşayan var.

Sen canını dişine tak,

Geçmişi, batılı dünyası kılanlardan uzak

Yeni dünyalara bak!

Senin, Allah’a ait bir dünyan var.

∞

Rahmet Muradımdır

Sonuç dediğimiz,

Yeni bir dünyada doğmak ise

Esma-i Hüsna ile anlam bulan

Değer, duygu, iman ve eylemde yaşanan

Allah’a duyarlı olduğum

Hakkı gereği ile kendisini yaşadığım

İlahi dünyada doğmaktır muradım.

Sen, Ben değil derdim,

Yeni dünyamda

Allah ile doğmak istedim.

Görülen o ki

Sıfatı sıfatım, ahlakı ahlakım olduğunda

Dünyaları kucaklayan, dünyalara aşkın

Yeni bir dünyam var.

Yabancı olmadığım

Biz diye baktığım

Yeni bir dünyam var.

Sen savaş açsan da bana

Benim böylesi bir dünyam var.

Sonuç, benim dünyama varmaksa

Helak olacak, bir dünyan var.

El uzatsam, tutmayacak bir kibrin var.

Dokunsam, şımaracak azgın bir nefsin var.

Görülen o ki

Yıkılması gereken bir dünyan var.

Rahmet muradımdır

Pes etmeyen bir inadım var.

∞

Fani Olan İçinde

Ya, nimeti gani

Kendisi Aliyy, Kaviy olan

Can içinde can olan Allah’ım!

Davud,  “şükürden yana acizim” dedi

Âlemlere rahmet Mustafa, şükrü amelinde gösterdi.

Bizler şükre, böylesi durmuş kullarız.

**

Ey zalimliği yanına kâr kalmayacak kişi!

Biz böylesi yaşarken şerr uğramaz bize

Vekilimiz Allah, imanımız tam iken

Uğrasa da zararı dokunmaz bize.

Hak olanı yaşamak için, fırsattır bize.

Senin zulmün varsa

Allah yeter bize.

**

Hak sonuçta galip gelecekse

Eşkıya, zorba olsan ne yazar

Deccal olsan ne yazar

Sana cehennem yazılmış

Dünya senin olsa ne yazar

**

Hakk’ın mekânıdır her dünya

Hükmedeni Allah iken

Sana da yok olmak yazar.

Emir, gör zalimlerin sonunu

Dünya onlara yâr olsa ne yazar

Kör kuyu diye bulacakları

Karanlığa mahkûm olmak yazar

Her birine sonunda ölüm yazar.

Nefislerinden asıldıkları

Ateşten azap yazar.

Tarihte karşılığı çok

Hepsine sonunda zayi olmak yazar.

Dünyanın onlara da yâr olmayacağı yazar.

**

Şu fani dünyada

Gerçeğe, insana dair yaşanacak

Ne güzel şeyler var.

Fani olan içinde bize

Allah’a yâr olmak yazar.

∞

Olmadım Oldum Dersin

Sanatı bilmeden sanatçı oldum dersin.

Şifayı bilmeden tabip oldum dersin.

Hakkı, hakikati bilmeden hoca oldum dersin.

Refiksiz yolda, şeytanın ile yürürsün.

Hizmet, Allah içinken,

Menfaat beklemeden, gönüllük esasken

Nefisine, şeytanına alet edersin.

Gerçeği duysan, nefsine kahr bilip kibirlenirsin

Sen ne biçim bir mahlûksun.

**

Olmadan, oldum dediğin ile cehenneme yürürsün

Hidayetten uzak, küfür verirsin

Kaş yapayım derken, gözden edersin

Burnunun dikine, nasihat dinlemezsin

İnsana zahmeti vazife edinmişsin.

Yola koyayım derken yoldan edersin

Söz dinlemez inat edersin

Sen ne biçim bir mahlûksun.

**

Lanet halkasını giymek yaraşır mı sana

Haktan, hakikatten uzak yaşamak zulümdür insana

Emir, sen şeytanını sat gitsin Allah’a

Fakrı ahlak edin, hakkı ile yaşa

Maskesiz bir dünyada kendini yaşa

Haddini bil, insanca yaşa

Yol dedikleri dinde hakkı ile yaşa

Dünde, günde, yarında Rabbini bul

Zamana aşkın Rabbini yaşa.

Olmadan oldum demek, yaraşmaz sana.

∞

“Demiştim” Demeyeceğim

“Demiştim” demeyeceğim.

“Denilmişti” dememen için

Hakir kılmamak için

Garip bakmaman için

“Demiştim” demeyeceğim.

Pişmanlık ateşi yandığında

Gözyaşlarında kaybolduğunda

“Keşke” demekten kahr olduğunda

Tecrübeler sığınağın olduğunda

Ne demek istediğimi bilirsin.

**

“Demiştim” demeyeceğim.

Kahrın sebebine takılmadığında

Acziyeti, hatayı

Kendini bulmanın fırsatı kıldığında

Yaşadıklarını hikmeti ile bulduğunda

“Keşke” demeyeceğin günü bulmuşsundur.

“Denilmişti, keşke” demeyeceğin gün,

Ne demek istediğimi bilirsin.

**

“Demiştim” demediğinde

“Denilmişti, keşke” demediğinde

Yaşadıklarında takılı kalmadığında

Kendi ayağına çelme takmadığında

Bin nasihatten, bir musibetin efdal olduğunu anladığında

“Demiştim” demeyeceğin hayat okulunda

Mezun olan sen olacaksan

Sen seni böylesi bulacaksan

Yaşadığında öğreneceksen

Ne demek istediğimi bileceksin.

**

“Demiştim” demeyeceğim.

Tüh, keşke demeyeceğin gün,

Tecrübede kurtuluşu bulduğunda

Hikmeti ile baktığında

Sebeplere aşkın kendini bulduğunda

Ferdiyetin hikmetine erdiğinde

İstenenin sen olduğunu anladığında

Ne demek istediğimi bilirsin

**

“Demiştim” demeyeceğim.

Ölüm, izin belgen olduğunda

“Keşke” demekten utandığında

Pişmanlığın eksik kaldığı

Mahşer gününü bulduğunda

Korku yüreğine salındığında

Ne demek istediğimi bilirsin.

**

Emir, bu doğuş!

İster nefsine oku

İster Allah’tan oku

Keşkenin yitik kaldığı gün

Gelmeden önce oku!

Tekâmül sürecinde olan biteni

Olması gerektiği gibi oku!

Hakkı ile bil, tadında yaşa

Rıza ile oku!

Sen kendini yaşarken

Böylesi oku!

∞

Dokunmam

Servete dair sahiplendiğin

Nefsine mal ettiğin

Her ne var ise dokunmam.

Kutsal bildiğin

İçinde yaşadığın

Dünyana kattığın

Her ne var ise dokunmam.

Değer dediğin

Tabu kıldığın

Dokunulmaz sandığın

Her ne var ise dokunmam

İzzet, iffet ve rızayı gözetirken

Rızan olmadıkça dokunmam.

**

Değer dediğin namusun ise

Harama dair ne var ise

Allah namusum olduğu için, dokunmam.

Dokunmam ama

Her ne ki kendine mal etmişsin

Gaflete sebep etmişsin

Dokunulmaz desen de dokunulur kılmışsın,

Bir de bakmışsın

Zamanın dokunuşlarında kaybetmişsin

Dokunan Allah’tır görmemişsin

Sebeplerde aslına yitik, kör kalmışsın.

Emir, böyledir!

Zamanda yitirmeyeceğin değer edin!

Allah’ı namusun, kutsiyetin,

Canından önce gelen can edin!

Bitimsiz bir yoldasın,

Dokunulmaz refik edin!

∞

Hesapsız Allah İçin Yaşamak

Sigortam,

Hak olanı yaşayışımda

Şerden kaçışımda

İyilikler yapışımda

Hesapsız, Allah için oluşumda

İlahi adalet gereği bulduğumdur.

Doğru ve ahlaklı isem

Bencil değilsem

Rahmet sahibi isem

Sigortam, verdiklerim

Hakk için bıraktıklarım ile bulduğumdur.

Emir, nefsi emmareden beri

Allah’a sigortalanmışsın

Musibetten emin,

Allah ile yaşamaktasın.

Sen Rabbine güven

Hesapsız yaşamaktasın.

∞

Ölüm En Hakiki Gerçek

Renkler birbirine karışmış

Kokuşmuşluğa alışılmış.

Gözler kör,

Kulaklar sağır,

Kalp duyarsız,

Düşmanca saflar tutulmuş.

Allah’ın mülkünde,

Allah’tan bi haber

Her şey kendiliğe mal edilmiş.

Zulme, acılara sebep

Savaş kapıyı çalmış.

Bakışlarda çaresizlik

Zaman korkuya gebe, bitimsiz sanılmış.

Emir, ölüm en hakiki gerçek

Her nefsin tadacağı kıyameti bil.

Allah’ın hesabından kaçılmaz,

Olan biteni,

Kendi nefsine ayna bil!

Hakkı ile yaşa haddini bil!

Görünen ibrette, kendini bil!

Korku salınmış dünyalara

Rahmeti nefes bil!

∞

Hakkı ile Bul Hakkı ile Yaşa

Her olgunun, olayın

Bir anlamı, ruhu var derler.

Anlamını, ruhunu yaşamadığından

Uzak,

Kendisine yitiksin derler.

**

İstanbul’da İstanbul’u yaşamaz

Sohbette muhabbeti bulmaz

Namazda namazı kılmaz

Kendinde kendini yaşamaz

Allah’ta Allah’ı yaşamaz

Sürüklenir durursun.

**

Elinin altındakilere ırak

Ayağının altındakilere uzak

Yakin bulmaya yitik

Can içinde cana ırak

Hevasını ilah edinmiş

Duyarsız yaşarsın

**

Sen sana,

Kıymetini bilmediklerine uzaksın.

Tadında bulmadığın,

Hakkı ile yaşamadığın,

Anlamında, duygusunda, değerinde kendine katmadığın

Her ne varsa ise uzaksın

**

Emir; kalbin, aklın, elin, ayağın

Hep başka yerde

Parçalanmış yaşarsın.

Yaratandan bildiğin her ne ise

İçinde yaşadığın her ne ise

Hakkı ile bil, hakkı ile bul

Hakkı ile yaşarsın.

**

Yaşadığının tadında

Yaşadığına aşkın

Sen,

Olanı, gerçeği ile yaşarsın.

Yekpare,

Kendiliğini hakkı ile yaşarsın.

∞

Acılar

Acılara mektup yazdım

Nebilerden cevap aldım.

Mazlumların ahını duydum

Can evimden cevap aldım.

Acılarda yoğrularak vücud bulan

İnsandan cevap aldım.

**

Uhutta düğümlenen nefeslerde

Hüzün senesinde akan gözyaşlarında

Kerbelada akan kanda

Arakana uzanan yolda

Yaşayanlardan cevap aldım.

**

Hayat meydanında

Savaş alanlarında

Her ne ki yarına taşınacak

Miras bırakılanda

Acılardan cevap aldım.

**

Buzdan kadeh,

Ateşten şerbet,

Allah’ın eli sandım.

Acılar ile uzanan rahmet eli

Boğulurken nefes aldım.

**

Us, vicdan, tecrübe, umut

İnsana dair ne varsa,

Miras bırakılacaksa

Yarına uzanılacaksa

Hayatta kalınacaksa

Kemale varılacaksa

Acılardan rahmet aldım.

**

Emir, acılar uğrar geçer

Duygu selinde seni süzer

Hakiki insan olmak için

Acılar, vurur da üzer.

Sonunda gelir geçer.

İnsanı terbiye eder.

**

Hak, hakikate giden yolda

Acılar, kaçılmaz uğrak,

İman dolu sineyle

Aldığın her nefeste

Sen, Allah diye kıblene bak!

∞

Kısas Her Yerde

Hintlilerin karma dediğine İslam’da kısas denir.

Göze göz, dişe diş denilse de

Yaptıklarının bedelleri ile hesaplaşamaya denir.

Kötülüğün, zulmün kâr kılınmadığı

İyiliklerin karşılıksız bırakılmadığı

Adaletin uygulama ilkesine kısas denir.

**

Kısastan kaçacak mahlûk yoktur.

Aslına bakılırsa, hikmeti aranırsa

Esmayı hakkı gereği yaşamayı,

Gerekli kılan ilkeye kısas denir.

Nasıl yaşanacağını belirli kılan

İlahi adaletin görünüş biçimine kısas denir.

**

Hakkı ile yaşamadığını

Hakkı gereği hatırlatırlar.

Nasıl yaşaman gerektiğini

Kısas ile buyururlar.

Kısastan kaçacak yer yok

Er ya da geç adaleti hatırlatırlar.

**

Yaşadıkların, yaptıkların her ne ise

Sonuçta hesaplaştırırlar.

Gönül meydanında gaflete dalsan da

Er ya da geç vicdanı uyandırırlar.

Kendi kitabını okuyacağın

Mahşer meydanına bırakırlar.

**

Emir, ilahi isimleri hakkı ile yaşa

Hakiki yaşamadığını, hatırlatırlar.

Adaletin gereğini yaparlar.

Sen nasıl yaşar isen

Seni öylesi karşılarlar.

Kimseyi hesapsız bırakmazlar.

**

Sahipsiz deme, baş deyip geçme

Er ya da geç Rabbini hatırlatırlar

Hikmete duçar bırakırlar.

Vicdanı uyandırır, mahşeri kurarlar

Esmayı nasıl yaşar isen

Öylesi muameleyi, hak kılarlar.

∞

Fani Oluş İçinde

Hayat girdabı içinde

Sürüklenir durursun.

Nuh’un gemisine mi bindin

Sevinip durursun.

Hevasını ilah edinmiş

Gezinip durursun.

Olacağa dair senedin mi var

Kibirlenip durursun.

**

Örümcek ağı gibi

Yıkılası evin var.

Altından kalkamayacağın

Şerre dair işlerin var.

Hayırdan bakıldığında

Acınacak halin var.

Kıyametin kopmadan önce

Kurtuluşa çare var.

**

Emir, kendine fazla güvenme

Hak, hakikate uğramadıkça

Dosdoğru olmadıkça

Sonuçtan haber almadıkça

Yarına umutla bakmadıkça

Heva ile sevinme.

Hayat girdabı içinde

Fani oluşu da seyreyle

∞

Kavuşalım

Sana ait şeyler ile

Gelme bana!

Maskeler ardında

Bakma bana!

Varsaydığın ne varsa

Bırak, gel bana!

**

Seni benden ayıran

Sen, ben olmaya dair

Yabancı olmaya dair

Uzak kılan ne varsa

Perdelere dair ne varsa

Aşk ile yak, gel bana!

**

Mekân aramıza girmesin

Zaman bizi ayırmasın,

Mekâna, zamana aşkın

Birliğin gerçeğinde buluşalım

Biz olmaya dair nefeslenelim

Kavuşalım, gel bana!

**

Afakta, tende değil,

Gönül yurdunda buluşalım,

Aşk ile kavuşup

Rızada buluşalım,

Hakiki oluşta biz olalım,

Çokluğu, yalnızlığı bırak, gel bana!

**

Cancağızım!

Ayrılığa dair ne varsa

İçin kan ağlasa da

Kendi kanında boğulsan da

Perdesiz, maskesiz

Sadece kendin ol, gel bana!

**

Emir, korkularını aşmadıkça,

Hak olanı yaşamadıkça

Can evinde buluşmadıkça

Allah’ın hakikatine varmadıkça

Noktayı Kübra olmadıkça

Ayrılıklar bitmez, gel bana!

∞

Bu Bir Döngüdür

Beden toprağında yoğruldum

Âdem diye vücud buldum

Nuh’un duygu selinde

İbrahim’in akıl yelinde

Musa’nın asası elimde

Poseidon’un mızrağı ile

Nefis ejderini vurdum.

Rahmandan nefes alıp

Kaf dağına kuruldum.

**

İsmail’in nurlu bakışında

İshak’ın anlam arayışında

Davud’un muhabbet nefesinde

Süleyman’ın hikmet bakışında

Üzeyir’in düşünce selinde

Zekeriya’nın sukut edişinde

Öğrenmenin yolunu buldum.

Rahmandan nefes alıp

Âlemler otağına kuruldum.

**

Yahya’nın zarafetinde, kitap tutan eli ile

Meryem’in hesapsız rahmetinde

İsa’nın mana yurdunda

Hesapsız rahmet oluşu ile

Rahmet ocağını kurdum.

Muhammed dergâhı, gönül yurdunda

Ali’si, Sıddık’tan himmet ile

Allah ile buluştum.

Can evine kuruldum.

**

Emir, meleklerden öte değil

Hayal sultanında gezindin

Aşağılara indiğinde

Gerçekten uzak kaldın.

Gerçeğe ermek için, geçmişlere uğradın.

Bugünde bulmak için, insana uğradın.

Geçmişlerin mirasında

Allah’ın otağı insanda

Bu gün de karar kıldın.

**

Bu bir döngüdür

Varoluşun gerçeğinde

Olup bitmekte olanda

Herkes için olanda

Hatmi Meratip seyrinde

İnsan olmanın gerçeğinde

Can içinde can olan Allah ile

Başkası değil, kendini buldun.

Allah’tan nefes alıp

İrfan yurduna oturdun.

∞

Table of Contents

Önsöz

İstenen

Hatmi Meratip Etmek, Seyri Seferde

Resule Sesleniş

Sonsuz Bir Aşk Diledim

Kutb-ül Cihan

Hatır

Aşk ile Vardım

Sarmaşık

Elif

Susalım Biraz

Habib

Söylenecek

Edep Ya Hu Edep

Ne İsteyelim

Aşk

Yaz

Sonu Gelmez

İstekler

Senden Tanrı’ya Uzanan Yolda

Elif Olmak Boynumuzun Borcu

Ben Demekteyim

Adanmış Ruhlar Aranmakta

Allah’a Ait Olanlar

İnsanım

Benim

Anka Kuşu Benim

Huzur, İslam Ağacı Olmakla Bulduğum

Tevhid Demekteyim

Önemli Olan

Vatan Denilen

Cancağızım, Bu Sana

Rahmet Dağı

İstenen Sensin

Zaman

Kimler Geldi Kimler Geçti

Gel Bana

Vicdanıma Dokundu

Suç Denilen

Ya Resulullah

İnsan

Zaman-sız

Yolunu Kaybettinse

Haset, Haris ve Kibir

Korkarım

Söz

Of Dahi Demeyeceksin

Senden Başkası Yok

Bil

Sen ve Ben

Hakikat O

Garip Hane

Dervişlik

Ne Oldu Sana

İslam, Sonuçta Edinilmesi Gereken

Fırkayı Naciye

Özgürlük

Olmasın

Bak

Duyarlılık

Koşarım

Kargalar

Dünyam

Az görme

Üzülme

Hapsolan Ruhlar

Kaçış Yok

Evladım

İnsan

Rahmet Herkese

Kur’an Nedir Bilir misin

On Beş Temmuz

Sen

Esma Yurdumdur

Tanrısal Oluş

Her Biri Kendi Dünyasında

Rahmet Muradımdır

Fani Olan İçinde

Olmadım Oldum Dersin

“Demiştim” Demeyeceğim

Dokunmam

Hesapsız Allah İçin Yaşamak

Ölüm En Hakiki Gerçek

Hakkı ile Bul Hakkı ile Yaşa

Acılar

Kısas Her Yerde

Fani Oluş İçinde

Kavuşalım

Bu Bir Döngüdür